บทที่ 16 อาณาจักรผีปรากฏซ้ำ ม่านโลหิตหลั่งริน

บทที่ 16 อาณาจักรผีปรากฏซ้ำ ม่านโลหิตหลั่งริน

"แม้แต่ปีศาจก็เป็นสมาชิกของเจ้าได้งั้นหรือ?" เฉินเทียนหัวเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ลองดูที่กฎข้อแรกของการสมัครสมาชิกสิ"

ทุกคนมองตามโดยสัญชาตญาณ และได้พบกับข้อความที่ระบุว่า "ไม่จำกัดเผ่าพันธุ์" ในกฎการสมัครสมาชิกข้อแรก

ที่แท้ ไม่ใช่ว่าเจ้าฮัสกี้ตัวนี้จะพิเศษอะไร แต่เป็นเพราะร้านแห่งนี้ปฏิบัติต่อทุกคน ไม่ว่าจะเป็นปีศาจ ภูตผี หรือมนุษย์ อย่างเท่าเทียมโดยไม่เลือกปฏิบัติงั้นหรือ?

คนที่ยืนอยู่ข้างเฉินเทียนหัวสวมชุดลำลอง ดูคล้ายกับชุดจงซานที่ซ่งอวี่เคยเห็น แต่เขากลับสะพายดาบไว้ที่หลัง

เขามีออร่าที่สง่างามราวกับบัณฑิตโบราณ นี่คือความประทับใจแรกที่ซ่งอวี่สัมผัสได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาชัดเจนว่าไม่ใช่ผู้ใช้ผี เพราะพลังหยินของผู้ใช้ผีกับออร่าของเขานั้นตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งเป็นสิ่งที่ซ่งอวี่ในตอนนี้สามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย

หานชิงหลงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และระดับความประทับใจที่มีต่อซ่งอวี่ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

อย่างน้อย เจ้าหน้าที่จากสำนักงานกิจการพิเศษเหล่านี้ก็ยังให้เกียรติเถ้าแก่ซ่ง

"เถ้าแก่ซ่ง งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ?"

หานชิงหลงลูบหัวต้าเฮย พลางบอกมันว่าไม่ต้องตื่นเต้น

ซ่งอวี่โบกมือ: "ไปเถอะๆ ถ้าไม่ไปจะอยู่เฝ้าร้านข้าหรือไง?"

หานชิงหลงรีบพต้าเฮยเผ่นแน่บออกไปทันที

เฉินเทียนหัวชำเลืองมองเขาและต้าเฮยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

"เถ้าแก่ซ่ง นี่คือรองผู้อำนวยการเว่ย ท่านเรียกเขาว่ารองหัวหน้าเว่ยก็ได้"

เฉินเทียนหัวแนะนำบัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่ข้างกายให้ซ่งอวี่รู้จัก

"รองหัวหน้าเว่ย ยินดีต้อนรับสู่ร้านเล็กๆ ของผมครับ"

เขาคือเจ้าของข้อความกระบี่บินนั่นหรือ?

ถ้าเขาส่งข้อความด้วยกระบี่บินได้ เขาจะเหาะบนกระบี่ได้ไหมนะ?

ซ่งอวี่พินิจรองหัวหน้าเว่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนผู้นี้เป็นรองเจ้าสำนักของสำนักไหนหรือเปล่า? ไม่ว่าจะเจ้าสำนักหรือผู้อำนวยการ ดูเหมือนเขาจะเป็นได้แค่ "รอง" ตลอด—เขามีดวงสมพงศ์กับตำแหน่งรองจริงๆ

รองหัวหน้าเว่ยพยักหน้าทักทายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองกระดานดำแผ่นเล็ก

ยังมีคนอีกเจ็ดแปดคนซึ่งอายุน้อยกว่าพวกเขาสองคนมาก ทั้งชายและหญิง แต่ละคนต่างสังเกตดูร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ด้วยความสนใจ โดยมีหัวหน้าหลิวเฟิงรวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

ยกเว้นหัวหน้าหลิวเฟิงแล้ว คนอื่นๆ ต่างพากันคาดเดาว่าร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้มีดีอะไร ถึงขนาดทำให้รองผู้อำนวยการถึงสองท่านต้องมาหยุดอยู่ที่นี่

"เชิญทุกท่านเข้ามานั่งข้างในก่อนครับ อยากทานอะไรมีเขียนไว้บนกระดานหมดแล้ว"

เฉินเทียนหัวกำลังจะก้าวเข้าไปนั่งในร้าน แต่จู่ๆ ก็ชะงักแล้วมองออกไปข้างนอก

รองหัวหน้าเว่ยเองก็มองไปยังที่ไกลๆ เช่นเดียวกัน

คนอื่นๆ ที่เหลือต่างตกใจและมองตามสายตาของทั้งสองออกไปยังโลกภายนอก

ซ่งอวี่รู้สึกงุนงง แต่แล้วเขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า

สีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่อยู่ไม่ไกล และมันกำลังเข้มขึ้นเรื่อยๆ

แสงอาทิตย์ถูกบดบังจนมิดในชั่วพริบตา และท้องฟ้าก็กลับมามืดสลัวอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันถูกฉาบไว้ด้วยแสงสีเลือด

"อาณาเขตวิญญาณปรากฏขึ้นอีกแล้ว?" ชายหนุ่มคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เฉินเทียนหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "มันคืออาณาเขตวิญญาณจริงๆ ผู้หญิงชุดแดงคนนั้นอาจจะยังไม่ตายสนิท? และนางยังทรงพลังขึ้นกว่าเดิมด้วย"

รองหัวหน้าเว่ยขมวดคิ้วและรีบพุ่งตัวไปยังจุดที่สีแดงโลหิตเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นจุดแรก

เฉินเทียนหัวชำเลืองมองคนอื่นๆ

"ทุกคนระวังตัวด้วย รอจนกว่ารองหัวหน้าเว่ยและข้าจะตรวจสอบสาเหตุของการปรากฏขึ้นอีกครั้งของอาณาเขตวิญญาณนี้ให้แน่ชัดเสียก่อน"

บรรดาคนหนุ่มสาวต่างมองไปยังที่ไกลๆ ด้วยความตกตะลึง พลางพยักหน้าอย่างว่างเปล่า

ซ่งอวี่เดินออกมาจากในร้าน ข้างนอกนั้นเมฆสีเลือดกดต่ำลงเหนือเมือง ทำให้ความคิดอ่านดูเหมือนจะเชื่องช้าลงไป

อาณาเขตวิญญาณนี้ครอบคลุมร้านของเขาไปหมดแล้วงั้นหรือ?

ซ่งอวี่ค้นพบความจริงข้อนี้ด้วยความจนใจอย่างยิ่ง

อาณาเขตวิญญาณครั้งก่อนทำได้เพียงดึงดูดผู้คนเข้าไป แต่ครั้งนี้มันกลับครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางในโลกแห่งความเป็นจริงโดยตรง

หานชิงหลงและต้าเฮยยังไม่ทันได้เดินพ้นตรอกก็รีบวิ่งกลับมา

"เถ้าแก่ซ่ง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" หานชิงหลงตะโกน ก่อนจะรีบมุดกลับเข้ามาในร้าน

"อ้าว ไหนว่าจะกลับไปแล้วไง?"

"ก็กำลังจะกลับครับ แต่ข้ารู้สึกว่าข้าไม่ควรทิ้งเถ้าแก่ซ่งไว้ที่นี่เพื่อเผชิญอันตรายเพียงลำพัง" หานชิงหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรม

ส่วนต้าเฮยไม่ได้เห่า มันเพียงแต่จ้องมองไปยังท้องฟ้าสีเลือดที่ไกลออกไป

ในขณะนั้น เมฆสีเลือดบนท้องฟ้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นม่านโลหิตที่บดบังผืนฟ้าจนมิด และโอบล้อมพื้นที่ทั้งหมดนี้ไว้อย่างสมบูรณ์

หรือว่าเขตซินชุนทั้งเขตจะถูกดึงเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณไปแล้ว?

ซ่งอวี่อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ สำนักงานกิจการพิเศษจะรับมือกับคู่ต่อสู้ระดับนี้ไหวไหมนะ?

เขาได้แต่หวังว่าร้านของเขาจะไม่ไปตั้งอยู่กลางถิ่นของผี จนมีแต่ผีมาเป็นลูกค้าเท่านั้น

คราวนี้เซียหลิงไปกับหัวหน้าหลิวเฟิงและคนอื่นๆ เหลือเพียงหานชิงหลงที่หน้าด้านให้ต้าเฮยสั่งน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว และนั่งจิบอยู่ได้เป็นชั่วโมง

ซ่งอวี่ไม่ได้ถือสาความพยายามที่จะอยู่ที่นี่เพื่อรักษาชีวิตของเขา เพราะอยู่คนเดียวเขาก็เบื่อเหมือนกัน

เขาเช็คข่าวสารทางอินเทอร์เน็ต จากความดีใจในตอนแรกของผู้คนกลายเป็นความตื่นตระหนกอีกครั้งในเวลาไม่ถึงสิบนาที

และเมื่อท้องฟ้าสีเลือดก่อตัวเป็นเกราะกำบังของอาณาเขตวิญญาณ ข่าวคราวเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในจากโลกภายนอกก็มีไม่มากนัก มีเพียงการคาดเดาไปต่างๆ นาๆ

ประกาศอย่างเป็นทางการจากสำนักงานกิจการพิเศษระบุไว้อย่างเป็นแบบแผนว่า กำลังส่งผู้เชี่ยวชาญเข้าไปในอาณาเขตวิญญาณเพื่อจัดการกับการปะทุซ้ำของเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ และขอให้ประชาชนอย่าตื่นตระหนก

ซ่งอวี่อยากจะออกไปดูข้างนอกใจจะขาด

แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เขาอยู่แต่ในร้าน

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางอาณาเขตวิญญาณที่ซ่งอวี่กำลังจินตนาการอยู่นั้น เฉินเทียนหัวและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ขณะจ้องมองต้นไม้ขนาดยักษ์ตรงหน้าที่เป็นสีเลือดทั้งต้นและสูงถึงสามร้อยเมตร

พวกเขาแน่ใจว่าได้ทำลายต้นไม้ต้นเล็กๆ แบบนี้ไปแล้วก่อนหน้านี้ และพลังงานหยินมหาศาลที่อาณาเขตวิญญาณรวบรวมไว้ก็ได้สลายไปสู่โลกแล้ว

แต่ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ต้นไม้เล็กๆ ที่สูงเพียงแค่คนสองคนต่อกันตัวกลับเติบโตจนมีขนาดมหึมาน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?

และอาณาเขตวิญญาณสีเลือดบนท้องฟ้าก็มีต้นกำเนิดมาจากต้นไม้ต้นนี้ แผ่ขยายออกไปในทุกทิศทาง

รองหัวหน้าเว่ยมาถึงที่นี่ก่อน แต่ก็ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไป

เฉินเทียนหัวและคนอื่นๆ ตามมาสมทบทีละคน

"รองหัวหน้าเว่ย ในความเห็นของท่าน ต้นไม้ต้นนี้คือต้นเดียวกับเมื่อกี้หรือเปล่า?"

รองหัวหน้าเว่ยส่ายหน้าและตอบว่า "ไม่อาจแยกแยะได้ ต้นก่อนหน้านี้เรียกได้ว่าเป็นเพียงต้นกล้า แต่ต้นนี้กลายเป็นไม้ใหญ่ตระหง่านฟ้าไปแล้ว และออร่าที่มันแผ่ออกมาก็เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ท่านและข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน โชคดีที่พวกเรากำจัดผู้หญิงชุดแดงนั่นไปแล้ว มิฉะนั้นหากมีนางคอยช่วย..."

คำพูดของรองหัวหน้าเว่ยขาดห่วงไป

เพราะบนลำต้นของต้นไม้ขนาดยักษ์นั้น ร่างในชุดสีแดงค่อยๆ ควบแน่นขึ้นมา ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ร่างกายสวมชุดกระโปรงยาวสีเลือด และแววตาของนางมีความเย้ยหยันขณะจ้องมองเฉินเทียนหัวและคนอื่นๆ

รองหัวหน้าเว่ยสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ไม่สิ นี่คือ... การทำลายเพื่อเกิดใหม่ นางกำลังจะเลื่อนระดับแล้ว"

"ถอยไป ทุกคนถอยไป!" เฉินเทียนหัวได้สติและตะโกนสั่งเสียงดัง

แต่ในวินาทีต่อมา ทุกสิ่งตรงหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไป

เบื้องหน้าของแต่ละคนคือฝูงผีนับไม่ถ้วนที่มีใบหน้าดุร้าย ดูเหมือนพวกมันต้องการจะรุมทึ้งพวกเขาอย่างไม่ลดละ ทว่าพวกเขากลับมองไม่เห็นเพื่อนร่วมทีมที่เคยอยู่ข้างกายเลย

"ทุกคน ตั้งสติให้ดี! สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเจ้าล้วนเป็นภาพลวงตา อย่าพ่ายแพ้ต่อมัน!" เฉินเทียนหัวคำราม

เสียงของเขาดังเข้าสู่หูของทุกคน

พวกเขาพยายามทำตามอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยผีร้ายที่เข้าจู่โจมต่อหน้า พลังวิญญาณที่คุกคาม และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตามร่างกาย

สิ่งนี้คือของจริง ไม่ใช่ของปลอม

ใครบางคนตะโกนก้องแล้วต่อสู้กลับอย่างดุเดือด เข้าห้ำหั่นกับคู่ต่อสู้ตรงหน้า

ภาพตรงหน้าเฉินเทียนหัวเปลี่ยนไป ปรากฏวิญญาณร้ายชุดแดงสิบตนเรียงรายกันออกมา

"สุดท้ายมันก็แค่ของปลอม เจ้าอยู่แค่ระดับชุดแดง จะไปควบคุมวิญญาณร้ายชุดแดงถึงสิบตนได้อย่างไรกัน?"

เขาปลดปล่อยพลังหยินออกไปตามใจนึก ตั้งใจจะทำลายภาพลวงตาวิญญาณร้ายชุดแดงทั้งหมดเบื้องหน้าให้สิ้น

แต่สิ่งที่เขาเห็นคือวิญญาณร้ายชุดแดงทั้งสิบตนต่างสำแดงอิทธิฤทธิ์เข้าขัดขวางพลังหยินนั้น และจากนั้นพลังวิญญาณของพวกมันทั้งสิบก็รุมล้อมเข้ามา บีบให้เขาต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ทั้งหมดนี่คือภาพลวงตา! จงแตกสลายไปซะ!" พลังหยินมหาศาลหมุนวนรอบตัวเขา และเงาร่างของผู้หญิงชุดแดงตนหนึ่งก็โอบล้อมเขาไว้เช่นกัน นางไร้ความรู้สึกโดยมีเส้นผมสีดำโบกสะบัด

เฉินเทียนหัวถูกรายล้อมด้วยเส้นผมสีดำที่เต้นระบำ คอยยันวิญญาณร้ายชุดแดงทั้งสิบตนไว้ในระยะสิบเมตร

ภาพนี้ช่างประหลาดล้ำ เฉินเทียนหัวดูเหมือนภูตผียิ่งกว่าบรรดาผีจริงๆ เสียอีก