ตอนที่ 142 หมู่เกาะโจรสลัด 2

สองวันต่อมา....

โดยไม่รู้เกี่ยวกับสิ่งที่ธีโอดอร์คิด เรือโจรสลัดทั้ง5ลำได้แล่นต่อไปอย่างราบรื่นผ่านคลื่นทะล ด้วยความเร็วที่น่ากลัวอย่างมาก เรือโจรสลัดมีอาคมเวทย์ลึกลับที่ทำให้ไม่ว่าลมจะมาจากทางไหนใบเรือก็จะพองไปข้างหน้าเสมอ และคลื่นที่หนักหน่วงไม่สามารถหยุดยั้งพวกมันได้

ธีโอดอร์เดาะลิ้นของเขาขณะที่เฝ้าดู

‘แม้กระทั่งเรือที่รวดเร็วที่สุดของราชอาณาจักรโซลดุนก็จะไม่สามารถตามเรือโจรสลัดเหล่านี้ทันได้’

มันจะเห็นได้ชัดสำหรับเหล่ากะลาสีเรือ แต่ความเร็วของเรือนั้นถูกกำหนดโดยปัจจัยทางด้านสิ่งแวดล้อมมากกว่าการปฏิบัติหน้าที่ของลูกเรือ ซึ่งหมายความว่ามันยากที่จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหากปะทะกับแรงลมและคลื่นที่หนักหน่วงแม้ว่าจะเป็นเรือที่ดีแค่ไหนก็ตาม ในทางกลับกันเรือราคาถูกอาจจะเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าหากถูกลมและคลื่นช่วยสนับสนุน

อย่างไรก็ตาม เรือโจรสลัดเหล่านี้กลับเคลื่อนไหวได้แม้จะเจอกับอุปสรรคเหล่านั้น มันแตกต่างจากบนพื้นดิน แต่เขาสามารถเห็นได้ชัดว่าเรือเหล่านี้มีข้อได้เปรียบอย่างมากในทะเล นี่ไม่ใช่ความเร็วที่เรือของมนุษยจะสามารถไล่ตามได้

แรนดอล์ฟเองก็ตระหนักถึงเรื่องนี้แม้จะไม่รู้เกี่ยวกับการเดินเรือก็ตาม ขณะที่เขาเดินเข้ามาหาธีโอดอร์และพึมพำว่า “หืม มันเป็นความเร็วที่บ้าบอสิ้นดี”

“นายก็รู้?”

ซึ่งแตกต่างจากบนพื้นดินที่มีตัวชี้วัดหลายอย่าง มันจึงเป็นการยากที่จะกำหนดความเร็วบนท้องทะเล ไม่มีต้นไม้ ไม่มีเนินเขา หรือทางลาดชัน สิ่งเดียวที่สามารถมองเห็นได้จากดาดฟ้าคือท้องทะเลสุดกว้างไกล

อย่างไรก็ตามแรนดอล์ฟนั้นไม่ลังเลเลยที่จะพยักหน้าและตอบว่า  “แรงลม ตำแหน่งของเมฆ ดวงอาทิตย์และมุมของแสง....ทุกปัจจับสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางได้”

“จริง”

กะลาสีมากประสบการณ์อาจจะสามารถทำมันได้ แต่แรนดอล์ฟเป็นสัตว์ประหลาดที่อยู่นอกขอบเขตของมนุษย์ทั่วไปครึ่งก้าว ความรู้สึกของเขานั้นเอ่อล้นแม้จะขาดประสบการณ์ก็ตาม

ในความเป็นจริง เขามีสิทธิ์ ตอนนี้มันเป็นเวลา5วันแล้วหลังจากออกเดินทางจากรามอส และเป็นเวลา2วันนับจากพบเรือโจรสลัด อย่างไรก็ตามระยะทางที่พวกเขาผ่านใน2วันนี้มันมากเสียยิ่งกว่า5วันแรกเสียอีก หากใช้การคำนวณง่ายๆ นั่นหมายความว่าพวกเขาใช้ความเร็วที่มากกว่า2เท่าครึ่ง

ถ้าการคำนวณของเขาถูกต้อง พวกเขาควรที่จะถึงปลายทางในไม่ช้าแล้ว

“…เอ๋?”

ในขณะนั้นเอง ภาพแปลกๆก็ปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า มันคือทะเลหมอกซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะยมฑูตในแนวโขดหิน นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่จะเกิดขึ้นอย่างปกติในใจกลางมหาสมุทร แต่การตอบสนองของลูกเรือเองก็รวดเร็วเช่นกัน

“เอาใบเรือลง!เร็วเข้า!”

“หยุดพายและรอ!”

“ลดความเร็วลง!ปล่อยสมอเรือลง!”

ขณะที่ลูกเรือวิ่งไปรอบๆดาดฟ้าที่วุ่นวาย หมอกก็เข้ามาใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว มันรู้สึกราวกับหมอกขยับเข้ามาหาพวกเขาไม่ใช่พวกเขาขยับเข้าไปหามัน ในขณะนั้นธีโอดอร์ก็ถูกสั่นคลอนด้วยภาพลวงตาอันน่าสยดสยอง พร้อมๆกับที่เรือทั้ง6ลำถูกกลืนกินด้วยหมอก

จิ้ด

ในขณะนั้นเอง สัญชาตญาณของธีโอดอร์ก็ร้องเตือนขึ้น

‘นะ-นี่ไม่ใช่หมอก...!’

มันมีรูปร่างเหมือนหมอก แต่มันไม่มีความชุ่มชื้นที่สัมผัสกับผิวของเขาเลย นี่คือหมอกที่ไม่สามารถขจัดออกได้โดยลมและจะสลายหายไปเมื่อเจอกับความร้อน

หมอกนี้คือเส้นแบ่งเขตแดน มันจะคอยขจัดบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญออกไป ธีโอดอร์ตระหนักได้ทันทีว่าทำไมเรือโจรสลัดจึงต้องลากเรือโดยสารด้วยโซ่ มันเป็นวิธีที่จะทำให้พวกเขาผ่านอาคมนี้ไปได้

มิฉะนั้น เรือโดยสารจะลอยล่องอยู่ในหมอกนี้อย่างเคว้งคว้างไร้จุดหมาย และจะไม่ได้ออกมาอีกตลอดไป ธีโอดอร์คิดว่าหมอกนี้อาจจะเป็นม่านป้องกันที่ดีที่สุดในการปกป้องหมู่เกาะโจรสลัด

“…นายน้อย คุณเคยเจอกับสถานที่ที่อันตรายเช่นนี้ไหม?”แรนดอล์ฟกล่าวถามในสิ่งที่เขารู้ดี และใบหน้าที่มักจะยิ้มแย้มของเขาเสมอก็ได้จางหายไปจากใบหน้าของเขา

แม้กระทั่งผู้ใช้ออร่าระดับปรมาจารย์เองก็ไม่มีประโยชน์ในหมอกนี้ เขาอาจจะทำลายมันได้ด้วยพลังออร่า แต่พวกเขาจะสามารถเอาชนะผู้สร้างหมอกนี้ได้งั้นหรอ?ธีโอดอร์ได้ลดความได้เปรียบของเขาลงต่ำกว่า2%

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเคร่งเครียด หมอกก็กระจายออก

“โอ้ นั่น....?”

“มันนานมาแล้ว...!”

เหล่าผู้โดยสารบนดาดฟ้าต่างตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ผู้โดยสารบางคนชื่นชมทัศนียภาพของหมู่เกาะโจรสลัดที่พวกเขาเคยได้ยินมา ขณะที่คนอื่นๆนั้นรู้สึกดีใจที่ได้กลับมา หมู่เกาะโจรสลัด ความบันเทิงบนมหาสมุทรซึ่งมีหลายคนที่ไม่รู้จักเกี่ยวกับมัน.....

เกาะที่เต็มไปด้วยบาปและความสุข

***

ขั้นตอนในการเข้าสู่หมู่เกาะโจรสลัดนั้นดำเนินการอย่างไม่ทันตั้งตัว

“กรุณาเดินออกมาตามลำดับของตั๋วด้วยครับ”

ชายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอยู่ในชุดสูทที่รัดแน่นเอ่ยต้อนรับนักท่องเที่ยวอย่างสุภาพ มีดสั้นที่ห้อยอยู่ตรงเอวของเขาและรอยสักตามตัวถือเป็นการข่มขู่ที่ดี แน่นอน เขาไม่มีอะไรมากไปกว่าตัวตลกเมื่อเทียบความแข็งแกร่งกับธีโอดอร์และแรนดอล์ฟ

“อืม ยอดเยี่ยมพอสมควร”

“ใช่ เขาอยู่ในระดับเดียวกับทหารรับจ้างชั้นหนึ่ง”

ทักษะของโจรสลัดแต่ละคนนั้นค่อนข้างดีบวกกับรูปลักษณ์ที่น่ากลัว ในการต่อสู้ตัวต่อตัวกับอัศวินทั่วไป มันจะกดดันอย่างมาก หากผู้ชายคนนี้ถูกนำมาใช้เพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยวอย่างเดียว แสดงว่าพวกชั้นสูงกว่านี้จะต้องเป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างมาก ไม่มีใครกล้าที่จะเอะอะโวยวายอะไรเพราะความกลัวจุกแน่นอยู่ที่คอของพวกเขา

ไม่นานนัก มันก็ถึงคิวของทั้งคู่

“ค่าเข้าชม10เหรียญทองต่อคนครับ”

10เหรียญทองที่เบลฟ์กล่าวคือจะต้องใช้ในที่นี่ ธีโอดอร์หยิบเงินออกมา20เหรียญทอง และวางไว้บนฝ่ามือหยาบกระด้างของชายผู้นั้น จากนั้นชายผู้นั้นก็ยิ้มและโค้งคำนับให้อย่างสุภาพ ฝ่ามือของเขากำลังถูกันราวกับมีแรงจูงใจซ่อนเร้น

ไม่น่าแปลกใจ เขาเริ่มที่จะพูดต่อแทนที่จะหลบออกไป

ไม่น่าแปลกใจ เขาเริ่มที่จะพูดต่อแทนที่จะหลบออกไป

“ยินดีต้อนรับครับ!นี่เป็นครั้งแรกคุณใช่ไหมที่มาเกาะนี้?”

“ถูกต้อง”

“งั้นคุณคิดยังไงเกี่ยวกับการแนะนำ?ผมจะแนะนำเป็นอย่างดีหากคุณเพิ่มเงินสัก1เหรียญทอง!”

‘คนนำทาง....’ในฐานะแขกผู้มาเยือนเกาะ ธีโอดอร์ก็คิดได้ว่านี่เป็นสิ่งที่จำเป็น

พวกเขาไม่ได้มาที่เกาะแห่งนี้เพื่อจุดประสงค์พิเศษ แต่ก็เป็นความจริงที่พวกเขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ นอกจากนี้ค่าใช้จ่าย1เหรียญทองถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา

แกร๊ก

เหรียญทองได้ถูกหนีบขึ้นไว้บนนิ้วของธีโอดอร์

“โอ้ ผมจะเก็บมันไว้อย่างดี!ผมจะเรียกหาใครบางคนให้นะครับ!”

เขาคว้าเหรียญทองไว้อย่างรวดเร็วและพาชายสองคนไปที่อื่น มันเป็นซอยที่อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือที่จอดอยู่นัก มีเด็กหนุ่มและเด็กหญิงที่แต่งกายซอมซ่อกำลังนั่งอยู่และหัวเราะ เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เหล่าเด็กๆก็กระโดดขึ้น

อย่างไรก็ตามเขาได้ตะโกนขึ้นโดยไม่เหลียวแลไปที่เด็กเหล่านั้นเลย “แจ็ค!ถ้าแกไม่ออกมาภายใน10วินาที ฉันจะให้มันกับคนอื่น!”

จากนั้นเสียงที่ร่าเริงก็ดังขึ้น “ผมมาแล้วๆ!”

ขณะเดียวกันเด็กผู้ชายก็กระโดดออกมาจากฝูงชน เขาใช้น้ำหนักตัวที่เบาในการปีนขึ้นลงกำแพงราวกับลิงและกระโดดลงมาอยู่ตรงหน้ากลุ่มธีโอดอร์ เขามีผิวสีเข้มปกคลุมไปด้วยคาบเขม่าขัดกับดวงตาสดใสที่ส่องประกายด้วยภูมิปัญญาที่มากกว่าวัย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา

“พวกเขาเป็นแขกที่พึ่งมาถึง ส่วนแบ่งของแกคือ50%ตามปกติและแกจะได้เงินทันทีที่แกนำแขกเที่ยวชมเสร็จ”

“ครับ ขอบคุณครับ!”

ชายคนนั้นพาเด็กชายที่ชื่อแจ็คมาหาทั้งคู่และกลับไปที่ท่าเรือ เด็กที่เหลือต่างนั่งลงทิ้งไว้เพียงแจ็คที่ยืนอยู่ขณะที่เขามองสลับไปมาระหว่างธีโอและแรนดอล์ฟ ไม่เหมือนกับดวงตาที่ซุกซน เขาโค้งคำนับให้อย่างสุภาพและระมัดระวังพร้อมกับแนะนำตัวเอง “สวัสดีครับ!โปรดเรียกผมว่าแจ็ค ผมจะนำทางพวกคุณไปทุกๆที่ที่คุณอยากไป”

“….อืม ฝากตัวด้วยนะ”ธีโอดอร์ตอบรับคำทักทายเบาๆ

เขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้นำทางของเขาจะเป็นเด็ก

ราวกับแจ็คสังเกตเห็นถึงความลังเลของธีโอขณะที่เขาพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “ผมเกิดและเติบโตขึ้นบนเกาะแห่งนี้ การจะหาคนที่รู้จักเกี่ยวกับเกาะนี้มากกว่าผมนั้นยากมาก นี่คือครั้งแรกของคุณใช่มั้ยครับ?”

“ถูกต้อง”

“ผมจะเป็นคนนำทางเอง ถ้ามีสถานที่ที่คุณอยากจะหยุด เพียงแค่บอกผม!”

หลังจากพูดจบ แจ็คก็เริ่มเดินนำหน้าพวกเขาด้วยท่าทางการเดินที่คล่องแคล่ว ซึ่งดูเหมือนจะเป็นชาวพื้นเมืองของเกาะแห่งนี้

ในตอนแรก พวกเขาทั้งสองคนเดินตามไปด้วยท่าทางแปลกๆ แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความชำนาญของเด็กหนุ่ม ทักษะนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับมาหลังจากทำงานไป1หรือ2วัน เขาต้องทำหน้าที่นี้มาเป็นเวลาอย่างน้อย2-3ปี

สถานที่แรกที่แจ็คนำพวกเขาไปก็คือคาสิโน

“นี่เป็นสถานที่ที่มีจำนวนเงินไหลเข้ามามากที่สุดและเป็นของพวกเราหมู่เกาะโจรสลัด มันมีมากถึง17แห่ง”

ขณะที่พวกเขาข้ามสะพานหลายสะพาน เขาก็ได้ยินเสียงของทองที่ไหลไปมาและกลิ่นของเครื่องดื่มมึนเมา บุหรี่ และน้ำหอม

คนขายหลายคนที่กำลังพูดจาหว่านล้อมแขกในชุดเปลือยครึ่งหนึ่ง ของส่วนใหญ่ในตู้ตรงบาร์จะเต็มไปด้วยเครื่องดื่มมึนเมา และมีคนเมามากมายที่กำลังนอนอยู่บนพื้น ขณะที่คนอื่นๆถูกจับได้ว่าพยายามโกง

มันเป็นภาพที่ขัดกับภายในเมืองที่มีกฏหมายอย่างมาก

แจ็คมองเห็นถึงท่าทางของชายสองคนและเริ่มอธิบาย “นี่ไม่ใช่คาสิโนธรรมดา ไม่เหมือนกับคาสิโนบนพื้นดิน  ที่นี่ไม่มีการจำกัดจำนวนเงินที่ลง และสิ่งของจากภายนอกก็สามารถนำมาใช้ลงเดิมพันได้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่พยายามโกง คุณจะถูกปรับเป็น10เท่าของเงินที่โกงไป”

“จะทำยังไงหากไม่มีจ่าย?”

“…มันก็จะเป็นเช่นนั้น”แจ็คชี้ไปที่ชายจรจัดที่ไร้แขนทั้งสองข้าง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้แสดงอาการที่จะอยากจะเข้าไปในคาสิโนเลย ดังนั้นแจ็คจึงเดินต่อไปด้วยใบหน้าเศร้าๆ แม้ว่ามันจะน้อยกว่าคาสิโน แต่ก็มีที่แห่งเดียวที่เขาจะได้รับทิปส์ที่มาก

“ผมเดาว่าคุณทั้งคู่คงไม่สนใจในเรื่องนี้”

อย่างไรก็ตาม ปลายทางต่อไปละ?แจ็คยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฮิฮิ งั้นไปดูเหล่าพี่สาวของผมกันเถอะ คุณทั้งคู่ดูหล่อเหลาและมีไหวพริบ ดังนั้นทุกคนอาจจะชอบคุณ”

หมู่เกาะโจรสลัดหากไม่ถูกเรียกว่าสถานเริงรมย์ก็จะไม่มีอะไรเลย โสเภณีมากมายจากทั่วทุกมุมทวีปได้มารวมกันที่นี่และมีคุณภาพสูงเช่นเดียวกับบนพื้นดิน มันเป็นความงามที่รวมจากเหนือ กลาง และใต้

มันเป็นสัญชาตญาณของคนรวยที่จะไขว่คว้าอำนาจและหญิงสาว หมู่เกาะโจรสลัดได้เล็งถึงเรื่องนี้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับชายฉกรรจ์ที่จะมาชมเชยหญิงสาวสวยงาม

จมูกของแรนดอล์ฟอดที่จะกระตุกไม่ได้เมื่อเข้าได้ยินมัน

เพี้ย

ในขณะนั้น ธีโอดอร์ก็ได้ตีเขาเบาๆ

“อะ-อะไร?”

“หากนายทำเช่นนั้น ฉันจะบอกรีเบคก้า”

“เฮือก!”แรนดอล์ฟรีบหยุดยั้งตัวเองและท่าทางของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสง่างามเฉกเช่นนายจ้างของเขา

ธีโอดอร์ยิ้มก่อนที่จะเปิดปากขึ้น “ไม่ ฉันไม่ต้องการไปที่นั่น”

“หืม?อ่า ไม่นะ งั้นคุณต้องการไปที่ไหนกัน?”

“ฉันอยากรู้เกี่ยวกับสถานที่พิเศษ”

‘สถานที่พิเศษ?’แรนดอล์ฟและแจ็คขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินคำพูดที่คลุมเครือ จากนั้นธีโอดอร์ก็เปิดปากขึ้นอีกครั้ง

“ผู้ปกครองเกาะแห่งนี้อยู่ที่ไหน?”