ตอนที่ 141 หมู่เกาะโจรสลัด 1

ตึกตึก---

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า ยังคงมีผู้โดยสารบางคนที่ยังไม่ทราบถึงสถานการณ์ หากการต่อสู้เกิดขึ้น  ไม่ว่าจะซ่อนตัวอยู่ข้างในหรือข้างนอก มันก็จะไม่มีความแตกต่างใดๆ อย่างไรก็ตาม แรนดอล์ฟและธีโอดอร์นั้นไม่สามารถเข้าใจได้ถึงใบหน้าอันเฉยเมยเหล่านั้น

ใบเรือสีดำของเรือโจรสลัดกำลังเข้ามาใกล้พวกเขาจากขอบฟ้า

“อะไรกัน พวกเขามากันเป็นกลุ่ม?”แรนดอล์ฟมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกสับสน

‘…ยิ่งไปกว่านั้น บรรยากาศมันค่อนข้างแปลก’ในทางตรงกันข้าม ธีโอดอร์รู้สึกสงสัยอย่างยิ่งเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมด

เป็นเพราะการรับรู้ทางสัมผัสของเขายังคงนิ่งเงียบและปฏิกิริยาของผู้โดยสารคนอื่นๆที่ยังคงทำตัวปกติ

เรือโจรสลัดนั้นอยู่ใกล้มากพอที่จะมองเห็นได้โดยผู้โดยสารคนอื่นๆ อย่างไรก็ตามเหล่าผู้โดยสารบนดาดฟ้ายังคงพูดคุยกันเองในขณะที่รับประทานอาหารและดื่มเครื่องดื่ม  ทั้งสองคนต่างมองไปยังผู้คนโดยรอบที่ยังคงทำตัวปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เรือโจรสลัดยังคงมุ่งหน้ามาและด้วยกระแสลมแรงที่พัดมา เรือก็ได้เข้าใกล้มากพอที่จะยิงลูกธนู หากโจรสลัดยิงลูกธนูจากตำแหน่งนี้ บนดาดฟ้าของเรือโดยสารจะกลายเป็นแอ่งเลือดในทันที

อย่างไรก็ตาม ลูกธนูไม่ได้ลอยมา และธีโอดอร์ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังของเขา “เห้ หนุ่มๆ!”

ธีโอดอร์หันหลังกลับไปและเห็นชายวัยกลางคนที่กำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มแปลกๆมาที่เขา ธีโอดอร์ยังคงเหล่ตามองไปที่เรือโจรสลัดขณะที่ถามชายวัยกลางคนด้วยความระมัดระวังว่า “…คุณเรียกผมงั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว เธอดูเกร็งๆนะ ฉันเดาว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอและเพื่อนของเธอได้ขึ้นมาบนเรือลำนี้”

“ครับ”

“ฮ่าๆๆๆ!ฉันรู้ๆ ผู้คนที่ขึ้นเรือลำนี้เป็นครั้งแรกมักจะเป็นเช่นเธอ เรือโจรสลัดจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ผู้โดยสารคนอื่นๆกลับไม่สนใจเลย นั่นเป็นธรรมชาติที่ผู้คนจะรู้สึกสับสน!”

ราวกับคนโง่ที่กำลังเล่นมีด ชายวันกลางคนหัวเราะเบาๆ อย่างไรก็ตาม  ธีโอดอร์และแรนดอล์ฟไม่ได้หัวเราะไปกับเขาและจ้องมองเขาด้วยท่าทางเย็นชา เมื่อชายวัยกลางคนสัมผัสได้ถึงความโกรธจากทั้งสองคนเขาก็รีบกล่าวว่า “โอ้ ฉันไม่ได้หมายความว่าพวกเธอโง่นะ!”

ธีโอดอร์ไม่สนใจคำแก้ตัวของเขาและถามว่า “นั่นหมายความว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของเรือลำนี้งั้นหรอ?”

“ถะ-ถูกต้อง ฉันจะอธิบายให้ฟัง”

ชายวัยกลางคนถูกกดดันด้วยแรงกดดันจากทั้งสองคนและเปิดปากของเขาขึ้นขณะที่เหงื่อตก มันไม่ได้เป็นแรงกดดันโดยตรง แต่บรรยากาศที่ตึงเครียดของจอมเวทย์ขั้น6และปรมาจารย์ออร่านั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถทนได้

แต่ดูเหมือนว่า ชายวัยกลางคนจะค่อนข้างแข็งแรง เขาสามารถที่จะทนทานต่อแรงกดดันเล็กน้อยนี้ได้ในขณะที่เขาเริ่มต้นเล่าเรื่องราว

“ง่ายๆเลยนะ นี่ไม่ใช่เรื่องโดยสาร แต่เป็นเรือท่องเที่ยว(เรือสำราญอะครับ cruise ship)”

“เรือท่องเที่ยว?”

“ถูกต้อง แม้ว่าจุดหมายปลายทางจะเป็นราชอาณาจักรโซลดุน แต่ทว่าเส้นทางระหว่างทางไปนั้นจะเป็นเรื่องที่พิเศษเล็กน้อย”

ชายวัยกลางคนฟื้นคืนความแข็งแกร่งบางส่วนขณะที่เขากล่าวถึงชื่อ—หมู่เกาะโจรสลัด  กลุ่มของเกาะที่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่ง และได้ชื่อนี้หลังจากที่โจรสลัดเข้ามาตั้งรกราก มันอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของราชอาณาจักรคาร์กาส และอยู่ห่างจากราชอาณาจักรโซลดุนอยู่หลายวัน นั่นทำให้หมู่เกาะโจรสลัดเป็นที่ไร้ซึ่งกฏหมายไร้ผู้ครอบครอง

“หมู่เกาะโจรสลัด?ในท้ายที่สุด มันก็เป็นเพียงฐานของโจรสลัด”

ดั่งที่พวกเขากล่าว แต่ชายวัยกลางคนกลับไม่ยอมรับมัน “งั้น มันจึงไม่มีเหตุผลสำหรับเรือลำนี้ที่จะไปเยี่ยมชมมัน”

ชายวัยกลางคนผู้ซึ่งบอกว่าเขาคือพ่อค้าจากกลุ่มการค้ารอมเมล ได้อธิบายถึงเหตุผล บางทีมันอาจจะเป็นงานอดิเรกของเขาที่จะเพิ่มบรรยากาศในการเล่าเรื่องราวหรือเพราะเขากำลังสั่นจากแรงกดดันของชายสองคนด้านหน้าเขา แต่เสียงของนั้นดูเคร่งขรึมขณะที่เล่าเรื่อง

‘อืม ฉันเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิด’ธีโอคิด

หากคำอธิบายของชายตรงหน้าเขาถูกต้อง หมู่เกาะโจรสลัดได้เริ่มต้น ธุรกิจท่องเที่ยว เมื่อ50ปีก่อน

หมู่เกาะซึ่งเดิมทีไม่มีผู้อยู่อาศัยได้กลายเป็นสถานที่ชุมนุมสำหรับผู้ลี้ภัยและเหล่าโจรจากอาณาจักรต่างๆ   ในหมู่พวกเขามีบางคนที่เป็นนักดาบผู้ซึ่งปฏิญาณตนและอาชญากรผู้โด่งดัง เมื่อพวกเขามาอาศัยรวมกันอยู่ในที่แห่งเดียว พวกเขาก็ได้ก่อตั้งกองกำลังขนาดใหญ่ขึ้นและกลายเป็นโจรสลัดเพื่อชดเชยพื้นดินที่แห้งแล้งและสัตว์ที่ไม่ค่อยหลงเหลือ พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่จะคอยบุกปล้นบ้านส่วนตัวบนชายฝั่ง เรือประมง หรือเรือค้าขาย เพื่อนำอาหารไปเลี้ยงครอบครัวพวกเขาบนเกาะ

อย่างไรก็ตาม หมู่เกาะโจรสลัดก็ต้องเผชิญหน้ากับความต้องการที่ไม่คาดฝันมาก่อน ในฐานะที่เป็นเขตไร้กฏหมายที่ตั้งอยู่นอกเขตของกฏหมาย เสน่ห์ของมันได้ดึงดูดคนบางคนเข้า บรรดาผู้คนที่เกี่ยวข้องกับสินค้าต้องห้ามและบรรดาผู้ที่มีเงินแต่ไร้ความสุข พวกเขาเหล่านั้นได้เริ่มเปลี่ยนแปลงหมู่เกาะโจรสลัด

“มันเป็นจุดเริ่มต้นของรูปแบบใหม่ของความบันเทิง”ชายวัยกลางคนตบมือและพยักหน้า “เธอสามารถที่จะเพลิดเพลินไปกับสินค้าฟุ่มเฟือยทุกประเภทและของต้องห้ามบางอย่าง เช่นสินค้าที่ห้ามนำเข้าหรือทาสจากอาณาจักรอื่น มันเป็นเกาะแห่งความสุขอย่างแท้จริง”

“อืม ดังนั้น....”

นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้คนโดยรอบรู้สึกตื่นเต้น?ธีโอดอร์มองไปที่ผู้โดยสารด้วยดวงตาห่อเหี่ยวและถอนหายใจ โจรสลัดไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นผู้นำทางที่จะพานักท่องเที่ยวไปยังหมู่เกาะโจรสลัด ไม่มีความเป็นปรปักษ์ ดังนั้นสัมผัสของเขาจึงไม่แจ้งเตือนอะไรแก่เขา ดวงตาของธีโอดอร์หดตัวลงขณะที่เขาเข้าใจถึงสถานการณ์

‘เราควรที่จะกลับลงไป?’

ก่อนที่จะทำเช่นนั้น ชายคนหนึ่งก็ได้แสดงความคิดเห็นขึ้น

[นายน้อย เราควรที่จะทำอะไรบางอย่างไหม?] เสียงที่ซ่อนเร้นของแรนดอล์ฟดังขึ้นในหัวของธีโอดอร์ราวกับสัตว์ป่า

ธีโอจ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนที่เดินไปสมทบกับคนอื่นๆและส่ายหัวของเขา

[นั่นมันเป็นไปไม่ได้ ตามที่เขากล่าว เรือลำนี้และเรือโจรสลัดร่วมมือกัน มีคนไม่มากนักที่ไม่ทราบถึงสถานการณ์และไม่มีการรับประกันใดๆว่าพวกเขาจะเข้าร่วมกับเรา ยิ่งไปกว่านั้น....]

[อะไรงั้นหรอ?]

[ไม่มีทางที่พวกเราจะเอาชีวิตรอดได้หากเรือจมจากการสู้รบ]

‘การพ่ายแพ้’ไม่ใช่เรื่องที่ทั้งสองคนกังวล มันอาจจะฟังดูอวดดี แต่พวกเขามีสิทธิ์ที่จะคิดเช่นนั้น หากพวกเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับความเสียหาย มันคงจะใช้เวลาไม่นานนักในการจมเรือทั้ง6ลำให้จมลงไปในมหาสมุทร

อย่างไรก็ตาม มีเพียงแค่พวกเขาที่คิดเช่นนี้ ไม่มีใครบนเรือที่จะร่วมมือกับพวกเขารวมถึงกัปตันเรือลำนี้ นี่คือเหตุผลที่ธีโอดอร์หลีกเลี่ยงการสู้รบ ณ ตำแหน่งนี้ แรนดอล์ฟเองก็รู้ แต่เขาไม่สามารถซ่อนอารมณ์ในดวงตาเขาได้

ธีโอดอร์กระซิบกับเขา [เพียงแค่อดทนสำหรับตอนนี้ มันมีสุภาษิตจากตะวันตกอยู่ที่เหมาะกับสถานการณ์เช่นนี้]

[มันคืออะไร?]

ก่อนที่จะตอบคำถาม ธีโอดอร์จ้องมองไปที่คนที่อยู่ห่างไกล เขาได้ยินการสนทนาระหว่างกัปตันเรือโดยสารและผู้นำเรือโจรสลัดอย่างชัดเจนแม้จะด้วยระยะห่างเช่นนี้....มันเป็นความสัมพันธ์ที่น่ารังเกียจอย่างมาก

ธีโอดอร์จ้องมองไปที่พวกเขาอย่างเย็นชาและตอบกลับว่า [หากไม่เข้าถ้ำเสือก็จะไม่ได้ตัวเสือ]

***

หลังจากที่กัปตันและโจรสลัดเสร็จสิ้นการทักทาย พวกเขาก็กลับไปที่เรือของตนเองและเชื่อมเรือของพวกเขาเข้ากับเรือโดยสารโดยโซ่ จากนั้นเรือโจรสลัดทั้งลำก็เปลี่ยนทิศทางและเริ่มดึงเรือโดยสารไปในทิศทางเดียวกัน!

‘นี่มันบ้าอะไรกัน?’

แม้กระทั่งธีโอดอร์ ผู้ที่ไม่รู้เกี่ยวกับเรือหรือการเดินเรือนัก ก็ยังคิดว่ามันไร้สาระ

มีเรือโจรสลัด5ลำ แต่น้ำหนักของเรือโดยสารนั้นใหญ่เกินกว่าน้ำหนักของเรือ5ลำรวมกันเสียอีก มีคนบอกว่าภาระจะลดลงโดยการพยุง แต่มันจะดีกว่าหากเรือเคลื่อนที่ด้วยตัวเอง

ในท้ายที่สุด เรือโจรสลัดก็ได้ดึงเรือโดยสาร

พรึบบ.....ซ่า.....

ลมแรงที่พัดเข้าใส่ใบเรือค่อยๆเพื่มความเร็วของเรือทั้ง6ลำอย่างช้าๆ เรือนั้นได้เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีกแม้ว่าพวกเขาถูกคลื่นหนักๆซัดเข้าใส่ 5น้อต 10น็อต 15น็อต.....มันไม่ได้ใช้เวลานานนักจนกระทั่งถึงความเร็วเต็มพิกัด และนี่คือเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่ผูกติดเข้ากับพวกเขา!

“นะ-นี่มันบ้าอะไรกัน!”ธีโอดอร์ตกใจกับปรากฏการณ์ที่ไม่อาจจะเข้าใจได้และเดินไปที่ด้านหน้าเรือที่ซึ่งมีโซ่เชื่อมต่ออยู่ แรนดอล์ฟเดินตามหลังเขามา แต่ธีโอดอร์กลับลืมไปเสียสนิทว่ามีแรนดอล์ฟอยู่ด้วย

‘บางที มันอาจจะมีเวทย์ลดน้ำหนักอยู่บนโซ่?’

คำถามนี้ทำให้ความตะกละนั้นยื่นลิ้นออกมา แม้ลิ้นจะเลียไปบนโซ่ก็ตาม แต่กลับไม่มีข้อมูลปรากฏขึ้น กล่าวอีกนัยนึง นี่เป็นโซ่ธรรมดาที่ไม่มีเวทมนต์ อย่างไรก็ตาม ธีโอดอร์ยังคงค้นหาต่อไปโดยไม่ยอมแพ้ ถ้าโซ๋เหล่านี้เป็นเพียงโซ่ธรรมดา งั้นก็ต้องเป็นสิ่งอื่น ความอยากรู้อยากเห็นของจอมเวทย์สุมอยู่เต็มดวงตาของเขา

‘บางที?’

เขาขบคิดมานานแค่ไหน? ดวงตาของธีโอดอร์สังเกตเห็นถึงบางสิ่งบางอย่าง เรือโจรสลัดที่คอยดึงเรือโดยสารขนาดใหญ่ด้วยโซ่และพวกเขากำลังแสดงให้เห็นถึงความเร็วที่น่าอัศจรรย์

‘ความตะกละ’

-….ข้าพึ่งจะตื่นเองเจ้าก็ใช้งานข้าแล้วรึ

‘หยุดบ่นได้แล้ว ถ้าแกยื่นลิ้นออกไป แกจะยืดไปถึงตรงนั้นไหม?’

-หืม?    ความตะกละจ้องมองไปที่เรือโจรสลัดและตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น –มันอาจจะเสี่ยงเล็กน้อย แต่ข้าสามารถยืดไปถึงมันได้

ทันทีที่ได้ยิน ธีโอดอร์ก็ยื่นมือซ้ายออกไปทันที

‘ประเมิณ!’

ลิ้นสีแดงพุ่งออกมาจากรูในฝ่ามือซ้ายอย่างรวดเร็ว มันเป็นการทดลองที่กล้าหาญยิ่ง แต่ไม่มีใครที่สามารถมองเห็นมันได้ดีนัก คลื่นที่กระทบกับเรือได้ก่อให้เกิดไอน้ำและสะเก็ดน้ำที่กระจาย ส่งผลให้กำจัดการมองเห็น และทันทีที่ลิ้นแตะเข้ากับ1ในเรือโจรสลัด

หน้าต่างข้อมูลที่ธีโอกำลังรอก็ปรากฏขึ้น

[เรือโจรสลัดหมายเลข17(เรือ)]

[นี่เป็นเรือที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อ6ปีก่อน  มันถูกสร้างจากวัสดุที่ทนทานต่อลมทะเลและเกลือโดยนายช่างผู้มีฝีมืออันยอดเยี่ยม ทำให้มีอายุการใช้งานที่ยาวนานและมีความทนทานสูง เนื่องจากการลดน้ำหนักและการเพิ่มความแข็งแกร่งด้วยการลงอาคมที่สลักอยู่บนไม้เรือ ทำให้มันเร็วกว่าเรือทั่วไป30%  อย่างไรก็ตามไม่สามารถที่จะรู้เกี่ยวกับเรือทั้งหมดนี้ได้เนื่องจาก ‘แสงศักสิทธิ์แห่งการปกป้อง’ที่ล้อมรอบมัน

*เรือลำนี้อยู่ในระดับ หายาก

*ใม่สามารถกินได้ โปรดลดขนาดของมัน คุณจะสามารถกินมันได้หากคุณแยกเวทย์ที่สลักลงบนมันออก

*เมื่อกินแล้วใช้เวลาย่อย 55นาทีและ17วินาที

*เมื่อกินแล้ว ความชำนาญเกี่ยวกับเวทย์ลดน้ำหนักจะเพิ่มขึ้น

*เมื่อกินแล้ว จะได้รับความรู้เกี่ยวกับ การเดินเรือ

*คำอวยพรที่ลึกลับได้อยู่รอบๆมัน เรือจะได้รับความเร่งเพิ่มและลมกับคลื่นจะเป็นส่วนช่วยให้มันมุ่งหน้าไปด้วยความเร็ว]

‘…การมีอยู่ที่ลึกลับ!’

ธีโอไม่สนใจเกี่ยวกับข้อมูลอื่นๆขณะที่เขาจับจ้องไปยังประโยคสุดท้าย

โดยแท้จริง เวทมนต์ลดน้ำหนักหรือเวทมนต์เพิ่มความแข็งแกร่งจะไม่ช่วยให้ความเร็วของเรือเพิ่มมากนัก ความลับของความเร็วคือสิ่งที่ไม่อาจจะเข้าใจได้ด้วยการประเมิณของความตะกละ เนื่องจากการป้องกันของใครบางคน

‘แท้จริงแล้ว พวกเรากำลังจะไปสถานที่แปลกๆ’

แม้ว่าจะมีความต้องการ แต่สถานที่ไร้กฏหมายขนาดใหญ่เฉกเช่นหมู่เกาะโจรสลัดก็ต้องเผชิญกับความเสียหายบางอย่างจากธุรกิจการท่องเที่ยวนี้ ไม่ว่าจะมีประโยชน์มากแค่ไหน นักวางแผนจำเป็นต้องตื่นตัวกับการเกิดขึ้นของตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้เสมอ และตอนนี้เหตุผลก็ได้แสดงออกมาแล้ว

มีอุปสรรคที่ขุมอำนาจในทวีปตอนกลางไม่สามารถแตะต้องได้โดยง่าย คือ’ใคร’ผู้ที่ลงอาคมบนเรือโจรสลัด?

‘ฉันได้หลีกเลี่ยงปัญหาและสิ่งนี้ก็ปรากฏขึ้น’

บางทีสถานที่ที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปอาจจะอันตรายเสียยิ่งกว่าเหล่าวอร์ล็อคของกลุ่มการค้าออร์คุสเสียอีก