บทที่ 47 ดูซิว่าเจ้าจะตายอย่างไร!

ร่างของชายหนุ่มสวมหมวกเต๋าผู้นี้แผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างยิ่งออกมา เสียงหนึ่งในก้นบึ้งหัวใจหลินเฟิงกรีดร้องไม่หยุดหย่อน

"หนี! หนี! หนี!"

นี่คือสัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิต เป็นสัญญาณเตือนภัยเมื่อเผชิญหน้ากับความตาย

หลินเฟิงต้องฝืนใจตนเองอย่างหนักเพื่อตรึงร่างให้ยืนหยัดอยู่กับที่ มิเช่นนั้นคงหันหลังวิ่งหนีไปแล้ว

คลื่นพลังบ่มเพาะที่ชายหนุ่มสวมหมวกเต๋าปลดปล่อยออกมาโดยไม่ปิดบัง บอกให้หลินเฟิงรู้ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำ

มิหนำซ้ำยังเป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้อาวุโสหลี่แห่งนิกายดาบเพลิงอัคคีในกาลก่อนเสียอีก

หลินเฟิงยิ้มขมขื่นในใจ "แม้ข้าจะแสร้งวางมาดเป็นยอดคนต่อหน้าศิษย์ แต่นั่นเพราะจำใจ แท้จริงแล้วข้าเป็นเพียงกุ้งฝอยในขอบเขตหลอมปราณเท่านั้น อย่าได้ส่งคู่ต่อสู้ระดับแก่นทองคำมาให้บ่อยนักเลย ข้ารับมือไม่ไหวจริงๆ!"

กระบี่บินของศิษย์นิกายดาบสู่ซานแม้จะแตกต่างกันไป แต่บนฝักกระบี่ล้วนสลักลวดลายภูผาสายน้ำเหมือนกัน เป็นสัญลักษณ์ระบุตัวตนเฉกเช่นชุดคลุมอัคคีของนิกายดาบเพลิงอัคคี เรื่องนี้ผู้คนในใต้หล้าล้วนตระหนักดี

หลินเฟิงย่อมจำได้ในทันที เขาคิดปลอบใจตนเองว่า "เยี่ยนหมิงเยว่ ฮุ่ยขู่ รวมกับเจ้าหมอนี่ตรงหน้า นึกไม่ถึงว่าในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ข้าจะได้พบเจอศิษย์จากสามแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งใต้หล้าจนครบถ้วน"

แม้แข้งขาจะอ่อนแรงจนแทบเป็นตะคริว แต่หลินเฟิงยังคงลอบกำสารีริกธาตุไว้ในฝ่ามือ เตรียมพร้อมแลกชีวิตทุกเมื่อ จะให้เขางอมืองอเท้ารอความตายย่อมเป็นไปไม่ได้

หลิวหยางกระดกสุรารสเลิศในจอกหยกขาวจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะกระโดดลงจากหินใหญ่ เอียงคอมองหลินเฟิง "ไหนว่าเจ้าพาเด็กน้อยมาด้วยคนหนึ่งมิใช่หรือ คนอยู่ที่ใด?"

เดิมทีหลินเฟิงเตรียมใช้วิชายี่สิบสี่อรหันต์สวรรค์ แต่เมื่อได้ยินคำถามของหลิวหยาง จิตใจพลันไหววูบ เกิดความคิดที่ดีกว่าขึ้นมา

เมื่อไตร่ตรองจนรอบคอบและเห็นว่าไร้ช่องโหว่ หลินเฟิงจึงเริ่มเล่นละครตบตา

"เด็กน้อย? เด็กน้อยอันใดหรือ?" หลินเฟิงเผยสีหน้ายำเกรงและนอบน้อม แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง

หลิวหยางขมวดคิ้ว "อย่ามาเสแสร้ง ก็เด็กอายุสามสี่ขวบที่เจ้าพาติดสอยห้อยตามมาด้วยตอนประมือกับคนของนิกายดาบเพลิงอัคคีอย่างไรเล่า"

หลินเฟิงมีสีหน้าตื่นตระหนก "ข้าแม้จะด้อยประสบการณ์ แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของนิกายดาบเพลิงอัคคี พวกเขาเป็นหนึ่งในสมาชิกพันธมิตรดาบเก้าสวรรค์ สำนักวิถีกระบี่ชั้นนำของแผ่นดิน ผู้ฝึกตนอิสระตัวเล็กๆ อย่างข้าจะไปกล้าตอแยพวกเขาได้อย่างไร?"

หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็กวาดตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวง "ก็เสื้อผ้าชุดนี้มิผิดเพี้ยนนี่นา"

หลินเฟิงยิ้มขมขื่น "ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นสิบ จะมีขวัญกล้าไปตอแยกับนิกายดาบเพลิงอัคคีได้หรือ?" กล่าวจบ หลินเฟิงก็ปลดปล่อยคลื่นพลังบ่มเพาะออกมา ใช้ฝ่ามือบีบก้อนหินจนแหลกละเอียด

พลังบ่มเพาะเพียงเท่านี้ หลิวหยางย่อมไม่เก็บมาใส่ใจ แต่ก็เพียงพอให้เขาประเมินความตื้นลึกหนาบางของระดับพลังหลินเฟิงได้อย่างชัดเจน

ทว่าเขายังคงแปลกใจอยู่บ้าง "ยามเจ้าไม่ลงมือ เหตุใดข้าจึงมองขอบเขตพลังบ่มเพาะของเจ้าไม่ออก?"

หลินเฟิงยิ้มแหยพลางกล่าวว่า "ข้าบังเอิญได้ของวิเศษชิ้นเล็กๆ มาชิ้นหนึ่ง สามารถอำพรางพลังบ่มเพาะได้" เขากลืนน้ำลายลงคอ เผยรอยยิ้มประจบประแจงด้วยความยำเกรง ก่อนจะล้วงแถบผ้าแพรออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งให้หลิวหยาง "เชิญท่านเซียนตรวจสอบ"

แท้จริงแล้วแถบผ้าแพรเป็นเพียงของดาดดื่นทั่วไป แต่ทันทีที่หลินเฟิงหยิบมันออกมา เขาก็แสร้งปลดปล่อยพลังบ่มเพาะของตนเองออกมา ทำให้หลิวหยางเข้าใจผิดว่าสาเหตุที่มองระดับพลังไม่ออกในคราแรกเป็นเพราะอานุภาพของผ้าแพร

หลิวหยางรับแถบผ้าแพรไปตรวจสอบ ไม่สัมผัสถึงการทำงานของค่ายกลใดๆ เมื่อลองทดสอบด้วยตนเองก็ไม่สามารถอำพรางพลังบ่มเพาะได้ เขาจ้องมองหลินเฟิงด้วยความเคลือบแคลง แต่ยามนี้หลินเฟิงไร้ซึ่งความลับต่อหน้าเขาอีกต่อไป เป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นสิบอย่างชัดแจ้ง

"เหตุใดข้าใช้แล้วจึงไม่เห็นผล?" หลิวหยางเอ่ยถาม

"อาจเป็นเพราะข้ามีพลังบ่มเพาะต่ำต้อยกระมัง" หลินเฟิงกล่าวอย่างขัดเขิน "เป็นเพียงวิชาลวงตาเล็กน้อย ไม่คู่ควรให้ท่านเซียนแห่งนิกายดาบสู่ซานเก็บมาใส่ใจ"

หลิวหยางหัวเราะ "เจ้ารู้ด้วยรึว่าข้าเป็นคนของนิกายดาบสู่ซาน?"

หลินเฟิงชำเลืองมองฝักกระบี่ที่ข้างเอวของหลิวหยางพลางยิ้มกล่าว "นิกายดาบสู่ซาน แดนศักดิ์สิทธิ์วิถีกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้า ชื่อเสียงเลื่องลือก้องกังวาน ต่อให้ข้าหูตาคับแคบเพียงใด ย่อมต้องเคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง"

หลิวหยางเบ้ปาก หมดความสนใจในตัวหลินเฟิงโดยสิ้นเชิง "น่าเบื่อ" เขาชะงักเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามต่อ "เจ้าอยู่ในตำหนักใต้ดินแห่งนี้ เคยพบเห็นนักพรตหนุ่มที่แต่งกายคล้ายคลึงกับเจ้า และพาเด็กอายุสามสี่ขวบติดสอยห้อยตามมาด้วยหรือไม่?"

หลินเฟิงส่ายหน้าด้วยความงุนงง หลิวหยางจึงถามต่อ "เช่นนั้นเจ้าเข้ามาทำอะไรในตำหนักใต้ดินแห่งนี้?"

"ข้า... ข้าออกมาฝึกฝนหาประสบการณ์ บังเอิญพลัดหลงเข้ามาในตำหนักใต้ดินแห่งนี้" หลินเฟิงตอบตะกุกตะกักด้วยท่าทีร้อนตัว

หลิวหยางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา จิตสังหารอันไร้ขอบเขตแผ่ซ่านออกมา ทิ่มแทงจนหลินเฟิงตัวสั่นเทา

"ท่านเซียนโปรดระงับโทสะ ท่านเซียนโปรดระงับโทสะ" หลินเฟิงรีบกล่าวละล่ำละลัก "ข้า... แท้จริงแล้วข้าได้ยินมาว่าเบื้องล่างตำหนักใต้ดินแห่งนี้มีของวิเศษซุกซ่อนอยู่ จึงใคร่มาลองเสี่ยงดวงดูว่าจะมีวาสนาหรือไม่"

"ของวิเศษ?" หลิวหยางประหลาดใจเล็กน้อย "ของวิเศษอันใด?"

หลินเฟิงตอบกลับอย่างซื่อสัตย์ "มีคำร่ำลือว่าเมื่อพันปีก่อน ที่แห่งนี้เคยเป็นถ้ำบ่มเพาะของนักพรตเมฆาดำผู้เป็นผู้ฝึกตนอิสระ หลังจากนักพรตเมฆาดำสิ้นชีพในแม่น้ำโลหิต ศาสตราคู่ชีวิตของเขานามว่าธงเมฆาดำยังคงตกค้างอยู่ในถ้ำบ่มเพาะแห่งนี้"

หลิวหยางเบ้ปาก "นักพรตเมฆาดำ? ไม่เคยได้ยินชื่อ ดูเหมือนจะเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำกระมัง? ศาสตราวิเศษระดับแก่นทองคำ ก็มิได้วิเศษวิโสอันใด"

หลินเฟิงยิ้มประจบ "ท่านเซียนมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง ย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา เพียงแต่ข้าได้ยินมาว่า ธงเมฆาดำนี้มีคุณสมบัติวิเศษในการเคลื่อนย้ายมิติ นับเป็นของหายากยิ่งนัก ข้าจึงอยากมาลองเสี่ยงดวงดูสักครา"

"เคลื่อนย้ายมิติ?" หลิวหยางเริ่มบังเกิดความสนใจขึ้นมาทันที เคล็ดวิชาและศาสตราวิเศษที่สามารถเคลื่อนย้ายมิติได้นั้นหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังมีประโยชน์ใช้สอยไม่รู้จบ แม้แต่เขาก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้

หลิวหยางลองใช้จิตสัมผัสตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วกล่าว "ข้าไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของวิเศษในที่แห่งนี้เลย"

หลินเฟิงลอบชำเลืองมองทะเลสาบโลหิตที่อยู่ด้านข้าง อึกอักจนพูดไม่ออก

หลิวหยางสังเกตเห็นอากัปกิริยาของเขา จึงหัวเราะร่า "ของวิเศษอยู่ในแม่น้ำโลหิตยมโลกนี้หรือ? หากมีน้ำแท้แห่งแม่น้ำโลหิตขวางกั้น พลังบ่มเพาะของข้าย่อมยากจะตรวจสอบพบจริงๆ นั่นแหละ ทว่า..."

เขาปรายตามองหลินเฟิง ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามิได้โกหกข้า? เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้าจงลงไปงมหาให้ข้าก่อนเถิด"

"เดิมทีข้าตั้งใจมาค้นหาของวิเศษ แต่พอทราบว่าของวิเศษกลับจมอยู่ในแม่น้ำโลหิตยมโลก จึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ครั้นจะจากไปก็ไม่ตัดใจ ครั้นจะลงไปก็ไม่กล้า" หลินเฟิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "พลังบ่มเพาะอันต่ำต้อยเพียงหยิบมือของข้า ไหนเลยจะทนทานต่อการกัดกร่อนของโลหิตมลทินในแม่น้ำโลหิตยมโลกได้? เพียงชั่วครู่คงถูกละลายกลายเป็นเศษซาก"

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องมองแม่น้ำโลหิตยมโลกเบื้องล่างราวกับเห็นอสรพิษร้าย

เพื่อถอยห่างจากโลหิตมลทินให้มากที่สุด หลินเฟิงรีบปีนป่ายขึ้นไปบนสะพานหินที่ยื่นออกมาจากหน้าผาเหนือทะเลสาบโลหิต จ้องมองแม่น้ำโลหิตยมโลกที่เชี่ยวกรากเบื้องล่างด้วยความตื่นตระหนก

หลิวหยางหัวเราะร่า "น้ำแท้แห่งแม่น้ำโลหิตนี้เป็นสิ่งชั่วร้ายและโสมมที่สุดในใต้หล้า สามารถแปดเปื้อนพลังบ่มเพาะและศาสตราวิเศษได้ทุกชนิด นับว่าร้ายกาจอย่างยิ่ง แต่น่าเสียดายที่มันไม่อาจหยุดยั้งข้าได้!"

"ต่อให้ของวิเศษอยู่ใต้แม่น้ำโลหิตยมโลกจริงก็ไม่เป็นไร กลับจะช่วยให้ข้าหายเบื่อได้บ้าง ทว่า..." หลิวหยางแสยะยิ้มเย็นชาจ้องมองหลินเฟิง "ทางที่ดีเบื้องล่างควรจะมีของวิเศษอยู่จริง มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าต้องนึกเสียใจที่เกิดมา!"

ภายนอกหลินเฟิงแสร้งทำสีหน้าเลื่อมใสศรัทธา "ของวิเศษย่อมคู่ควรกับผู้มีความสามารถ การที่ท่านเซียนได้รับสมบัตินี้จึงนับเป็นลิขิตสวรรค์ ข้าได้เฝ้ามองอยู่ด้านข้างก็นับว่าเป็นวาสนาสามชาติภพแล้ว!"

หลิวหยางหัวเราะลั่นด้วยความลำพองใจ หลินเฟิงฉีกยิ้มแห้งๆ อยู่ด้านข้าง ทว่าภายในใจกลับแสยะยิ้มเย็นเยียบ "ข้ากำลังเฝ้ามองอยู่ด้านข้างจริงๆ นั่นแหละ... เฝ้ามองดูว่าเจ้าจะตายอย่างไร!"