บทที่ 42 - ธิดาศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 42 - ธิดาศักดิ์สิทธิ์

แม่ทัพใหญ่วายุอัสนีเงยหน้าขึ้นและถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน แววตาประหลาดใจของเขาก็ยิ่งฉายชัด

เขารู้จักหลานชายคนนี้ดี

แม้ปกติจะดูทำตัวเหลาะแหละ ทว่าลึกๆ แล้วเป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

"ท่านแม่ทัพใหญ่ บางทีอาจเป็นเพราะฉู่เจวี๋ยเคยช่วยชีวิตหัวหน้าหมวดเย่อวี่ในภารกิจซุ่มโจมตีคราวก่อนกระมังขอรับ" คนสนิทเอ่ยแสดงความเห็น

เย่เอี๋ยนเฉิงส่ายหน้ายิ้มๆ เขาลุกขึ้นยืนเดินไปหยุดอยู่หน้าแผนที่สนามรบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"ข้ารู้จักนิสัยเจ้าเด็กเย่อวี่ดี มันเป็นพวกหัวดื้อ หากมีแค่บุญคุณช่วยชีวิต ไม่มีทางทำให้มันยอมลดตัวลงไปเป็นลูกน้องใครหรอก ดูท่าท่านโหวจอมน้อยผู้นี้คงจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้คนไม่เบาเลยนะ"

ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่พลิกอ่านแฟ้มประวัติของฉู่เจวี๋ย

ภายในบันทึกเรื่องราววีรกรรมต่างๆ ของฉู่เจวี๋ยตั้งแต่เข้าค่ายนักโทษประหาร รวมถึงรายงานข่าวกรองบางส่วนที่ส่งตรงมาจากนครหลวงไท่อัน

เขาต้องการใช้ข้อมูลของฉู่เจวี๋ยเพื่อประเมินสถานการณ์ความขัดแย้งในราชสำนักยามนี้

บัดนี้เมื่อได้ยินว่าเย่อวี่ยอมจำนนไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉู่เจวี๋ย เขาก็ยิ่งมองฉู่เจวี๋ยในแง่ดีมากขึ้น

"เรื่องของเย่อวี่ก็ปล่อยมันไปเถอะ แล้วเรื่องที่ข้าให้เจ้าไปสืบล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง" แววตาของเขาเริ่มลึกล้ำขึ้น

คนสนิทขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ

"สืบได้ความกระจ่างแล้วขอรับ รอบตัวฉู่เจวี๋ยมีคนแอบจับตาดูอยู่จริงๆ"

"ก่อนหน้านี้ มีนักโทษประหารกลุ่มหนึ่งถูกส่งตัวเข้าค่ายตามหลังฉู่เจวี๋ยมาติดๆ ในจำนวนนั้นมีสามคนที่ถูกฉู่เจวี๋ยสังหารทิ้ง จากการตรวจสอบพบว่า นักโทษประหารสามคนนี้แฝงตัวเข้ามาด้วยเจตนาร้าย และเบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่...เจ้าพระยาพิทักษ์ทักษิณซือหม่าเจ๋อขอรับ"

เย่เอี๋ยนเฉิงแค่นเสียงหัวเราะ

"ซือหม่าเจ๋อ ไอ้คนใจแคบเอ๊ย หากไม่ใช่เพราะบารมีบรรพบุรุษคุ้มหัวอยู่ล่ะก็..."

เขาส่ายหน้าเบาๆ หลังจากสืบเรื่องนี้ เขาก็รู้แล้วว่าเจ้าพระยาสุริยันเดือดฉู่เย่าหยางถูกเจ้าพระยาพิทักษ์ทักษิณและเจ้าพระยาศรโลหิตร่วมมือกันใส่ร้าย ส่วนเรื่องการห้ำหั่นทางการเมืองที่ลึกซึ้งกว่านั้น ตัวเขาอยู่ไกลถึงชายแดนย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้ทั้งหมด

เย่เอี๋ยนเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ

"ต่อไปอย่าให้เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นในกองทัพวายุอัสนีอีก ข้าเย่เอี๋ยนเฉิง หากแม้แต่ชีวิตของทหารใต้บังคับบัญชายังปกป้องไว้ไม่ได้ จะคู่ควรเป็นแม่ทัพใหญ่ได้อย่างไร"

น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยรังสีสังหาร

คนสนิทมองด้วยสายตาเทิดทูน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

"ท่านแม่ทัพใหญ่ ยังมีอีกขุมกำลังหนึ่งที่คอยจับตาดูฉู่เจวี๋ยอยู่ ทว่าดูเหมือนจะไม่มีเจตนาร้ายขอรับ"

เย่เอี๋ยนเฉิงเลิกคิ้ว

"มาจากที่ใด"

"นครหลวงไท่อัน กรมโหรหลวงขอรับ"

"กรมโหรหลวงหรือ"

เย่เอี๋ยนเฉิงใจสั่นสะท้าน

เขาหวนนึกถึงคำทำนายของกรมโหรหลวงเมื่อสิบแปดปีก่อน เหตุการณ์ครั้งนั้นทำเอานครหลวงสั่นสะเทือน เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ตอนนั้นเขายังไม่ได้เป็นแม่ทัพใหญ่วายุอัสนี แต่ก็พอจะได้ยินเรื่องราวมาบ้าง

"ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าตระกูลฉู่ไปขัดแย้งอะไรกับกรมโหรหลวง"

เย่เอี๋ยนเฉิงลังเลใจ ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แล้วเปิดแฟ้มประวัติของฉู่เจวี๋ยหน้าสุดท้ายขึ้นมา

บนหน้ากระดาษเขียนไว้ชัดเจนว่า

[มารดาของฉู่เจวี๋ยเย่หนานชิวและพี่สาวฉู่อวิ๋นซี เดิมทีต้องถูกส่งตัวเข้าหอนางโลมหลวง ทว่าภายหลังถูกพาตัวเข้าไปในกรมโหรหลวง]

"หรือว่าจะเป็นมิตร ไม่ใช่ศัตรู"

เย่เอี๋ยนเฉิงรู้สึกสับสนไปชั่วขณะ

เขาไม่แน่ใจนักว่าควรจะรับมือกับเรื่องนี้ด้วยท่าทีเช่นไร

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสาดประกายดุดันเยียบเย็น

"ผู้ใดกัน"

ภายในกระโจมบัญชาการ ร่างในชุดคลุมดำผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา คนสนิทของแม่ทัพตกตะลึงสุดขีด ชี้นิ้วไปที่ร่างชุดคลุมดำหมายจะตะโกนเรียกทหาร ทว่าจู่ๆ ก็ตาเหลือกและล้มพับสลบเหมือดไปกับพื้น

ทั่วร่างของเย่เอี๋ยนเฉิงมีพลังอาคมไหลเวียน สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่ผู้มาเยือน

ร่างชุดคลุมดำโบกมือพร้อมเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"ท่านแม่ทัพใหญ่เย่ โปรดอย่าระคายเคืองไปเลย"

"คนของกรมโหรหลวง ช่างบังอาจนักนะ" เย่เอี๋ยนเฉิงแค่นเสียงเย้ยหยัน

ร่างชุดคลุมดำชะงักไปเล็กน้อย

"ท่านแม่ทัพใหญ่เย่เก่งกาจสมคำร่ำลือ สติปัญญาเฉียบแหลมยิ่งนัก"

เขาไม่นึกเลยว่าเย่เอี๋ยนเฉิงจะดูออกถึงตัวตนของเขาได้ในพริบตา

ความก้าวร้าวลดฮวบลงไปในทันที

"มีธุระอันใด"

ร่างชุดคลุมดำแสดงท่าทีนอบน้อมขึ้นเล็กน้อย

"อีกไม่กี่วันข้างหน้า ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราจะมีจดหมายส่งมาถึงฉู่เจวี๋ย รบกวนท่านแม่ทัพใหญ่ช่วยเป็นธุระส่งมอบให้เขาด้วย"

ร่างกายของเย่เอี๋ยนเฉิงแข็งทื่อ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนตื่นตะลึง

...

ณ หมวดที่สามแห่งกองพันวายุคลั่ง

เย่อวี่ทำงานได้รวดเร็วยิ่งนัก

บัดนี้ทั้งเขาและหมีเถื่อนต่างก็เข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉู่เจวี๋ยอย่างเป็นทางการแล้ว

นี่คือข่าวดีสำหรับฉู่เจวี๋ย

ลูกน้องร้อยกว่าคนในสังกัด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่คุ้นเคยกันดี การฝึกฝนปรับตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถดึงพลังรบอันแข็งแกร่งออกมาได้แล้ว

"คารวะท่านนายร้อย"

หมีเถื่อนและเย่อวี่ต่างนำทหารในหมวดของตนมารายงานตัว ทุกคนมองมาด้วยสายตาเทิดทูน

แม้ฉู่เจวี๋ยจะยังไม่บรรลุระดับอาชาควบ ทว่าพลังฝีมือกลับเหนือล้ำกว่าระดับอาชาควบทั่วไป ทุกคนล้วนยินดีปรีดาที่ได้นายร้อยผู้เก่งกาจเช่นนี้มาเป็นผู้นำ

สายตาของฉู่เจวี๋ยกวาดมองไปรอบๆ ทุกคนต่างยืดอกตั้งตรงโดยสัญชาตญาณ

"ดีมาก ขอให้พวกเราพี่น้อง ร่วมสร้างความดีความชอบในสนามรบไปด้วยกัน"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุดัน ทว่าความมั่นใจอันเปี่ยมล้นที่แฝงอยู่ก็เพียงพอที่จะปลุกปั่นขวัญกำลังใจของทุกคนได้

"ร่วมสร้างความดีความชอบในสนามรบ"

เสียงคำรามดังกึกก้อง สะเทือนไปถึงหน่วยอื่นๆ จนต้องหันมามอง

"เอาล่ะ ตอนนี้ เริ่มการฝึกซ้อมและปรับขบวนทัพได้"

ทุกคนล้วนตระหนักดีว่า การยอมหลั่งเหงื่อในวันนี้ ย่อมดีกว่าไปทิ้งชีวิตเอาไว้ในสนามรบ

เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วัน กองทัพก็จะเคลื่อนพลออกศึกแล้ว

ทุกคนต่างมีจิตใจฮึกเหิมและตื่นเต้น

สงครามที่แม่ทัพใหญ่เย่ลงมาปลุกระดมด้วยตนเองเช่นนี้ ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก

ฉู่เจวี๋ยเฝ้าสังเกตการประสานงานของค่ายกลทหารทั้งร้อยนาย

เขานำภาพที่เห็นไปจำลองในหัวโดยใช้แก่นโลหิตในเตาหลอมคอยช่วยวิเคราะห์หาจุดบกพร่องและช่องโหว่ ก่อนจะสั่งการปรับปรุงแก้ไขอย่างรวดเร็ว

นี่คือความมหัศจรรย์ของค่ายกลทหารแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย

ทหารห้าคนรวมเป็นหนึ่งหมู่ย่อย ถือเป็นหน่วยพื้นฐานที่เล็กที่สุดของค่ายกล

จากนั้นแต่ละหมู่ย่อยก็สามารถประสานงานร่วมกัน ถักทอขยายใหญ่ขึ้นไปเป็นกองทัพเรือนแสน หรือกระทั่งกองทัพนับล้าน หากทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก็จะไร้ซึ่งจุดอ่อนใดๆ

ทว่านั่นก็ต้องอาศัยทักษะการเป็นผู้นำทัพที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน

เวลานี้

เมื่อฉู่เจวี๋ยคอยปรับปรุงค่ายกลอยู่อย่างต่อเนื่อง

เหล่าทหารก็เริ่มประหลาดใจ

พวกเขาพบว่า จู่ๆ ตัวเองก็ประสานงานกับเพื่อนทหารร่วมรบได้เข้าขากันอย่างน่าประหลาด การรุกและรับราบรื่นไร้รอยต่อ มีความสมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

สายตาที่พวกเขามองฉู่เจวี๋ยยิ่งทวีความเลื่อมใส

เย่อวี่แอบสะใจในใจ

"ท่านนายร้อยฉู่ยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ ติดตามเขาไป รับรองว่ามีแต่ความเจริญก้าวหน้า"

เหล่าทหารยิ่งตั้งใจฝึกซ้อมกันอย่างแข็งขัน

แน่นอน

นอกจากการฝึกฝนค่ายกลทหารแล้ว เหล่าทหารก็จะหาเวลาไปฝึกฝนวิชายุทธ์ส่วนตัวด้วย

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

ทหารสองหมวดภายใต้การนำของฉู่เจวี๋ยประสานงานกันได้อย่างยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อยๆ

การรุกและถอยเป็นระบบระเบียบ ด้วยการปรับแต่งของฉู่เจวี๋ย บัดนี้ต่อให้ไม่นับรวมพลังรบของฉู่เจวี๋ยเข้าไป ทหารสองหมวดนี้ก็สามารถรับมือกับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าตนเองถึงสองเท่าได้อย่างสบายๆ

ทำให้ทุกคนยิ่งศรัทธาในตัวฉู่เจวี๋ยอย่างหมดหัวใจ

และที่น่าพูดถึงก็คือ

ในช่วงเวลานี้ ฉู่เจวี๋ยยังพาทหารทั้งสองหมวดในสังกัดไปร่วมฝึกซ้อมใหญ่กับกองทหารทั้งหน่วยที่สามด้วย

หลังจากหลัวเหยียนได้เลื่อนขั้นเป็นนายกองพันแล้ว

เขาก็ได้คุมทั้งหน่วยที่สามและหน่วยที่สี่

ส่วนนายกองคนใหม่ของหน่วยที่สามเป็นชายหูแหว่งนามว่าเหมียวชวน เขาไม่ได้วางท่าทีเป็นเจ้านายข่มฉู่เจวี๋ยเลยแม้แต่น้อย กลับให้ความเคารพฉู่เจวี๋ยอย่างมากเสียด้วยซ้ำ

ขอเพียงไม่โง่เขลา ทุกคนย่อมดูออกว่าฉู่เจวี๋ยมีอนาคตที่รุ่งโรจน์รออยู่

อย่างน้อยที่สุด ตำแหน่งของเขาในอนาคตก็ต้องสูงกว่านายกองอย่างแน่นอน

...

เวลาล่วงเลยไป

บรรยากาศทั่วทั้งกองทัพวายุอัสนียิ่งทวีความตึงเครียดและเข้มข้นขึ้น

ทุกคนล้วนทุ่มเทให้กับการฝึกซ้อม เฝ้ารอวันที่กองทัพจะเคลื่อนพล

เหนือค่ายทหาร มีเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องอยู่ทุกวี่วัน

วันหนึ่ง

พลบค่ำ

ฉู่เจวี๋ยยิงกระบวนท่าดาวเก้าดวงเรียงร้อย เจาะทะลุเป้าธนูที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความปีติ

เคล็ดธนูวายุเก้าวิถี ขอบเขตขั้นสมบูรณ์

นี่คือวิชายุทธ์วิชาที่สองที่เขาฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด เพื่อข่มความกระสับกระส่ายในใจ

มาถึงจุดนี้

ระดับพลังฝีมือของเขาได้ดำเนินมาถึงคอขวดแล้ว

"หวังว่าศึกครั้งนี้ จะสร้างความดีความชอบได้มากพอ ถึงตอนนั้น จะได้ไปแลกวิชายุทธ์แท้จริงระดับสูงในส่วนที่ใช้เปิดขุมพลังช่วงหลอมรวมพละกำลังที่ฝ่ายพัสดุได้เสียที"

เขาสืบข่าวมาอย่างถ่องแท้แล้ว

ที่ฝ่ายพัสดุมีให้แลกอย่างแน่นอน

...

วันรุ่งขึ้น

ซึ่งเป็นวันที่ห้าหลังจากการประลองใหญ่ในกองทัพสิ้นสุดลง

ฉู่เจวี๋ยตั้งใจจะพาลูกน้องออกไปฝึกซ้อมต่อ

ทว่าเสียงแตรเขาสัตว์ก็ดังกังวานขึ้นเสียก่อน

ตามด้วยเสียงตะโกนดังกึกก้องดุจสายฟ้าฟาดเหนือค่ายทหาร

"ทหารทุกนายจงฟัง รวมพล"

สงคราม กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

[จบแล้ว]