บทที่ 27 เรียนรู้วิธีทำฉบับปรับปรุง

ตอนที่สวี่โจวเรียนวิธีทำเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีฉบับปรับปรุง ก็อยู่ในห้องปฏิบัติการของตัวเองตามคาด

ข้างในยังคงเป็นสภาพเดิมเหมือนตอนที่เขาฝึกในห้องปฏิบัติการก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน ขนาดพอๆ กับห้องปฏิบัติการที่สาม

แต่เขาได้ครอบครองพื้นที่ทั้งหมดไว้คนเดียว อุปกรณ์ทำครัวและมีดต่างๆ มีครบครัน

ด้านหลังมีวัตถุดิบวางเรียงราย ส่วนอีกสามด้านที่เหลือก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำครัวหลากหลายชนิด

นี่มันห้องฝึกซ้อมในฝันของเชฟชัดๆ!

ทันใดนั้น

ประตูก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากข้างนอก

“สวี่โจว ฉันได้ยินอาจารย์ชาเปลบอกว่า การสอบของนายก็ได้เกรดเหนือระดับ A เหมือนกัน! แถมยังใช้วิธีที่ไม่เหมือนฉันด้วยเหรอ?”

“อืม ฉันใช้กีวีน่ะ”

สวี่โจวหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเจ้าหัวแดงยูคิฮิระ โซมะยืนยิงฟันยิ้มแฉ่งอยู่ตรงประตูจริงๆ

พอได้ยินว่าเขาใช้กีวี แววตาของอีกฝ่ายก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“กีวีเหรอ? ฉันไม่เคยกินเนื้อที่หมักด้วยกีวีมาก่อนเลย ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง”

“นายทำให้ฉันชิมหน่อยได้ไหม? ฉันยังไม่เคยชิมเนื้อที่หมักด้วยกีวีเลย” ยูคิฮิระ โซมะพูดพลางส่งสายตาเกรงใจนิดๆ ทำเอาเขาต้องยิงฟันยิ้มตอบกลับไป

“ฉันอยากรู้จริงๆ นะ แต่ถ้านายคิดว่ามันยุ่งยาก...”

“ได้สิ”

พอสวี่โจวนึกถึงตอนที่ยูคิฮิระ โซมะสอนทำอาหารตั้งหลายเมนูโดยไม่คิดค่าเรียนสักแดงเดียว กับเรื่องแค่นี้ เขาย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว

“งั้นนายรอสักชั่วโมงนะ”

“เยี่ยมไปเลย!”

ยูคิฮิระ โซมะยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างตื่นเต้น “ถ้านายว่างเมื่อไหร่ เรามาแข่งโชคุเงคิกันเถอะ! สวี่โจวก็เป็นคู่แข่งที่เก่งกาจเหมือนกันนะ!”

สวี่โจว “...”

ใครจะไปแข่งโชคุเงคิกับนายกัน?

ไม่ว่างโว้ย!

...

สวี่โจวเริ่มหยิบวัตถุดิบ

เนื้อวัวในห้องฝึกซ้อมของระบบไม่ต้องเสียเงินซื้อ เขาเลยหยิบวัตถุดิบมากองเบ้อเริ่มโดยไม่รู้สึกเสียดายสักนิด แล้วเริ่มลงมือทำอาหาร

ความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดระหว่างความเชี่ยวชาญระดับ 100% กับ 60% ก็คือความเป็นอิสระ

เมื่อเข้าใจสูตรอาหารนี้อย่างถ่องแท้ 100% แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสูตรอาหารเดิมอีกต่อไป แต่สามารถใส่ความเข้าใจของตัวเองลงไปได้

หั่นหอมหัวใหญ่ เห็ดแชมปิญอง มันฝรั่ง หมักเนื้อวัวด้วยเครื่องเทศ กีวี และไวน์แดง

ด้วยความที่เป็นวัตถุดิบในจินตนาการ เนื้อสัมผัสจึงยอดเยี่ยมมาก แค่มองแวบเดียวก็เห็นลายเนื้อชัดเจน ไม่เพียงแต่ไม่มีกลิ่นคาว แต่ยังเป็นประกายเงางามภายใต้แสงไฟ

ถึงจะหมักแค่ยี่สิบนาที แต่กลิ่นหอมของไวน์แดง เครื่องเทศ และความหวานละมุนของกีวีก็ซึมซาบเข้าไปในชิ้นเนื้อที่ใสแจ๋วทุกอณู

เนื้อดูดซับไวน์แดงจนอิ่มตัว และชุ่มฉ่ำไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศ พอลองบีบดูเบาๆ ก็มีไวน์แดงไหลออกมาจากเนื้อเลยทีเดียว

“หมักเสร็จแล้ว เริ่มตุ๋นได้”

การเคลื่อนไหวของสวี่โจวลื่นไหลราวกับสายน้ำ โดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต ทักษะการใช้มีดของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับ 60% ของยูคิฮิระ โซมะในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว

จากการฝึกฝนครั้งแล้วครั้งเล่า ทักษะของเขาก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้น ประกายความคมกริบของมีดสะท้อนแสงไฟวับวาว สอดประสานกับเสียงหั่นฉับๆ อย่างสง่างามและเยือกเย็น

ทักษะการใช้มีดที่เริ่มก้าวข้ามขีดจำกัด แค่มองดูก็สัมผัสได้ถึงออร่าที่ไม่เหมือนเดิมที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแล้ว

“สวี่โจว! นายเก่งขึ้นเยอะเลยนะ!” ยูคิฮิระ โซมะที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เอ่ยชมเปาะ ก่อนจะประสานมือคารวะ ไฟในตัวลุกโชนขึ้นมาทันที

“เพื่อน ทักษะการใช้มีดของนายตอนนี้ร้ายกาจมาก!”

“เรามาแข่งโชคุเงคิกันสักตั้งเถอะ! ฉันทนรอไม่ไหวแล้ว!”

“อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว”

ตอนที่ตุ๋นเนื้อ สวี่โจวสามารถกะความสุกของเนื้อได้จากกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากหม้อตุ๋นแล้ว

พอได้กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อวัวที่ลอยออกมาจากหม้อ เขาก็หลับตาสูดดมกลิ่น แล้วปิดแก๊สอย่างไม่ลังเล

“เสร็จแล้ว”

“ชิมดูสิ”

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง สวี่โจวก็ยกเนื้อตุ๋นฉบับปรับปรุงมาวางตรงหน้าเจ้าหัวแดงยูคิฮิระ โซมะ

...

หลังจากสวี่โจวยกอาหารมาเสิร์ฟ ยูคิฮิระ โซมะก็ลืมเรื่องที่จะขอท้าแข่งโชคุเงคิไปซะสนิท จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้า

เนื้อวัวส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย วางเรียงรายอยู่ในจาน เนื้อทุกส่วนถูกย้อมด้วยสีแดงเบอร์กันดีของไวน์แดงจนชุ่มฉ่ำ

สีสันสวยงามไร้ที่ติ กลิ่นหอมของไวน์ผสมผสานกับความหวานละมุนของผัก และกลิ่นหอมของเครื่องเทศ ชวนให้หลงใหลจนแทบคลั่ง

ยูคิฮิระ โซมะหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ! งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะ!”

“อืม ลองดูสิ”

“ได้เลย”

ยูคิฮิระ โซมะใช้มีดกับส้อมกรีดลงบนเนื้อวัวอย่างระมัดระวัง น้ำซุปในเนื้อวัวก็ไหลเยิ้มออกมาตามรอยมีดทันที

เนื้อวัวนุ่มละมุนสุดๆ ความหวานละมุนของกีวีซึมลึกเข้าไปในเส้นใยของเนื้อตั้งแต่ตอนหมักแล้ว

หลังจากผ่านการตุ๋น ความหวานก็เข้าไปเบรกความฝาดเปรี้ยวเล็กน้อยของไวน์แดงเบอร์กันดี ดึงเอารสชาติอันซับซ้อนของเชอร์รีป่า ดิน ใบไม้ชื้น และเห็ดแชมปิญองที่ซ่อนอยู่ในไวน์แดงปิโนต์นัวร์ออกมาจนถึงขีดสุด

รสชาติอันซับซ้อนขององุ่นปิโนต์นัวร์ที่แสนบอบบาง เมื่อระเหยไปในน้ำซุปเนื้อตุ๋นจนหมด ก็กลายเป็นรสชาติที่กลมกล่อมถึงขีดสุด

ตุ๋นจนเข้าเนื้อ ทุกคำที่กัดลงไปอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ซึมซาบไปทุกอณู

“อร่อย!”

“อาหารของนายจานนี้อร่อยมาก!”

ยูคิฮิระ โซมะลิ้มรสเนื้อที่สุกกำลังดี รู้สึกได้เลยว่าเนื้อทุกคำนุ่มละมุน แถมยังมีน้ำซุปเข้มข้นที่เกิดจากไวน์แดงเบอร์กันดีระเหยเข้าไปผสมผสานกับน้ำซุปเนื้อวัวไหลเยิ้มออกมา

น้ำซุปที่ไหลเยิ้มออกมานั้นเข้มข้นซะจนแค่ซดเข้าไปอึกเดียว ก็ทำเอาวิญญาณสั่นสะท้านไปทั้งดวง

ขนาดคนที่ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ มานับไม่ถ้วนอย่างยูคิฮิระ โซมะ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึงกับเมนูนี้ เขาหลับตาพริ้ม รู้สึกเหมือนเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังกรีดร้องด้วยความฟิน

เลือดและวิญญาณราวกับถูกสะกด กลิ่นหอมหวานของผัก กลิ่นหอมกลมกล่อมของไวน์แดง ทั้งหมดหลอมรวมกันอยู่ในน้ำซุปอย่างสมบูรณ์แบบ

และน้ำซุปเหล่านั้นก็ถูกดูดซึมเข้าไปในเนื้อวัวจนหมดสิ้น

นั่นคือรสชาติที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

พอกินเสร็จ ยูคิฮิระ โซมะถึงกับต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นานกว่าจะเอ่ยปากชมออกมาได้

“จริงๆ ฉันว่าสูตรของฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่าของนายหรอกนะ”

“นายทำเมนูนี้ได้สมบูรณ์แบบถึงขีดสุดแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะสอนนายแล้วล่ะ”

“แต่ถ้านายอยากเรียนวิธีของฉัน ฉันก็สอนให้ได้นะ”

อาหารทั้งจานถูกกวาดเรียบไม่เหลือหลอ

พอกินเสร็จ ยูคิฮิระ โซมะก็ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ อธิบายสูตรอาหารของตัวเองให้เขาฟังอย่างละเอียด

เนื่องจากสูตรอาหารทั้งสองเวอร์ชันไม่ได้ต่างกันมาก สวี่โจวแค่ดูรอบเดียวก็จำได้ขึ้นใจ

“ยอดเยี่ยมมาก!”

“สวี่โจว! นายเก่งมากเลยนะ! ฉันจะรอนายที่โรงเรียนโทสึกินะ!” ยูคิฮิระ โซมะทำหน้าตื่นเต้นสุดๆ

...

หลังจากเรียนรู้วิธีทำเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีฉบับปรับปรุงจนทะลุปรุโปร่งแล้ว สวี่โจวก็ออกจากห้องฝึกซ้อมของระบบ

พอกลับมาถึงห้องนอน เวลาเพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่นาที

พอเหลือบมองราคาวัตถุดิบในระบบ สวี่โจวก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก

“ราคานี้มันจะไม่โหดไปหน่อยเหรอ!?”

“ขายแพงขนาดนี้ ใครจะมีปัญญากิน?”

วัตถุดิบด้านล่างแพงหูฉี่ ราคาเนื้อวัวกับผักก็พอๆ กับคราวก่อน แต่ที่แพงหูฉีกก็คือไวน์แดงเบอร์กันดีนี่แหละ

แค่สองร้อยมิลลิลิตรก็ปาเข้าไปแปดพันเก้าแล้ว

ทำด้วยทองคำหรือไง?

สวี่โจวอดไม่ได้ที่จะกดดูคำอธิบายของวัตถุดิบในจินตนาการรอบนี้

[ไวน์แดงปิโนต์นัวร์เบอร์กันดี: ไวน์แดงพันธุ์ปิโนต์นัวร์ที่ผลิตจากไร่องุ่นระดับกรองด์ครูของโรงบ่มไวน์ชั้นนำในเบอร์กันดีจากโลกยอดนักปรุงโซมะ ทำจากองุ่นปิโนต์นัวร์ 100%]

[ไวน์แดงเบอร์กันดีมักจะมีรสชาติหอมหวานของเชอร์รี สตรอว์เบอร์รี และราสป์เบอร์รี แถมยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผืนดิน เนื่องจากไม่สามารถใช้วิธีเบลนด์ไวน์ได้ คุณภาพของไวน์จึงขึ้นอยู่กับคุณภาพขององุ่นปิโนต์นัวร์ล้วนๆ และองุ่นปิโนต์นัวร์ที่ใช้หมักไวน์ขวดนี้ปลูกอยู่ที่...]

“พอแล้ว รู้แล้ว”

“องุ่นปิโนต์นัวร์ชั้นยอด แถมยังเป็นพันธุ์องุ่นคุณหนูที่โตมากับการฟังเพลง ไม่เคยต้องตากแดดตากฝนเลยสินะ...”

สวี่โจวข้ามคำอธิบายยืดยาวช่วงหลังไป แล้วเลื่อนไปดูราคาตรงๆ

[ไวน์แดงปิโนต์นัวร์เบอร์กันดีระดับท็อป: 8,900/250 ml]

สวี่โจวเหลือบมองวัตถุดิบอื่นๆ อีกรอบ

วัตถุดิบอื่นก็ไม่ได้ถูกหรอกนะ

แต่พอเอาไปเทียบกับไวน์แดงขวดนี้แล้ว ดูคุ้มค่าขึ้นมาทันตาเห็น

[เนื้อสันคอวัวชาโรเลส์: มาจากหนึ่งในสายพันธุ์วัวเนื้อชั้นยอดในโลกยอดนักปรุงโซมะ เส้นใยเนื้อละเอียดอ่อน ไขมันแทรกซึมสม่ำเสมอราวกับลายหินอ่อน เมื่อผ่านการตุ๋น จะได้เนื้อที่นุ่มละมุนชุ่มฉ่ำสุดๆ กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้น เป็นสายพันธุ์วัวเนื้ออันดับหนึ่งสำหรับทำเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดี วัวตัวนี้ตั้งแต่เด็ก...]

[ราคาเนื้อสันคอวัวชาโรเลส์: 999/500g]

[น้ำผึ้งป่าของยูคิฮิระ โซมะ: น้ำผึ้งที่ยูคิฮิระ โซมะไปเก็บมาด้วยตัวเอง เป็นน้ำผึ้งที่เก็บมาจากสวนดอกไม้ในไร่ของอิชชิกิ ซาโตชิ ผลผลิตมีจำกัด ธรรมชาติแท้ 100%...]

[น้ำผึ้งป่าของยูคิฮิระ โซมะ: 88/100g]

แล้วก็มีพวกชุดผักกับเครื่องปรุงสำหรับทำน้ำซุปอีกนิดหน่อย

แต่เพราะใช้ปริมาณไม่เยอะ ค่าผัก เครื่องเทศ และวัตถุดิบอื่นๆ สำหรับเนื้อวัวหนึ่งที่ก็ตกแค่สองร้อยยี่สิบสามหยวนเท่านั้น

สวี่โจวมองดูราคารวมของวัตถุดิบกับราคาขาย แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก

[เนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดี (ฉบับปรับปรุง): ราคาวัตถุดิบในจินตนาการ 10,200 หยวน ราคาขายแนะนำ 12,800 หยวน]

หมื่นสองพันแปด?

นี่มันจะขายออกจริงๆ เหรอ?

สวี่โจวอดไม่ได้ที่จะเหงื่อตก

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังแอบบ่นว่าอาหารร้านตำรับอาหารชาววังซูชิขายแพงอยู่เลย สรุปว่าของตัวเองขายแพงกว่าซะงั้น

ถ้าขายราคานี้ ขืนมีคนมาเห็นเข้า ไม่โดนเอาไปประจานลงเสี่ยวหงชูเหรอ?