บทที่ 22 ข้าจะช่วยท่านพิชิตใจเขาเอง

ชุยลิ่งเหยา: “……”

ที่แท้ก็แอบรัก แถมยังเป็นความรักที่ใสซื่อบริสุทธิ์

นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม

“พี่หญิงพึงใจเขาที่ตรงจุดไหนหรือเจ้าคะ?”

เสิ่นหานเยว่ปรายตามองนางแวบหนึ่ง

“เมื่อสองปีก่อน เขาสร้างผลงานรบอันเกรียงไกรที่สมรภูมิชายแดนใต้ ชนะศึกติดๆ กันหลายครั้ง…”

“วีรกรรมนั้นลือกระฉ่อนมาถึงเมืองหลวง ไม่รู้ว่าทำให้คุณหนูในห้องหอตั้งกี่คนเกิดความเลื่อมใสศรัทธา”

“ต่อมาเมื่อเขากลับคืนราชสำนัก ถนนจูเชวี่ยก็แทบจะถูกถมทับด้วยแป้งหอมและบุปผา ทุกคนทำเพียงเพื่อขอให้ได้ยลโฉมเขาสักครั้ง”

ขณะที่พูด แววตาของนางก็ทอประกาย

“บุรุษที่องอาจผ่าเผยเช่นนี้ ทั้งยังรูปงามถึงเพียงนั้น… คุณหนูในเมืองหลวงที่หมายปองเขาจึงมีมากมาย ข้าเองก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น จะต้องหาเหตุผลอันใดอีกเล่า! ก็เหมือนที่เจ้าหลงรักพี่ชายข้านั่นแหละ เป็นเพราะเหตุใดกันล่ะ?”

สตรีชื่นชมบุรุษผู้มีความสามารถ นับเป็นสัจธรรมของโลกโดยแท้จริง

เพียงแต่ชุยลิ่งเหยามักจะเฝ้ามองทุกสิ่งของโลกนี้ในฐานะคนนอกมาโดยตลอด

การพิชิตใจเซี่ยจิ้นไป๋ก็ราบรื่นเป็นอย่างมาก… ตั้งแต่แรกพบจนภารกิจลุล่วง ทุกอย่างล้วนดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ

รอบกายเซี่ยจิ้นไป๋ก็สะอาดสะอ้าน ไร้ซึ่งหมู่มวลบุปผามาห้อมล้อมเกาะแกะ ไม่จำเป็นต้องให้นางไปตบตีแย่งชิงความโปรดปรานกับสตรีอื่น

ก่อนที่จะรับพระชายารอง ระหว่างพวกเขาไม่เคยมีคนอื่นแทรกกลาง เขาไม่เคยทำให้นางต้องขุ่นเคืองใจเพราะสตรีอื่นเลยแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งหลี่หว่านหรงผู้เป็นตัวเลือกพระชายาที่ฮองเฮากำหนดไว้ เขาก็ไม่เคยปล่อยให้อีกฝ่ายมาปรากฏตัวเสนอหน้าให้นางเห็นเลย

อาจเป็นเพราะได้มาง่ายดายเกินไป ดังนั้นเรื่องที่เซี่ยจิ้นไป๋เป็นที่นิยมในหมู่หญิงสาวชาวเมือง ชุยลิ่งเหยาจึงไม่ค่อยเข้าใจลึกซึ้งนัก

ยามนี้เมื่อได้ยินจากคำบอกเล่า นางก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอันใดนัก

ขณะกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสิ่นหานเยว่ก็พลันกล่าวต่อ

“สิ่งที่ข้าชอบที่สุดก็คือความรักมั่นของเขามีต่อภรรยาเอก บุรุษที่วางแผนการรบได้อย่างแยบยล บัญชาการทหารนับหมื่นนับแสนได้อย่างสุขุมเยือกเย็น ทว่ากลับมอบความรักที่ทุ่มเทลึกซึ้งถึงเพียงนี้ แค่คิด... ก็ทำให้ใจคนปรารถนาแล้ว”

“……” คำพูดของชุยลิ่งเหยาจุกอยู่ที่คอหอย

เสิ่นหานเยว่ที่เพิ่งเคยเผยความในใจให้คนอื่นฟังเป็นครั้งแรก จึงเปิดฉากพูดเป็นต่อยหอย มองไม่ออกเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายกำลังจนปัญญาจะต่อคำ

นางลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า

“ได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงอยากจะอาศัยช่วงที่อวี้อ๋องพักรักษาตัวอยู่ในเมืองหลวง พระราชทานงานมงคลสมรสให้เขาอีกสักครั้ง ดังนั้นวันนี้เขาถึงได้มาปรากฏตัวที่งานเลี้ยงชมดอกไม้อย่างไรเล่า”

“!!!” ชุยลิ่งเหยาเบิกตากว้างเงยหน้าขึ้นมองทันที

“ท่านอยากจะแต่งกับเขาหรือเจ้าคะ?”

“แน่นอนสิ!”

คำพูดที่โพล่งออกมาอย่างลืมตัว ทำให้เสิ่นหานเยว่เพิ่งจะมารู้สึกเขินอายเอาในภายหลัง

“...หากมีโอกาสน่ะนะ”

“……”

จู่ๆ ความรู้สึกของชุยลิ่งเหยาก็สับสนวุ่นวายไปหมด บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าญาติผู้พี่คนนี้ เป็นคนที่ปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมดีที่สุดในบรรดาคุณหนูจวนกั๋วกงทั้งหมด นางจึงเงียบไปอึดใจหนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“ชีวิตคนเรานั้นยาวนานนัก ลูกผู้หญิงจะเลือกสามี ก็ควรเลือกคนที่นิสัยใจคอนะเจ้าคะ”

เมื่อสามปีก่อน ในช่วงวาระสุดท้ายนั้น เซี่ยจิ้นไป๋กลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

หลายครั้งที่นางไม่รู้ตัวเลยว่าไปขัดใจเขาตรงไหน จู่ๆ เขาก็หน้าดำคร่ำเครียด จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาอยู่นาน

หากไม่สะบัดแขนเสื้อเดินหนี ก็มักจะอุ้มนางโยนลงไปบนเตียง

แต่ตอนนี้...

พอนึกถึงบุรุษผู้มีรังสีอำมหิต และแผ่ไอเย็นเยียบไปทั่วร่างที่เพิ่งได้พบหน้าเมื่อครู่

อย่าว่าแต่ให้ร่วมเรียงเคียงหมอนเลย แค่ไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา หญิงสาวบอบบางคนไหนบ้างจะไม่ขาสั่นพั่บๆ ด้วยความหวาดกลัว

ทว่าเสิ่นหานเยว่กลับไม่เห็นด้วย

“อวี้อ๋องนิสัยดีจะตายไป เมื่อก่อนเขากับพระชายาไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เป็นคู่ยวนยางสวรรค์สร้างโดยแท้”

ชุยลิ่งเหยา: “……”

ฟิลเตอร์ความคลั่งรักนี้มันหนาเตอะเกินไปแล้ว!

ทำเอานางผู้เป็น ‘คู่ยวนยางสวรรค์สร้าง’ ถึงกับไม่รู้จะงัดคำไหนมาเกลี้ยกล่อมต่อดี

เสิ่นหานเยว่ยังกล่าวต่ออีก

“ข้าถึงวัยออกเรือนแล้ว ท่านพ่อท่านแม่กำลังมองหาลูกเขยให้… ในเมื่ออย่างไรก็ต้องแต่งงาน เหตุใดจะไม่แต่งกับคนที่ตัวเองชอบเล่า ต่อให้มีความหวังเพียงน้อยนิด ข้าก็อยากจะลองสู้ดูสักตั้ง”

คำพูดนี้มีเหตุผล ชุยลิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ

“พี่หญิงพูดถูกเจ้าค่ะ”

แม้ราชวงศ์ต้าเยว่จะมีขนบธรรมเนียมที่เปิดกว้าง แต่เรื่องสามีภรรยาหย่าร้างกันก็ยังมีให้เห็นน้อยนัก

การได้แต่งงานกับชายที่หมายปอง ย่อมทำให้อดทนอดกลั้นได้มากกว่า

ยอมรับความยากลำบากด้วยความเต็มใจ คงไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว…

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เสิ่นหานเยว่ก็รู้สึกยินดีปรีดาที่ได้รับการยอมรับ ถึงขั้นอยากจะยกให้นางเป็นสหายรู้ใจไปตลอดชีวิต

ความสัมพันธ์ของพวกนางทั้งสองพลันแนบชิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางคว้ามือของชุยลิ่งเหยามาจับไว้แน่น กล่าวด้วยความดีใจว่า

“หากข้าได้แต่งให้เขา ข้าจะต้องจัดการดูแลเรือนหลังให้เขาอย่างดี ให้เขาทุ่มเทกับราชกิจในราชสำนักได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องมากังวลเรื่องจุกจิกภายในบ้านเลยแม้แต่น้อย”

คุณหนูที่เกิดในจวนกั๋วกง เดิมทีก็ถูกฟูมฟักมาตามแบบฉบับนายหญิงของตระกูลใหญ่โตอยู่แล้ว ความสามารถในการดูแลจัดการเรือนย่อมไม่ต้องพูดถึง

เมื่อนึกถึงภารกิจที่ตนเองได้รับมอบหมายในครั้งนี้ หัวใจของชุยลิ่งเหยาก็กระตุกวูบ

นางไม่อยากมีลูกในโลกใบนี้ แต่ภารกิจคือการทำให้เซี่ยจิ้นไป๋มีทายาทสืบสกุล

ระบบบอกว่าสามารถให้สตรีอื่นเป็นผู้ให้กำเนิดแทนได้

หากพิจารณาดูให้ดี… เสิ่นหานเยว่เหมาะสมกับเซี่ยจิ้นไป๋อย่างแท้จริง!

ชุยลิ่งเหยามองเห็นหนทางสว่างในการทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง นางพลิกมือกลับไปกุมมือญาติผู้พี่เอาไว้ เอ่ยอย่างจริงจังว่า

“หากพี่หญิงมีใจรักลึกซึ้งต่อเขาถึงเพียงนั้น ยืนกรานว่าจะแต่งกับเขาให้ได้ เช่นนั้นข้าจะช่วยท่านพิชิตใจเขาเอง”

นางสามารถเป็นแม่สื่อสนับสนุนให้ผู้อื่นสมหวัง และช่วยให้เสิ่นหานเยว่สมปรารถนาได้

ถึงอย่างไร… การพิชิตใจเซี่ยจิ้นไป๋ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ยากเย็นเท่าใดนัก

ในครั้งนี้, นางสามารถเร้นกายอยู่ในเงามืด คอยเป็นกุนซือชี้แนะให้เสิ่นหานเยว่ไปพิชิตใจเขา ไม่จำเป็นต้องโผล่หน้าไปให้เขาเห็นด้วยซ้ำ และไม่ต้องให้เขารู้เรื่องที่นางฟื้นคืนชีพกลับมาด้วย

รอจนเสิ่นหานเยว่ตั้งครรภ์และคลอดบุตรอย่างราบรื่น…

เมื่อเรื่องราวเสร็จสิ้น นางก็จะจากไป ซ่อนเร้นผลงานและชื่อเสียงไว้เบื้องหลังอย่างเงียบๆ

นางวาดแผนการไว้อย่างงดงาม ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่นางคงคาดไม่ถึง…

คือบทสนทนาทั้งหมดนี้ จะถูกบุคคลในหัวข้อได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ!

…

ภายนอกรถม้า

เซี่ยจิ้นไป๋ที่ขี่ม้าตามหลังรถมาอย่างเนิบนาบ ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทำเอาหลี่หยงที่มองดูอยู่เหงื่อเย็นแตกพลั่ก

ทิ้งราชกิจมากมายไว้เบื้องหลัง ไม่รีบร้อนไปจัดการสะสาง

แต่กลับมาอาศัยหูที่สดับรับฟังได้ไกล แอบสะกดรอยตามรถม้าของคุณหนูสองคน และแอบฟังเรื่องที่พวกนางคุยกันเป็นส่วนตัว

นี่หรือคือเจ้านายของเขา ผู้ซึ่งใช้ชีวิตประหนึ่งซากศพเดินได้ ไม่เคยนำพาสิ่งใดมาใส่ใจเลยนับตั้งแต่พระชายาสิ้นพระชนม์?

เซี่ยจิ้นไป๋รู้สึกสนใจในตัวหลานสาวตระกูลเสิ่น ผู้ที่เพิ่งเคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว

เขาอยากรู้ว่าตอนที่แม่นางผู้นั้นเอ่ยถึงเขา เหตุใดจึงไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง แถมยังมีทีเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา ราวกับว่าพวกเขาคุ้นเคยกันยิ่งนัก

เพราะคุ้นเคยกัน… จึงไม่รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เอื้อมไม่ถึง

เวลาพูดคุยกัน… ถ้อยคำจึงดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง

เมื่อครู่ตอนที่พบหน้ากันครั้งแรก นางไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะย่อกายทำความเคารพเขาเสียด้วยซ้ำ

และเพราะเหตุใดจังหวะการเต้นของหัวใจในอกของเขา ถึงได้เต้นรัวอย่างน่าประหลาดเมื่อได้ยินเสียงของนาง

เป็นเพราะมันกำลังลิงโลด ราวกับว่าได้รับการยืนยันถึงอะไรบางอย่าง ดีใจจนแทบจะกระดอนหลุดออกมาจากอก

แต่เซี่ยจิ้นไป๋นั้นอดทนเก่ง…

ต่อให้เป็นอารมณ์ความรู้สึกที่อึดอัดและเจ็บปวดทรมานสักเพียงใด เขาก็ทนได้

ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดก็คือ นางจะช่วยญาติผู้พี่ของนาง ‘พิชิตใจเขา’ อย่างไร?

…

ภายในรถม้า 

เสิ่นหานเยว่เองก็สงสัยในเรื่องนี้เช่นกัน

“เจ้าจะช่วยอะไรข้าได้หรือ?”

ญาติผู้น้องที่กำพร้าทั้งบิดาและพี่ชาย ไร้ตระกูลหนุนหลัง ต้องมาขอพึ่งพิงอาศัยอยู่ที่บ้านของนาง

ขนาดเสนอตัวไปเป็นอนุ พี่ชายของนางยังไม่เอา แล้วจะมาช่วยอะไรนางได้?

ชุยลิ่งเหยาไม่ใส่ใจเลยสักนิดที่ถูกดูแคลน นางกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติว่า

“ก็หาวิธีช่วยท่านคว้าหัวใจเซี่ย... เอ่อ… ท่านอวี้อ๋องมาครองให้ได้น่ะสิเจ้าคะ”

เรื่องอื่นนางอาจจะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ในเรื่องการพิชิตใจเซี่ยจิ้นไป๋ นางมีเคล็ดลับและประสบการณ์อยู่ไม่น้อย

ถึงอย่างไรนางก็เคยทำให้ [ค่าความรัก] ของเซี่ยจิ้นไป๋พุ่งทะลุเต็มปรอทมาแล้ว

สำหรับระบบแล้ว นางคือคนที่สอบได้คะแนนเต็มเชียวนะ!