บทที่ 12 กลับมาพร้อมกำไรมหาศาล

บทที่ 12 กลับมาพร้อมกำไรมหาศาล

"คนของเจ้าขโมยเครื่องบูชายัญของพวกเราไป แถมยังกำลังทำพิธีกรรมเพื่อ... เอ้อ..."

สาวกเทพภายนอกที่หนีรอดออกมาได้เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง เดิมทีเขาคิดว่าตนเองคงไม่รอดแล้ว แต่กลับเห็นผู้นำทั้งสองของคริสตจักรแห่งความอุดมสมบูรณ์สู้กันปางตาย และผู้ที่ชนะดูเหมือนจะเป็นสาวกของพลูโต

หากหุ่นไล่กาที่เฝ้าประตูอยู่ข้างนอกรู้เรื่องนี้ เขาอาจจะมีโอกาสรอดชีวิต หรืออย่างน้อยสถานการณ์ที่วุ่นวายก็น่าจะทำให้เขาหนีออกไปได้ง่ายขึ้น

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ร่างของเขาก็ถูกหอกจำนวนมากทิ่มแทง เขาได้แต่เฝ้ามองหอกเหล่านั้นเปลี่ยนร่างของเขาให้กลายเป็นเม่นอย่างสิ้นหวัง โดยไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดได้อีกเลย

"นายท่านสั่งไว้ว่า หากมีสาวกเทพภายนอกคนใดหนีออกมาได้ ให้ฆ่าทิ้งทันทีโดยไม่ต้องถาม อย่าไปฟังมันแม้แต่คำเดียว"

เหล่าหุ่นไล่กาชักหอกกลับพร้อมกับร่ายมนตร์ ศพของสาวกเทพภายนอกจมลงไปในดินโคลน และต้นหญ้าป่าก็เริ่มเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งตรงจุดที่ร่างนั้นนอนอยู่

ทุกคนยังคงปักหลักรอคอยลอเรนและคนอื่นๆ ออกมาอย่างเงียบสงบ

ที่นี่ต้องมีทางออกมากกว่าหนึ่งทางแน่นอน เป้าหมายของลอเรนคือการครอบครองไพ่ทาโรต์: นักบวชหญิง และปากแห่งพลูโต การให้คนพวกนี้มาเฝ้าที่นี่เป็นเพียงข้ออ้าง ตราบใดที่บุคคลสำคัญไม่หลุดรอดไปก็เพียงพอแล้ว

"นายท่านออกมาแล้ว!"

ทันทีที่ลอเรนเดินออกมาพร้อมกับกุมแขนข้างที่ขาด เขาก็ถูกล้อมรอบด้วยเหล่าหุ่นไล่กา เวทมนตร์รักษาทุกรูปแบบถูกระดมฉีดเข้าใส่ร่างของลอเรน เลือดจากแขนที่ขาดหยุดไหลในทันที และใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา

"พวกสาวกเทพภายนอกส่วนใหญ่ตายหมดแล้ว แต่ท่านอัศวินวาเลนติน่าและหุ่นไล่กาคนอื่นๆ ก็พลีชีพอยู่ข้างล่างนั่นเช่นกัน โชคดีที่เราหยุดยั้งพิธีกรรมไว้ได้สำเร็จ สมบัติที่เป็นเครื่องบูชายัญทั้งหมดอยู่ข้างล่างนั่น ข้าลองสำรวจวัตถุดิบเวทมนตร์ข้างในดูคร่าวๆ แล้ว พวกสาวกเทพภายนอกเหล่านั้นช่างสุรุ่ยสุร่ายจริงๆ"

"ตอนนี้ พวกเจ้าส่งข้ากลับบ้านก่อน จากนั้นค่อยไปตรวจสอบสมบัติข้างในแล้วส่งตามไปที่บ้านข้า"

"รับทราบครับ นายท่าน!"

เมื่อได้ยินคำสั่งของลอเรน เหล่าหุ่นไล่กาที่เหลืออยู่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ความหมายของลอเรนนั้นชัดเจนยิ่งนัก เขาพึงพอใจในปริมาณของวัตถุดิบเวทมนตร์ ดังนั้นพวกเขาจึงห้ามแตะต้องของเหล่านั้น แต่เขาไม่ได้ระบุจำนวนของทรัพย์สมบัติ ตราบใดที่ไม่ทำให้น่าเกลียดจนเกินไป พวกเขาก็สามารถหยิบฉวยอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ดังนั้น หุ่นไล่กาเหล่านี้จึงไม่เอ่ยถามลอเรนเลยว่า ทำไมสิ่งของที่ควรจะถูกส่งไปยังคริสตจักรกลับถูกสั่งให้ส่งไปที่บ้านของเขาเอง

ลอเรนไม่ได้สนใจเรื่องเงินทอง แต่เขาต้องการวัตถุดิบเหล่านั้นซึ่งหาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน หลังจากพวกเขาส่งของมาที่บ้านแล้ว ลอเรนตั้งใจจะคัดแยกด้วยตัวเอง และใช้ส่วนที่เหลือเพื่อซื้อใจคนอื่นๆ

ด้วยแขนที่เหลือเพียงข้างเดียว ลอเรนไม่สามารถขี่ม้าได้ในตอนนี้ เขาจึงต้องนั่งรถม้ากลับ

หุ่นไล่กาที่ทำหน้าที่ไปส่งลอเรนไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เพราะในเมื่อเขารู้เห็นเรื่องนี้ คนอื่นๆ ที่ต้องการจะปิดปากเขาก็ย่อมต้องแบ่งส่วนแบ่งให้เขาด้วยเช่นกัน

"นายท่าน ถึงแล้วครับ"

กว่าลอเรนจะถึงบ้านก็เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว ดวงจันทร์สีเลือดแขวนเด่นอยู่กลางท้องฟ้า แต่ลอเรนกลับเห็นแสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่าง แสดงว่าคนข้างในยังไม่หลับ และคงกำลังรอเขาอยู่

"ขอบใจมากที่เหนื่อยยาก เจ้ากลับไปสมทบกับคนอื่นๆ ได้แล้ว"

ลอเรนตบบ่าหุ่นไล่กาเบาๆ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังประตูหน้าบ้าน

ยังมีหุ่นไล่กาอีกจำนวนไม่น้อยคอยเฝ้าคุ้มกันบ้านของลอเรนตามที่เขาสั่งไว้ การกระทำของเขาในครั้งนี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไปกระตุกหนวดพวกสาวกเทพภายนอก ดังนั้นการทิ้งคนไว้คุ้มครองนาโคริสุและคนอื่นๆ จึงเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

ขณะยืนอยู่หน้าประตูที่คุ้นเคย ลอเรนเพิ่งจะเสียบกุญแจเข้าไปก็ได้ยินเสียงตะกุกตะกักจากข้างใน ตามมาด้วยเสียงคนล้มลง

เมื่อเขาผลักประตูเปิดออก ก็เห็นแอนนานอนกองอยู่บนพื้น เธอยิ้มแห้งๆ พลางมองมาที่ลอเรน แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นแขนที่ขาดของเขา รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างไปในทันที

"นายท่าน..."

นาโคริสุรีบวิ่งมาหาลอเรนด้วยความกังวล เธอจ้องมองแขนที่ขาดของเขาแล้วมองดูมือตัวเองด้วยความรู้สึกไร้ทางสู้ เธอไม่อาจช่วยอะไรลอเรนได้เลย ได้แต่ร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

"ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของข้าด้วย"

ลอเรนใช้แขนข้างที่เหลือพยุงแอนนาขึ้นและเช็ดน้ำตาให้นาโคริสุ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

"มิลเลอร์ฮาร์ทอยู่ไหนล่ะ"

ครั้งนี้มิลเลอร์ฮาร์ทไม่ได้ออกมาต้อนรับเขา ปกติแล้วเธอจะมานั่งคุกเข่ารออยู่ที่ประตูเป็นชั่วโมงๆ พลางจินตนาการเรื่องการถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพัง

"เธออยู่ในห้องนอนของนายท่านค่ะ..."

"พวกเจ้าสองคนไปนอนก่อนเถอะไม่ต้องเป็นห่วงข้า แหวนในมือของมิลเลอร์ฮาร์ทสามารถรักษาแขนที่ขาดได้..."

ในเมื่อลอเรนยืนยันเช่นนั้น นาโคริสุก็ไม่อาจเซ้าซี้ได้อีก ส่วนแอนนากลับคืนสู่ร่างเดิมที่แสนเริงร่าในทันทีและเริ่มรื้อหาของกินในครัว

"เธอไม่เป็นห่วงนายท่านเลยเหรอ"

หลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ นาโคริสุย่อมไม่อาจข่มตาหลับได้ลง เธอจะสบายใจก็ต่อเมื่อได้เห็นบาดแผลของลอเรนหายสนิทเท่านั้น

"นายท่านไม่เคยทำอะไรพลาดหรอก ถ้าเขาบอกว่าไม่เป็นไร ก็คือไม่เป็นไรแน่นอน"

ถึงจะพูดอย่างนั้น ความเร็วในการกินของแอนนาก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด และดวงตาของเธอก็คอยชำเลืองไปทางห้องนอนของลอเรนเป็นระยะ... "นายท่าน..."

น้ำเสียงของมิลเลอร์ฮาร์ทมักจะราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ครั้งนี้กลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนแรง

ตามหลักการแล้ว การสวมแหวนแต่งงานสะอื้นเลือดเพียงแค่วันเดียวไม่ควรจะเกิดปัญหาอะไร เว้นเสียแต่ว่าคนใส่จะหาเรื่องใส่ตัวเหมือนที่มิลเลอร์ฮาร์ทกำลังทำอยู่ ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียง โดยที่เตียงคู่นั้นโชกไปด้วยเลือด มิลเลอร์ฮาร์ทฟุบจมกองเลือดพลางเอื้อมมือมาหาลอเรนสุดกำลัง

แหวนแต่งงานสะอื้นเลือดวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ทันทีที่ลอเรนหยิบมันขึ้นมา มิลเลอร์ฮาร์ทซึ่งได้รับความสามารถในการรักษาตัวเองกลับคืนมาภายในไม่กี่วินาทีก็กลับเป็นปกติ เธอลุกขึ้นจัดชุดเมดที่เปื้อนเลือดอย่างไร้อารมณ์

ในเวลาเดียวกัน ลอเรนรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้น บาดแผลของเขาไม่เจ็บอีกต่อไป แม้แต่แขนที่ขาดไปก็รู้สึกคันยุบยิบ ซึ่งเป็นสัญญาณของการงอกใหม่ของอวัยวะ

"เกิดอะไรขึ้น"

"ข้าก็แค่หาความสำราญใส่ตัวเหมือนปกติ แต่ลืมไปว่ายังมีคำสาปติดตัวอยู่ และชุดชั้นวันที่ใส่ในวันนี้มันก็ออกจะสากไปสักหน่อย ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ"

ใบหน้าของลอเรนเริ่มมืดมนลงเรื่อยๆ มิน่าเล่าบางครั้งห้องนอนของเขาถึงมีกลิ่นคาวอาหารทะเลจางๆ เขาหลงนึกว่าแอนนาแอบเข้ามาแอบกินของในนี้เสียอีก... "ไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าสวมเสื้อผ้าไว้ตลอดเวลา ข้ายังเก็บครั้งแรกไว้ให้นายท่านเสมอนะคะ..."

"เจ้าหุบปากไปเลยจะดีกว่า..."

ลอเรนรีบปิดปากมิลเลอร์ฮาร์ททันที เกรงว่าเธอจะพูดอะไรที่อาจทำให้หนังสือเล่มนี้โดนแบน

ลอเรนไม่ได้รีบร้อนสวมแหวนหลังจากได้มันมา แม้ว่าเครื่องประดับจะมีช่องสวมใส่ที่แน่นอน แต่ก็ไม่ได้บังคับว่าต้องสวมในตำแหน่งนั้นๆ อย่างเคร่งครัด ต่อให้ใส่แหวนไว้ในกระเป๋าเสื้อ มันก็ยังคงใช้ช่องสวมใส่แหวนอยู่ดี

ทุกคนมีขีดจำกัดในการพกพาเครื่องประดับ ตัวอย่างเช่น แหวนจำกัดไว้ที่ห้าวง และสร้อยคอหนึ่งเส้น มิเช่นนั้นหากใครสวมแหวนราคาถูกที่เพิ่มพละกำลังทีละหนึ่งแต้มพร้อมกันหลายๆ วง ก็คงจะต่อยเทวทูตตายได้ง่ายๆ

หลังจากต่อสู้มาทั้งคืนลอเรนก็เหนื่อยล้าเต็มที แต่ห้องของเขาในตอนนี้ดูจะไม่เหมาะกับการพักอาศัยเลย เขาจึงได้แต่รอให้มิลเลอร์ฮาร์ททำความสะอาดเสียก่อน

"ช่างเถอะ วันนี้ข้าไปนอนเบียดกับนาโคริสุก่อนแล้วกัน..."