บทที่ 19 - ยาเวทมนตร์กำหนดชะตา

บทที่ 19 - ยาเวทมนตร์กำหนดชะตา

[โหลดดันเจี้ยนเกม 'ยาเวทมนตร์กำหนดชะตา' เสร็จสิ้น]

[ประเภทดันเจี้ยน: ร่วมมือ]

[จำนวนทักษะที่สุ่มได้: 1 จำนวนครั้งที่รีเฟรชได้: 0 ต้องการสุ่มทันทีหรือไม่?]

"กลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นานเองแฮะ?" ซูเหยียนมองดูพระจันทร์สีเลือดที่ปรากฏขึ้นเหนือหัวอีกครั้งพลางถอนหายใจ

นับตั้งแต่เคลียร์ดันเจี้ยนครั้งก่อนก็ผ่านมาได้สามสิบห้าวันเต็มแล้ว

ซูเหยียนไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อนมากนัก หลังจากใช้เงินออกไปกินของอร่อยๆ สองสามมื้อ เขาก็หมกตัวอยู่แต่ในหอพัก หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่โรงอาหารกับหอพัก

ทางสถาบันก็ใจป้ำมากที่ยังคงให้ที่พักและอาหารฟรีต่อไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาจ่ายค่าเทอมล่วงหน้าไปหนึ่งปีหรือเปล่า

"ยิ่งดันเจี้ยนระดับสูงขึ้น ก็ยิ่งทดสอบ 'สันดานมนุษย์' มากขึ้นงั้นสินะ..." ซูเหยียนหยุดสายตาอยู่ที่คำว่า 'ร่วมมือ' ของประเภทดันเจี้ยนครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"สุ่มทักษะ"

[สร้างทักษะเสร็จสิ้น โปรดเลือกติดตั้งหนึ่งทักษะจากสี่ตัวเลือกต่อไปนี้:]

จำนวนทักษะที่ระบบให้สุ่มและเลือกในแต่ละดันเจี้ยนนั้นไม่เท่ากันและไม่มีตรรกะที่แน่ชัด คราวนี้มีตัวเลือกมาให้เลือกถึงสี่อย่าง

ทักษะที่ 1: ราชาแห่งการห้ามรบกวน (ระดับ F)

ผลลัพธ์: เมื่อคุณรับชมสื่อบันเทิง จะไม่มีโฆษณาใดๆ เด้งขึ้นมากวนใจ และระบบจะบล็อกเนื้อหาลามกอนาจารทั้งหมด

หมายเหตุ: สิ่งที่ควรระวังก็คือ เราจะไม่บล็อกโฆษณาลามกบนเว็บไซต์ลามกให้คุณหรอกนะ โปรดอย่าหลงกล

"มาเป็นทักษะสายใช้ในชีวิตจริงอีกแล้ว..." ซูเหยียนส่ายหน้าอย่างหมดคำพูด "ตกลงว่ามันมีไว้ทำอะไรกันแน่เนี่ย?"

เขาอ่านต่อไป

ทักษะที่ 2: ชุดใหม่ของพระราชา (ระดับ E)

ผลลัพธ์: คุณสามารถแกล้งทำเป็นล่องหนได้ แต่ในสายตาของคนฉลาด คุณไม่เพียงแต่จะถูกมองเห็น แต่เสื้อผ้าของคุณก็จะล่องหนไปด้วย

หมายเหตุ: สัดส่วนทุกอย่างจะถูกแสดงให้เห็นแบบ 1:1

ทักษะที่ 3: มือถือสากปากถือศีล (ระดับ F)

ผลลัพธ์: คุณสามารถบิดเบือนรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง แล้วใช้คำพูดน่าขยะแขยงโจมตีคนอื่น เพื่อเพิ่มค่าความเกลียดชังจากทุกคน

หมายเหตุ: ดีจังเลย ในที่สุดโลกที่มีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่ต้องเจ็บปวดก็กลายเป็นจริงแล้วสินะ

ทักษะที่ 4: ดากะ โคโตวารุ! (ระดับ E)

ผลลัพธ์: เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู คุณสามารถปฏิเสธได้อย่างหล่อเท่ และเพิ่มค่าโชคดีขึ้นระดับหนึ่ง

หมายเหตุ: แต่ว่า เขาก็หล่อเท่จริงๆ นั่นแหละ

"ฉันคงหวังสูงไปเอง" ซูเหยียนถอนหายใจยาวใส่หน้าจอ

นึกว่าคราวนี้จะดวงดีสุ่มได้ของดีเหมือนคราวก่อนเสียอีก ที่ไหนได้กลับมีแต่ทักษะกากๆ ทั้งนั้น

แต่ซูเหยียนก็พอจะสังเกตเห็นลางๆ ว่า คราวนี้โอกาสที่จะสุ่มได้ทักษะระดับ E ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น แค่ทักษะระดับ E ก็มีมากกว่าคราวก่อนถึงสองอันแล้ว

"ตัดทักษะที่หนึ่งกับสามทิ้งไปก่อนเลย" ซูเหยียนหยุดสายตาอยู่ที่ 'มือถือสากปากถือศีล' ครู่หนึ่งแล้วก็ส่ายหน้า

เขามีเสียงหัวเราะ หึหึหึ อยู่แล้ว แถมทักษะนี้มันทำเอาเขารู้สึกขยะแขยงในทางสรีรวิทยา เขาไม่ใช่สายแทงค์สักหน่อย ไม่เห็นจำเป็นต้องดึงดูดความเกลียดชังเยอะขนาดนั้นเลย

"ไอ้ทักษะ 'ชุดใหม่ของพระราชา' นี่ดูยังไงก็เหมือนคนไม่ค่อยฉลาดแฮะ ส่วน 'ดากะ โคโตวารุ' ก็ดูพึ่งพาดวงเกินไปหน่อย"

ซูเหยียนลังเลไปมากับ 'ชุดใหม่ของพระราชา' เขาค่อนข้างสนใจคำอธิบายของทักษะนี้อยู่เหมือนกัน

แต่ว่า ทักษะนี้มันใช้ได้ผลแค่กับพวกลูกกระจ๊อกที่ไม่มีสติปัญญาเท่านั้นแหละ เขาคงคาดหวังให้บอสกับผู้เล่นที่เจอเป็นพวกงี่เง่าไม่ได้หรอกใช่ไหม?

ซูเหยียนนิ่งเงียบไป เขารู้สึกว่าสำหรับเกมแนวร่วมมือแบบนี้ ยังไงก็ต้องป้องกันตัวไว้ก่อนหนึ่งก้าว

เมื่อมองดูทักษะสุดท้าย ซูเหยียนก็เริ่มมีความคิดบางอย่างก่อตัวขึ้นในหัว...

[เกมสยองขวัญเริ่มต้นขึ้น—]

[ขอเชิญลิ้มรส ยาเวทมนตร์กำหนดชะตา]

แสงสีขาวสว่างวาบ ซูเหยียนมาโผล่บนถนนที่มืดสลัวสายหนึ่ง

นี่เป็นถนนที่สกปรกโสโครกสุดๆ กำแพงรอบด้านเต็มไปด้วยของเหลวและรอยวาดเขียนน่าสะอิดสะเอียน ตามมุมตึกมีขยะกองพะเนิน

ซูเหยียนสำรวจรอบด้าน เขาอยู่ในซอยตัน มีทางให้เดินไปข้างหน้าแค่ทางเดียวเท่านั้น

ที่ปลายสุดของถนนยาวประมาณร้อยเมตร มองเห็นแสงสว่างสีขาวสะดุดตา ถ้าเดาไม่ผิดก็คงต้องเดินไปทางนั้นแหละ

[ภารกิจหลักถูกสร้างขึ้น]

[ภารกิจหลัก: เล่นเกมยาเวทมนตร์ให้สำเร็จ]

"เกมยาเวทมนตร์..." ซูเหยียนทวนคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา ทันใดนั้นก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีกบรรทัด

[คุณได้รับสิทธิ์ 'กำหนดชะตา' สามครั้ง]

"กำหนดชะตา?" ซูเหยียนอึ้งไปเลย นี่มันหมายความว่ายังไง

ตอนนี้ยังมืดแปดด้าน ซูเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเดินไปที่ปลายถนน

สุดปลายถนน เป็นลานกว้างสว่างไสว รอบๆ มีเสาไฟติดตั้งเอาไว้ ตรงกลางมีโต๊ะยาววางอยู่หนึ่งตัว

บนโต๊ะยาว มีขวดแก้วใบเล็กบรรจุของเหลวใสแจ๋ววางเรียงรายอยู่

ซูเหยียนนับดู มีทั้งหมดเจ็ดขวด

เขายังไม่รีบเข้าไปสำรวจขวดพวกนั้น แต่หันไปมองรอบๆ ลานกว้างแทน

ตอนนี้ รอบโต๊ะยาวมีคนยืนอยู่สามคน

นักเลงรอยสักหน้าตาดุดันหนึ่งคน ชายหนุ่มสวมแว่นตาดูอ่อนแอหนึ่งคน และหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอีกหนึ่งคน

เมื่อเห็นซูเหยียนโผล่มา นักเลงรอยสักที่กอดอกอยู่ก็แค่นเสียงหัวเราะ "ดูท่าคนจะมาครบแล้วสินะ"

ซูเหยียนเลิกคิ้วขึ้น เขามองเห็นทางออกของถนนอีกสายอยู่ด้านหลังนักเลงคนนั้น

ทางออกทั้งสี่เชื่อมต่อกัน คล้ายกับสี่แยก โดยมีลานกว้างเล็กๆ แห่งนี้เป็นศูนย์กลาง

มิน่าล่ะ พอหมอนี่เห็นเขาถึงรู้ทันทีว่าคนมาครบแล้ว

[ติ๊ง ผู้เล่นมาครบทุกคนแล้ว ตอนนี้ขอประกาศกฎของเกม]

นี่คือเสียงประกาศก้องกังวานของระบบเกมที่ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

[ชื่อเกม: 'ยาเวทมนตร์กำหนดชะตา']

[กฎข้อที่ 1: ตรงหน้าคุณมียาเวทมนตร์วางอยู่เจ็ดขวด ในนั้นอาจมียาพิษที่ทำให้ถึงตายได้]

[กฎข้อที่ 2: ในแต่ละรอบ ผู้รอดชีวิตทุกคนจะต้องดื่มยาเวทมนตร์หนึ่งครั้ง]

[กฎข้อที่ 3: การดื่มยาเวทมนตร์ในขวดอย่างน้อยเก้าส่วน จะถือว่าเป็นการดื่มหนึ่งครั้ง]

[กฎข้อที่ 4: เกมจะจบลงก็ต่อเมื่อดื่มยาเวทมนตร์ทั้งเจ็ดขวดจนหมด]

[คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตของเกมนี้มีเพียง 50% โปรดช่วงชิงสิทธิ์ในการมีชีวิตรอดภายใต้ขอบเขตของกฎเกณฑ์]

"รัสเซียนรูเล็ตต์งั้นเหรอ?" ซูเหยียนขมวดคิ้ว

ดันเจี้ยนรอบที่แล้วเขาเพิ่งจะเคลียร์เกมมาแบบ 'ไขปริศนาสมบูรณ์แบบ' รอบนี้กลับให้มา 'เดิมพันด้วยชีวิต' ซะงั้น

ไม่สิ มันต้องมีเบาะแสอะไรซ่อนอยู่อีกแน่ๆ

"รอดชีวิต 50%... ทำไมล่ะ นี่ฉันเพิ่งเคยเข้าร่วมเกมนี้ครั้งแรกเองนะ! ฉันไม่อยากตาย!!!"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มท่าทางอ่อนแอทางขวามือของซูเหยียนก็ส่งเสียงสั่นเครือ พูดออกมาด้วยความสิ้นหวัง

เขามองยาเวทมนตร์บนโต๊ะยาวด้วยความหวาดผวา แทบจะสติแตก "กะ... เกมนี้ฉันไม่เล่นแล้ว! ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันออกไปทีเถอะ!!!"

"อะ... เอ่อนี่... นายใจเย็นๆ ก่อนนะ" เมื่อเห็นสภาพของเขา หญิงสาวหน้าตาน่ารักข้างๆ ก็ทำตัวไม่ถูก พยายามพูดปลอบใจเขา

"เรามาช่วยกันคิดหาวิธีดีกว่านะ ยังไงก็ต้องออกไปได้แน่ๆ ตกลงไหม?"

ชายหนุ่มหยุดร้องไห้ เขามองใบหน้าของหญิงสาว แล้วพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว "อืม"

แต่ใครจะไปคิด ว่าจู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะที่ไม่เข้าพวกดังขัดจังหวะขึ้นมา

"หึ นายจะยอมแพ้ไม่เล่นเกมก็ได้อย่างที่ใจคิดนะ! ยังไงก็แค่ภารกิจหลักล้มเหลว แล้วถูกส่งตัวออกจากเกมสยองขวัญไปก็เท่านั้นเอง... ส่วนผลที่ตามมา นายก็น่าจะเคยเรียนในสถาบันมาแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"อยากจะร้องไห้โวยวายหาแม่ ก็เอาไว้ทำตอนเกมจบก็แล้วกัน!"

ปากคอเราะร้ายสุดๆ

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าคำพูดพวกนี้จะหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ดูมีการศึกษาคนนี้

ทั้งหญิงสาวและชายหนุ่มอึ้งไปเลย พวกเขามองซูเหยียนที่กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่

...

[จบแล้ว]