บทที่ 49 แรกสัมผัสราชสำนัก

เวลายามเหมาสี่เค่อ (03.45 น.) ก่อนรุ่งสาง

หลินเฉินนั่งอยู่ในรถม้าพลางหาวหวอด เปลือกตาหนักอึ้งแทบจะปิดลง

เขาสวมชุดขุนนางสีม่วง คาดเข็มขัดหยก และสวมหมวกขุนนางเจ็ดสัน ทว่าเขากลับนอนเอนหลังบนเบาะนุ่มอย่างมิสำรวม

"นายท่าน ถึงแล้วขอรับ" เสียงของหยวนเทียนกังดังมาจากนอกรถม้า

หลินเฉินเลิกม่านขึ้น เบื้องหน้าคือประตูเมืองจักรพรรดิอันยิ่งใหญ่ตระการตา แสงไฟสว่างไสว รถมาขุนนางจำนวนมากจอดรออยู่ก่อนแล้ว

เหล่าขุนนางรวมกลุ่มกันสองสามคนพลางกระซิบกระซาบ เมื่อเห็นรถม้าของจวนเจิ้นกั๋วกงมาถึง สายตาของทุกคนก็หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว

"นั่นคือหลินเฉินรึ?"

"มิได้พบกันนาน ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมากทีเดียว"

"ชู่ว! เบาเสียงหน่อย! เจ้ามิเห็นรึว่าใครเป็นคนขับรถ? หยวนเทียนกัง! อันดับหนึ่งทำเนียบปฐพี กึ่งขอบเขตเทพเจ้าเชียวนะ!"

เสียงกระซิบพลันเงียบสงัด แทนที่ด้วยแววตาแห่งความยำเกรง

หลินเฉินมิได้รับรู้เรื่องนี้หรือจะพูดให้ถูกคือเขาไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า หยวนเทียนกังช่วยจัดแจงเสื้อผ้าให้เขาพลางกระซิบว่า:

"นายท่าน ยังจำกฎระเบียบการประชุมราชสำนักได้หรือไม่ขอรับ"

"จำได้ จำได้" หลินเฉินโบกมือ

"ก็แค่ไปยืนฟังพวกเขาทะเลาะกัน จริงด้วย หลังเลิกประชุมเจ้าตรงไปที่ศาลาซุ่ยเยว่เลยนะ ซูโม่นัดพบตอนยามอู่"

"รับทราบขอรับ"

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังประตูวัง

องครักษ์หน้าประตูเห็นหลินเฉินก็รีบคุกเข่าคำนับทันที "คารวะเจิ้นกั๋วกง!"

หลินเฉินพยักหน้าอย่างเกียจคร้านแล้วก้าวผ่านประตูวังเข้าไป

เมืองจักรพรรดิสว่างไสวด้วยแสงโคม ถนนหลวงปูด้วยหยกขาวทอดยาวไปสู่ตำหนักทอง

กำแพงวังทั้งสองด้านสูงตระหง่าน ทุกๆ สิบก้าวจะมีองครักษ์ยืนประจำการ กลิ่นอายพลังมั่นคง ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าขึ้นไป

นี่คือรากฐานของเมืองจักรพรรดิแห่งต้าเยี่ยน

หลินเฉินเดินไปพร้อมกับฝูงชน ขุนนางจำนวนมากเข้ามาทักทายเขา

"ท่านกงหลิน ข้าเลื่อมใสท่านมานาน! ข้าคือขุนนางผู้น้อยจากกรมบุคลากร..."

"เจิ้นกั๋วกงช่างเป็นคนหนุ่มที่เก่งกาจ ข้านับถือยิ่งนัก!"

"ท่านกงหลิน..."

หลินเฉินพยักหน้าตอบรับตามมารยาทพลางก้าวย่างสม่ำเสมอ

จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งเรียกเขาไว้:

"เฉินเอ๋อ"

หลินเฉินชะงักพลันหันไปมอง

ชายผู้นั้นอายุประมาณห้าสิบปี ใบหน้าซูบผอม มีเครายาวสามเส้น สวมชุดขุนนางสีแดงเข้มปักลายนกยูงที่หน้าอก—ขุนนางขั้นสอง

สีหน้าของเขาดูจริงจัง ทว่าดวงตากลับแฝงแววความรู้สึกที่ซับซ้อน

เขาคือท่านลุงแท้ๆ ของหลินเฉิน พี่ชายของซูหวั่นฉิงท่านแม่ของเขา มีตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมพิธีการ นามว่าซูเหวินป๋อ

"คารวะท่านลุงขอรับ" หลินเฉินคำนับ ท่าทางดูนอบน้อมกว่าเมื่อครู่มาก

ซูเหวินป๋อมองเขาตั้งแต่หัวจดเท้า แววตาพึงพอใจวูบผ่านไปครู่หนึ่ง ทว่าสีหน้าก็กลับมาเคร่งขรึมดังเดิม:

"เข้าประชุมครั้งแรก เรียนรู้มารยาทมาครบถ้วนแล้วรึยัง"

"เรียนรู้มาแล้วขอรับ" หลินเฉินตอบตามตรง

"ในราชสำนักจงพูดให้น้อย สังเกตและฟังให้มาก" ซูเหวินป๋อกล่าวเสียงเบา

"ยามนี้เจ้าสืบบรรดาศักดิ์เป็นเจิ้นกั๋วกง ย่อมตกเป็นเป้าสายตา แม้ขั้วอำนาจขององค์ชายรองจะถูกกำจัดไปแล้ว ทว่าในราชสำนักยังมีคนอีกมากที่ไม่ชอบใจตระกูลหลิน"

"ขอบคุณท่านลุงที่ชี้แนะขอรับ"

ซูเหวินป๋อพยักหน้า เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว:

"หลังเลิกประชุม จงไปที่บ้านเสียหน่อย ท่านตาของเจ้า... อยากพบเจ้า"

หลินเฉินชะงักไปเล็กน้อย

ในความทรงจำ ท่านตาของเขาหรือผู้เฒ่าซู เป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังและเคยเป็นพระอาจารย์ของอดีตจักรพรรดิ

หลังเกษียณเขาอุทิศตนให้กับการเขียนตำราและสั่งสอนศิษย์ วรยุทธ์บรรลุถึงจุดสูงสุดของยอดปรมาจารย์ ปีนี้อายุเก้าสิบสามปีแล้ว

เจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นคนเสเพล ตระกูลซูจึงมักจะมองด้วยความระอาและมิต่อยความด้วยนัก

"ท่านตา... ท่าน..."

"อาการบาดเจ็บเก่ากำเริบน่ะ" สีหน้าของซูเหวินป๋อหม่นลง

"เมื่อสามปีก่อนในช่วงเหตุการณ์ชายแดนภาคเหนือ ท่านตาของเจ้าใช้พลังปราณปราชญ์คำนวณความลับสวรรค์ จนถูกพลังสะท้อนกลับทำลายรากฐาน

เขาใช้พลังวรยุทธ์ค้ำจุนตัวเองมาตลอดหลายปี ทว่าด้วยอายุที่มากขึ้น ประกอบกับข่าวเรื่องตระกูลชุยทำให้เขาสะเทือนใจมาก... เมื่อวานนี้เขาถึงกับกระอักเลือดออกมา"

ยอดปรมาจารย์สมบูรณ์ควรจะมีอายุยืนยาวเกินร้อยปีได้อย่างง่ายดาย

ทว่าหากรากฐานเสียหาย อายุขัยย่อมสั้นลงมหาศาล

หัวใจของหลินเฉินกระตุกวูบ "วันนี้หลานจะไปเยี่ยมท่านตาขอรับ"

"ดี" ซูเหวินป๋อเหลือบมองเขาพลันถามขึ้นว่า "ท่านแม่ของเจ้า... สบายดีไหม"

"ท่านแม่สบายดีขอรับ เมื่อวานยังบ่นถึงท่านลุงอยู่เลย"

"ก็ดีแล้ว" แววตาของซูเหวินป๋อฉายแววรู้สึกผิด เขาไม่กล่าวอะไรต่อพลันหันหลังเดินไปยังแถวขุนนางฝ่ายพลเรือน

หลินเฉินมองตามแผ่นหลังนั้นพลางใช้ความคิด

ท่านลุงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่เย็นชาอย่างที่คิดแฮะ

หลินเฉินรวบรวมสมาธิแล้วเดินไปยังแถวขุนนางฝ่ายทหาร

ตามระเบียบของราชวงศ์ต้าเยี่ยน บรรดาศักดิ์ระดับกงถือเป็นขุนนางชั้นสูง เป็นรองเพียงเชื้อพระวงศ์ระดับอ๋องเท่านั้น

ตำแหน่งของเขาจึงอยู่หน้าสุดของแถวฝ่ายทหาร เคียงคู่กับเหล่าท่านกงอาวุโสหลายท่าน

หลังจากเข้าประจำที่ หลินเฉินลอบสำรวจรอบกายอย่างเงียบเชียบ

ตำหนักทองงดงามโอ่อ่า เสาทองคำเก้าต้นค้ำยันเพดานสูงตระหง่าน บัลลังก์มังกรที่ตั้งตระหง่านอยู่บนบันไดขั้นสูงสุดยังคงว่างเปล่า

เบื้องล่างบัลลังก์ เหล่าขุนนางยืนแบ่งเป็นซ้ายขวา พลเรือนอยู่ซ้าย ทหารอยู่ขวา แยกแยะชัดเจน

ฝ่ายพลเรือนนำโดยอัครมหาเสนาบดี ตามด้วยเสนาบดีกรมทั้งหก รองเสนาบดี และเหล่าผู้ตรวจการ

ฝ่ายทหารนำโดยท่านกงอาวุโสและแม่ทัพใหญ่ ตามด้วยผู้บัญชาการหน่วยต่างๆ

สายตาของหลินเฉินหยุดอยู่ที่เหล่าท่านกงอาวุโสครู่หนึ่ง

อันกั๋วกง จ้าวมั่ง อายุแปดสิบปี ผมเคราขาวโพลน ยอดปรมาจารย์ขั้นกลาง ยามนี้พักผ่อนอยู่บ้านเป็นหลักมักไม่ยุ่งเกี่ยวราชการ

ติ้งกั๋วกง สวีเจิ้น อายุเจ็ดสิบห้าปี ยอดปรมาจารย์ขั้นปลาย คุมทหารสองแสนนายในกองกำลังปกป้องเมืองหลวง เป็นผู้ทรงอิทธิพลในกองทัพ

ฮู่กั๋วกง โจวอู่ อายุเจ็ดสิบปี ยอดปรมาจารย์ขั้นกลาง ประจำการอยู่ที่ชายแดนตะวันออกคอยระวังแคว้นตงหลี่

ทั้งสามท่านนี้รวมกับเจิ้นกั๋วกง หลินเทียนเซยุง ท่านพ่อของหลินเฉิน เดิมทีคือสี่เสาหลักแห่งต้าเยี่ยน

ยามนี้ท่านพ่อสิ้นชีพในสนามรบ หลินเฉินจึงสืบทอดบรรดาศักดิ์กลายเป็นท่านกงที่อายุน้อยที่สุด

"ท่านกงหลิน" เสียงแหบพร่าดังขึ้น

หลินเฉินหันไปมอง เห็นอันกั๋วกง จ้าวมั่ง กำลังส่งยิ้มให้เขา

"คารวะท่านกงอัน" หลินเฉินคำนับ

"ไม่ต้องมากพิธีหรอก" จ้าวมั่งลูบเคราพลางยิ้ม

"หากพ่อของเจ้าได้เห็นเจ้าในวันนี้ เขาคงจะภาคภูมิใจยิ่งนัก

ข้าและพ่อของเจ้าคบหากันมานาน วันหน้าหากมีเรื่องเดือดร้อนใจประการใด ไปหาข้าที่จวนได้เสมอ"

"ขอบพระคุณท่านกงอาวุโสขอรับ" หลินเฉินคำนับตอบ

อันกั๋วกงผู้นี้เป็นสหายเก่าของท่านพ่อ ท่าทางดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง

ยามที่ตระกูลหลินตกต่ำ เขาก็เคยกล่าววาจาช่วยเหลืออยู่บ้าง

ส่วนติ้งกั๋วกง สวีเจิ้น ก็ปรายตามองหลินเฉินพลางพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย

ฮู่กั๋วกง โจวอู่ อยู่ชายแดนตะวันออก วันนี้จึงมิได้มาร่วมประชุม

ฝ่ายทหารค่อนข้างปรองดอง ทว่าขุนนางฝ่ายพลเรือนหลายคนกลับส่งสายตาที่ยากจะคาดเดามาที่เขา

หลินเฉินไม่คิดมากพลางหลับตาพักผ่อน ยืนรอได้ประมาณหนึ่งเค่อ ขาก็เริ่มเมื่อย จังหวะนั้นเองเสียงแหลมเล็กของขันทีก็ดังขึ้น:

"องค์จักรพรรดินีเสด็จ"

เหล่าขุนนางต่างยืนตัวตรงและสำรวม

องค์จักรพรรดินีจ้าวหลิงหยางก้าวออกมาจากตำหนักข้าง สวมชุดมังกรสีเหลืองทองอร่าม สวมมงกุฎสิบสองชาย ความงามเลอโฉมทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

พระนางค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกร หลังจากประทับลงแล้ว สายตากวาดมองขุนนางเบื้องล่าง หยุดนิ่งที่หลินเฉินครู่หนึ่ง ประกายรอยยิ้มที่แทบสังเกตมิได้วาบผ่านดวงตา

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!" เหล่าขุนนางคุกเข่าคำนับ

"ลุกขึ้นเถอะ"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท!"

การประชุมราชสำนักเริ่มขึ้น

เริ่มจากแต่ละกรมรายงานภารกิจตามลำดับ

เสนาบดีกรมคลังรายงานเรื่องการขุดลอกคลองในเจียงหนานคืบหน้าไปด้วยดี ภาษีข้าวในปีนี้จะเพิ่มขึ้นสามส่วน

เสนาบดีกรมโยธรายงานเรื่องการซ่อมแซมเขื่อนแม่น้ำเหลือง

เสนาบดีกรมกลาโหมรายงานสถานการณ์การทหารชายแดนภาคเหนือ...

“ทูลฝ่าบาท ช่วงครึ่งเดือนมานี้พวกเป่ยซั่วก่อกวนชายแดนบ่อยครั้ง แม้จะยังไม่มีการโจมตีขนานใหญ่ ทว่าทหารม้ากลุ่มย่อยกลับลอบปล้นสะดมมิจบสิ้น

แม่ทัพกองทัพเจิ้นเป่ยขอพระราชทานคำสั่งว่าจะให้โจมตีสั่งสอนก่อนหรือไม่พะยะค่ะ”

องค์จักรพรรดินีครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พวกเป่ยซั่วกำลังลองเชิง สั่งกองทัพเจิ้นเป่ยให้เข้มงวดการป้องกัน ทว่าห้ามเปิดศึกโดยพลการเด็ดขาด

นอกจากนี้ ให้โอนย้ายเกราะสามหมื่นชุดและธนูเหล็กห้าหมื่นคันจากกองกำลังปกป้องเมืองหลวงเพื่อเสริมกำลังที่ชายแดนภาคเหนือ”

“รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ”