บทที่ 34 - สังหารหลิงอ้าวและพรรคพวก! ข้าว่าศิษย์พี่เท่สุดๆ ไปเลย!
บทที่ 34 - สังหารหลิงอ้าวและพรรคพวก! ข้าว่าศิษย์พี่เท่สุดๆ ไปเลย!
บทที่ 34 - สังหารหลิงอ้าวและพรรคพวก! ข้าว่าศิษย์พี่เท่สุดๆ ไปเลย!
หลี่เสวียนกำกระบี่หงสาโลหิตแน่น เพลิงหงสาและเพลิงหยางบริสุทธิ์หลอมรวมเข้าด้วยกัน!
คนและกระบี่ก็ก้าวเข้าสู่สภาวะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว!
เห็นเพียงเขายกกระบี่ชี้ขึ้นฟ้า ปราณกระบี่พุ่งทะยานทะลุชั้นเมฆ พร้อมกับเพลิงหงสาและเพลิงหยางบริสุทธิ์ที่ควบแน่นกลางอากาศ กลายเป็นนกหงสาที่งดงามเหนือคำบรรยาย!
หงสาร่ำร้อง เสียงดังกึกก้องกังวานไปถึงหมู่เมฆ!
เจตจำนงกระบี่อันไร้ที่สิ้นสุดสะท้อนสะเทือนไปทั่วสารทิศ!
เมื่อเจตจำนงกระบี่ปะทุออก ทุกทิศล้วนตื่นตะลึง ฟ้าดินเปลี่ยนสี มารนับหมื่นขวัญหนีดีฝ่อ!
เจตจำนงกระบี่ หรือก็คือเจตจำนงวิถียุทธ์!
มีเพียงขั้นจอมราชันย์เท่านั้นที่จะสามารถครอบครองมันได้อย่างสมบูรณ์ แต่หลี่เสวียนที่เป็นเพียงราชันย์สงครามกลับสามารถเชี่ยวชาญเจตจำนงวิถียุทธ์ได้ก่อนเวลาอันควร ยิ่งไปกว่านั้น ความแข็งแกร่งของเจตจำนงของเขายัง...
ราวกับว่าไม่ได้ด้อยไปกว่าขั้นจอมราชันย์เลยแม้แต่น้อย!
อานุภาพอันดุดันนี้ทำเอาราชันย์มารโลหิตชาดใจสั่นสะท้าน!
แต่เมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้ มันก็ไม่มีทางถอยอีกแล้ว
มันแผดเสียงคำรามลั่น รีดเร้นวิชาควบคุมโลหิตชาดออกมาจนถึงขีดสุด มังกรวารีโลหิตที่ควบแน่นอยู่กลางอากาศแผดเสียงคำรามใส่หงสาปราณกระบี่อย่างไม่ลดละ!
จากนั้นมันก็หอบเอาพลังอำนาจแห่งมารอันมหาศาล พุ่งเข้ากัดกระชากอย่างดุเดือด!
หลี่เสวียนไม่ลุกลี้ลุกลน เขาตวัดกระบี่หงสาโลหิตในมือลง
หงสาปราณกระบี่ตัวนั้นก็โฉบลงมาทันที!
หากมังกรวารีโลหิตตัวนั้นคือความชั่วร้ายและโหดเหี้ยม!
เช่นนั้นหงสาปราณกระบี่ตัวนี้ก็คือความศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม!
หงสากับมังกรเข้าปะทะกันอย่างจัง
เห็นเพียงมังกรวารีโลหิตกรีดร้องอย่างโหยหวน เลือดของเผ่ามารที่ก่อตัวเป็นมังกรถูกเพลิงหยางบริสุทธิ์และเพลิงหงสาแผดเผาจนระเหยหายไปอย่างรวดเร็ว
ลุกลามไปจนถึงราชันย์มารโลหิตชาดที่ได้รับผลกระทบสะท้อนกลับอย่างรุนแรง
มันร้องโหยหวนไม่หยุด เมื่อโดนเปลวเพลิงแผดเผา ชุดเกราะสีเลือดชาดบนร่างของมันก็เริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นมาทีละสาย ก่อนจะแตกกระจายเสียงดังตูม
แน่นอนว่าหลี่เสวียนย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ เขาตามไปซ้ำเติมทันที
ชายหนุ่มพุ่งมาอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะแทงกระบี่ออกไป
ราชันย์มารยังคิดจะต่อต้าน
แต่มันก็ไร้ประโยชน์
ปราณกระบี่อันแหลมคมที่แฝงไปด้วยเพลิงหยางบริสุทธิ์ แทงทะลุหน้าอกของมันไปโดยตรง จากนั้นเพลิงหยางบริสุทธิ์ก็ลุกลามออกจากบาดแผล เข้าปกคลุมทั่วร่างของมัน!
ในท้ายที่สุด...
ราชันย์มารผู้ยิ่งใหญ่ก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
หลี่เสวียนหันไปมองรังมารด้วยสายตาเย็นชา เขายกกระบี่ในมือขึ้น แล้วใช้วิชากระบี่หงสาออกไปอีกครั้ง!
หงสาปราณกระบี่อันเจิดจรัสปรากฏขึ้นมาอีกหน
มันพุ่งทะลวงเข้าใส่รังมาร เผ่ามารแต่ละตนถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน รังมารเริ่มพังทลายและแตกสลาย ก่อนจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น!
เหลือเพียงรอยแยกบนพื้นดินที่มีไอปีศาจตกค้างอยู่เล็กน้อยเท่านั้น
หลี่เสวียนหันไปมองม่านพลังไอปีศาจ เขาตวัดกระบี่ฟันขึ้นฟ้า ปราณกระบี่กลายเป็นเสาเพลิงพุ่งทะยานขึ้นไป ฉีกทึ้งม่านพลังไอปีศาจจนขาดสะบั้น
ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากทำลายม่านพลังไอปีศาจแล้ว ปราณกระบี่ยังพุ่งทะยานต่อไปไม่หยุด มันไปปะทะเข้ากับผืนฟ้าแล้วระเบิดออก พริบตาเดียว ปราณกระบี่อันร้อนแรงก็กวาดล้างความอึมครึมไปจนหมดสิ้น!
เห็นเพียงแสงสว่างแห่งความถูกต้องแหวกทะลุชั้นเมฆ เมืองหลวงได้กลับมาเห็นแสงตะวันอีกครั้ง!
แสงแดดสาดส่องลงมา ตกกระทบลงบนพระราชวังที่พังยับเยิน และสาดส่องลงบนร่างของหลี่เสวียนหลังจบการต่อสู้ เขายืนถือกระบี่ ชุดสีขาวยังคงสะอาดสะอ้าน ภายใต้แสงแดดที่อาบไล้ ร่างของเขาราวกับสวมใส่เสื้อคลุมศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ ประกอบกับกลิ่นอายเซียนจุติอันหลุดพ้นจากโลกโลกีย์...
ผู้คนต่างแยกไม่ออกชั่วขณะ ว่าคนตรงหน้าคือมนุษย์หรือเทพเซียนกันแน่...
และหลังจากสังหารราชันย์มาร ทำลายรังมาร และตวัดกระบี่กวาดล้างความอึมครึมของเมืองหลวงไปแล้ว หลี่เสวียนก็หันกลับมา มองไปยังพวกหลิงอ้าวที่อยู่ไม่ไกล
สายตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง
ผู้ที่ถูกเขาจ้องมอง ในวินาทีนี้ต่างรู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง หนาวสะท้านไปทั้งตัว!
พวกเขาเพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนี้เอง ว่าพวกเขาได้หักหลังหลี่เสวียน และหลังจากที่อีกฝ่ายฆ่าราชันย์มารเสร็จแล้ว เป้าหมายต่อไปที่จะโดนเช็คบิลก็คือพวกเขานั่นเอง!
พวกเขาหันไปมองหลิงอ้าว
อยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะรับมืออย่างไร
เห็นเพียงหลิงอ้าวยืนเอามือไพล่หลัง ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกอะไรมากมายนัก ท่าทางอันเยือกเย็นของเขามอบความมั่นใจให้กับทุกคนได้ไม่น้อย
ใช่แล้ว
หลิงอ้าวเป็นใครกัน
เขาคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เพียวเหมี่ยวเลยนะ
ต่อให้หลี่เสวียนจะเป็นราชันย์สงครามแล้วยังไงล่ะ
เขาก็เป็นแค่ศิษย์ของสำนักสู่เซียนเท่านั้น และเมื่อเทียบสำนักสู่เซียนกับแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว มันก็ช่างห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว ลองถามใจดูสิ ว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำอะไรหลิงอ้าวได้
หลิงอ้าวเองก็อาศัยแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นหลังพิง ถึงได้กล้าวางแผนเล่นงานหลี่เสวียน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจัดการรังมารได้ด้วยตัวคนเดียว เขาก็รู้สึกเจ็บใจ แต่ก็รู้ดีว่าถึงอีกฝ่ายจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่เขาเองก็คงฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้เหมือนกัน
เขาจึงทำได้เพียงส่งยิ้มให้หลี่เสวียนแล้วเอ่ยว่า "ความแข็งแกร่งของศิษย์พี่หลี่ช่างน่าทึ่งจริงๆ ถึงกับสามารถจัดการรังมารได้ด้วยตัวคนเดียว น่านับถือยิ่งนัก! อีกไม่นาน ชื่อเสียงเรียงนามของศิษย์พี่หลี่จะต้องไปปรากฏอยู่บนทำเนียบยอดยุทธ์แห่งดินแดนตะวันออกอย่างแน่นอน!"
หลี่เสวียนเพียงแค่มองหลิงอ้าวด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า
"เจ้าอยากตายยังไง"
สิ้นคำพูดนี้
หลิงอ้าวก็ถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าของเขาค่อยๆ อึมครึมลง "ข้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เพียวเหมี่ยวเชียวนะ! ไม่เพียงแค่นั้น ศิษย์หัวกะทิจากหลายสำนักก็อยู่ที่นี่ด้วย นี่เจ้าคิดจะฆ่าพวกเราทิ้งทั้งหมดเลยหรือไง"
คำพูดเดียวของเขา ลากทุกคนให้ลงมาจมน้ำไปด้วยกัน
เพื่อสร้างเป็นพลังกดดัน หวังจะสยบหลี่เสวียน! ทำให้อีกฝ่ายล้มเลิกความคิดที่จะแก้แค้น!
ทุกคนขมวดคิ้ว แม้จะรู้ว่าหลิงอ้าวกำลังลากพวกเขาเข้าไปพัวพันด้วย แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากโต้แย้ง เพราะถึงแม้เรื่องนี้หลิงอ้าวจะเป็นตัวตั้งตัวตี แต่พวกเขาก็ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้
ประเด็นสำคัญก็คือ คนหนึ่งเป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์
ส่วนอีกคนแม้จะเป็นราชันย์สงคราม แต่ก็เป็นเพียงศิษย์ของสำนักสู่เซียน
สถานะช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
แน่นอนว่าพวกเขาต้องเลือกยืนอยู่ข้างหลิงอ้าวอยู่แล้ว
"ออกมาท่องยุทธภพ มันก็ต้องดูภูมิหลังกันด้วย!"
มีคนแค่นเสียงหัวเราะเยาะ
หลายคนค่อยๆ เดินไปยืนอยู่ข้างกายหลิงอ้าว เพื่อเป็นการสนับสนุนเขา
จวินหานและศิษย์สำนักสู่เซียนคนอื่นๆ ที่เห็นฉากนี้ ต่างก็รู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก
"พวกเจ้ามันไอ้พวกหน้าไหว้หลังหลอก!"
"บัดซบเอ๊ย!"
"ข้าไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าพวกเจ้ามาก่อนเลย!"
"ทำตัวแบบนี้ยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าเป็นสำนักฝ่ายธรรมะอีกเหรอ?!"
ตรงข้ามกับเหล่าศิษย์น้องที่กำลังเดือดดาล สีหน้าของหลี่เสวียนยังคงเรียบเฉยดั่งเดิม เขามองไปที่กลุ่มคนด้านหลังหลิงอ้าว แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "อันที่จริง นอกจากหลิงอ้าวแล้ว ข้าก็ไม่ได้คิดจะปล่อยพวกเจ้าไปเหมือนกันนั่นแหละ!"
"ที่เขาเรียกกันว่า... ถอนรากถอนโคนไงล่ะ!"
"รังมารถูกทำลายไปแล้ว แต่พวกเจ้านี่สิ เลวทรามยิ่งกว่ามารเสียอีก สมควรตายยิ่งกว่าพวกมันด้วยซ้ำ!"
พูดจบ
หลี่เสวียนก็ชูยอดกระบี่หงสาโลหิตขึ้น พร้อมกับถ่ายเทพลังปราณแท้ลงไป
เห็นเพียงหงสาปราณกระบี่ควบแน่นขึ้นมาอีกครั้ง!
เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณกระบี่ที่ม้วนตัวถาโถมเข้ามา หลิงอ้าวและคนอื่นๆ ก็เริ่มหน้าเสีย
ไอ้หมอนี่ ไอ้หมอนี่มันคิดจะฆ่าพวกเขาจริงๆ งั้นเหรอ?!
ไม่สนภูมิหลังของพวกเขาเลยสักนิด?
ไม่สนแม้กระทั่งแดนศักดิ์สิทธิ์เพียวเหมี่ยวเลยงั้นรึ?
"หลี่เสวียน เจ้าคิดดูให้ดีนะ ถ้ากระบี่นี้ฟาดฟันลงมา สิ่งที่จะต้องถูกฝังกลบไปพร้อมกับเจ้า ก็คือสำนักสู่เซียนทั้งสำนักเลยนะ!!"
หลิงอ้าวแผดเสียงตะโกนลั่น
หวังจะใช้เรื่องนี้ข่มขู่ให้หลี่เสวียนถอยไป
และหลี่เสวียนก็ลังเลไปชั่วขณะหนึ่งจริงๆ
แต่ทันใดนั้นเอง
เสียงที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของเขา
"เสี่ยวเสวียนจื่อ ทำตามใจปรารถนาเถอะ! ทุกอย่างอาจารย์จะจัดการให้เอง!"
นี่มัน...
หลิวเทียนเสวียน!
ทำไมจู่ๆ เสียงของนางถึงมาโผล่ในหัวของเขาได้ล่ะ
หลี่เสวียนประหลาดใจเล็กน้อย
แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่าย และเลือกที่จะทำตามเสียงเรียกร้องในใจของตัวเอง!
ตวัดกระบี่ฟันลงไป
ปราณกระบี่อันมหาศาลที่แฝงไปด้วยเพลิงหยางบริสุทธิ์ แผดเผาทุกสรรพสิ่ง!
หลิงอ้าวแผดเสียงคำรามลั่น ทุ่มสุดตัวเพื่อป้องกัน กลิ่นอายขั้นจิตวิญญาณอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่าง แต่ถึงกระนั้น เขากับหลี่เสวียนก็ยังห่างชั้นกันเกินไป
ม่านพลังปราณแท้ของเขาแตกกระจายในพริบตา
เปลวเพลิงแผดเผาทุกความบาปหนา
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังครอบคลุมร่างของหลิงอ้าวและเหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ด้านหลังของเขาเอาไว้ทั้งหมด!
"อ๊ากกก หลี่เสวียน แดนศักดิ์สิทธิ์เพียวเหมี่ยวของข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"
"สำนักดาบเหล็กของข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเหมือนกัน!"
"ต่อให้ตายกลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ละเว้นเจ้า!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย
แต่ในท้ายที่สุดมันก็ค่อยๆ เงียบหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่บนพื้น
หลี่เสวียนคืนกระบี่หงสาโลหิตให้กับเฟิ่งจิ่วเกอ เขาลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ "ศิษย์น้อง ท่าทางของศิษย์พี่เมื่อกี้ น่ากลัวมากไหม"
เฟิ่งจิ่วเกอส่ายหัว "ไม่น่ากลัวเลยเจ้าค่ะ ข้าว่าศิษย์พี่เท่สุดๆ ไปเลย!"
เด็ดขาดและเหี้ยมหาญ
ลงมือฉับไว ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย!
สมกับเป็นศิษย์พี่ของนางจริงๆ!
[จบแล้ว]