เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าชายปีศาจไปสถานศึกษา ตอนที่ 10

เจ้าชายปีศาจไปสถานศึกษา ตอนที่ 10

เจ้าชายปีศาจไปสถานศึกษา ตอนที่ 10


เจ้าชายปีศาจไปสถานศึกษา ตอนที่ 10

เจ้าหน้าต่างที่โผล่ขึ้นมาตรงหน้าผม ทำเอาผมต้องคิดอีกทีว่า มันคืออะไรกันหว่า ก็ในเมื่อผมไม่เคยพูดถึง เจ้าสิ่งนี้ในนิยายผมเลย

ไม่แน่ใจนักว่า เกี่ยวกับเรื่องอะไรแต่มาคิดดูดีๆแล้วมันน่าจะเป็นเรื่องของแอคชีฟเม้นท์พ้อยท์

จากที่เข้าใจตอนนี้นิยายที่ผมเขียนเนี่ยอยู่ๆก็กลายเป็นว่า มีระบบเกมฝังเข้ามาด้วย ทำเอารู้สึกถึงความผสมผสานพันธุ์แบบคิไมร่า ..

แล้วใครมันจะอ่านไอ้ของพรรค์นี้กันฟะ ?

ต่อให้ผมภาวนาทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ว่าขอให้ตัวเองมีสูตรโกงอะไรอย่างนั้นอยู่ก็เถอะแต่มันก็ไม่สมควรมีอยู่ดีแหละ

การที่ผมได้รับสกิลสุดโกงมาตอนนี้มันก็จะเปลี่ยนเรื่องนี้ให้กลายเป็นนิยายกากแต่ทว่าหากมันสามารถทำให้ชีวิตผมสะดวกสบายขึ้นจะอะไรผมก็ชอบทั้งนั้นแหละ

ผมชักเริ่มเข้าใจขึ้นมาตอนนี้ละว่า ทำไม แนว ‘อิเซไค’ (ต่างโลก) ถึงได้เป็นที่นิยมนัก ผมน่าจะใช้ชีวิตสุขสบายกว่านี้ถ้าเขียนนิยายแนวนั้นเยอะๆออกมาบ้าง

ไม่สิ ,ผมไม่จำเป็นจะต้องไปเกิดใหม่เป็นตัวเอกเลยก็ได้ ไม่งั้นผมอาจจะตกอยู่ในสถาการณ์เลวร้ายยิ่งกว่านี้อีก ขอแค่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมธรรมดาๆ

ให้ดีขอเป็นนักเรียนแบบเนิร์ดๆไปเลยนะ แล้วแบบมีความลับว่า อันที่จริงแล้วผมเป็นทายาทตระกูลลับที่เก่งการใช้ดาบญี่ปุ่น แล้วก็เข้าไปเล่นในเกม อะไรแบบนั้น ?

(TTL: โว้ย! มันล้อSAO 555!)

อ่า  , ถ้าผมต้องไปตามตูดตัวละครสมองทึบสมองเน่าแบบนั้นมีหวังผมได้ความดันขึ้นตายอีกแหงๆ

จะยังไงก็เหอะ

ผมหวังจริงๆนะว่า จะเป็นคนที่ได้รับสูตรโกงที่พระเจ้าส่งมาในผลงานสุดกากที่ผมเขียน

พอคิดถึงเรื่องที่ตัวเองเป็นเจ้าของสกิลสุดโกงที่ว่าแล้ว ผมก็ว่าจะลองๆดูระบบสักหน่อย แค่คิดก็มีข้อความโผล่มาตรงหน้า

[ขอแสดงความยินดีด้วย , คุณได้รับพลังที่สามารถแทรกแซง โลกของ 'จอมมารตายแล้ว ' ซึ่งเป็น ผลงานชิ้นเอกยอดเยี่ยมอย่างที่ไม่มีใครอยากจะเถียงด้วย , ที่ทุกคนต่างให้คะแนนว่า  'เป็นอะไรที่ไม่มากไม่น้อยไปกว่าคำว่า อาชญากรรมทางอักษร '

โดย สำนักงานพิพากษา ตัดสิน และประเมิน ]

ทำไมอยู่ๆมายั่วโมโหผมฟะ?

ถึงผมจะชอบเรียกนิยายตัวเองว่า กากหมายังไง แต่พอได้ยินสิ่งเดียวกันจากปากคนอื่นนี่ ทำผมจิตตกไปเลยนะ

[คุณจะได้พบกับอีเว้นท์เป็นครั้งคราว โดยจะมีอีเว้นท์หลายชนิด ตั้งแต่อีเว้นท์เล็กๆไปจนถึงอีเว้นท์ใหญ่ๆ

โดยมากแล้วของรางวัลจะมาในรูปแบบแอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ ]

ผมหาอะไรที่สะดวกสบายแบบหน้าต่างตั้งค่าไม่เจอเลย ก็จริงที่ผมไม่ได้อยากได้ปุ่มปรับเสียงหรอกนะแต่อย่างน้อยก็ช่วยมี อินเตอร์เฟสแสดงให้ผมเห็นบ้างได้ปะ ?

แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรทำนองนั้นเลย

[คุณสามารถเปลี่ยนเนื้อเรื่องหลักโดยทำให้สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเกิดขึ้น หรือ ทำให้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นนั้นไม่เกิดขึ้น

หากทำเช่นนั้นแล้วคุณจะได้รับแอคชีฟเม้นท์พ้อยท์มากขึ้นกว่าอีเว้นท์ตามปรกติ ]

[นอกจากนี้คุณยังสามารถได้พ้อยท์ผ่านการ  'ชาเล้นจ์ ' หากคุณสามารถเอาชนะการชาเล้นจ์ได้ คุณจะได้รับแอคชีฟเม้นท์พ้อยท์]

แล้วที่บอกว่า ชาเล้นจ์นี่หมายความว่ายังไงกันนะ ?

[ชาเล้นจ์ ก็คือ การท้าทาย หากคุณสนใจที่จะทำชาเล้นจ์กรุณากดไปที่  'รายชื่อชาเล้นจ์ที่ทำได้ในตอนนี้ '

หัวข้อดังกล่าวจะอัพเดทเป็นระยะ บางชาเล้นจ์จะไม่โผล่มาอีก ]

พอผมเช็คลิสท์ชาเล้นจ์ ผมก็เข้าใจแล้วว่าที่บอกน่ะหมายความว่ายังไง

[ตบหน้าจักรวรรดิ  (เหนี่ยวเต็มแรงเท่านั้น ) – 10000 พ้อยท์พ้อยท์]

[โดนขังในคุกเมืองการ์เดียม  – 1200 พ้อยท์]

[หลบหนีจากคุกหลังถูกขัง  – 2000 พ้อยท์]

[ล้วงกระเป๋าอัศวินโดยไม่โดนจับได้ – 100 พ้อยท์]

[ซื้อบ้านขนาด  1067 ตารางเมตร โดยใช้เงินที่ได้จากการขอทาน – 1000 พ้อยท์]

ผมรู้สึกเลยว่า มันมีแต่อะไรที่ไม่ปกติทั้งนั้น

ตบหน้าจักรพรรดิเนี่ยนะ ? นี่แกอยากให้ผมเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับแอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ งั้นเรอะ? 

อันที่จริงไม่มีทางที่ผมจะได้เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิอยู๋แล้วรึเปล่า ห้ะ ?

แค่ดูก็รู้แล้วว่า นี่มันฟีเจอร์ขยะชัดๆ ? แล้วยังจะมีอะไรอีก ? ผมยังต้องรู้อะไรอีกไหม

[รางวัลที่ได้จากการเคลียร์ปฐมบท มีสิทธิพิเศษที่ได้รับจากการใช้งานแอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์  ]

[ แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ สามารถใช้ฟังชั่น ‘แก้ไข’ ('Revising')ด้วยการเปลี่ยนเซตติ้งของโลก บังคับให้คุณมีพรสวรรค์บางอย่างแน่นอนได้ , ทำให้อีเว้นท์ที่เคยเกิด ไม่ต้องเกิดขึ้นมาก็ได้

ยิ่งกว่านี้ยังมีฟังชั่น ‘พรีวิว’ ( 'Preview') ที่สามารถใช้จำกัดครั้ง เพื่อตรวจสอบดูว่า การกระทำของคุณนั้นส่งผลอะไร

อย่างไรก็ดี ในอีเว้นท์ใหญ่ๆ หรือกับตัวละครหลักอาจใช้แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์จำนวนมากหรือไม่สามารถใช้เพื่อแก้ไขได้ ]

[จงระวังการทำให้เกิด ‘การพังทลายของเซตติ้ง’ ('Setting Collapse')

หากคุณไม่รู้ถึงการตั้งค่าจนล่มสลายไป แล้วยังพยายามที่จะใส่เซตติ้งใหม่ หรือ ‘แก้ไข’ เหตุการณ์นั้นๆอีก คุณจะถูกลงโทษ

แต่หากคุณความจำไม่ดีพอที่จะรู้ว่า การกระทำใดของตัวเองนำไปสู่การล่มสลายของเซตติ้งในนิยายตัวเอง ,ฉันขอแนะนำให้คุณใส่เซตติ้งว่า 'ในโลกใบนี้มีวิธีรักษาโรคอัลไซเมอร์อยู่ ' ]

ทีแรกก็ดูจริงจังอยู่หรอกนะ แต่ทำไมหลังๆกลายเป็นพยายามจะชวนทะเลาะกับผมฟะ ? ผมไม่ได้คิดไปเองสินะ  ?

[จำไว้ให้ขึ้นใจว่า , คุณไม่สามารถลบเซตติ้งที่เพิ่มเข้าไปหรือมีอยู่แล้วได้ ]

[ตัวอย่างเช่น เมื่อมีเซตติ้ง 'ไม่สามารถฆ่ามังกรได้ ' อยู่แล้ว คุณจะไม่สามารถใส่เซตติ้งว่า ‘สามารถฆ่ามังกรได้’ ลงไป ]

[แน่นอนว่า หากคุณยังมีชีวิตรอดอยู่และใช้การแปะเงื่อนไขเซตติ้งเติมลงไปอันเนื่องมาจากรู้แล้วว่า ตัวเองน่ะโง่มากที่ใส่เซตติ้งลงไปแบบนั้น

อันที่จริง มังกรไม่สามารถฆ่าได้ด้วยวิธีปกติ แต่เป็นไปได้หากใช้ ดราก้อนสเลเยอร์  OO'

การกระทำเล็กๆน้อยๆอย่างเช่น   'เพิ่มเติมเซตติ้ง ' ลงไปแบบ  “ มัน  XX  นะ แต่อันที่จริงแล้ว มัน  OOได้ด้วย ' จะต้องการค่า แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ที่มากขึ้น หรือบางทีอาจไม่ยอมให้เกิดขึ้นเลยก็ได้ ]

ผมว่า ผมไม่ได้คิดไปเองละ ไอ้นี่มันอยากจะซัดกับผมจริงๆ

แล้วนี่มันอะไรกันน่ะ ? เจ้านี่มันมาเพื่อช่วยผมไม่ใช่เรอะ

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอ่านคอมเม้นท์ท็อกซิกที่เขียนโดยคนที่โคตรจะเกลียดผมเลยล่ะ

ว่าแต่ทำไมคำอธิบายมันถึงมีอารมณ์ด้วยฟะ ?

เห็นกันชัดๆเลยว่า มีเจตนาร้ายเบื้องหลังข้อความปริศนานั่น แค่ที่พูดถึงผมว่า ถ้าสิ่งที่ผมทำเคยทำไปสมัยชีวิตก่อนของผมแล้ว และยิ่งรู้เรื่องเซตติ้งเพิ่มเติมยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่

เรื่องนั้นมันทำผมปวดใจจริงๆนะ ไม่ได้พูดขำๆ จริงจัง  100% 

ผู้คนน่ะมีแนวโน้มจะรู้สึกแย่มากๆเวลาเผชิญกับความจริงที่น่าอึดอัด

แล้วใครมันเป็นคนเขียนส่งมาฟะ ? อะไรมันจะโต้ตอบเรียลไทม์ขนาดนั้น ?

ทันทีที่ผมคิดอะไรก็เหมือนกับพิมพ์ส่งตอบกลับมาเลย หรือไอ้ที่เกิดขึ้นทุกอย่างตอนนี้นี่มันมีการกระจายฉายออกสู่โลกภายนอกจริงๆเหรอ ?

'เร่เข้ามาๆ , มาดูไอ้นักเขียนมือใหม่สาระยำนี่โดนลงโทษกันดีกว่า ' หัวข้อมันน่าจะเป็นประมาณนี้สินะ ?

ไม่อะ, ผมไม่ได้เลวอะไรขนาดนั้น ก็รู้อยู่นี่นา …. ต่อให้มีการถ่ายทอดสดประจานกันจริงๆ ใครมันเป็นคนทำ ทำไปเพื่ออะไรกันล่ะ ? ฟริกยู!

(TTL : แผลงคำของคำว่า ฟักยู )

[แอคชีฟเม้นท์พ้อยท์ที่ได้รับนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลง ฟีเจอร์บางอย่างอาจให้ 100 พ้อยท์กับคุณเมื่อวาน วันต่อมา อาจกลายเป็น 200 พ้อยท์ หรือ  50 พ้อยท์ก็ได้ มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป ]

ถึงผมจะสงสัยว่า มันอาจจะตอบสนองต่อความคิดของผมก็ได้ แต่ก็แอบผิดหวังนิดๆนะ ที่ไม่ได้พูดอะไรเรื่องอะไรแบบนั้นเลย

หรือนี่แกกำลังจะบอกว่า ความคิดผมเนี่ยมันไม่ค่าพอให้ต้องตอบงั้นเร้อะ ?

จากนั้นก็มีการกระทำต่างๆมากๆมายที่สามารถทำได้ด้วยการใช้ แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ ยาวเป็นรายชื่อ

ตอนที่ผมเห็นก็รู้สึกบางอย่าง

แล้ว ไอ้เจ้านี่น่ะเหรอ พลังโกงของผม

มันอาจจะเป็นพลังโกงแต่มันก็เป็นพลังโกงที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

มันดูเหมือนกับว่า ผมที่เป็นนักเขียนโดนเตะส่งเข้ามาในนิยายตัวเอง แล้วก็มีความสามารถในการแทรกแซงสามัญสำนึกของโลกใบนี้

ผมแน่ใจเลยล่ะ ว่ามันมีฟังชั่น 'แก้ไข ' และ  'เพิ่มเซตติ้ง ' ไว้เพื่อสิ่งนี้

จากความตั้งใจเดิมของผมที่อยากแก้ไขนิยายตัวเองแล้วใส่อะไรที่มันน่าสนใจขึ้นอีกหน่อย

แต่ว่า เห็นชัดๆเลยจากเมื่อกี้ว่า ต้องใช้  100,000 พ้อยท์ เพื่อเติมเซตติ้งเรื่องเผ่าลงไป

ดูยังไงก็เหมือนผมกำลังโดนลงโทษ ไม่ใช่รางวัลชัดๆ

จากการที่มันดำเนินเรื่องไปแบบนี้ ผมไม่คิดว่าเจ้านี่มันจะช่วยอะไรได้มากมายนัก

ผมชักเริ่มคิดแล้วว่า การที่ผมได้มาเกิดใหม่กลายเป็นลูกชายของจอมมารอาจไม่ใช่การสุ่มเกิด ผมสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายที่แฝงมาด้วย

ฟังชั่นนี้วันหนึ่งอาจเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญก็ได้ แต่ตอนนี้ผมมี แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ เพียง 100 แต้ม

ผมจะเอามันไปใช้กับอะไรได้ล่ะ ?

[ตัวอย่างสถานการณ์ก็เช่น :

คุณสามารถทำให้เกิดอีเว้นท์  'เจ้าของร้านปังมอบขนมปังชิ้นหนึ่งในกับคุณที่เป็นขอทานผู้น่าสมเพช  ' เพื่อปะทังความหิวของคุณได้ , ที่เดิมทีอาจไม่เกิดขึ้น

ซึ่งถ้าหัวข้อนั้นมีผลกระทบต่อคนอื่นน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งใช้ค่า แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์น้อยในการทำให้เหตุการณ์เกิดขึ้น

และนั่นก็หมายความว่าหากต้องการจะให้เกิดอะไรบางอย่างที่ฝ่าฝืน ‘กฏแห่งความน่าจะเป็น’ ก็จำเป็นที่ต้องใช้ แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์จำนวนมาก

คุณคงรู้จัก กฏแห่งความน่าจะเป็น ใช่ไหม? เหมือนอย่างที่คุณเคยทำพลาดไปเมื่อชาติที่แล้วน่ะ?

สาเหตุหลักที่ทำให้คุณเลิกล้มนิยายของคุณหลังจากโดนวิพากย์วิจารณ์อย่างแรงที่ทำลายเรื่องราวของตัวเองจนแก้ไม่ไหว แล้วก็มาหาข้ออ้างแก้ตัวภายหลังน่ะ ]

ที่บอกว่า ขอทานนี่หมายความว่ายังไงฟะ ? 

ผมน่ะมีความเป็นไปได้เยอะแยะเลยนะเว้ย ! มากจนเกินพอเลยล่ะ

พออ่านคำอธิบายแล้วรู้สึกเหมือนคนเขียนคำอธิบายน่ะเป็นหนึ่งในเหยื่อพฤติกรรมแย่ๆของผมเลย

ผมไม่รู้หรอกนะว่าเจ้านั่นมันเป็นใคร อาจจะเป็นความปรารถนาของโลกใบนี้หรือพระเจ้า แต่ที่แน่ๆเจ้านี่มันเกลียดผมสุดๆไปเลย

แล้วทำไมมันต้องมีข้อกำจัด ข้อแม้เยอะแยะอะไรขนาดนั้นกันล่ะ ?

แล้วเรื่องใหญ่ๆแบบแทรกแซงตัวละครหลักหรือทำให้ใครสักคนหนึ่งตาย หรือทำให้คนที่ควรจะตายไม่ตาย ให้กลายเป็นเหมือนอุบัติเหตุ แหงล่ะว่ามันต้องใช้ แอคชีฟ เม้นท์ พ้อยท์มหาศาลหรืออาจเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

ไม่สิ

ไม่ใช่ว่า ผมสามารถทำ ‘แบบนั้น’ ได้ถ้าผมมี  แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ มากพอหรอกเหรอ ?  การทำอะไรที่เสี่ยงกับความตายแบนั้นน่ะ แบบนี้ยังไม่เรียกว่า เป็นสูตรโกงจริงๆแล้วรึไง ?

แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ สามารถใช้ได้แม้กระทั่งแก้ไข หรือเพิ่มเซตติ้งในระดับสเกลใหญ่ได้  สุดท้ายมันก็เป็นเรื่องของการจำกัดขอบเขต และขนาดที่ไม่สอดคล้องกันระหว่างสองกรอบ

ไม่ว่าใครก็รู้ดีว่าสามารถแก้ไขนิยายได้ ผมก็ยังสงสัยว่า ผมจะสามารถหลุดจากสถานการณ์ดังกล่าวได้ด้วยแอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์  1100 แต้มได้ไหม

ขณะที่ผมกำลังมองหาฟังชั่นที่ใช้งาน แอคชีฟเม้นท์ พ้อยท์ ผมก็เจอมัน

[ฟังชั่น  – คำแนะนำของนักเขียน ]

นี่มันอะไรกันน่ะ ? คราวนี้เป็นคำแนะนำจากใครอีกล่ะ ?

[บางครั้งเมื่อคุณอยู่ระหว่างทางแยกของการตัดสินใจ แล้วไม่รู้ว่าจะไปทางไหน

คุณสามารถขอ ‘คำแนะนำจากนักเขียน’ เพื่อรับคำแนะนำจากนักเขียนว่าควรจะทำอะไรต่อไปได้]

[ฟีเจอร์นี้แทบไม่เสียอะไร แต่มักจะไม่ทราบถึงผลที่ตามมาว่า คำแนะนำดังกล่าวนำไปสู่สิ่งใดและมีจุดประสงค์อะไร ]

[บางครั้งคำแนะนำของนักเขียนก็เป็นกับดัก

การทำตามมันอาจนำมาซึ่ง ผลลัพธ์แย่ๆ โดยปรกติแล้วจะให้ผลลัพธ์ทั้งดีและแย่สลับกันไป

แต่ยากที่จะได้รับผลดีๆ ]

[คำแนะนำสามารถแบ่งออกเป็น ‘คำแนะนำชัดเจน’ และ ‘คำแนะนำคลุมเครือ’

‘คำแนะนำชัดเจนนั้น’ จะบอกชัดว่าให้ทำอะไรแต่โดยมากนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แย่

ในขณะที่ ‘คำแนะนำคลุมเครือ’ โดยมากแล้วมักให้ผลลัพธ์ที่ดี แต่ยากที่จะเดาความหมายเบื้องหลัง ]

[ขอให้คุณโชคดี ]

แกไม่ต้องมาทำทีเป็นอธิบายแบบข้อความเลยเหอะ

แค่อ่านคำบรรยายที่เขียนมาก็แทบจะใจสลายละ

อย่างน้อยก็ยังมีที่ให้ผมใช้ พ้อยท์ อยู่บ้าง

เหมือนอย่างที่ผมไปร้านขายของชำ แล้วเจอเจ้าของร้าใจดีก็อาจจะเกิดอีเว้นท์ที่ทำให้ผมได้อาหารมากิน

ถึงอย่างนั้นมันก็ได้แค่ครั้งคราว

มันน่าจะเยี่ยมกว่าถ้าผมทำให้ครอบครัวใจดี ร่ำรวยมารับผมไปเลี้ยง แต่ผมก็ไม่รู้หรอกว่า ต้องจ่าย พ้อยท์เยอะขนาดไหน แล้วผมจะรู้ได้ไงว่า พวกเขานิสัยดีจริงรึเปล่าอีก ?

ว่าแต่เจ้าคนเขียนคำบรรยายนี่มันใครกันนะ ? ทำไมถึงได้เกลียดผมอะไรขนาดนี้กัน ?

ถ้ามีใครบอกผมว่า คนเขียนเนี่ยเป็นกลุ่มคนที่เกลียดชังอยากให้ผมตายๆไป ผมยังเชื่อเลย

หลังจากดูความเป็นไปได้หลายๆอย่าง ผมว่าจะลองใช้ 'คำแนะนำจากนักเขียน 'ดู

ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นกับดักแต่ราคาที่จ่ายมันถูกมาก

[คำแนะนำนักเขียน  – 150 พ้อยท์]

เจ้านั่นบอกผมว่า แต้มแอคชีฟเม้นท์มีหลากค่าหลายราคา

บางครั้งราคามันจะถูกแสนถูกแต่บางครั้งก็สูงเกินกว่าพันพ้อยท์

มันก็แล้วแต่ผมด้วยว่าจะรับคำแนะนำไหม

ผมเลือกที่จะเชื่อใช้กับ'คำแนะนำนักเขียน '

[คำแนะนำชัดเจน ]

[คำแนะนำคลุมเครือ ]

มีตัวเลือกสองตัว ตัวเลือกคำแนะนำชัดเจนนั้น เข้าใจง่ายแต่โดยมากก็เป็นกับดักส่วนคำแนะนำคลุมเครือนั้นตรงข้ามกัน

แล้วพอรับคำแนะนำแล้วก็มีโอกาสได้ทั้งคำแนะนำที่ดีและแย่สลับกันไป

ผมหมายถึงว่า ที่เลือกเนี่ยเพราะคิดว่า คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าสถานการณ์ตอนนี้ที่ผมทั้งหิวโหยและไร้บ้าน

ไม่หรอก , ไม่ใช่ว่าเลวร้ายถึงขุดสุด แต่ชีวิตผมอาจอยู่ในอันตรายด้วย

ถึงอย่างนั้นมันก็ชวนให้ผมรู้สึกแปลกๆอยู่เล็กน้อยที่เลือก [คำแนะนำคลุมเครือ ]

[คำแนะนำคลุมเครือจากผู้เขียน ]

[ มีคนเท่าไหร่ที่ถูกลักพาตัวไปยังปราสาทจอมมาร ?]

ห้ะ อะไรเนี่ย ?

นี่มันเกินกว่าคำว่าคลุมเครือแล้ว มันอยู่ในระดับที่ช่วยอะไรในสถานการณ์ที่ผมเจอไม่ได้ทั้งนั้น

จู่ๆก็มาทายปริศนากันเลยอย่างงั้นเรอะ ?

ไม่สิ ไม่สิ อย่างน้อยก็บอกผมประมาณว่า 'มาทางนี้ ,จากนั้นก็ทางนี้ ' ไม่ได้เรอะ ?

ผมคิดว่าจะมีเสียงคำแนะนำประมาณว่า ควรต้องทำอะไรต่อไป แต่ดันให้ปริศนาคำทายมาแทน ผมนี่อึ้งไปเลย

ถูกลักพาตัวไปยังปราสาทจอมมาร

ผมควรจะทำยังไงดีล่ะ ? ให้ผมโดนลักพาตัวไปอย่างงั้นเหรอ ?

ก็ชัดเจนแหละว่าไม่ใช่กับดักจะว่าไปก็เป็นอะไรที่น่าจะดีด้วย ถ้ามันเป็นกับดักจริงๆก็ต้องทำให้เห็นได้ชัดเจนกว่านี้ ไม่ใช่มาให้ผมสงสัยข้อมูลที่ให้มา

“เฮ่อ ….”

ผมถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ขณะมองดิน ผู้ชายที่เดินผ่านไปก็มองผมด้วยแววตาแปลกๆ

นายรู้เหรอว่า ผมรู้สึกยังไง ?

หากผมรู้ว่า มีคนโดนลักพาตัวไปกี่คน สถานการณ์ตอนนี้ของผมจะเปลี่ยนไปเหรอ ? ก็พวกเขาโดนลักพาตัวไปไง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรียกคำแนะนำคลุมเครือได้ยังไง นี่มันรหัสลับชัดๆ

ผมว่า ผมไปขอคำแนะนำตรงๆดีกว่า

“……เอ้ะ ?”

เออจริงด้วย 

ผมยังไม่ได้ลองเลยนี่นา ?

[คำแนะนำจากนักเขียน  – 150 พ้อยท์]

ไม่มีใครบอกผมนี่ว่า ห้ามใช้ซ้ำ

ไม่สิทำไมมันเป็นแบบนี้กันนะ?

สมัยผมยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น ผมเกลียดพวกเกมกาชาสุดๆ ก็เลยไม่เล่นเลยสักเกม แล้วทำไมผมถึงมาทำตัวแบบนั้นในอีกโลกแทนล่ะ

นี่มันไม่ต่างจากการที่ผมโยนเงินพันวอนเพื่อซื้อเพชรหยอดกาชาหรืออะไรอย่างนั้นเลยนี่นา

ถึงอย่างนั้นก็เหอะ ผมต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อให้ได้รับพ้อยท์ มา ผมอดร้องไห้ด้วยความขมขื่นใจไม่ได้จริงๆ

คราวนี้ผมเลือกคำแนะนำชัดเจน

[คำแนะนำจากนักเขียน ]

[ไปยังร้านอุปกรณ์เวทย์]

เยส  ,นี่แหละ คำแนะนำแบบที่ผมกำลังมองหา แบบที่ใครๆอ่านก็รู้เรื่อง

จบบทที่ เจ้าชายปีศาจไปสถานศึกษา ตอนที่ 10

คัดลอกลิงก์แล้ว