บทที่ 38 - เปิดประตูเจอผู้อุปถัมภ์

บทที่ 38 - เปิดประตูเจอผู้อุปถัมภ์

"คนที่หัวเราะทีหลังดังกว่ากลับกลายเป็นพี่เจ็ดงั้นหรือ..."

เซี่ยงเสวียนเกอรู้สึกประหลาดใจค่อนข้างมาก ถือเป็นเรื่องที่ผิดคาดพอสมควร เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ องค์ชายเจ็ด เซี่ยงเสวียนซงมักจะคอยสนับสนุนให้องค์ชายแปด เซี่ยงเสวียนถังขึ้นเป็นฮ่องเต้มาตลอด

"บางทีนี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความโชคดีของเขาก็ได้มั้ง"

เซี่ยงเสวียนเกอส่ายหน้า เลิกคิดเรื่องหยุมหยิม เซี่ยงเสวียนซงคนนี้มีดวงดีสุดกู่มาตั้งแต่เด็ก มีสัตว์เทพมงคลยอมสยบ เดินเตะฝุ่นก็ยังเจอทองคำ เป็นคนที่น่าอิจฉามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ตอนนี้ยิ่งเว่อร์เข้าไปใหญ่ จู่ๆ บัลลังก์มังกรก็หล่นตุ้บมาใส่หัวซะงั้น

"แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย"

เซี่ยงเสวียนเกอส่ายหัว เลิกสนใจ แล้วหันมาดูหน้าต่างระบบของตัวเองต่อ

【ชื่อ】 เซี่ยงเสวียนเกอ

【อายุ】 17

【พรสวรรค์】 อมตะไม่แก่เฒ่า

【ระดับพลัง】 ขั้นห้า (8%)

【วิชาหลัก】 เคล็ดหมื่นวิถีคืนสู่ศูนย์ (สมบูรณ์แบบ) คัมภีร์เทพยุทธ์จักรพรรดิ (ระดับต้น 5%)

【ทักษะยุทธ์】 ดาบมังกรวารีแบ่งจันทร์ (ระดับสูง 67%) หัตถ์มังกรเขียวบดกระดูก (ระดับสูง 75%) ย่างก้าวมังกรทวนกระแสเจ็ดลักษณ์ (ระดับสูง 98%) ธนูวายุไล่ตะวัน (ระดับสูง 86%)

【ทักษะพิเศษ】 วิชาแปลงโฉม (ขั้นสี่ 5%) วิชาเปลี่ยนเสียง (ขั้นสาม 47%) วิชาหุ่นเชิด (ขั้นห้า 3%) วิชาการแพทย์ (ขั้นห้า 4%) วิชาพิษ (ขั้นห้า 9%) วิชาซ่อนเร้นลมปราณ (ขั้นสี่ 55%) วิชาตรวจสอบ (ขั้นห้า 2%) ภาษาสัตว์ (ขั้นสอง 2%) วิชาค่ายกล (ขั้นสาม 23%)

【แต้มพยาน】 606

เซี่ยงเสวียนเกอพบว่าแต้มพยานของเขาทะลุหกร้อยอีกครั้ง แบบนี้ก็อัปเกรดทักษะต่อได้เลย

คิดไปคิดมา เขายังไม่เลือกอัปเกรดทักษะที่มีอยู่ แต่ตัดสินใจจะเอาแต้มพยานไปอัปทักษะแขนงอื่นแทน

เพราะแต้มพยานสามารถใช้ยกระดับความสามารถได้อย่างรวดเร็ว ทำให้เขามีทักษะในระดับที่ดีเยี่ยมในเวลาอันสั้น

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เซี่ยงเสวียนเกอก็ตัดสินใจจะอัปเกรดวิชาหลอมอาวุธ

หลังจากการฝึกฝนด้วยตัวเองมาพักใหญ่ ในที่สุดเซี่ยงเสวียนเกอก็ฝึกวิชาหลอมอาวุธจนถึง (ขั้นหนึ่ง 1%) ได้สำเร็จ

ทีนี้เขาก็สามารถใช้แต้มพยานอัปเกรดมันได้แล้ว เขาทุ่มหกร้อยแต้มที่มีอยู่ลงไปจนหมด

วิชาหลอมอาวุธ (ขั้นสาม 68%)

"อืม ข้าได้ไอเดียใหม่ๆ เพิ่มมาอีกแล้ว..." เซี่ยงเสวียนเกอพบว่าเมื่อระดับวิชาหลอมอาวุธสูงขึ้น วิชาหุ่นเชิดของเขาก็พลอยพัฒนาตามไปด้วย

นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าแตกฉานจนนำมาประยุกต์ใช้ด้วยกันได้กระมัง

เซี่ยงเสวียนเกอกำลังจะศึกษาวิชาต่อ แต่ก็พบว่าพี่สาม เซี่ยงเทียนเฟิงมาด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างนอก

เนื่องจากตอนนี้ร่างต้นของเซี่ยงเสวียนเกอกำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ดินลึกลงไปร้อยจั้งใต้ลานบ้าน เขาจึงส่งหุ่นเชิดขึ้นไปรับหน้าเซี่ยงเทียนเฟิงแทน

ณ บริเวณประตูหน้าเรือน

เซี่ยงเสวียนเกอมองเซี่ยงเทียนเฟิงแล้วถามว่า "ท่านมาทำไม"

เซี่ยงเทียนเฟิงค้อนขวับพร้อมบ่นกระปอดกระแปด "ก็มาหาเงินไง เพิ่งขาดทุนย่อยยับไปขนาดนั้น ไม่รีบหาเงินเพิ่มจะเอาอะไรกินล่ะ"

"อ้อ ได้ๆ ทัศนคติดีเยี่ยมไปเลยนะ..." เซี่ยงเสวียนเกอหัวเราะขำ

"ไอ้น้องหก สมน้ำหน้าข้านักนะ เจ้านี่แหละที่สมควรโดนเสด็จพ่อลงโทษให้หนักๆ" เซี่ยงเทียนเฟิงพูดอย่างโมโห

เซี่ยงเสวียนเกอรีบตัดบท "เลิกพูดพร่ำทำเพลงได้แล้ว ส่งของมาให้ข้า แล้วคราวหน้าก็อย่าลืมเอาวัตถุดิบหลอมอาวุธมาให้ด้วยล่ะ ขอระดับสูงๆ เลยนะ"

เซี่ยงเทียนเฟิงถลึงตาใส่ "เจ้านี่มันมัวแต่เล่นสนุกจนลืมงานลืมการนะ รีบๆ หาเงินสำคัญกว่าโว้ย"

"แล้วข้าเคยทำให้เสียงานตรงไหนล่ะ" เซี่ยงเสวียนเกอปรายตามอง

เขารับแหวนมิติมาจากมือของเซี่ยงเทียนเฟิง จากนั้นก็จ้องหน้าอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ

เซี่ยงเทียนเฟิงทำหน้างง "เจ้าจะจ้องข้าทำไม"

"ก็รอท่านสาบานอยู่นี่ไง"

เซี่ยงเสวียนเกอตอบหน้าตาเฉย

"ไอ้น้องหก นี่เจ้ายังไม่ไว้ใจข้าอีกหรือเนี่ย" เซี่ยงเทียนเฟิงถึงกับไปไม่เป็น

"ถ้าท่านไม่สาบาน ธุรกิจเราก็จบแค่นี้" เซี่ยงเสวียนเกอยืนกรานเสียงแข็ง

เซี่ยงเทียนเฟิงหัวเราะร่วน "พูดอะไรแบบนั้นน้องรัก กฎแค่นี้พี่สามคนนี้เข้าใจดีอยู่แล้ว"

"ข้า เซี่ยงเทียนเฟิง ขอสาบานว่า หากข้าตุกติกกับของที่มอบให้เซี่ยงเสวียนเกอ ไม่ว่าจะลงมือเองหรือให้ใครทำ ขอให้ฟ้าผ่าตายไปเลย"

"พูดแบบนี้ไม่รัดกุมนะ ถ้าท่านให้พวกปีศาจหรือตัวอะไรที่มันไม่ใช่คนทำล่ะ" เซี่ยงเสวียนเกอท้วงติงด้วยสีหน้าจริงจัง

"..." เซี่ยงเทียนเฟิงเบิกตากว้าง สูดหายใจลึกๆ แล้วพยายามข่มใจไม่พ่นคำด่าออกมา

"ข้า เซี่ยงเทียนเฟิง ขอสาบานว่า หากข้า หรือสิ่งมีชีวิตหน้าไหนก็ตาม ตุกติกกับของที่มอบให้เซี่ยงเสวียนเกอ ขอให้ฟ้าผ่าตายไปเลย"

เซี่ยงเสวียนเกอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเก็บแหวนมิติวงนั้นไป

"วิชามารข้าไม่เอาแล้ว ไปหาพวกตำราสืบทอดสายอาชีพเฉพาะทางมาให้ข้าเยอะๆ จะมีประโยชน์หรือไม่มีก็ช่าง กวาดมาให้หมด ที่สำคัญคือต้องหามาให้ครบชุดด้วยนะ"

คำพูดของเซี่ยงเสวียนเกอทำเอาเซี่ยงเทียนเฟิงทำหน้าเซ็ง "น้องหก เจ้าจะเรียนอะไรสะเปะสะปะเยอะแยะ มันมีประโยชน์ตรงไหน"

"นั่นสินะ งั้นข้าไม่เรียนแล้วกัน ข้าเองก็ไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไร ถ้างั้นธุรกิจนี้ก็ช่างมันเถอะ" เซี่ยงเสวียนเกอตอบ

"เรียนสิ"

เซี่ยงเทียนเฟิงรีบเปลี่ยนท่าทีขึงขังทันที "คนเราต้องเรียนรู้จนแก่ตาย เจ้าน่ะต้องตั้งใจเรียนให้มากๆ นะน้องหก คราวหน้าข้าสัญญาว่าจะหาของดีๆ มาให้เจ้าได้เรียนจนตาแฉะไปเลย"

พูดจบเซี่ยงเทียนเฟิงก็หันหลังเดินหนีไปทันที

ส่วนเซี่ยงเสวียนเกอก็หันมาจัดการกับออเดอร์ของเซี่ยงเทียนเฟิงต่อ

"ปลาหมึกแปดหนวด นี่มันข้อเรียกร้องบ้าบออะไรเนี่ย"

"เฮ้ย หยินหยางในร่างเดียว บ้าไปแล้ว"

"ฮึ ลูกค้านี่สรรหาข้อเรียกร้องจริงๆ..."

เซี่ยงเสวียนเกอทอดถอนใจอย่างปลงตก

ณ ตำหนักองค์ชายแปด

องค์ชายแปด เซี่ยงเสวียนถังมองเซี่ยงเสวียนซง จู่ๆ เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

แต่องค์ชายเก้า เซี่ยงเสวียนจางนั้นพูดตรงประเด็นกว่า "พี่เจ็ด ก่อนหน้านี้เราตกลงกันไว้แล้วนะ ไม่ว่าใครจะได้ขึ้นเป็นใหญ่ ก็ต้องทำตามข้อเรียกร้องของคนอื่นๆ ด้วย"

เซี่ยงเสวียนซงมีสีหน้าเรียบเฉย "ตอนนั้นข้าส่งซิกให้เจ้า ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมคุกเข่าล่ะ"

เซี่ยงเสวียนจางอึ้งจนเถียงไม่ออก

ตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเองกำชัยชนะไว้ในมือแล้ว จะให้คุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้คนอื่น ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อไปทำไมล่ะ

น่าเสียดายที่จักรพรรดิเสินอู่ผู้เป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เคยวางหมากตามแบบแผนปกติเลยสักครั้ง

"ในเมื่อเจ้าไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้า ข้าก็จะไม่รับปากทำตามคำขอของเจ้าเช่นกัน"

เซี่ยงเสวียนซงไม่สนใจเซี่ยงเสวียนจาง เขาหันไปมองเซี่ยงเสวียนถังแทน

"น้องแปด เจ้าเป็นคนมีสติปัญญาล้ำเลิศ วันหน้าข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นอัครมหาเสนาบดี พวกเราพี่น้องมาร่วมมือกันสร้างยุคทองที่รุ่งเรืองไปด้วยกันเถอะ"

"งั้นข้าก็ขอฝากตัวด้วยนะพี่เจ็ด" องค์ชายแปด เซี่ยงเสวียนถังพยักหน้ารับ

"พวกท่าน... พวกท่านนี่มัน..."

องค์ชายเก้า เซี่ยงเสวียนจางโมโหควันออกหู สองคนนั้นจับมือตกลงกันได้แล้ว แต่ข้อเรียกร้องของเขากลับถูกเมินเฉยซะงั้น

"พี่เจ็ด ท่านกลับไปก่อนเถอะ ช่วงนี้เราอย่าเพิ่งไปมาหาสู่กันเลย รอให้ผ่านพิธีบวงสรวงสวรรค์ไปก่อนค่อยว่ากัน" องค์ชายแปด เซี่ยงเสวียนถังเอ่ยเตือน

ถึงแม้ตอนนี้เซี่ยงเสวียนซงจะได้เป็นตัวแทนจักรพรรดิเสินอู่ในพิธีบวงสรวง แต่มันก็ยังไม่เกิดขึ้นจริง ทุกอย่างยังมีโอกาสพลิกผันได้ เซี่ยงเสวียนถังจึงอยากเตือนให้เขาระวังตัวไว้ก่อน

"ข้าเข้าใจแล้ว" เซี่ยงเสวียนซงพยักหน้าแล้วเดินจากไป

เซี่ยงเสวียนจางหันมาบ่นกับเซี่ยงเสวียนถัง "พี่แปด มันไม่เหมือนที่ตกลงกันไว้นี่นา"

องค์ชายแปด เซี่ยงเสวียนถังถอนหายใจยาว "น้องเก้า สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว บางทีวันนี้เราอาจจะเพิ่งได้เห็นธาตุแท้ของพี่เจ็ดก็ได้"

แม้เซี่ยงเสวียนจางจะไม่พอใจ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

เพราะสุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ล้วนเป็นคำสั่งของจักรพรรดิเสินอู่ ต่อให้องค์ชายเจ็ด เซี่ยงเสวียนซงจะได้ขึ้นครองราชย์ เขาก็ต้องฟังคำสั่งของจักรพรรดิเสินอู่อยู่ดี

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป องค์ชายแปดและองค์ชายเก้า ไม่ใช่พันธมิตรขององค์ชายเจ็ด เซี่ยงเสวียนซงเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว

ความสัมพันธ์ของพวกเขามีการเปลี่ยนแปลงอย่างลับๆ

ถ้าไม่ยอมอ่อนข้อเป็นเบี้ยล่างให้เซี่ยงเสวียนซง ก็ต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ตำหนักขององค์ชายเจ็ด เซี่ยงเสวียนซง ก็ได้ต้อนรับแขกที่เขาคาดไม่ถึง

เซี่ยงเสวียนซงถามด้วยความประหลาดใจ "เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

[จบแล้ว]