บทที่ 9 แตกหัก

บทที่ 9 แตกหัก

แม้จะเผชิญกับการบุกโจมตีอันดุเดือดของวาเลนติน่า แต่พวกสาวกเทพภายนอกกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย พลูโตได้กัดกร่อนจิตใจของพวกมันมานานจนหลงเหลือเพียงความโลภในห้วงอารมณ์ พวกมันลงมืออย่างอุกอาจเสียจนใครก็ตามที่ผ่านมาแถวนี้ย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างง่ายดาย ทว่าผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลพื้นที่แถบนี้ต่างก็ละโมบโลภมากไม่แพ้กัน

“ระวัง พวกมันกำลังร่ายคำสาป!”

ไม่ไกลจากวาเลนติน่านัก กลุ่มสาวกเทพภายนอกได้นำกะโหลกและอุปกรณ์ทำพิธีอื่นๆ ออกมาเพื่อสาปแช่ง แต่แม้จะพ้นเสียงตะโกนเตือนของลอเรนไปแล้ว วาเลนติน่ากลับทำเป็นหูทวนลมและพุ่งตัวเข้าหาเหล่าสาวกที่อยู่ไกลออกไปแทน

เธอมีความสามารถในการสะท้อนคำสาป ซึ่งนั่นทำให้มันกลายเป็นผลดีต่อตัวเธอเอง แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลอเรนอยากให้เกิดขึ้น เขาจึงยกปืนขึ้นและสังหารเหล่าสาวกเทพภายนอกเหล่านั้นเสียเองจนหมดสิ้น

พลังการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทำให้ผลลัพธ์ของศึกนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้น เป้าหมายที่แท้จริงของลอเรนคือการบั่นทอนกำลังของวาเลนติน่าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

การแสดงฝีมืออันโหดเหี้ยมของลอเรนและวาเลนติน่าดึงความสนใจไปเกือบทั้งหมด ส่งผลให้เหล่าหุ่นไล่กาที่เหลือรอดเพียงน้อยนิดปลอดภัยชั่วคราว

ในขณะที่ลอเรนกำลังบรรจุกระสุน เขาก็พบว่าตัวเองถูกล้อมไว้เสียแล้ว วาเลนติน่าเพียงแค่ปรายตามามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเดินหน้าฆ่าฟันต่อไป

“ชิ...”

นี่ก็เป็นไปตามที่ลอเรนคาดการณ์ไว้ ลูกไฟที่พุ่งเข้ามาทำให้อากาศบิดเบี้ยว สาวกเทพภายนอกเหล่านี้วางแผนจะจัดการกับศาสนจักรแห่งความอุดมสมบูรณ์มานานแล้ว การโจมตีส่วนใหญ่ของพวกมันจึงเป็นเวทมนตร์ธาตุไฟที่ออกแบบมาเพื่อแก้ทางศาสนจักรโดยเฉพาะ

เพื่อตอบโต้สิ่งนั้น ลอเรนเพียงแค่หลับตาลง ไพ่ทาโรต์: ตึกระฆัง ทำงาน

ลอเรนไม่สนเรื่องการเปิดเผยความลับของไพ่ตึกระฆัง เพราะอย่างไรเสีย ในวันนี้ก็คงไม่มีใครที่นี่ได้ออกไปแบบมีชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่นย่อมดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา สิ่งที่พวกเขาจะเห็นมีเพียงแค่หลังจากเปลวเพลิงมอดดับลง ลอเรนยังคงยืนอยู่อย่างไร้รอยขีดข่วน

ถึงเวลานี้ ลอเรนบรรจุกระสุนเสร็จสิ้นพอดี แม้ไพ่ตึกระฆังจะไม่สามารถแทรกแซงโลกภายนอกได้ในขณะที่ใช้งานอยู่ แต่การรีโหลดกระสุนนั้นสามารถทำได้ เพราะอาวุธปืนถูกนับว่าเป็นส่วนขยายจากร่างกายของลอเรน

เสียงปืนรัวกวาดอย่างแม่นยำปลิดชีพเหล่าสาวกที่รายล้อมเขาในทันที

ตามความจริงแล้ว ความแข็งแกร่งทางกายภาพของลอเรนนั้นไม่เทียบเท่าพวกหุ่นไล่กาเหล่านี้ด้วยซ้ำ แต่เขารวย เขาจึงสาดกระสุนลงอาคมออกไปราวกับมันไร้ค่า

【เลเวลอัป เลเวลปัจจุบันคือ 9, อีก 50% จะถึงเลเวลถัดไป, แต้มคุณสมบัติคงเหลือ 7 แต้ม】

การซ่อนตัวคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ แต่เหตุผลที่ลอเรนยอมทุ่มแรงขนาดนี้ก็เพื่อเพิ่มเลเวล เพราะโอกาสดีๆ ในการเก็บค่าประสบการณ์เช่นนี้ไม่ได้มีบ่อยนัก

ลอเรนทุ่มแต้มคุณสมบัติทั้งหมดลงไปที่ค่าความทนทาน เขาไม่ต้องการค่าอื่นมากนักในตอนนี้ พลังมานาของเขานั้นแทบจะไร้ขีดจำกัด พลังโจมตีก็พึ่งพาอาวุธปืนจึงไม่จำเป็นต้องใช้ค่าความแข็งแกร่งหรือสติปัญญา ส่วนการหลบหลีกก็พึ่งพาการกลายเป็นวิญญาณจึงไม่ต้องพึ่งค่าความเร็ว การลงแต้มที่ความทนทานจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เมื่อเขามองไปที่วาเลนติน่า เธอได้ฟันร่างของหัวหน้าขบวนการจนขาดครึ่งไปแล้ว ลอเรนสาดกระสุนออกไปอีกครึ่งซอง และพวกสาวกเทพภายนอกในพื้นที่ใต้ดินก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น แต่น่าเสียดายที่ลอเรนไม่ได้เลเวลอัปอีกรอบ

กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่ใต้ดิน หุ่นไล่กาไม่กี่คนที่รอดชีวิตเริ่มอาเจียน แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่เคยเห็นฉากที่สยดสยองขนาดนี้มาก่อน

“พวกเราชนะได้อย่างงดงามมากทุกคน เมื่อกลับไปพวกเจ้าจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างแน่นอน โดยเฉพาะเจ้า วาเลนติน่า บางทีเจ้าอาจจะถูกเลือกให้เป็นเทวทูตโดยเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ และได้รับพลังจากทวยเทพอย่างแท้จริง”

ลอเรนเอ่ยปลอบใจทุกคน พลางทิ้งซองกระสุนที่ใช้ไปบางส่วนและเปลี่ยนอันใหม่ที่บรรจุเต็มพิกัดเข้าไปแทน

ในความเป็นจริง วาเลนติน่าจัดการศัตรูไปถึงร้อยละแปดสิบ ส่วนลอเรนจัดการไปร้อยละสิบห้า พวกหุ่นไล่กาเหล่านี้ไม่ได้มีบทบาทอะไรมากนัก นอกจากช่วยลอเรนดึงความสนใจในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น

“ไม่หรอกครับท่านอาจารย์ ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของท่าน พวกเราเป็นเพียงแค่ฝ่ายสนับสนุน...”

เมื่อได้ยินเรื่องการเลื่อนตำแหน่ง หุ่นไล่กาที่เหลืออยู่ก็ยิ้มแก้มปริทันที ดูเหมือนพวกเขาจะไม่แยแสเพื่อนร่วมงานที่ตายไป หรือสภาพนรกที่รายล้อมอยู่เลยแม้แต่น้อย

“เทวทูตกับคนธรรมดานั้นอยู่คนละระดับกันเลย ความแข็งแกร่งไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะเมื่อใครก็ตามได้กลายเป็นเทวทูต แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงในระดับจิตวิญญาณ ดังนั้น หากเทพเจ้าต้องการเลือกเทวทูตสักองค์ พระองค์ย่อมให้ความสำคัญกับลอเรนเป็นอันดับแรก”

คราวนี้วาเลนติน่าเรียกชื่อลอเรนโดยตรง โดยไม่มีแม้แต่คำนำหน้าแสดงความเคารพ หุ่นไล่กาที่กำลังประจบประแจงลอเรนไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปและยังคงพูดต่อว่า:

“ใช่ครับ เพราะผลงานของท่านอาจารย์นั้นยิ่งใหญ่ที่สุด...”

ไม่ทันขาดคำ ร่างของหุ่นไล่กาก็ถูกดาบของวาเลนติน่าฟันจนขาดสะบั้น เมื่อศีรษะหลุดออกจากบ่า ฟางที่คลุมร่างอยู่ก็ร่วงโรย เผยให้เห็นรอยยิ้มประจบสอพลอที่ค้างอยู่บนใบหน้าขณะมองลอเรน

ก่อนที่ศีรษะเหล่านั้นจะตกถึงพื้น ดาบของวาเลนติน่าก็หันมาทางลอเรน ลอเรนที่คาดการณ์ไว้แล้วถอยฉากออกมาได้ทันท่วงที ปลายดาบกรีดผ่านเสื้อคลุมสีดำของเขาไป แม้จะอยู่ห่างจากความตายเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แต่ลอเรนยังคงรักษาท่าทีที่สงบนิ่งไว้ได้

“ตำแหน่งเทวทูตมันสำคัญกับเจ้าขนาดนั้นเลยหรือ? สำคัญพอที่จะให้เจ้าลงมือกับสหายร่วมรบได้เชียวหรือ?”

ลอเรนค่อยๆ ถอยหลังพลางชวนวาเลนติน่าสนทนา

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องเล่าในวัยเด็ก ฉันสาบานกับตัวเองว่าจะต้องเป็นเทวทูตเคียงข้างเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ให้ได้ จนถึงวันนี้ ความฝันนั้นก็ยังคงไม่สั่นคลอน”

วาเลนติน่าสะบัดเลือดออกจากดาบยักษ์และเริ่มร่ายมนตร์ เถาวัลย์เริ่มเติบโตขึ้นตามร่างกายของเธอจนปกคลุมผิวหนังทั้งหมด

“อาคมบนกระสุนของนายคือ ฉีกกระชากเนื้อหนัง แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับฉันแล้วในตอนนี้”

ไม่ใช่แค่ลอเรนที่คอยวางแผนเล่นงานวาเลนติน่าอยู่ฝ่ายเดียว วาเลนติน่าเองก็คอยคิดหาวิธีจัดการกับลอเรนมาตลอด และเธอก็คอยสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งของลอเรนอยู่เสมอ

“เฮ้อ พวกเรากลับมาดีกันไม่ได้หรือ?

ฉันจะเสนอชื่อเธอให้เป็นเทวทูตเอง และฉันจะไม่บอกใครเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ ฉันสาบานได้”

ลอเรนชูมือขึ้นทำท่าเหมือนยอมจำนน แต่ดรรชนีของเขายังคงวางอยู่ที่ไกปืนโดยไม่มีวี่แววของความจริงใจเลยสักนิด

“ตั้งแต่วินาทีที่ฉันฆ่าพวกหุ่นไล่กาพวกนั้น ฉันก็ไม่มีทางถอยกลับแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิต ฉันจะไม่ยอมมอบสิทธิ์ในการเลือกไปไว้ในมือของคนอื่นเด็ดขาด...”

นี่คือเสน่ห์ของเกมนี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเอกหรือตัวร้ายก็ไม่มีใครยอมโง่ตามบทบาท วาเลนติน่ารู้ดีว่าหากปล่อยให้ลอเรนรอดไปได้ เรื่องเล่าหลังจากนี้ย่อมขึ้นอยู่กับปากของเขา และต่อให้เขาสาบาน ด้วยความรอบรู้ของลอเรน เขาย่อมหาทางซิกแซกเพื่อหลีกเลี่ยงคำสาบานนั้นได้อยู่ดี

วาเลนติน่าเงื้อดาบยักษ์ขึ้น แต่ก่อนที่มันจะฟันลงมา กระสุนของลอเรนก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเธอเสียก่อน

เถาวัลย์ที่เคยต้านทานการโจมตีมานับครั้งไม่ถ้วนจากพวกสาวกเทพภายนอก กลับกลายเป็นเพียงเถาวัลย์ธรรมดาเมื่อสัมผัสกับกระสุนของลอเรน และถูกฉีกกระชากออกในทันที กระสุนของลอเรนพุ่งเข้าเป้าที่ใบหน้าของวาเลนติน่าและฝังเข้าไปในผิวหนังของเธอ

กระสุนทั้งซองถูกสาดออกไปในพริบตา พร้อมกับฉีกกระชากเถาวัลย์ทั้งหมดที่ปกป้องวาเลนติน่าออกไป ในที่สุดลอเรนก็ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของเธอ

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยกระสุน มากพอที่จะทำให้คนที่เป็นโรคกลัวรูหมดสติไปได้ในทันที

“อาคมต่อต้านเวทมนตร์ ชอบไหมล่ะ?”

ขณะที่พูด ลอเรนก็บรรจุกระสุนเสร็จเรียบร้อย และการโจมตีระลอกถัดไปก็เริ่มขึ้นทันที