บทที่ 11 - โอบกอดหมอกขาว

บทที่ 11 - โอบกอดหมอกขาว

[ติ๊ง ไอเทมใช้งานแสดงผล สถานะผิดปกติบางอย่างของคนเล่นถูกลบล้าง]

ภายในร้านดอกไม้ไฟอิเคดะมีควันโขมง

ตอนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหู ซูเหยียนก็มั่นใจทันทีว่าเขาเดิมพันชนะแล้ว

เขาหันไปมองช่องทักษะของตัวเอง

ตรงนั้นมีทักษะที่สี่โผล่ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

[ทักษะ: มือแห่งคำใบ้ (ระดับ F)]

[ผลลัพธ์: คุณสามารถรับรู้ข้อมูลของสิ่งของต่างๆ ได้มากขึ้นจากการสัมผัส (รวมถึงไอเทมที่ไม่ใช่ของในเกมด้วย) จำกัดการใช้งานสามครั้งต่อหนึ่งเกม]

[หมายเหตุ: วางใจได้ คุณไม่ต้องเสียเวลาดูโฆษณายาวเหยียด และไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอไปโดนจนเสียสิทธิ์การใช้ทักษะฟรีๆ เอ้า รีบพูดสิ ขอบคุณสำหรับคำใบ้]

หลังจากสุ่มได้ทักษะนี้ ซูเหยียนก็ไม่มีอารมณ์จะมาบ่นเรื่องคำใบ้บ้าบอนี่แล้ว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เขาถูกฮินะควบคุมอยู่ มือขยับไม่ได้เลย

แต่ทว่า

ถ้ามองว่าตัวเองก็เป็นสิ่งของชิ้นหนึ่งล่ะ? ตอนนี้ท่าทางที่มือของเขาวางอยู่บนน่องก็ถือว่าเข้าข่ายเงื่อนไขการ 'สัมผัส' แล้วนี่นา

คิดได้ดังนั้น ซูเหยียนก็ลองเปิดใช้งานทักษะทันที

แต่ก็ยังคงล้มเหลว

ซูเหยียนไม่ได้ท้อแท้ เมื่อเห็นตัวเองถูกควบคุมไปทีละก้าวโดยไม่มีวี่แววว่าจะพลิกสถานการณ์ได้ แววตาของเขาก็ฉายแววเด็ดเดี่ยว

"ในเมื่อแกเป็นทักษะของฉัน ฉันก็ต้องเป็นคนตัดสินใจสิ"

พรสวรรค์ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยจิตใต้สำนึก

วินาทีถัดมา แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องจนซูเหยียนแทบจะคิดว่าตัวเองตาฝาด

เขาพบด้วยความประหลาดใจว่า คำว่า 'สิ่งของ' ในคำอธิบายทักษะดั้งเดิม จู่ๆ ก็แตกตัวประกอบร่างขึ้นใหม่กลายเป็นตัวหนังสือสีทองในชั่วพริบตา ก่อนจะกลับสู่สภาพเดิม

นี่มันใช่พลังที่พรสวรรค์ระดับ F จะทำได้จริงๆ เหรอ?

ซูเหยียนใจเต้นตึกตัก ถึงจะแค่เสี้ยววินาทีเดียว แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

[เปิดใช้งานทักษะสำเร็จ กำลังดึงข้อมูล]

ข้อมูลที่อัดแน่นเป็นบรรทัดๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเหยียน

[ผู้เล่น: ซูเหยียน]

[พละกำลัง: 17...]

[พลังจิต: ...]

...

[ทักษะ: ...]

...

ซูเหยียนมองข้ามข้อมูลพวกนั้นไป แล้วกวาดสายตาลงมาอย่างรวดเร็ว

เขาต้องหาสาเหตุที่ทำให้ตัวเองถูกควบคุมให้ได้!

ซูเหยียนรู้ดีว่าตัวเองก็แค่คนธรรมดา เขาย่อมมีสิทธิ์ทำพลาด

ดังนั้นจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมภารกิจรองของฮารุกิถึงเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาได้ และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมเขาถึงไม่มีปัญญาต่อต้านฮินะได้เลยสักนิด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด ในเมื่อนี่คือเกมสยองขวัญ มันก็ต้องมีทางเคลียร์เกมได้สิ!

เล่นเกมมาจนถึงตอนนี้ เขาทำตามภารกิจของระบบมาทีละขั้นตอน ไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องลี้ลับที่หนีไม่พ้นแบบนี้ได้หรอก

งั้นก็เป็นไปได้แค่อย่างเดียว ฮินะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เขาคิดไว้!

"เจอแล้ว!"

ในที่สุด ซูเหยียนก็เจอคำตอบที่ท้ายตารางสถานะผิดปกติ

[สถานะผิดปกติที่ได้รับในปัจจุบัน: พรากสติ]

[สถานะต่อเนื่อง - พรากสติ: ผู้ถูกกระทำจะสูญเสียการควบคุมร่างกายอย่างสมบูรณ์ ผู้กระทำสามารถควบคุมร่างกายของผู้ถูกกระทำได้ตลอดเวลา แต่ในระหว่างที่ควบคุมอยู่จะไม่สามารถใช้พลังโจมตีได้]

ว่าแล้วเชียว!

การที่ฮินะควบคุมตัวเขาเอาไว้ ก็ถือเป็นการผูกมัดตัวเธอเองด้วยเหมือนกัน

ตราบใดที่เธอยังควบคุมเขาอยู่ เธอก็แทบจะใช้พลังอื่นมาฆ่าเขาไม่ได้เลย และสิ่งที่เขาต้องรอ ก็คือวินาทีที่เธอคิดจะลงมือฆ่าเขา แล้วปลดทักษะออกไปนั่นแหละ

เวลานั้นแหละ คือช่วงเวลาเดียวที่เขาจะได้ทวงสิทธิ์ควบคุมร่างกายกลับคืนมา

ดังนั้น ในจังหวะที่ฮินะปล่อยการควบคุมเขา ซูเหยียนที่เตรียมพร้อมไว้แล้วจึงงัดไอเทมชิ้นสุดท้ายออกมาใช้ทันที

[ไอเทม: ประทัดจากร้านดอกไม้ไฟอิเคดะ 1]

[คำอธิบาย: ผลิตจากเทคนิคที่สืบทอดกันมาแบบรุ่นสู่รุ่นของตระกูลอิเคดะ ดูเหมือนจะสามารถขับไล่สิ่งไม่สะอาดได้นิดหน่อยด้วยนะ]

"ในเมื่อเป็นสิ่งไม่สะอาด งั้นแกช่วยลบดีบัฟให้ฉันหน่อยก็คงฟังดูสมเหตุสมผลดีใช่ไหมล่ะ"

ท่ามกลางเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวกับควันไฟฉุนกึก ซูเหยียนก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมานิดๆ

ปึด

บริเวณแผ่นหลังมีเสียงเส้นด้ายขาดผึงดังขึ้น ร่างกายรู้สึกเบาหวิวขึ้นมาทันที

"สวัสดี ลาก่อนโว้ย!"

ซูเหยียนพุ่งพรวดออกไปนอกประตูอย่างไม่ลังเล

เขาเข้าใจมาตลอดว่า ตัวตนของฮินะในเกมนี้อยู่เหนือกว่าฮารุกิกับคุราชิมะมาก นั่นก็หมายความว่าเธอ 'สู้ด้วยกำลังไม่ได้'

ถ้าไม่ลบดีบัฟพรากสติออกไป ขอแค่เขาหนีไม่พ้นระยะการแสดงผลของดีบัฟในเสี้ยววินาที เขาก็จะถูกฮินะ 'ล็อกเป้า' ไว้ตรงนั้นอยู่ดี

โชคดีที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลของพรสวรรค์หรือเพราะไอเทมสิ้นเปลืองชิ้นนั้นมันออกแบบมาให้ใช้ตรงนี้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าสุดท้ายซูเหยียนก็ทำสำเร็จ

"อีกแค่นิดเดียว อีกแค่นิดเดียวก็จะเจอความจริงของดันเจี้ยนนี้แล้ว!"

ซูเหยียนพุ่งพรวดไปที่ประตู พอหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ร่างตุ๊กตาผ้าของฮินะก็สั่นกระตุกค้างอยู่กลางอากาศแล้ว

การลบล้างสถานะพรากสติดูเหมือนจะส่งผลกระทบกับเธอไม่น้อย

แต่ดูจากหนอนที่ค่อยๆ ขยับยุกยิกแล้ว การฟื้นตัวกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้งก็คงเป็นแค่เรื่องของเวลา

ตอนนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านสิ้นเทพไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกแล้ว

ซูเหยียนหันกลับมา แล้วกระชากประตูเปิดออกอย่างเด็ดเดี่ยว

ภาพตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับตกตะลึง

หมู่บ้านสิ้นเทพที่เคยเงียบสงัด

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน วิญญาณนับไม่ถ้วนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น...

วิญญาณที่เปล่งแสงสีขาวซีดจางเบียดเสียดกันเป็นสายน้ำมนุษย์ หลั่งไหลไปตามทางเดินบนภูเขามุ่งหน้าสู่ยอดเขา

วิญญาณจำนวนมหาศาลราวกับภูเขาและทะเลกำลังพัดกระหน่ำไปตามถนนบนภูเขา มุ่งตรงไปยันยอดเขา แสงสีขาวบริสุทธิ์ตรงยอดเขาส่องประกายเจิดจ้าเป็นพิเศษ

"พี่เหยียน..."

ข้างหลังมีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น เงาของฮินะค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้ เบาะแสก็ชัดเจนมากแล้ว

เพื่อสลัดให้พ้นจากการตามล่าของฮินะ ซูเหยียนมีแต่ต้องวิ่งไปตามทางขึ้นเขาเพื่อตามหาซากศาลเจ้าให้เจอโดยเร็วที่สุด

แล้วอาศัยพลังที่หลงเหลืออยู่ของศาลเจ้าเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยน

มันควรจะเป็นแบบนั้น

"แต่ว่า ที่นี่คือหมู่บ้านสิ้นเทพนะ..."

วินาทีนั้นซูเหยียนหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เผชิญมาในดันเจี้ยนผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกัน ข้อสันนิษฐานอันกล้าบ้าบิ่นข้อหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

ซูเหยียนลืมตาโพลง แววตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยฉายแววบ้าคลั่ง

วินาทีถัดมา เขาก็พุ่งพรวดไปในทิศทางหนึ่งอย่างไม่ลังเล!

เขาวิ่งสวนกระแสฝูงวิญญาณที่ไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่ได้เลือกทางขึ้นยอดเขา แต่กลับวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม จนมาหยุดอยู่หน้าเสาโทริอิตรงทางเข้าหมู่บ้าน!

หมอกขาวหนาทึบสุดสยองไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ซูเหยียนยังจำความรู้สึกตอนที่เลือดหยดใส่หน้าได้ดี ความรู้สึกของความตายที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

"มันไม่ได้มีความลับอะไรซ่อนอยู่เลย"

"ภารกิจรองทั้งสามอันนั่นแหละ คือคำใบ้สุดท้ายสำหรับฉัน"

"ไม่ใช่แค่คุราชิมะ ซาวาคาวะหรอกที่เข้าไปในหมอกขาวผืนนี้ได้ ฮารุกิ จิโร่ก็ทำได้ อิเคดะ ซาวายาสุก็ทำได้ พวกเขาทุกคนล้วนมีลักษณะเด่นบางอย่างที่เหมือนกัน"

"ตัวตนของฉันในตอนนี้คือ 'อิเคดะ ฮินะ' เพราะงั้น... ฉันก็เข้าได้เหมือนกัน"

ซูเหยียนโอบกอดหมอกขาว แล้วก้าวผ่านเสาโทริอิออกไป

[ความคืบหน้าของโลกในเกม: 75% เริ่มการประเมินฉาก]

[ประเมินฉาก: ยอดเยี่ยม]

[ระดับความกลัวที่ 'สิ่งนั้น' มีต่อคุณเพิ่มขึ้น 35% ระดับความกลัวปัจจุบัน: 99%]

[จบแล้ว]