บทที่ 23 คุณรู้ได้ไงว่าเมนูนี้ไม่มีวิธีทำแบบอื่น? (1)

ตอนที่เห็นการ์ตูนของตัวเองโผล่หราอยู่บนจอโปรเจกเตอร์ สวี่โจวที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ก็สะดุ้งตื่น นั่งหลังตรงแด่วขึ้นมาทันที

ให้ตายเถอะ!

นั่นมันการ์ตูนของเขาไม่ใช่หรือไง!

แล้วที่ยัยนั่นเอาไปใส่ไว้ในหมวด 'ตัวอย่างการทำอาหารฝรั่งเศสแบบผิดๆ' มันหมายความว่าไงวะ?

แอบยัดไส้เอาเรื่องส่วนตัวมาปนเรื่องงานชัดๆ!

ส่วนเจียงหมิงจูที่ยืนอยู่บนเวที ก็พล่ามน้ำลายแตกฟองตั้งแต่ตอนเปิดงาน ไปจนถึงการแนะนำเมนูอาหารฝรั่งเศสชื่อดังต่างๆ

"เชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ยินชื่อเมนูอาหารฝรั่งเศสชื่อดังมาไม่น้อย อย่างเช่น เอสคาร์โก้อบเนยกระเทียม ซุปปลาบุยยาเบส แล้วก็กงฟีเป็ด"

"เมนูพวกนี้ล้วนเป็นชื่อที่เราคุ้นหูกันดี"

"แต่แน่นอนว่า วันนี้สิ่งที่เราจะมาพูดถึงกันไม่ใช่เมนูพวกนั้น แต่เป็นเมนูเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีต่างหาก"

คนที่นั่งฟังอยู่ข้างล่างไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับชื่อเมนูนี้เท่าไหร่ แต่คนที่รู้ข่าวเรื่องหัวข้อบรรยายมาก่อนหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะแอบซุบซิบกัน

"ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนเมนูล่ะ?"

"นั่นดิ ก่อนหน้านี้เห็นบอกว่าหัวข้อบรรยายคือเรื่องกงฟีเป็ดไม่ใช่เหรอ? ฉันอุตส่าห์ตั้งใจจะมาเรียนวิธีทำสักหน่อย..."

"แต่เนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีก็ไม่ได้แย่นะ?"

"ฉันอุตส่าห์ซื้อวัตถุดิบทำกงฟีเป็ดเตรียมไว้หมดแล้วเนี่ย! เอาไงล่ะทีนี้ ต้องไปหาซื้อของใหม่มาอีก!"

แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ นึกจะเปลี่ยนหัวข้อกะทันหันก็เปลี่ยนเนี่ยนะ?

แต่พอคิดว่าเจียงหมิงจูมีดีกรีเป็นถึงสมาชิกสมาคมอาหาร ทุกคนก็เลยไม่ได้โวยวายอะไรออกมาให้เห็น

ตอนที่สวี่โจวได้ยินว่ามีการเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน คิ้วของเขาก็กระตุกยิกๆ โห? เปลี่ยนเมนูกะทันหันงั้นดิ?

นี่กะจะใช้เวทีนี้มาด่าเขาออกสื่อเลยใช่ไหมเนี่ย?

...

เจียงหมิงจูที่ยืนอยู่บนเวที พอพูดถึงเมนูเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดี ก็อดนึกถึงการ์ตูนที่ตัวเองอ่านเมื่อคืนไม่ได้

พอคิดว่าไอ้นักเขียนนั่นยังคงทำตัวปากดีหัวหมอ ทั้งๆ ที่เธอโชว์ใบประกอบวิชาชีพให้ดูแล้ว ไฟโทสะในอกก็แทบจะปะทุออกมา

เจียงหมิงจูกวาดสายตามองคนที่นั่งอยู่ข้างล่าง "ทุกคนน่าจะรู้จักเมนูนี้กันดีใช่ไหมคะ? ใครที่ไม่รู้จัก ยกมือขึ้นค่ะ"

ไม่มีใครในหอประชุมยกมือขึ้นเลยสักคน

"ดีมากค่ะ"

"งั้นตอนนี้ฉันจะขอแนะนำที่มาและวิธีทำของเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีให้ทุกคนได้ฟังกันนะคะ"

เธอเริ่มร่ายยาวเป็นต่อยหอย ซึ่งเนื้อหาพวกนี้สวี่โจวก็โดนกรอกหูมาจนพรุนในห้องฝึกซ้อมแล้ว

จนกระทั่งสวี่โจวเริ่มจะสัปหงกอีกรอบ จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนเรื่อง "ฉันคิดว่าการที่เชฟคนหนึ่งจะมีความคิดสร้างสรรค์เป็นของตัวเองบ้าง มันก็เป็นเรื่องดีค่ะ แต่สำหรับเมนูอาหารที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก สิ่งที่เราควรทำก็คือการให้ความเคารพ และพยายามรักษารสชาติดั้งเดิมของท้องถิ่นนั้นๆ เอาไว้ให้ได้มากที่สุด..."

"พอดีฉันหาตัวอย่างความผิดพลาดจากที่อื่นไม่ได้ ก็เลยขอหยิบยกเนื้อหาในหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่ง ที่วาดถึงเมนูนี้มาเป็นกรณีศึกษาให้ทุกคนได้ดูกันนะคะ"

พรึ่บ!

ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสไลด์รูปการ์ตูน

บนหน้าจอ เป็นภาพตัดตอนมาจากการ์ตูนตอนที่สามครึ่งหลัง

ฉากที่พระเอกอย่างยูคิฮิระ โซมะ กำลังทำเมนูเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีในคลาสของอาจารย์ชาเปล แล้วดันโดนเพื่อนร่วมห้องกลั่นแกล้ง

หลังจากเพื่อนสาดเกลือลงไปในหม้อเนื้อตุ๋นของเขา เวลาของเขาก็เหลือเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง เขาจึงตัดสินใจดัดแปลงสูตรเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีด้วยตัวเอง โดยบอกว่าใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ก็สามารถตุ๋นเนื้อออกมาได้อร่อยเทียบเท่ากับการตุ๋นหนึ่งชั่วโมงครึ่งได้

เนื่องจากในตอนที่สาม สวี่โจวยังไม่ได้วาดเฉลยวิธีแก้ปัญหาลงไป แต่ดันตัดจบแบบละครหลังข่าว ทิ้งทวนไว้ตรงฉากที่พระเอกอย่างยูคิฮิระ โซมะ ประกาศกร้าวว่าจะทำเมนูนี้ให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมง

พอได้เห็นภาพการ์ตูนฉากนี้อีกครั้ง เจียงหมิงจูก็ปั้นหน้าขรึม เอ่ยปากวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด

"การนำเสนอแบบในการ์ตูนเรื่องนี้ ถือว่าผิดหลักการอย่างร้ายแรงค่ะ!"

"อาหารฝรั่งเศสมีขั้นตอนและกรรมวิธีเฉพาะตัวของมัน! และนี่ก็คือตัวอย่างความผิดพลาดที่ฉันตั้งใจจะเอามาให้ทุกคนดูในวันนี้ค่ะ!"

"เนื้อตุ๋นไวน์แดงสูตรต้นตำรับ ไม่มีทางทำเสร็จภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งได้เด็ดขาด! อีกอย่าง เมนูนี้มีขั้นตอนการทำที่ค่อนข้างซับซ้อน ในฐานะเชฟ เราต้องพยายามดึงรสชาติดั้งเดิมของมันออกมาให้ได้มากที่สุด! เพราะงั้นเราจะข้ามขั้นตอนไหนไปไม่ได้เลยเด็ดขาด!"

"เราต้องไม่ทำตัวเป็นเชฟอวดดีที่คิดว่าตัวเองเก่ง! เหมือนกับตรรกะในการ์ตูนเรื่องนี้!"

เธอดันแว่นตาขึ้นนิดๆ พอมองเห็นว่าคนที่มานั่งฟังบรรยายข้างล่างต่างก็เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากเถียง ในใจก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

ความหงุดหงิดที่โดนสวี่โจว นักเขียนการ์ตูนเรื่อง 'ยอดนักปรุงโซมะ' ลูบคมเมื่อวาน ก็มลายหายไปจนเกือบหมด

ดูเอาไว้ซะ! นี่แหละที่เขาเรียกว่ามืออาชีพ!

เห็นไหม! นี่แหละคือนักเรียนสายอาชีพตัวจริง!

ก็บอกแล้วไง ว่าการ์ตูน 'ยอดนักปรุงโซมะ' ตอนที่สามครึ่งหลังเนี่ย มันมีปัญหาจริงๆ!

...

ทว่าความรู้สึกสะใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก

เพียงไม่กี่อึดใจ

เจียงหมิงจูก็เห็นใครบางคนยกมือขึ้นมา

"มีอะไรคะ? นักศึกษาคนนี้มีคำถามอะไรหรือเปล่า?"

"ใช่ครับ ผมมีคำถาม" สวี่โจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มีคำถามอะไร ว่ามาได้เลยค่ะ" เจียงหมิงจูระบายยิ้ม อารมณ์ดีสุดๆ

เด็กคนนี้ช่างรู้ใจจริงๆ รู้จักจังหวะยกมือขึ้นมาชงมุกให้เธอสับการ์ตูนเรื่องนี้ต่อซะด้วย

"คืออย่างนี้นะครับ..."

สวี่โจวชี้มือไปที่การ์ตูนของตัวเองบนจอ "อาจารย์เจียงครับ นักเขียนการ์ตูนเขายังวาดไม่จบตอนเลยนะ แล้วถ้าเกิดวิธีของเขามันสามารถร่นเวลาทำอาหารจานนี้ให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมงได้จริงๆ ล่ะครับ?"

"อาหารแต่ละเมนูก็ไม่ได้มีวิธีทำแค่วิธีเดียวนี่ครับ คุณรู้ได้ยังไงว่าวิธีในการ์ตูนมันจะไม่ใช่วิธีที่สองในการทำเมนูนี้ล่ะ?"

"อาจารย์เจียงครับ คุณไม่คิดว่าคุณด่วนตัดสินใจไปหน่อยเหรอครับ?"

"บางที คนที่ผิดอาจจะเป็นคุณก็ได้นะ?"

คนที่ผิดอาจจะเป็นเจียงหมิงจูงั้นเหรอ?

คนรอบข้างต่างก็หันขวับมามองสวี่โจวด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา พี่ชาย! นายมันแน่มาก! นายรู้ไหมว่าเจียงหมิงจูเป็นใคร?

หล่อนคือคุณหนูเล็กแห่งตระกูลเจียง ซึ่งเป็นถึงตระกูลพ่อครัวหลวงเชียวนะเว้ย!

ส่วนเจียงหมิงจูที่ยืนอยู่บนเวที รอยยิ้มก็แข็งค้างไปในทันที

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ไอ้หมอนี่ไม่ได้กะจะลุกขึ้นมาร่วมด้วยช่วยกันด่าตัวอย่างที่ผิดหลักการหรอกเหรอ?

ทำไมเด็กนี่ถึงได้ลุกขึ้นมาออกรับแทนการ์ตูนกากๆ เรื่องนี้ล่ะ?

ใบหน้าของเธอบึ้งตึงลงทันตาเห็น

บรรยากาศในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบกริบ

...

ชั่วพริบตาเดียว

แทบจะทุกคนในหอประชุมต่างก็หันมาจ้องมองเขากันเป็นตาเดียว สายตาของคนเป็นแม่อย่างจางอิงหงยิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอราวกับกำลังตะโกนถามว่า

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

แต่สวี่โจวกลับนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

พวกนักศึกษาที่มานั่งฟังบรรยายอยู่ข้างๆ กลับเริ่มซุบซิบนินทากัน

"ฉันว่าที่เขาพูดมันก็มีเหตุผลอยู่นะ..."

"อย่างน้อยนักเขียนการ์ตูนก็กล้าคิดกล้าวาดลายเส้นก็ดูสวยดีด้วย เสียดายที่ไม่รู้ว่าการ์ตูนชื่อเรื่องอะไร"

เจียงหมิงจูปั้นหน้ายักษ์ "นักศึกษาคะ คำถามของคุณหมายความว่ายังไงคะ?"

"ก็ตามที่พูดนั่นแหละครับ"

สวี่โจวไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับบรรยากาศมาคุตรงหน้าเลยสักนิด เขายืนจ้องเจียงหมิงจูเขม็ง

"อาจารย์เจียงครับ คุณคิดว่าที่ผมพูดมันมีเหตุผลไหมล่ะครับ?"

"ผมว่านะ บางทีนักเขียนคนนั้นเขาอาจจะค้นพบวิธีร่นเวลาตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมงจริงๆ ก็ได้นะใครจะไปรู้"

"เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!"

เจียงหมิงจูเบิกตากว้าง โกรธจนหลุดขำออกมา "นักศึกษาคะ การจะทำเมนูเนื้อตุ๋นไวน์แดงให้ออกมาสมบูรณ์แบบ ไม่มีทางทำเสร็จภายในครึ่งชั่วโมงได้หรอกนะคะ"

"แค่ครึ่งชั่วโมง ไม่มีทางจัดการขั้นตอนทั้งหมดได้ทันหรอกค่ะ เนื้อเนี่ย นอกจากจะต้องตุ๋นให้เปื่อยแล้ว พอตุ๋นเสร็จยังต้องเอาไปเคี่ยวกับน้ำซอสต่ออีก เมนูนี้ต้องอาศัยความใจเย็นและพิถีพิถันขั้นสุดค่ะ!"

แก้มยุ้ยๆ ของเธอสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ฉันด่วนตัดสินงั้นเหรอ?

นายแหกตาดูด้วยนะ ฉันน่ะจบสายอาหารฝรั่งเศสมาโดยตรงเชียวนะ!

มานั่งฟังบรรยายฟรีๆ ยังมีหน้ามาตั้งคำถามใส่ฉันอีก?

นี่กะจะมาหาเรื่องกันชัดๆ เลยใช่ไหม?

พอเห็นว่าสวี่โจวไม่เพียงแต่จะไม่ยอมจำนน แถมยังจ้องหน้าเธอด้วยสายตาเรียบเฉย เจียงหมิงจูก็หมดอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับเขา เธอตวัดสายตาไปมองนักศึกษาคนอื่นๆ แทน

"นักศึกษาเชิญนั่งลงได้แล้วค่ะ เวลาในการบรรยายมีจำกัด ฉันต้องแบ่งเวลาให้นักศึกษาคนอื่นๆ ได้ถามบ้าง"

"ส่วนคำถามของคุณ ฉันถือว่าตอบเคลียร์แล้วนะคะ"

"นักศึกษาคนไหนมีคำถามอีก ยกมือขึ้นได้เลยค่ะ!"

"......"

สวี่โจวเองก็ขี้เกียจจะไปนั่งเถียงกับหล่อนกลางงานบรรยายเหมือนกัน เลยยอมนั่งลงแต่โดยดี

เดี๋ยวพอเขาวาดตอนต่อไปออกมา หล่อนก็จะได้รู้เองแหละว่าวิธีนี้มันใช้ได้ผลจริงๆ

เจียงหมิงจูเห็นสวี่โจวยอมนั่งลงแต่โดยดี ไฟโทสะในอกก็ค่อยๆ มอดลงไปบ้าง พอเห็นว่ามีนักศึกษาอีกหลายคนยกมือขึ้น สีหน้าของเธอก็เริ่มผ่อนคลายลง

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเจาะจงเลือกนักศึกษาหญิงที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ซึ่งดูตั้งใจฟังบรรยายแถมยังจดเลกเชอร์ยิกๆ ขึ้นมาถาม

เธอมองนักศึกษาหญิงใส่แว่น หน้าตาติ๋มๆ คนนั้น พลางระบายยิ้มกว้างออกมา

"นักศึกษาที่นั่งแถวหน้าสุด มีคำถามอะไรจะถามคะ?"

ทว่าวินาทีต่อมา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็พลันแข็งค้าง