บทที่ 18 ตำนานสีทองปรากฏ

บทที่ 18 ตำนานสีทองปรากฏ

เมื่อได้รับการอนุมัติจากว่าที่แม่ยาย เฉินนั่วก็ยิ่งรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นไปอีก

เขาเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่บ้านของเจ้าอ้วนกุ๊ก แต่กลับพบว่าประตูปิดสนิท

เฉินนั่วเดาว่าพ่อของเจ้าอ้วนกุ๊กน่าจะพาลูกชายไปทำงานด้วยแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาชวนหมอนั่นไปเดินหาของทะเลที่ชายหาดด้วยกันอีกรอบ

ช่วงวันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำของทุกเดือนตามปฏิทินจันทรคติ จะมีช่วงน้ำเกิดอยู่สามวัน ดังนั้นวันนี้จึงยังคงเหมาะเจาะกับการหาของทะเล

น่านน้ำแถบนี้มีลักษณะน้ำขึ้นน้ำลงแบบคู่ตามปกติ คือมีน้ำขึ้นและน้ำลงวันละสองครั้ง โดยมักจะทิ้งห่างกัน 12 ชั่วโมง 24 นาที

นั่นหมายความว่าเวลาน้ำลงในช่วงกลางวันของวันนี้ จะช้ากว่าเมื่อวาน 48 นาที

เมื่อคำนวณเวลาดูแล้วก็พบว่ายังค่อนข้างเช้าอยู่ แต่ในเมื่อไม่มีอะไรทำ เฉินนั่วจึงคิดว่าจะไปที่หาดให้เร็วหน่อย เพื่อจะได้ทำความคุ้นเคยกับนิ้วทองคำของตัวเอง

ในเมื่อเจ้าอ้วนกุ๊กไม่อยู่บ้าน เฉินนั่วจึงต้องไปหาเฉินเฉียงแทน

พูดถึงก็มาพอดี

เดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าว เฉินนั่วก็เห็นเฉินเฉียงกำลังเดินสวนมา

"ลูกพี่!"

เฉินเฉียงร้องทัก

"เอ็งก็มาหาเจ้าอ้วนกุ๊กเหมือนกันเหรอ? มันไม่อยู่บ้านหรอก ประตูล็อกน่ะ สงสัยคงไปทำงานกับพ่อมันแล้ว"

เฉินนั่วพูดเสียงดัง

"ครับ"

"เป็นอะไรไปวะ?"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่ค่อยดี เฉินนั่วก็ถามด้วยความเป็นห่วง

แววตารู้สึกผิดฉายชัดในดวงตาของเฉินเฉียงขณะที่เขาเอ่ยปากขอโทษ "ลูกพี่ ข้าขอโทษด้วยนะ พ่อแม่ข้าไม่ยอมให้เงินมาซื้อเรือออกทะเลกับพี่ว่ะ"

เฉินนั่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา

"ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่าคิดมากเลย!"

อันที่จริงเฉินนั่วก็เผื่อใจคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ไว้แล้ว

ถึงยังไงเมื่อก่อนพวกเขาก็เอาแต่ทำตัวลอยไปลอยมา พอจู่ๆ มาบอกว่าจะหุ้นกันซื้อเรือไปทำประมง ผู้ใหญ่จะไม่เชื่อใจก็เป็นเรื่องธรรมดา

"ต่อให้ข้าจะรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาเอาแต่ดูถูกข้า คิดว่าสิ่งที่ข้าทำเป็นแค่เรื่องเล่นสนุกไปวันๆ"

เฉินเฉียงบ่นอุบด้วยความท้อแท้

"เอาน่า ร่าเริงหน่อย เรื่องแบบนี้มันปกติ ข้าเองก็ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เรื่องจะซื้อเรือเหมือนกัน กะว่าจะจัดการให้เสร็จก่อนแล้วค่อยบอกทีหลังน่ะ!"

เฉินนั่วก้าวเข้าไปหา ยิ้มพลางตบไหล่อีกฝ่ายเพื่อปลอบใจ

"แล้วพี่จะเอาเงินมาจากไหนล่ะลูกพี่?"

เฉินเฉียงถามด้วยความงุนงง

"ก็เงินแต่งงานที่แม่ให้มาไง"

เฉินนั่วยิ้มแฉ่ง

"หา?"

เฉินเฉียงถึงกับยืนอึ้งกิมกี่

"เอาแบบนี้ละกัน ข้าจะเป็นคนออกเงินซื้อเรือเอง แล้วเอ็งก็มาทำงานกับข้า ข้าจะจ่ายค่าแรงให้เอ็งวันละห้าหยวน พอเอ็งเก็บเงินได้พอสำหรับค่าหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ของเรือเมื่อไหร่ เราค่อยเปลี่ยนมาใช้ระบบแบ่งกำไรสิบเปอร์เซ็นต์ เอ็งว่าไงล่ะ?"

"ตกลงครับ! ขอบคุณมากลูกพี่!"

"ไม่ต้องขอบใจหรอก ขอแค่เอ็งอย่าเพิ่งท้อก็พอ เรามาตั้งใจทำงานหนัก แล้วพิสูจน์ให้พวกผู้ใหญ่เห็นน้ำยาของเรากันเถอะ"

"ครับ!!"

เฉินเฉียงพยักหน้ารัวๆ

"ไปกันเถอะ เราแวะไปเอาอุปกรณ์ที่บ้านข้าก่อน แล้วค่อยมุ่งหน้าไปทะเลกัน ข้าสังหรณ์ใจว่าวันนี้ดวงข้าจะพุ่งปรี๊ดกว่าเดิมอีก"

"จริงดิพี่?"

"แน่นอน!"

...ทั้งสองคนเดินกลับไปที่บ้านของเฉินนั่วด้วยกัน

น้องสาวคนเล็กไม่อยู่บ้านแล้ว เธอคงจะไปช่วยงานที่นาแล้วล่ะ

เฉินนั่วไม่อยากไปทำนา ดังนั้นเขาจึงต้องขยันหาของทะเลให้มากขึ้น และหาของดีๆ ให้ได้เยอะๆ จะได้ไม่โดนแม่ด่าทีหลัง

อีกอย่าง ช่วงบ่ายเขาต้องพาหลี่อวี้จือมากินข้าวที่บ้านด้วย เขาเลยอยากลองดูว่าจะหาวัตถุดิบดีๆ กลับมาทำอาหารได้ไหม

เฉินนั่วหิ้วถัง ส่วนเฉินเฉียงถือสวิงและพลั่ว พวกเขามุ่งหน้าไปที่ชายหาดพลางพูดคุยหัวเราะร่วนไปตลอดทาง

แทบทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านต่างก็มีเครื่องมือสำหรับเดินหาของทะเลพวกนี้กันทั้งนั้น

บ้านของเฉินนั่วอยู่ใกล้ทะเลมาก พวกเขาใช้เวลาเดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึง

น้ำทะเลกำลังค่อยๆ ลดลง ชาวบ้านหลายคนมารออยู่ก่อนแล้ว พวกเขามาเช้ากว่าทั้งคู่เสียอีก และกำลังง่วนอยู่กับการเก็บของทะเล

"อาหยั่ว อาเฉียง!!"

พอพวกเขาก้าวเท้าเหยียบลงบนผืนทราย ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกที่คุ้นเคย

หันไปตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มสองคนที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกัน กำลังถือเครื่องมือหาของทะเลเดินจ้ำอ้าวตรงมาทางพวกเขา

"ตงจื่อ เป่ยจื่อ พวกเอ็งก็มาด้วยเหรอ!"

เฉินนั่วเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

สองคนนี้ก็เป็นเพื่อนในกลุ่มของพวกเขาเหมือนกัน ทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน คนที่สูงกว่าคือฉินเซี่ยงตง ส่วนคนที่เตี้ยกว่าคือฉินเซี่ยงเป่ย

แซ่เฉินและแซ่ฉินเป็นนามสกุลหลักของหมู่บ้านอวี๋เยว่ ชาวบ้านส่วนใหญ่ใช้สองนามสกุลนี้และอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน ส่วนนามสกุลอื่นๆ ค่อยๆ อพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

พี่น้องตระกูลฉินสนิทสนมกับพวกเขามาก แต่ก็ไม่ได้ทำตัวล่องลอยเหมือนพวกเขา เพราะตั้งแต่ปีก่อนนู้น สองพี่น้องก็เริ่มออกเรือไปทำประมงกับคุณลุงรองของพวกเขาแล้ว

"เจ้าอ้วนกุ๊กไม่มาด้วยเหรอ?"

ฉินเซี่ยงตงถามยิ้มๆ

"ไม่อ่ะ มันไปทำงานกับพ่อมันแล้ว เมื่อวานมันก็มากับข้าอยู่นะ"

"โอ๊ะ? จริงดิ? คนอย่างมันยอมไปทำงานด้วยเหรอวะ?"

"ทำไมวะ? พวกเอ็งกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้แค่สองคนหรือไง? พวกข้าจะอยากเป็นคนเอาถ่านบ้างไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ได้หมายความแบบนั้นเว้ย! ก็แค่ตกใจนิดหน่อย"

ฉินเซี่ยงตงยิ้มเจื่อนๆ

"ลูกพี่ข้ากำลังจะซื้อเรือแล้วนะเว้ย อีกไม่นาน พวกข้าก็จะเหมือนพวกเอ็งนั่นแหละ ออกเรือไปหาปลาทุกวัน"

เฉินเฉียงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ออกจะปกป้องลูกพี่ของตนเล็กน้อย

หลายปีก่อน พวกเขาทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตเหลวไหลไปด้วยกัน แต่พอพี่น้องตระกูลฉินเริ่มทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเมื่อสองปีก่อน พวกผู้ใหญ่ที่บ้านก็มักจะเอาพวกเขาไปเปรียบเทียบ ทำให้เฉินเฉียงแอบรู้สึกเคืองสองพี่น้องนี่อยู่นิดๆ

"จริงเหรอเนี่ย?"

สองพี่น้องตระกูลฉินมองเฉินนั่วด้วยความประหลาดใจ

"ก็กะไว้แบบนั้นแหละ ว่าจะซื้อเรือมือสองลำเล็กๆ สักลำ"

เฉินนั่วพยักหน้าตอบพร้อมรอยยิ้ม

"เยี่ยมไปเลย! ข้ากับน้องก็กะว่าจะเก็บเงินอีกสักหน่อยเพื่อซื้อเรือแล้วออกมารับงานเองเหมือนกัน แต่เอ็งดันนำหน้าพวกข้าไปซะแล้ว"

ฉินเซี่ยงตงพูดด้วยความอิจฉา

"แล้วทำไมวันนี้พวกเอ็งไม่ออกเรือล่ะ?"

"คุณลุงรองข้าติดธุระที่บ้านน่ะ วันนี้ก็เลยหยุดพักหนึ่งวัน ในเมื่อวันนี้เป็นวันน้ำเกิด พวกข้าเลยมาที่หาดเผื่อจะฟลุ๊กได้ของดีๆ บ้าง"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง!"

"เมื่อวานดวงลูกพี่ข้าพุ่งสุดๆ เลยนะเว้ย ไปงมเจอกุ้งมังกรกับปลิงทะเลอีกหลายตัวในแอ่งน้ำ เอาไปขายได้ตั้งแปดหยวนแน่ะ!"

เฉินเฉียงพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโอ้อวด

"เชี่ยเอ๊ย โคตรดวงดีเลย!"

ฉินเซี่ยงตงตกตะลึง

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า ตอนนี้สองพี่น้องทำงานบนเรือของคุณลุง ได้ค่าแรงรวมกันแค่วันละหกหยวนเท่านั้น จะได้โบนัสเพิ่มก็ต่อเมื่อจับปลาได้เยอะจริงๆ

"เมื่อวานมันฟลุ๊กจริงๆ นั่นแหละ เลิกคุยกันได้แล้ว รีบไปหาของกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวของดีๆ โดนคนอื่นสอยไปหมด"

เฉินนั่วมองออกไปทางทะเล

ในแผนที่กระจายสีที่อยู่ในครรลองสายตาของเขา นอกจากสีที่เขาได้ทดสอบไปเมื่อวานแล้ว ตอนนี้กลับมีพื้นที่สีทองเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาด้วย

ตำนานสีทองงั้นเหรอ?

ในชาติที่แล้ว เฉินนั่วเคยเล่นเกมมาบ้าง ซึ่งสีทองมักจะเป็นตัวแทนของไอเทมระดับสูงหรือของแรร์หายาก

"ใช่ๆๆ ไม่คุยแล้ว ไปลุยกันเถอะ เรามาแข่งกันสองต่อสองดีกว่า ดูสิว่าใครจะได้ของเยอะกว่าและดีกว่ากัน"

ฉินเซี่ยงตงเสนอพร้อมกับหัวเราะ

"งั้นพวกเอ็งเตรียมตัวแพ้ได้เลย ช่วงสองวันนี้ลูกพี่ข้ามีเจ้าแม่ทับทิมประทับร่างเว้ย"

เฉินเฉียงพูดอย่างมั่นใจ

"เรื่องแบบนี้มันแน่ที่ไหนล่ะ ไว้รอดูกัน!"

ฉินเซี่ยงตงยิ้ม แล้วพาน้องชายเดินจ้ำอ้าวตรงไปตามระดับน้ำที่กำลังลดลง

"ลูกพี่ พวกเราก็ไปกันเถอะ!"

เฉินเฉียงเร่งเฉินนั่ว

เฉินนั่วพยักหน้า แล้วเริ่มออกเดินมุ่งหน้าไปตามทิศทางของตำนานสีทองนั้น

"ตามข้ามา"

"ลูกพี่ รอข้าด้วย!"

เฉินเฉียงรีบวิ่งตามไปติดๆ

เมื่อเขาเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น พื้นที่สีทองในสายตาของเฉินนั่วก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้รู้ว่าสีทองนี้เป็นตัวแทนของอะไรกันแน่

จบบท