บทที่ 24: กาชาลูกสาวเปิดเรตอัปแบบจำกัดเวลา

"หายนะของเธอมีพลังมากพอที่จะทำลายล้างโลกได้ ถ้าอย่างนั้น แค่เราไม่ปล่อยให้มันปะทุออกมาก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง?"

"ฉันถึงได้บอกไงล่ะ ว่าแค่ยอมทำสัญญากับฉัน แล้วฉันจะช่วยต่ออายุขัยให้เธอเอง"

อู๋หมิงกล่าวพลางยื่นเอกสารสัญญาไปตรงหน้าอันไต้เย่ว์

"ขอฉันดูรายละเอียดในสัญญาก่อนก็แล้วกัน"

หญิงสาวรับแผ่นกระดาษเหล่านั้นมาถือไว้ ริมฝีปากบางขมุบขมิบอ่านข้อความในนั้นอย่างตั้งใจ

"หากการต่ออายุขัยประสบความสำเร็จ กรรมสิทธิ์เหนือร่างกาย สิทธิ์ในการควบคุมสัญญาณประสาท กรรมสิทธิ์ในพลังวิเศษ และอื่นๆ... จะถูกโอนกรรมสิทธิ์ตกเป็นของอู๋หมิงทั้งหมด"

"ในกรณีที่ไม่สามารถยืดอายุขัยให้กลับมาเป็นปกติได้สำเร็จ เงื่อนไขทั้งหมดในสัญญาฉบับนี้จะถือเป็นโมฆะโดยอัตโนมัติ"

เธอสรุปใจความสำคัญออกมาสั้นๆ ทว่าตัวสัญญาฉบับจริงนั้นมีความยาวหลายหน้ากระดาษ อัดแน่นไปด้วยเงื่อนไขและหมายเหตุยิบย่อยเพื่ออุดช่องโหว่และป้องกันการเล่นคำจากทั้งสองฝ่ายอย่างรัดกุม

"ไอ้นายทุนหน้าเลือด นายมันใจดำเกินไปแล้ว!"

อันไต้เย่ว์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

"ให้ฟ้าดินเป็นพยานเถอะ คนอย่างฉันจะเป็นนายทุนไปได้อย่างไรกัน?"

ฉันมัน 'นายทาส' ชัดๆ ต่างหากล่ะ เข้าใจไหม!

"ฟังคำแนะนำของฉันนะ เธอรับมือกับพลังนี้ไม่ไหวหรอก โอนมันมาให้ฉัน แล้วปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการรับหน้าแทนเธอเอง"

อู๋หมิงเอ่ยตะล่อมด้วยน้ำเสียงจริงจังและหว่านล้อมอย่างใจเย็น

"อืม... ฉันรู้ว่านายทำแบบนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวฉัน อู๋หมิง"

พวงแก้มใสของอันไต้เย่ว์ซับสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย

ในสายตาของเธอ การกระทำเช่นนี้คือความเสียสละ อู๋หมิงยอมแบกรับภาระอันหนักอึ้งของพลังวิเศษนี้เอาไว้แทนเธอ

การโอนกรรมสิทธิ์ของพลังวิเศษนี้ไปให้ชายหนุ่ม ย่อมหมายถึงการผลักไสความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงนี้ไปให้เขาด้วยเช่นกัน

"ถ้าอย่างนั้นก็มาเซ็นสัญญากันเถอะ"

อู๋หมิงยื่นปากกาให้หญิงสาว

ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายสบายๆ คนที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวอยู่แล้ว ต่อให้จะเพิ่มหนี้มาอีกสักก้อนก็คงไม่ต่างอะไร ในเมื่อตัวเขาเองก็แบกรับพลังที่สามารถทำลายล้างโลกเอาไว้อยู่แล้ว จะเพิ่มมาอีกสักอย่างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก

"ฉันยอมเซ็นสัญญาก็ได้ แต่ถ้าเกิดนายได้กรรมสิทธิ์ในร่างกายของฉันไปแล้ว นายจะไม่บังคับให้ฉันทำเรื่องที่ไม่อยากทำใช่ไหม?"

"แน่นอนว่าไม่"

อู๋หมิงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่น

"ถ้าอย่างนั้น แค่โอนกรรมสิทธิ์ของพลังวิเศษไปอย่างเดียวก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ได้"

น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเด็ดขาดและไร้ซึ่งความลังเล ราวกับเป็นคำขาดที่ไม่อาจต่อรองได้อีก

ในช่วงชีวิตแรกของเขา เขาพบเจอการทรยศหักหลังมานับไม่ถ้วน

อู๋หมิงเชื่อใจเพียงแค่ตัวเองเท่านั้น เขาไม่มีวันมอบความไว้เนื้อเชื่อใจให้ใครหน้าไหนอีกแล้ว

ต่อให้เป็นสาวสวยหยาดเยิ้มก็ไม่มียกเว้น! เพราะในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาเคยถูกพวกสาวสวยหลอกใช้จนมีจุดจบที่น่าสังเวชมาแล้ว!

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเชื่อใจนายนะ อู๋หมิง!"

อันไต้เย่ว์พยักหน้ารับ ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อของตนลงไป

ความเชื่อใจ—ช่างเป็นความรู้สึกที่หรูหราเสียเหลือเกิน

เมื่อทอดมองแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจของเธอ อู๋หมิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาอยู่ในที

ตัวเขาได้สูญเสียความสามารถในการเชื่อใจผู้อื่นไปจนหมดสิ้นแล้ว ตั้งแต่การใช้ชีวิตในรอบแรก

แม้กระทั่งยามที่ต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดินีต่างดาว ผู้ซึ่งปฏิบัติต่อเขาดีที่สุด เขาก็ยังมักจะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ ว่าหล่อนอาจจะทนต่อความเย้ายวนไม่ไหว และบุกเข้าจู่โจมเขากลางดึกเพื่อรีดเค้นเอาสารพันธุกรรมของเขาไป

"วางใจเถอะ ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องผิดหวังที่อุตส่าห์เชื่อใจฉัน"

ลวดลายปลอกคอสีแดงฉานปรากฏขึ้นจางๆ บนลำคอขาวผ่องของอันไต้เย่ว์ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

อู๋หมิงระบายยิ้มบางๆ พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กของเธออย่างแผ่วเบา

ถึงแม้ว่าเขาจะสูญเสียความสามารถในการเชื่อใจผู้อื่นไปแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถตอบแทนความเชื่อใจที่ผู้อื่นมอบให้ได้

"ล...แล้ว นายมีวิธีไหนที่จะช่วยยืดอายุขัยให้ฉันอย่างนั้นเหรอ?"

ประกายแห่งความหวังจุดติดขึ้นในใจของอันไต้เย่ว์

ชายหนุ่มตรงหน้าคือตัวตนเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถทำให้คำทำนายอนาคตของเธอคลาดเคลื่อนได้

บางทีเขาอาจจะมีวิธีพลิกผันชะตากรรมแห่งความตายที่ถูกกำหนดไว้แล้วของเธอได้จริงๆ

"ฉันมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ซึ่งพลังวิเศษของเธอนั้นหาได้ยากยิ่งนัก ผลลัพธ์ส่วนหนึ่งของมันสามารถยับยั้งไม่ให้พลังเกิดการคลุ้มคลั่งและหยุดยั้งการก่อตัวของผลไม้ได้ ถึงแม้มันจะไม่ได้ลบล้างพลังไปอย่างสมบูรณ์ แต่ตราบใดที่เธอเข้ารับการรักษาอย่างตรงเวลา การมีชีวิตอยู่ต่อไปจนสิ้นอายุขัยตามธรรมชาติก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร"

"เอ๊ะ? น...นายมีลูกสาวแล้วงั้นเหรอ?"

อันไต้เย่ว์ชะงักงันไปชั่วขณะ

เขามีลูกสาวอยู่แล้วแท้ๆ แต่เมื่อกี้กลับมาทำทีเป็นสารภาพรักแบบกำกวมกับเธอเนี่ยนะ?

นี่เขากะจะจับปลาสองมืออย่างนั้นเหรอ?

หรือว่าเขาตั้งใจจะหาทั้งภรรยาใหม่ให้ตัวเองและแม่ใหม่ให้ลูกสาวไปพร้อมๆ กัน?

ฉันเพิ่งจะเคยมีความรักเป็นครั้งแรกแท้ๆ แต่กลับต้องข้ามขั้นไปเป็นแม่เลี้ยงเลยเนี่ยนะ ระดับความยากมันไม่สูงไปหน่อยหรือไงกัน

"ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้ฉันมีลูกสาวหรอกนะ เธอจะคิดซะว่านี่เป็นการพลิกแพลงใช้พลังระดับ S ของฉันก็ได้ ในระดับหนึ่ง... ฉันสามารถรับรู้ถึงเศษเสี้ยวของภาพเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตบางเส้นทางได้"

"จากภาพนิมิตเหล่านั้น ทำให้ฉันได้รู้ว่าลูกสาวในอนาคตคนหนึ่งของฉันครอบครองพลังวิเศษแบบนี้อยู่"

"ตราบใดที่ฉันใช้พลังวิเศษ 《หยิบยืมอนาคต》 ของเธอ มาหยิบยืมพลังจากลูกสาวในอนาคตของฉัน ปัญหาเรื่องอายุขัยของเธอก็จะได้รับการแก้ไขโดยปริยาย"

"ถ้าอย่างนั้น... แล้วเราจะมัวรออะไรอยู่อีกล่ะ? รีบลงมือเลยสิ!"

นัยน์ตาของอันไต้เย่ว์ทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที

ทว่าเมื่อนึกถึงลูกสาวในอนาคตของอู๋หมิง... เธอก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่จะได้เป็นแม่ของเด็กคนนั้น

หรือว่าจะเป็นฉันกันนะ?

ไม่ๆๆๆ ถึงแม้อู๋หมิงจะมีทีท่าว่าแอบมีใจให้ฉันก็เถอะ แต่ฉันก็ยังไม่ได้ตกลงปลงใจที่จะคบกับเขาสักหน่อย

"เอาล่ะ รบกวนช่วยเปิดใช้พลังทีนะ ฉันต้องการหยิบยืมพลังจากลูกสาวในอนาคตคนที่มีพลังในการยับยั้งการก่อตัวของผลไม้นั่น"

สิ้นคำกล่าวของอู๋หมิง อันไต้เย่ว์ก็เริ่มเดินพลังในร่างทันที ผลไม้สีฟ้าเยือกแข็งที่สลักลวดลายคล้ายม้าลายค่อยๆ ห้อยระย้าลงมาจากเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวอยู่บนเส้นผมของเธอ

ในเวลาเดียวกัน สัญลักษณ์คล้ายเส้นเลือดก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบไม้บริเวณใกล้เคียง บ่งบอกถึงเงื่อนไขในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

【ต้องแต่งงานกับหม่าม้าก่อน แล้วหนูถึงจะยอมให้ยืมพลัง】

"เงื่อนไขนี้ง่ายดายเสียจริง สมกับที่เป็นสายเลือดเดียวกันเลยนะ"

เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนใบไม้ข้างผลไม้นั้น อันไต้เย่ว์ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

"เงื่อนไขนี้มันเรียกว่าง่ายตรงไหนกัน?"

"ก็ต้องง่ายน่ะสิ การหยิบยืมพลังที่เป็นรูปธรรมแบบนี้ ปกติแล้วจะต้องแลกมาด้วยข้อแลกเปลี่ยนที่แสนสาหัสมากนะ การที่สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยการแต่งงานเฉยๆ แบบนี้—มันง่ายเกินไปแล้วต่างหาก"

"ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าเงื่อนไขนี้มันยากแสนยากเลยล่ะ?"

อู๋หมิงขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมล่ะ?"

"ก็เพราะฉันไม่รู้เลยน่ะสิว่าแม่ของเด็กคนนี้คือใคร"

อู๋หมิงถึงกับเหงื่อตก

เพราะองค์กรที่เคยกักขังเขานั้นมีหลากหลายรูปแบบ บางองค์กรก็ยินยอมให้เขาได้พบปะและมีปฏิสัมพันธ์กับเหล่าเด็กๆ เพื่อรักษาพัฒนาการทางร่างกายและสภาวะจิตใจอันดีเยี่ยมสำหรับอนาคตของผู้ใช้พลังระดับ S ขององค์กร ทว่าบางองค์กรกลับเก็บซ่อนเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับสุดยอด จนเขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าสายพันธุกรรมของตนเองถูกนำไปไว้ที่ไหน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้แค่ว่าใครเป็นผู้บริจาคไข่ให้กับทายาทเพียงบางคนของเขาเท่านั้น ส่วนเด็กคนอื่นๆ เขากลับมืดแปดด้านโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาที่เขาถูกจองจำอยู่โดยองค์กรจี้อมตะ เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าใครคือแม่ของลูกสาวคนนี้

"เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว แค่ยืมความทรงจำในอนาคตของลูกสาวมา นายก็จะได้รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"จริงด้วยสิ ขอยืมความทรงจำในอนาคตของลูกสาว—บอกพ่อมาทีว่าแม่ของลูกคือใคร!"

อู๋หมิงยอมใช้สิทธิ์เปลี่ยนเงื่อนไขการหยิบยืมโดยไม่มีข้อกังขา

ทุกคนมีโอกาสเพียงสามครั้ง ในสองครั้งแรกพวกเขาสามารถปฏิเสธการหยิบยืมได้ แต่เมื่อถึงครั้งที่สาม พวกเขาจะถูกบังคับให้ต้องทำการหยิบยืมและจำยอมจ่ายดอกเบี้ยตามเงื่อนไขอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

【ต้องแต่งงานกับหม่าม้าก่อน แล้วหนูถึงจะยอมให้ยืมความทรงจำ】

ใบไม้ข้างผลไม้ลูกใหม่ปรากฏข้อความชุดใหม่ขึ้นมาแทนที่

"โธ่เว้ย ยัยลูกบ้า พ่อต้องได้ความทรงจำมาสิถึงจะรู้ว่าแม่ของลูกคือใคร!"

【ถ้าอยากได้ความทรงจำ ก็ต้องไปแต่งงานกับหม่าม้าก่อนสิ!】