บทที่ 18 นี่น่ะเหรอข้าวคลุกไข่แปลงร่าง? (2)

เดิมทีหลิวเทายังคงถ่ายคลิปวิดีโอด้วยท่าทีไม่หยี่ระ แต่พอได้เห็นและได้กลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งออกมาจากหม้อสแตนเลสนั่น ลูกตาของเขาก็แทบจะหยุดกลอกไปมาทันที

ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมขนาดนี้เนี่ย?

เบื้องหลังไอน้ำที่ลอยคละคลุ้งขึ้นมาจากหม้อ คือท่วงท่าการทำอาหารของสวี่โจวที่พลิ้วไหวดุจสายน้ำไหล

ทั้งหั่นมันฝรั่งและนำไปนึ่ง มันฝรั่งสีทองอร่ามตาดูเหมือนกับที่วาดไว้ในการ์ตูนเป๊ะๆ เป็นสายพันธุ์ที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยจริงๆ

น้ำซุปในหม้อกำลังเดือดปุดๆ ทว่าเขากลับสามารถจัดการทำอาหารสองเมนูที่แตกต่างกันไปพร้อมๆ กันได้อย่างน่าทึ่ง

ตึก ตึก ตึก...

ได้ยินเพียงเสียงหั่นผักบนเขียงที่เป็นจังหวะจะโคน ตามมาด้วยเสียง ฉ่า ฉ่า ของการทอดเนื้อ

วัตถุดิบชั้นเลิศอย่างเบคอนชิ้นหนาออสซอร์ที่ถูกทอดจนเกรียมได้ที่ แผ่ซ่านกลิ่นหอมเฉพาะตัวของการรมควันด้วยไม้แอปเปิลและไม้เชอร์รี่ ผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอมของไขมันที่ได้จากการทอดด้วยเนย

กลิ่นหอมอันทรงพลังนี้ราวกับก่อตัวเป็นสายลมที่จับต้องได้ โอบล้อมรอบตัวพวกเขาทุกคนเอาไว้

เบคอนรมควันระดับพรีเมียม จะเผยเสน่ห์และกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ออกมาอย่างเต็มที่ ก็ต่อเมื่อถูกทอดจนเกรียมหอมได้ที่แล้วเท่านั้น

"หอมชะมัด..."

"นี่คือเมนูเนื้อย่างจำแลงเหรอครับ?"

"ใช่"

สวี่โจวยกจานที่ยังมีควันฉุยออกมาจากเตาอบ ก่อนจะราดน้ำมันร้อนๆ ลงไป

ซู่ซ่า~

ซอสที่ได้จากการเคี่ยวไวน์แดงจนงวดถูกราดลงบนเบคอนย่างที่ห่อหุ้มมันฝรั่งเอาไว้ ปลุกเร้ากลิ่นหอมที่ซ่อนอยู่ภายในให้ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

น้ำซอสเดือดพล่านซึมผ่านชั้นเบคอนเข้าไปในเนื้อมันฝรั่งที่อยู่ด้านใน

ค่อยๆ ซึมซาบเข้าไปทีละนิด

จนกระทั่งมันฝรั่งดูดซับน้ำซอสเอาไว้จนชุ่มฉ่ำ เขาจึงหยุดราด

…

แม่เจ้าโว้ย!

นี่มันอาหารเทพบุตรองค์ไหนกันเนี่ย?

หน้าตาอาหารตรงหน้ามันถอดแบบออกมาจากการ์ตูนเป๊ะๆ เลยนี่หว่า!

หลิวเทาเคยเห็นอะไรอลังการตาหลุดแบบนี้ที่ไหนกัน ลูกตาของเขาแทบจะถลนไปแปะติดอยู่บนเมนูเนื้อย่างจำแลงจานนั้นอยู่รอมร่อ

"เมนูเนื้อย่างจำแลง เสร็จแล้วครับ"

สวี่โจววางจานอาหารไว้ตรงหน้า "มายกไปเองเลยครับ"

สวีข่ายไม่รอช้า รีบปรี่เข้าไปยกจานอาหารมาวางบนโต๊ะอย่างรู้งาน จากนั้นก็จ้องตาเป็นมันพลางใช้มีดค่อยๆ หั่นออกมาชิ้นหนึ่งอย่างทะนุถนอม

มันฝรั่งที่อุ้มน้ำซอสไว้จนชุ่ม พอโดนมีดหั่นลงไป น้ำซอสฉ่ำๆ ก็แทบจะทะลักทลายออกมา

พอกัดเข้าไปคำแรก...

เนื้อมันฝรั่งที่ถูกนึ่งจนนุ่มละมุนร่วนซุย ไม่เพียงแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไขมันชั้นเลิศ แต่ยังผสานเข้ากับกลิ่นหอมของหัวหอมและไส้เห็ดทรัฟเฟิลดำระดับท็อปอีกด้วย

สัมผัสภายในโพรงปาก ราวกับลิ้นถูกโอบรัดไว้ด้วยน้ำซอสเนื้ออันเข้มข้น ทั้งหอม ทั้งหวาน เจือด้วยกลิ่นเกรียมของไม้ผลรมควัน แถมยังมีกลิ่นอายการย่างของโรสแมรี่เตะจมูกอีกต่างหาก

เบคอนมีความกรุบกรอบอยู่นิดๆ แต่มันฝรั่งกลับนุ่มละลายยิ่งกว่าเนื้อตุ๋นเปื่อยๆ พอกัดปุ๊บน้ำซอสเนื้อก็แตกซ่านเต็มปาก

"สวรรค์..."

สวีข่ายกินไปน้ำตาแทบจะไหลพราก "ฉันกินทีไรก็โดนรสชาตินี้ตกจนช็อกตาถลนทุกที เถ้าแก่ อาหารของนายมันสุดยอดเกินไปแล้ว"

"ไร้เทียมทาน! ฉันพูดได้คำเดียวว่าไร้เทียมทาน! โคตรของโคตรอร่อยเลย!"

"เถ้าแก่ ร้านของนายต้องเปิดต่อไปเรื่อยๆ นะเว้ย อย่าได้คิดสั้นปิดร้านเชียว ถ้าวันข้างหน้าฉันไม่ได้กินมันอีก ฉันต้องตายแน่ๆ!"

หากชีวิตนี้ขาดอาหารเลิศรสแบบนี้ไป โลกทั้งใบก็คงหมดสิ้นความหมาย

สวีข่ายก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างบ้าคลั่ง กวาดเรียบราวกับพายุหมุน เบิกตากว้างจดจ่ออยู่กับการกระซวกเข้าปากไม่หยุด

หลิวเทาที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มจะทนไม่ไหว สายตาไม่อาจละไปจากภาพตรงหน้าได้เลย ท้องไส้ก็พานร้องโครกครากประท้วงขึ้นมา

"ฉันเอาด้วยที่นึง!"

น้ำลายของเขาสอทะลักทะลายอย่างบ้าคลั่ง "เถ้าแก่ ฉันขอสั่งเมนูนี้ด้วยที่นึง!"

"หนึ่งพันแปดร้อยหยวนต่อหนึ่งที่ครับ"

"ไม่มีปัญหา!"

วินาทีนี้ เขาโยนเรื่องถ่ายคลิปทิ้งไปจากสมองจนหมดสิ้น โทรศัพท์มือถือถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะดื้อๆ ส่วนดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่ข้าวคลุกไข่แปลงร่างทางฝั่งนู้นตาไม่กะพริบ

…

หลังจากสวี่โจวทำเมนูเนื้อย่างจำแลงเสร็จ น้ำซุปก็เดือดปุดๆ และถูกตั้งทิ้งไว้จนเย็นลงพอดี

เมื่อเติมเจลาตินลงไปในน้ำซุปทั้งสามที่ เพียงไม่นานพวกมันก็จับตัวกันเป็นเจลลี่วุ้นเนื้อ

"อืม... ไม่เลวเลย"

"เหมือนในการ์ตูนเป๊ะๆ เลยนี่หว่า"

สวี่โจวลอบชื่นชมผลงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ

วุ้นเนื้อสีเหลืองอ่อนถูกหั่นเป็นชิ้นเต๋าเล็กๆ ในถาด พอสะท้อนกับแสงไฟก็ส่องประกายสีสันอันงดงาม

สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดของข้าวคลุกไข่แปลงร่างก็คือตัววุ้นเนื้อนี่แหละ

หลังจากจัดการกับวุ้นเนื้อเรียบร้อย สวี่โจวก็ผัดไข่จนเสร็จ ก่อนจะยกจานไข่และชามข้าวสวยร้อนๆ มาวางตรงหน้าพวกเขา

"เรียบร้อยครับ"

ใต้แผ่นไข่นั้นซ่อนวุ้นเนื้อที่เตรียมไว้อย่างดีเอาไว้

เมื่อเห็นสีหน้าคาดหวังของทั้งสองคน สวี่โจวก็เทไข่ในจานลงบนข้าวสวย

ข้าวสวยที่เพิ่งหุงสุกใหม่ๆ ร้อนฉ่า ความร้อนระอุจากข้าวสวยและไข่ ช่วยเร่งให้วุ้นเนื้อละลายเร็วขึ้น

น้ำซุปในวุ้นไก่แช่เย็นเริ่มละลายและเคลือบเมล็ดข้าวเอาไว้

"ข้าวคลุกไข่แปลงร่าง พร้อมเสิร์ฟแล้วครับ"

สวี่โจวทำออกมาครบทั้งสามที่ และจัดวางไว้ตรงหน้าพวกเขาทั้งสามคน

วุ้นไก่ละลายไปตามความร้อนของข้าวสวย น้ำซุปค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในเนื้อข้าวทีละหยด จนข้าวทุกเม็ดถูกอาบย้อมไปด้วยสีทองอร่าม

"นี่มัน..."

"ถอดแบบออกมาเป๊ะๆ เลยนี่หว่า!"

สวีข่ายคือคนแรกที่เริ่มลงมือกิน

เขาคีบข้าวขึ้นมาคำหนึ่งอย่างทะนุถนอมราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะนำเข้าปากและเคี้ยวอย่างช้าๆ

อุณหภูมิมันไม่ได้ร้อนลวกปากเลยสักนิด

ข้าวสวยร้อนจี๋ที่เพิ่งตักออกจากหม้อ ถูกความเย็นของวุ้นเนื้อดูดซับความร้อนไปจนหมดเพื่อละลายตัววุ้น เมื่อข้าวซึมซับน้ำซุปเย็นๆ เข้าไป อุณหภูมิของมันกลับลดลงมาอยู่ในระดับที่พอดีคำสุดๆ

แค่เคี้ยวเบาๆ สวีข่ายก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ตกตะลึงจนใบ้แดกไปกับรสสัมผัสนี้

หัวใจสำคัญของน้ำซุปเข้มข้น ที่เคี่ยวกรำจากวัตถุดิบชั้นยอดอย่างไก่เบรสหอพักเคียวคุเซย์ และปลาโอฤดูใบไม้ร่วงจากแหล่งประมงทองคำที่อุดมไปด้วยไขมัน ได้ระเบิดรสชาติออกมาอย่างเต็มพิกัด

ตัวปลาโอฤดูใบไม้ร่วงมีความมันเยิ้มและนุ่มละมุนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โปรตีนแทบจะละลายรวมไปกับน้ำซุป ผสานเข้ากับเนื้อไก่ขาวนวลที่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ย ให้รสชาติหวานล้ำกลมกล่อมแต่ไม่เลี่ยนเลยสักนิด

รสสัมผัสอันเข้มข้นและความเค็มกลมกล่อมของน้ำซุปที่ไหลลื่นคล่องคอ ช่วยชูรสชาติความนุ่มละมุนของไข่ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ราวกับว่าน้ำซุปพร้อมจะทะลักล้นออกมาจากตัวไข่ได้ทุกเมื่อ เป็นรสสัมผัสที่อูมามิถึงขีดสุดจนต้องเก็บเอาไปฝันถึง

"อร่อยโว้ย!"

"ไข่นี่นอกจากจะไม่เลี่ยนแล้ว ยังถูกโอบล้อมไปด้วยรสชาติเข้มข้นของซุปไก่ แถมซุปไก่ยังไปผสมผสานกับรสของไข่ ซึมลึกเข้าไปในข้าวทุกอณู..."

"เถ้าแก่สวี่ นายคือพระเจ้าของฉัน!!!!"

สวีข่ายกินไปน้ำตาแทบจะไหลพราก

ความนุ่มละมุนของแผ่นไข่ไซส์บิ๊กเบิ้มที่ละลายในปาก ผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อไก่และเศษเนื้อปลาที่ละลายเป็นเนื้อเดียวกับน้ำซุป

ข้าวสวยที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปกินคู่กับไข่ พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง ก็ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยรสชาติอันเข้มข้น ทั้งหวาน หอม นุ่มลื่น และกลมกล่อมทะลุปรอท!

อาหารระดับเทพประทานมอบความปีติและมวลความสุขขั้นสุด ราวกับความเหนื่อยล้าทั้งมวลถูกปัดเป่าให้มลายหายไปจนสิ้น ปล่อยให้ร่างกายและจิตวิญญาณดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งอรรถรส

ทั้งสามคนสวาปามกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครยอมน้อยหน้าใคร

ซัดข้าวคลุกไข่แปลงร่างเข้าปากคำ ตามด้วยเมนูเนื้อย่างจำแลงอีกคำ ปล่อยให้ความหอมเกรียมของเบคอนอบอวลไปทั่วโพรงปาก ก่อนจะตบท้ายด้วยสัมผัสลื่นละมุนของไข่บนปลายลิ้น

โคตรอร่อยเลยเว้ย!

ปริมาณอาหารแต่ละจานก็ใช่ว่าจะน้อยๆ

หลังจากกวาดเรียบทั้งสามเมนู สวีข่ายก็พุงกางเป็นลูกแตงโม นอนแผ่หลาเป็นผักบุ้งต้มอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าฟินจัด ดื่มด่ำกับรสชาติระดับเทพที่เพิ่งซัดเข้าไป

เส้นประสาทในสมองยังไม่ทันได้สติกลับมาจากความรู้สึกสุดฟินเมื่อครู่นี้เลย

มองดูสีหน้าของทั้งสามคนแล้ว สวี่โจวก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"ผมบอกแล้วไง ว่าผมเป็นสายสมจริง"

"......"

พอได้ยินประโยคนี้ หลิวเทาที่เพิ่งดึงสติกลับมาจากห้วงแห่งความอร่อย ก็พลันนึกถึงเรื่องพนันเมื่อคืนขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาเห่อร้อนจนแดงก่ำไปหมด

"ถะ... เถ้าแก่"

หลิวเทาเกาหัวแกรกๆ อึกอักเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่คอ

"เอ่อ... คือว่าเรื่องนั้น..."

"มีอะไรเหรอครับ?"

สวี่โจวควักมือถือออกมากดเครื่องคิดเลขยิกๆ "อาหารสามอย่างรวมเป็นเงินสามพันสี่ร้อยสามสิบหกหยวน ไม่มีส่วนลดนะครับ ยกเว้นสวีข่ายที่เป็นสมาชิก พวกคุณต้องจ่ายราคาเต็ม"

"ได้ครับ โอนแล้ว"

หลิวเทารีบสแกนจ่ายอย่างไว พอจ่ายเสร็จก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบยิงคำถามทันที

"เถ้าแก่ ปกติร้านนายเปิดกี่โมงเนี่ย?"

"เวลาเปิดร้านน่ะเหรอ? ก็แล้วแต่สถานการณ์น่ะครับ เอาตามบุญตามกรรม"

สวี่โจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสริม "แต่ว่านะ อาหารแต่ละเมนูจำกัดให้สั่งได้แค่วันละครั้งเท่านั้น แถมเมนูหนึ่งก็มีแค่สิบที่ต่อวันด้วย"

"สิบที่เนี่ยนะ?!"

หลิวเทาถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่ เขากระจ่างแจ้งในทันที ว่าทำไมสวีข่ายถึงได้แสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ตอนที่เขาถ่ายคลิปวิดีโอนักหนา

วันละสิบที่! แถมยังเปิดร้านตามบุญตามกรรมอีก!

แล้วแบบนี้เขาจะได้กินได้ยังไงวะ?

…

หลิวเทานึกถึงคำท้าพนันเมื่อวาน หลังจากจ่ายบิลเสร็จ เขาก็กัดฟันกรอด หลับตาปี๋

"คุณพ่อครับ"

"?"

มือของสวี่โจวถึงกับกระตุกวาบ เขารีบชักมือถือกลับด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด

"ร้านนี้ไม่รับต่อรองราคาทุกกรณี! ต่อให้คุณจะเรียกผมว่าพ่อหรือเรียกปู่ก็ไม่มีประโยชน์! ไม่มีส่วนลดเด็ดขาด!"

"ฉันเอง ฉันคือคนที่ท้าพนันกับนายเมื่อวานไง"

หลิวเทายื่นหน้าจอแช็ตเมื่อวานให้ดูด้วยความอับอาย หัวเราะแห้งๆ "ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าการ์ตูนกาวๆ ของนาย มันจะสร้างมาจากเรื่องจริงล้วนๆ แบบนี้..."

"อ๋อ คุณเองเหรอ ก็ดีนี่ อย่างน้อยก็กล้าทำกล้ารับ"

สวี่โจวจำเขาได้ทันที เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "คุณเพิ่งจะถ่ายคลิปไปไม่ใช่เหรอ? งั้นก็เอาคลิปตอนที่คุณเรียกผมว่าพ่อ ไปแปะไว้ในช่องคอมเมนต์ซะสิ"

สิ้นเสียงนั้น เสียงของหลิวเทาก็พุ่งปรี๊ดขึ้นแปดหลอดทันที

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

"เรื่องแบบนี้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้!"

ให้ฉันเรียกนายว่าพ่อเป็นร้อยครั้งยังได้ แต่จะให้คนอื่นรู้ว่าร้านนี้อร่อยเหาะขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาดโว้ย!