บทที่ 16 ฉันมันสายสมจริง

ตอนที่สวี่โจวกินข้าวเสร็จและเตรียมตัวจะกลับ ซูเหวินยังคงเก็บคำวิจารณ์เมื่อครู่นี้มาคิดเล็กคิดน้อยไม่หาย

พอเห็นเขาจะไป ก็รีบคว้าของที่ระลึกชิ้นเล็กๆ ของร้านวิ่งตามมา นัยน์ตาแฝงแววซักไซ้

"ในเมื่อเป็นคนในวงการเดียวกัน งั้นผมคิดว่าผมเองก็ควรจะไปชิมอาหารที่ร้านของคุณบ้างเหมือนกันครับ"

"เมื่อกี้พวกคุณบอกว่า ซุปจานนี้สู้ข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรที่ร้านของคุณไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ"

"ไม่ทราบว่าร้านของคุณชื่ออะไรเหรอครับ"

ซูเหวินยื่นบิลค่าอาหารใบใหม่มาให้ "อ้อ จริงสิ ซุปหิมะละลายถ้วยนั้นผมเคลียร์บิลให้ฟรีแล้วนะครับ ส่วนนี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากทางเราครับ"

"เกรงใจจังเลยครับ"

สวี่โจวก้มมองของที่ระลึกที่อีกฝ่ายหิ้วมาให้ มันเป็นของประดับชิ้นเล็กๆ ที่ทำออกมาได้ประณีตมาก พอเห็นแววตาที่ไม่ยอมแพ้ของซูเหวิน เขาก็ได้แต่ยิ้มบางๆ

"ร้านผมเป็นแค่ร้านระดับศูนย์ดาวน่ะครับ ชื่อว่าอิซากายะอี้โจว อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก แค่ถนนเส้นถัดไปนี่เอง"

"ร้านศูนย์ดาวงั้นเหรอครับ" ซูเหวินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ครับ"

"......"

ซูเหวินหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชชื่อ 'อิซากายะอี้โจว' ผลลัพธ์ที่โชว์หราขึ้นมาคือศูนย์ดาว

พอเห็นคำว่าศูนย์ดาว คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะลองเปิดแอปพลิเคชันอื่นอีกสองแอปเพื่อค้นหาคะแนนรีวิวของร้าน

ร้านศูนย์ดาวเนี่ยนะ... หรือว่าในหมู่ชาวบ้านธรรมดาจะมีปรมาจารย์ซ่อนตัวอยู่จริงๆ?

แต่พอเห็นคะแนนของอิซากายะอี้โจวบนสองแอปนั้น แอปหนึ่งได้สองจุดห้า อีกแอปได้แค่หนึ่งจุดเก้า มุมปากของเขาก็กระตุกยิกๆ

พอกวาดตามองคอมเมนต์ด่าทอที่สาดเสียเทเสียเป็นสายน้ำ นัยน์ตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและขอไปทีในชั่วพริบตา

"โอเคครับ ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ"

อุตส่าห์นึกว่าเจอคนเก่งในวงการเดียวกันซะอีก ที่แท้ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่ชอบทำตัวอวดดีนี่เอง

…

ระหว่างทางเดินกลับหลังจากกินข้าวเสร็จ พ่อกับแม่ของเขายังคงโอดครวญเสียดายเงินค่าอาหารมื้อเมื่อกี้ไม่หาย

จนกระทั่งใกล้จะถึงบ้าน ทั้งสองคนถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้และเอ่ยชมออกมา

"ลูกเอ๊ย ข้าวต้มของลูกน่ะ อร่อยกว่าที่รองหัวหน้าเชฟร้านแปดดาวนั่นทำอีกนะ!"

"มิน่าล่ะ ลูกถึงกล้าขายตั้งชามละหกร้อยหกสิบ!"

"ก็ใช่น่ะสิ ลูกชายเราต้องเป็นอัจฉริยะด้านการทำอาหารแน่ๆ!"

"แม่ว่ารองหัวหน้าเชฟคนเมื่อกี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่ แถมยังดูถูกลูกเราด้วย!"

"นั่นเป็นเพราะเขายังไม่เคยซดข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรของลูกเราต่างหาก ถ้าได้ลองชิมสักคำ รับรองว่าไม่กล้าทำตัวกร่างแบบนี้หรอก!"

สวี่อี้กับจางอิงหงผลัดกันพูดคนละประโยค พลางตบไหล่สวี่โจวแปะๆ ด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

บรรยากาศตลอดทางกลับบ้านชื่นมื่นสุดๆ

พอถึงบ้าน สวี่โจวก็เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ทันทีที่ล็อกอินเข้าสู่ระบบหลังบ้านของนักเขียน เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนเรื่องการเซ็นสัญญา

[ขอแสดงความยินดีด้วย ผลงานเรื่อง 'ยอดนักปรุงโซมะ' ของคุณผ่านการพิจารณาเซ็นสัญญาแล้ว เพื่อความสะดวกในการติดต่อสื่อสาร กรุณาแอด QQ ของ บก. ชิงซานให้เร็วที่สุด...]

"ผ่านพิจารณาเซ็นสัญญาแล้วเหรอ"

แววตาของสวี่โจวฉายประกายเซอร์ไพรส์ขึ้นมาทันที "เพิ่งจะลงไปแค่ตอนที่สองก็ผ่านแล้วเนี่ยนะ"

หลังจากที่เขาแอด QQ ของชิงซานไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับข้อความมาอย่างรวดเร็ว

[ชิงซาน: ยอดวิวอนิเมะอาหารเรื่องนี้ของคุณดีมากเลยนะ แต่ติดตรงที่มีประเด็นถกเถียงกันค่อนข้างเยอะ]

[ชิงซาน: ขออนุญาตเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ เมนูอาหารในตอนต่อๆ ไปของคุณ จะเป็นสไตล์... เมนูออริจินัลแบบนี้หมดเลยหรือเปล่าครับ?]

ตอนที่พิมพ์ข้อความนี้ส่งมา ชิงซานแทบจะหัวล้านเพราะความเครียดอยู่แล้ว

นี่มันมากกว่าคำว่าประเด็นถกเถียงไปไกลแล้ว!

นี่มันกลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักอ่านการ์ตูนนับไม่ถ้วนในหมวดหมู่อนิเมะอาหารไปแล้วชัดๆ!

เวลาการ์ตูนเรื่องอื่นอัปเดต แฟนคลับก็จะคอมเมนต์ประมาณว่า 'เย้! อัปตอนใหม่แล้ว! สนุกมาก! ชอบสุดๆ!'

แต่พอการ์ตูนของสวี่โจวอัปเดต แฟนคลับกลับเมนต์ว่า 'ฉันเทเรื่องอื่นหมดแล้ว ขอมาดูหน่อยเถอะว่านายจะวาดอะไรหลุดโลกออกมาอีก!'

แค่เลื่อนดูคอมเมนต์ใต้เรื่องแบบผ่านๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่ว

[ไอ้นักเขียนหน้าหมา วันนี้ทำไมไม่อัปตอนใหม่! ครึ่งหลังของตอนที่สามล่ะ! ฉันยังรอทึ่งกับเมนูสุดกาวของแกอยู่นะโว้ย!]

[แกคีพคาร์สไตล์นี้ต่อไปเลยนะ! ทุกวันนี้แค่ได้เข้ามาอ่านคอมเมนต์ในอนิเมะอาหารของแก ฉันก็บันเทิงใจสุดๆ แล้ว ตามเรื่องโปรดยังไม่เกาะติดขอบจอขนาดนี้เลย]

[เดี๋ยวนะ ฉันนี่แหละหน่วยกล้าตาย ฉันเคยเห็นสองเมนูนี้ในร้านอาหารที่เมืองซงหนานมากับตาจริงๆ]

[เมนต์บน แกกะจะปั่นให้ฉันขำใช่มั้ย? ชาเลนจ์กลั้นขำหรือไงเนี่ย]

…

พอเห็นประเด็นร้อนแรงพวกนี้ ชิงซานเองก็ลังเลอยู่หลายวันว่าจะเซ็นสัญญากับการ์ตูนเรื่องนี้ดีไหม

แต่ตัวเลขยอดวิวมันพุ่งปรี๊ดจนเกินต้าน

สุดท้ายก็เลยต้องยอมกัดฟันเซ็นสัญญาไป

โทรศัพท์มือถือสั่นครืด มีข้อความตอบกลับมาจากอีกฝั่ง

[สวี่โจว: ใช่ครับ หลังจากนี้ก็น่าจะเป็นสไตล์นี้ไปตลอดเลย]

[สวี่โจว: วางใจได้เลย เมนูอาหารของผมอิงตามหลักความสมจริงสุดๆ]

สวี่โจวนึกถึงอาหารสองสามเมนูที่ตัวเองเพิ่งจะลงมือทำไปหมาดๆ แล้วก็พยักหน้าหงึกๆ ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม 'สมจริงที่ไหนกันล่ะ นี่มันถอดแบบออกมาเป๊ะๆ เลยต่างหาก!'

[ชิงซาน: ......สมจริง?]

[ชิงซาน: คุณหมายถึงลูกค้าที่ได้กินอาหารอร่อยๆ แล้วจะหน้าแดงซ่านน่ะเหรอ? หรือหมายถึงอาหารของคุณมันมีแสงพุ่งออกมาได้?]

[สวี่โจว: ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสมาเมืองซงหนาน เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวคุณเอง!]

หลังจากตอบข้อความของบก. เสร็จ สวี่โจวก็หันไปเช็กสถิติของการ์ตูน 'ยอดนักปรุงโซมะ' ของตัวเองอีกครั้ง

"ยอดเฟฟเพิ่มขึ้นเป็นสองร้อยแล้ว"

"คอมเมนต์พุ่งไปถึงสามร้อยห้าสิบ"

พอเหลือบไปมองช่องคอมเมนต์ ก็เห็นแต่คนเข้ามาเร่งให้เขารีบเข็นเมนูอาหารแห่งความมืดจานต่อไปออกมาไวๆ

[แค่ไข่ต้มแช่แข็งของแกก็ดูเบียวสุดโต่งแล้ว ตอนนี้ฉันตั้งตารอเมนูต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบๆ วาดเลยนะเว้ย!]

[ลาใช้แรงงานยังไม่กล้าอู้เบอร์นี้เลย!]

สวี่โจวเห็นพวกนี้เข้ามาโจมตีว่าข้าวคลุกไข่แปลงร่างเป็นอาหารแห่งความมืด เขาก็อดรนทนไม่ไหว ต้องพิมพ์ตอบกลับไปรัวๆ

[อาหารแห่งความมืดอะไรกัน อย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ! ฉันมันสายสมจริงโว้ย!]

คนที่เห็นข้อความนี้คือ หลิวเทา พนักงานออฟฟิศของบริษัทแห่งหนึ่ง

หลิวเทาในตอนนี้กำลังนั่งโซ้ยข้าวกล่องช่วงโอที เดิมทีก็แค่อยากจะหาการ์ตูนอ่านคลายเครียดตอนกินข้าว แต่ใครจะไปคิดว่าแค่ทิ้งคอมเมนต์ไว้ประโยคเดียว กลับโดนนักเขียนสวนกลับมาหน้าหงาย

พอเขาเห็นเนื้อหาที่สวี่โจวตอบกลับมา ก็ถึงกับหัวเราะหึๆ ด้วยความโมโห

"ปากแข็งนักนะ"

"สายสมจริง? อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย"

ความหงุดหงิดจากการโดนสั่งทำโอทีปะทุขึ้นมาทันที ทำให้ความปากแจ๋วเข้าครอบงำ

หลิวเทากดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ของสวี่โจว แล้วใช้แอคเคานต์แฟนคลับการ์ตูนรัวข้อความแชตส่วนตัวส่งไปเป็นชุด

[หลิวเทา: เกิดมาจนป่านนี้ฉันยังไม่เคยเห็นอาหารเมนูนี้เลย! ฉันดูอนิเมะอาหารมาก็ตั้งเยอะ!]

[หลิวเทา: แกบอกมาสิ สายสมจริงงั้นเรอะ แกไปเอาความสมจริงมาจากร้านห่วยแตกร้านไหน! ทำไมคนเมืองซงหนานที่เป็นถึงเมืองหลวงแห่งอาหารอย่างฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน!]

[หลิวเทา: ตอบมาสิวะ!]

[หลิวเทา: ยังจะมาปากแข็งอีก! ในบรรดานักเขียนการ์ตูนอาหาร แกนี่มันปากแจ๋วที่สุดแล้ว ถ้ามันมีอาหารเมนูนี้อยู่จริงๆ แล้วมันอร่อยเหาะขนาดนั้นล่ะก็ ฉันจะตั้งกระทู้ขอโทษแกต่อหน้าสาธารณชน แถมจะยอมเรียกแกว่่าพ่อเลยเอ้า!]

พอเห็นว่าฝั่งนักเขียนเงียบกริบไม่ยอมตอบ หลิวเทาก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ เตรียมจะกดลบการ์ตูนเรื่อง 'ยอดนักปรุงโซมะ' ออกจากชั้นหนังสือ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง จุดแจ้งเตือนสีแดงเม็ดเล็กๆ ก็เด้งขึ้นมา

ในช่องแชตเมื่อครู่ สวี่โจวตอบกลับมาแล้ว

[สวี่โจว: (ส่งรูปภาพ/แชร์โลเคชัน) พรุ่งนี้เปิดร้านตอนสี่โมงเย็น อย่าบอกนะว่าแกไม่กล้ามา? ก็อย่างว่าแหละ ร้านนี้ราคามันค่อนข้างเอาเรื่องอยู่อะนะ]

หลิวเทา: "......"

เดี๋ยวนะ นี่แกเอาจริงดิ?

…

วันต่อมา สวี่โจวนอนหลับยาวรวดเดียวจนถึงเที่ยง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็กินข้าวไปสองสามคำอย่างชิลๆ แล้วเตรียมตัวเปิดร้าน

เขากดส่งข้อความไปหาสวีข่ายกับเจ้าแว่น ลูกค้าวีไอพีทั้งสองคนของตัวเอง ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังร้านอาหาร

พอเดินทอดน่องมาถึงหน้าร้าน ก็เห็นสวีข่ายกับไช่ไช่กำลังยืนรอด้วยสีหน้าตื่นเต้นและคาดหวังแบบสุดๆ

"เถ้าแก่! วันนี้ในที่สุดคุณก็ยอมเปิดร้านสักทีนะ!"

"เมื่อวานทำไมคุณไม่เปิดร้าน รู้ไหมว่าเมื่อวานผมใช้ชีวิตผ่านพ้นมาได้ยังไง!"

สวีข่ายทำหน้ามุ่ยราวกับวิญญาณอาฆาต ทันทีที่สวี่โจวไขกุญแจเปิดประตู เขาก็รีบรัวชื่อเมนูอาหารแบบไม่รอช้า

"เถ้าแก่ ผมเอาเมนูเนื้อย่างจำแลง ข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตร แล้วก็... ข้าวคลุกไข่แปลงร่างมีไหม!"

"ถ้ามีข้าวคลุกไข่แปลงร่างด้วยล่ะก็ ขอสั่งมาที่นึงเลย!"

"ข้าวคลุกไข่ของคุณ ทำเอาผมหิวจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!"