บทที่ 28 นายขายหมื่นสองพันแปด?

สวี่โจวอดไม่ได้ที่จะตั้งข้อสงสัยกับวัตถุดิบไวน์แดงขวดนี้ เขาพึมพำออกมา “ไอ้ที่แพงที่สุดก็คือไวน์แดงนี่แหละ ไวน์แดงขวดนี้มันจะไม่แพงไปหน่อยเหรอ ถ้าเปลี่ยนเป็นไวน์แดงธรรมดาล่ะ...”

เพิ่งจะพูดจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

[ไวน์แดงพันธุ์นี้ผลิตจากโรงบ่มไวน์ชั้นนำของปรมาจารย์ด้านการหมักไวน์ ในโลกยอดนักปรุงโซมะเป็นไวน์แดงพันธุ์ปิโนต์นัวร์ระดับท็อปจากเบอร์กันดีที่เศรษฐีนับไม่ถ้วนแย่งชิงกัน ผลิตได้แค่ปีละไม่กี่พันขวด ราคานี้คือราคาต้นทุนแล้ว]

“เข้าใจล่ะ”

“สรุปสั้นๆ คำเดียวคือ แพง!”

สวี่โจวเกาหัว พอเห็นราคาขายที่แพงหูฉี่ จู่ๆ เขาก็นึกถึงมังงะเรื่อง 'ยอดกุ๊กแดนมังกร' ขึ้นมา

อาหารในมังงะยอดกุ๊กแดนมังกรส่วนใหญ่เป็นอาหารผัด ต่อให้อาหารผัดจะแพงแค่ไหน ก็คงไม่เวอร์วังเท่าเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีหรอกมั้ง

คิดได้ดังนั้น สวี่โจวก็รีบสร้างมังงะเรื่องใหม่ในระบบหลังบ้านของนักเขียนทันที

แต่เพิ่งจะพิมพ์คำว่า 'ยอดกุ๊กแดนมังกร' ลงไป ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

[ปัจจุบันไม่มีร้านค้าสไตล์ที่เข้าคู่กับอนิเมะอาหารเรื่องนี้ สร้างไม่สำเร็จ!]

[เงื่อนไขการสร้าง: ต้องมีร้านค้าหรือชั้นของร้านค้าที่ตกแต่งสไตล์ดั้งเดิมเข้าคู่กัน]

ต้องใช้ร้านค้าสองชั้นเหรอ?

สวี่โจวลอฃคิดดู ร้านที่เขาเช่ามาก็มีแค่ชั้นเดียว ส่วนชั้นสองเหมือนจะเป็นร้านนวด

“หมดหวัง!”

“จะไปเช่าพื้นที่ร้านเขา... เขาเปิดมาตั้งหลายปีแล้ว คงไม่ยอมปล่อยเช่าให้ฉันหรอก ถึงเช่าได้ก็ทุบเชื่อมกันยากอยู่ดี”

ดูท่าถ้าวันหลังอยากจะเอาอนิเมะอาหารเรื่องอื่นออกมาให้หมด คงต้องมีตึกแถวเป็นของตัวเองสักตึกแล้วล่ะ

ถ้าเช่าร้านแค่ชั้นเดียว คงรองรับสไตล์การตกแต่งหลายๆ แบบไม่ไหว

ถ้าตอนนี้จะเปลี่ยนไปเช่าร้านหลายชั้น อย่าว่าแต่ค่าเช่าจะจ่ายไม่ไหวเลย ขนาดร้านอิซากายะที่พ่อกับแม่ลงทุนลงแรงตกแต่งไปตั้งหลายแสนก็ต้องสูญเปล่าไปด้วย

พอเหลือบมองยอดเงินในบัญชีที่เหลืออยู่แค่เจ็ดแสนหกหมื่น สวี่โจวก็ตัดใจเรื่องนี้ไปเลย

เจ็ดแสนหกหมื่นดูเหมือนจะเยอะ แต่ต่อไปสูตรอาหารอื่นๆ ของโรงเรียนโทสึกิในยอดนักปรุงโซมะก็ต้องจ่ายค่าเรียนอีกนะ

“ไม่มีเงินโว้ย!!”

สวี่โจวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ พอมองราคาเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีอีกที ก็รู้สึกสบายตาขึ้นมาหน่อย

ถึงจะแพง!

แต่ถ้ามีคนซื้อ ขายได้ที่นึงก็กำไรตั้งสองพันหก!

แถมรอให้ค่าความปรารถนาของเมนูนี้เลเวลสูงขึ้น ราคาวัตถุดิบก็จะได้ลดราคาอีก กำไรก็ยิ่งบาน!

ปั่นมังงะเสร็จก็มาปั่นสูตรอาหารต่อ ถึงเวลาในห้องฝึกซ้อมของระบบจะไม่ตรงกับเวลาในโลกความจริง

แต่สำหรับตัวเขาแล้ว กลับรู้สึกว่าสภาพจิตใจยังคงเหนื่อยล้าอยู่ดี

อาบน้ำเสร็จ สวี่โจวก็ล้มตัวลงนอนทันที

...

วันต่อมา เขานอนตื่นสายโด่ง พอเห็นว่าปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว สวี่โจวถึงได้คลานลงจากเตียงอย่างเกียจคร้าน

ตอนแปรงฟัน ก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดระบบหลังบ้านของนักเขียนดูคอมเมนต์ตามความเคยชิน

หลังจากตอนที่สี่ครึ่งแรกอัปเดตไปเมื่อวาน ส่วนใหญ่ก็มีแต่คนด่า ด่าว่าวิธีเอาน้ำผึ้งมาทาเนื้อแล้วตุ๋นมันหลุดโลกเกินไป

แต่พอเปิดดูวันนี้ พอเห็นคอมเมนต์ข้างล่าง สวี่โจวก็อดไม่ได้ที่จะร้องเอ๊ะออกมา

เดี๋ยวนะ

มีบางอย่างผิดปกติ

เขาเปิดดูผิดวิธีหรือเปล่า?

เขาปิดแล้วเปิดใหม่ ปรากฏว่าใต้คอมเมนต์มังงะ เจียงหมิงจูมาคอมเมนต์ทิ้งไว้ตอนดึกดื่น

[หมิงจู: รูปภาพ, ลองทำดูแล้ว ได้ผลจริงๆ ด้วย นายคิดวิธีนี้ออกได้ยังไง? นายรู้จักเชฟอาหารฝรั่งเศสมืออาชีพเหรอ? เขาชื่ออะไร ทักแชตส่วนตัวมาบอกฉันที]

ข้างล่างก็มีคนอ่านหลายคนจำเธอได้

[นี่มันกูรูนี่นา? ไปลองทำมาจริงๆ เหรอ?]

[เดี๋ยวนะ ทำเมนูนี้ออกมาได้จริงๆ เหรอ? ทำไมฉันถึงไม่เชื่อเลยล่ะ? นี่มันอนิเมะอาหารสายฮาไม่ใช่เหรอ?]

[ใครบอกนายว่านี่เป็นอนิเมะอาหารสายฮา? นักเขียนมังงะเขาบอกชัดเจนแล้วว่าเป็นสายสมจริง]

ส่วนแอคเคานต์ของสวี่โจวก็ได้รับข้อความส่วนตัวจากเจียงหมิงจูเหมือนกัน

[หมิงจู: นายไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญมาใช่ไหม? คนคนนั้นคือใคร?]

[หมิงจู: ขอช่องทางติดต่อหน่อยได้ไหม? ฉันแค่อยากจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเมนูนี้กับเขาน่ะ]

[หมิงจู: ในเมื่อเขาคิดวิธีนี้ออก แสดงว่าเขาต้องศึกษาเมนูนี้มาอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ฉันอยากจะเชิญเขามาเป็นเชฟใหญ่ที่ร้านของบ้านฉัน]

ข้างล่างเจียงหมิงจูยังส่งชื่อร้านอาหาร ‘เจียงเวยฟาง’ มาให้ด้วย สวี่โจวลองไปเสิร์ชดู ปรากฏว่าเป็นร้านอาหารระดับหกดาวเลยทีเดียว แถมยังเป็นร้านอาหารชื่อดังในโลกโซเชียลของเมืองซงหนานด้วย

“จะซื้อตัวฉันเหรอ?”

สวี่โจวไม่ได้ตอบกลับเธอ พอถึงบ่ายสองโมง เขาก็เดินทอดน่องไปที่ร้านของตัวเอง

...

ตอนเที่ยง

สวีข่ายกับหนุ่มแว่นพอได้รับข้อความจากสวี่โจว ก็แทบจะกระโดดตัวลอย

[สวี่โจว: วันนี้มีเนื้อวัว ราคา 12,800 หยวน]

“เนื้อวัว! นี่มันเนื้อตุ๋นไวน์แดงเลยนะ!”

ถึงจะยังไม่ได้ชิมเมนูนี้ แต่แค่ดูจากรูปในมังงะที่สวี่โจววาด กับฝีมือทำอาหารของสวี่โจวที่พวกเขารู้จัก เมนูนี้ต้องเป็นเมนูที่ทำให้ต่อมรับรสของพวกเขาคลั่งได้แน่นอน!

พอทั้งสองคนได้รับข้อความนี้ตอนเที่ยง ก็รีบตาลีตาเหลือกวิ่งไปที่ร้านของสวี่โจวทันที

พอใกล้จะบ่ายโมงห้าสิบ นาทีที่วิ่งมาถึงหน้าร้านสวี่โจว จู่ๆ ทั้งสองคนก็ตาไวเห็นว่ามีคนยืนอยู่หน้าร้านด้วย

แถมยังเป็นผู้หญิงซะด้วย

ดูเหมือนเธอจะรอมาพักใหญ่แล้ว หน้าแดงก่ำ จ้องมือถืออย่างโกรธเกรี้ยวและหงุดหงิด

“ไม่ตอบฉัน!”

“นักเขียนมังงะคนนี้ ฉันส่งข้อความไปตั้งเยอะ ทำไมถึงไม่มีมารยาทตอบกลับมาบ้างเลยนะ!”

คนที่รออยู่หน้าร้านก็คือเจียงหมิงจูนั่นเอง เธอสวมรองเท้าส้นเตารีดหนังคู่สวย ใส่ชุดเดรสลูกไม้ เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง ใบหน้าเล็กๆ สวยหวานปนแก้มป่องแบบเบบี้แฟตนิดๆ

ดูเป็นคนละคนกับตอนที่สอนในคลาสเรียนเลย

“ทำไมยังไม่มาอีก? ร้านนี้ไม่เปิดหรือไง?” เจียงหมิงจูมารออยู่ที่นี่ตั้งแต่เที่ยงตรงแล้ว

แต่ใครจะไปคิดล่ะ ร้านอื่นที่ได้คะแนน 4.5 เขาเปิดกันหมดแล้ว

ไอ้ร้านที่ได้คะแนน 1.9 ร้านนี้ดันไม่ยอมเปิด!

ตอนแรกก็กะจะหันหลังกลับแล้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าร้านนี้ดันขายเมนูที่มีแต่ในมังงะ เผลอๆ อาจจะเป็นเชฟอัจฉริยะลึกลับที่อยู่เบื้องหลังนักเขียนมังงะคนนั้นก็ได้ เธอก็เลยก้าวขาไม่ออก

ทนอึดอัดรอไปครึ่งชั่วโมงแล้วครึ่งชั่วโมงเล่า...

จนกระทั่งเจียงหมิงจูหมดความอดทน ก็ได้ยินเสียงสวีข่ายดังขึ้นอย่างดีใจ

“เถ้าแก่สวี่มาแล้ว!”

พอมองตามสายตาของพวกเขาไป ก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินย้อนแสงมา

ใส่กางเกงขายาวกับเสื้อยืดธรรมดาๆ แต่บุคลิกดูดีมาก

นี่คือเจ้าของร้านนี้เหรอ?

เจียงหมิงจูยืนอึ้งไป

ส่วนสวีข่ายก็โวยวายด้วยความตื่นเต้นไปแล้ว

“เถ้าแก่สวี่! ผมเหมาอาหารสี่อย่างในร้านเลย!”

“ผมด้วยๆ!”

หนุ่มแว่นก็ไม่ยอมน้อยหน้า แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ ทำหน้าตารอไม่ไหวแล้ว

“เถ้าแก่สวี่ เอาเนื้อวัวมาก่อนเลย ผมอยากกินเนื้อวัวมาหลายวันแล้ว!”

สวี่โจวกวาดตามองพวกเขา สายตาไปหยุดอยู่ที่เจียงหมิงจูแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างเป็นธรรมชาติ

“อืม เนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีฉบับปรับปรุง ราคา 12,800 หยวน พวกนายรู้ใช่ไหม?”

“เท่าไหร่นะ!?”

เจียงหมิงจูช็อกตาตั้งกับราคานี้ เสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาแปดหลอด น้ำเสียงหวานๆ ดูแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที

“หมื่นสองพันแปด! ร้านระดับหนึ่งดาวอย่างนายขายหมื่นสองพันแปดเนี่ยนะ?”

นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?

มีเจ้าของร้านระดับหนึ่งดาวที่ไหนตั้งราคาบ้าเลือดขนาดนี้บ้าง?

อาหารร้านนายทำด้วยทองคำหรือไง?

ร้านระดับหนึ่งดาวอย่างนาย ขายแพงกว่าร้านระดับแปดดาวอีกเหรอ?

เจียงหมิงจูแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ใช่”

สวี่โจวทำหน้าตายเปิดประตูร้าน เดินเข้าไปข้างใน ล้วงกระดาษ A4 ออกมาจากกระเป๋าส่งๆ แล้วเขียนลงไปว่า ‘เนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดี / 12,888 หยวนต่อที่’

เขียนเสร็จ ก็ยื่นเมนูให้

เมนูกระดาษ A4 ยับยู่ยี่จนแทบจะอ่านตัวหนังสือไม่ออก เพราะโดนพับอยู่ในกระเป๋าตั้งหลายทบ ตอนที่รับเมนูสภาพแบบนี้มา เจียงหมิงจูแทบจะสติแตก

“เมนูร้านนาย มันจะไม่ชุ่ยไปหน่อยเหรอ?”

“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงยอมจ่ายหมื่นสองพันแปดมากินร้านนาย!”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินสองคนข้างๆ ทำหน้าตื่นเต้นเหมือนโดนของ

“เยี่ยมไปเลย!!”

“?”

“ในที่สุดก็มีเมนูขึ้นราคาแล้ว!” ไช่ไช่ตื่นเต้นสุดๆ “ราคานี้ ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าจะจำกัดจำนวนจนอดกินแล้ว”

“ใช่แล้ว! เถ้าแก่สวี่ ขอที่นึง!”

ทั้งสองคนผลัดกันพูดอย่างมีความสุขพลางเดินเข้าไปในร้าน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างเห็นได้ชัด เป็นประกายวิบวับ

เจียงหมิงจูมองดูสายตาของพวกเขา แล้วก็รู้สึกสมองตื้อไปหมด

พวกเขาสติฟั่นเฟือนไปแล้วเหรอ?

หมื่นสองพันแปดยังจำกัดจำนวนอีก...

มีคนซื้อเขาก็จำกัดจำนวนเหรอ?

ที่สำคัญคือดันมีคนตื่นเต้นเพราะขึ้นราคาเนี่ยนะ?

หน้าม้าหรือเปล่าเนี่ย?