บทที่ 33 - พลังราชันย์สงครามปะทุ! เคล็ดวิชากระบี่หงสาปรากฏ!
บทที่ 33 - พลังราชันย์สงครามปะทุ! เคล็ดวิชากระบี่หงสาปรากฏ!
บทที่ 33 - พลังราชันย์สงครามปะทุ! เคล็ดวิชากระบี่หงสาปรากฏ!
ที่บริเวณหน้าพระราชวัง หลี่เสวียนที่มีเพลิงหยางบริสุทธิ์ลุกโชนไปทั่วร่างกำลังค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา
ส่วนมารสาวกางร่มนั้นตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ หน้าซีดเผือด นางหมอบกราบอยู่แทบเท้าของราชันย์มารที่สวมชุดเกราะสีเลือดชาด พร้อมกับร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว "ท่านราชันย์มาร ไอ้เจ้านี่แหละเจ้าค่ะ ไอ้เจ้านี่แหละที่ฆ่ามารหนูกับมารกระบี่..."
ราชันย์มารนิ่งเงียบด้วยสีหน้าเรียบเฉย จู่ๆ มันก็ยื่นมือออกไปบีบคอของมารสาวกางร่ม แล้วยกตัวนางขึ้นลอยเหนือพื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นังตัวไร้ค่า แค่มีมารตายไปไม่กี่ตนก็กลัวจนหัวหดแบบนี้ ยังมีหน้ามาเป็นผู้พิทักษ์ของข้าอีกงั้นรึ"
พูดจบ มันก็ออกแรงบีบ
เสียงกระดูกหักดังก๊อบ
คอของมารสาวถูกบีบจนหักสะบั้น
จากนั้น ไอปีศาจสีเลือดชาดก็ทะลักออกมาจากร่างของมัน เข้าปกคลุมร่างอันไร้วิญญาณที่ตายตาไม่หลับของมารสาวกางร่ม มันทำการหลอมรวมร่างของนางให้กลายเป็นไอปีศาจบริสุทธิ์ แล้วสูบกลืนเข้าไปในร่างกาย!
เมื่อทุกคนได้เห็นภาพนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง
"สมกับเป็นเผ่ามารจริงๆ ขนาดพวกเดียวกันเองยังลงมือได้อย่างโหดเหี้ยม! โหดสัสจริงๆ!"
"เจ้านั่นกำลังดูดซับพลังของมหาปีศาจ เพื่อเร่งการปรับตัวให้เข้ากับกลิ่นอายของฟ้าดินแห่งนี้ ราชันย์มารตนนี้คงจะรับมือด้วยยากแน่ๆ!"
ในขณะเดียวกัน ราชันย์มารชุดเกราะสีเลือดชาดก็จ้องมองหลี่เสวียน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เมื่อหลายหมื่นปีก่อน เผ่ามนุษย์ได้ผนึกเผ่ามารของพวกข้าเอาไว้ใต้ดิน! นานวันเข้าก็ส่งผลให้ทุกครั้งที่เผ่ามารของพวกข้าพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน จะต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้เข้ากับพลังปราณวิญญาณของดินแดนเทียนเสวียน ถึงจะสามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่ ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเป็นมารที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้เวลาในการปรับตัวนานขึ้นเท่านั้น! และนี่ก็คือเหตุผลที่ราชวงศ์ลั่วยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้!"
"แต่ทว่าตอนนี้ ข้าสามารถปรับตัวให้เข้ากับฟ้าดินแห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ไอปีศาจของข้าจะไม่ถูกเหนี่ยวรั้งอีกต่อไป! ลำดับต่อไป ข้าจะฆ่าเจ้า แล้วใช้ราชวงศ์ลั่วเป็นฐานรากในการก่อตั้งดินแดนแห่งมาร! เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าก็จะทำลายผนึกของเผ่ามาร แล้วทำให้ดินแดนเทียนเสวียนกลายเป็นโลกของเผ่ามารอีกครั้ง!!"
มันประกาศกร้าวถึงความทะเยอทะยานของตัวเอง
ในขณะที่หลี่เสวียนยืนฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พล่ามจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็เตรียมตัวเอาความทะเยอทะยานของเจ้าลงนรกไปด้วยก็แล้วกัน"
"ไอ้หนู คิดว่าแค่มีกายศักดิ์สิทธิ์แล้วจะทำอวดดีกับเผ่ามารได้งั้นรึ เดี๋ยวข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเอง ว่าพลังที่แท้จริงของราชันย์มารโลหิตชาดผู้นี้มันเป็นยังไง!!"
สิ้นคำราม
ชุดเกราะสีเลือดชาดบนร่างของราชันย์มารก็ทอแสงสีแดงเจิดจ้า จิตสังหารอันหนาวเหน็บพวยพุ่งครอบคลุมไปทั่วฟ้าดิน รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของดวงวิญญาณนับไม่ถ้วน!
"เผ่ามารระดับสูงทุกตน ล้วนมีพลังวิเศษสายมารที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว! และวิชาของข้าก็มีชื่อว่า... วิชาควบคุมโลหิตชาด!!"
ทันใดนั้น
หลี่เสวียนก็สัมผัสได้ถึงเสียงแหวกอากาศที่พุ่งมาจากทางด้านหลัง
สิ่งที่เขาเห็นก็คือ ซากศพของพวกเผ่ามารที่ถูกเขาฆ่าตาย ร่างกายของพวกมันระเบิดออก เลือดเนื้อกลายเป็นลูกศรสีเลือดนับหมื่นพุ่งทะยานเข้าใส่เขา!
วิชาควบคุมโลหิตชาด...
เป็นวิชาสายมารที่ใช้ควบคุมเลือดงั้นสินะ?!
ดวงตาของหลี่เสวียนเป็นประกาย เขาเข้าใจถึงแหล่งที่มาของพลังของราชันย์มารตนนี้ได้ในทันที
เพลิงหยางบริสุทธิ์บนร่างของเขาลุกโชน แผดเผาลูกศรสีเลือดเหล่านั้นจนระเหยหายไปหมดสิ้น!
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นข้าก็จะเผาซากศพที่อยู่ที่นี่ให้กลายเป็นเถ้าถ่านไปให้หมด! ดูสิว่าเจ้าจะไปหาเลือดจากที่ไหนมาควบคุมได้อีก" หลี่เสวียนกล่าวเสียงเรียบ
เขาไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป คลื่นพลังปราณแท้ในระดับราชันย์สงครามทะลักทลายออกมา!
และภายใต้การสนับสนุนของพลังปราณแท้ระดับราชันย์สงคราม เพลิงหยางบริสุทธิ์อันไร้ที่สิ้นสุดก็ลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มันค่อยๆ แผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมทั่วทั้งพระราชวัง!
ซากศพของเผ่ามารแต่ละตน ถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่หยดเลือด!
พลังของราชันย์สงครามที่ปะทุขึ้นมา ทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านนอกตกตะลึงจนตาค้าง
"ราชันย์สงคราม เขาคือราชันย์สงคราม!"
"นี่มันไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกตนขั้นจิตวิญญาณกับราชันย์มารแล้ว แต่นี่มันคือศึกระหว่างราชันย์กับราชันย์ชัดๆ!"
"เขาอายุแค่นี้ แต่กลับบรรลุถึงขั้นราชันย์สงครามแล้วเหรอเนี่ย น่ากลัวเกินไปแล้ว!"
จวินหานและคนอื่นๆ ทั้งตกใจและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน
"ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของศิษย์พี่ใหญ่ ยอดเยี่ยมไปเลย พลังระดับราชันย์สงครามบวกกับกายศักดิ์สิทธิ์หยางบริสุทธิ์ การจะจัดการกับราชันย์มารตนหนึ่ง มันก็ไม่ใช่เรื่องกล้วยๆ หรอกหรือ"
"ฮ่าฮ่า สำนักสู่เซียนของพวกเรามีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ สวรรค์คุ้มครองชัดๆ!"
หันไปดูสีหน้าของหลิงอ้าวบ้าง ตอนนี้หน้าของเขาเขียวปัดราวกับเผลอกินแมลงวันเข้าไป
บัดซบ!
ไอ้หมอนี่มันอยู่ขั้นราชันย์สงครามงั้นเหรอ?!
คำนวณพลาดซะแล้ว!
ความอิจฉาริษยาในใจของเขายิ่งปะทุรุนแรงขึ้น
ส่วนทางด้านพระราชวัง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับราชันย์สงครามของหลี่เสวียน ใบหน้าของราชันย์มารก็อดไม่ได้ที่จะซีดลง "ไอ้หมอนี่ มันมีความแข็งแกร่งระดับนี้เลยเหรอเนี่ย?!"
"บัดซบเอ๊ย!"
"งานเข้าแล้วไง!"
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคลื่นเพลิงหยางบริสุทธิ์ที่โหมกระหน่ำเข้ามา ราชันย์มารก็ตวาดเสียงต่ำ มันรีดเร้นเลือดในกายของตัวเอง ก่อตัวเป็นโล่สีเลือดขึ้นมาขวางกั้น
หลังจากต้านทานเพลิงหยางบริสุทธิ์เอาไว้ได้ มันก็สลายโล่สีเลือดทิ้ง แล้วควบแน่นกระบี่ยักษ์สีเลือดขึ้นมาใหม่ ก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงสีเลือดพุ่งเข้าใส่หลี่เสวียน!
กระบี่เลือดแหวกฝ่าเกลียวคลื่นแห่งเปลวเพลิง
และในระหว่างกระบวนการนี้ พลังปราณสายเลือดก็ระเหยหายไปอย่างต่อเนื่อง!
พอพุ่งเข้ามาใกล้หลี่เสวียนในระยะสามจั้ง...
พลังปราณสายเลือดก็ระเหยหายไปจนหมดเกลี้ยง!
อย่าว่าแต่จะสัมผัสโดนตัวเขาเลย
การโจมตีสุดกำลังของราชันย์มารโลหิตชาด ไม่อาจทำอันตรายหลี่เสวียนได้แม้แต่เส้นผม
มันทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น
จากนั้น มันก็แผดเสียงคำรามลั่น พลังปราณสายเลือดพวยพุ่งออกจากร่าง กลายเป็นกระบี่สีเลือดหลายสิบหลายร้อยเล่ม พุ่งทะยานเข้าใส่หลี่เสวียนอย่างบ้าคลั่ง!
"ห่าฝนกระบี่โลหิตชาด!!"
หลังจากใช้ท่าไม้ตายเสร็จ ราชันย์มารโลหิตชาดก็หันหลังวิ่งหนีทันที!
ส่วนหลี่เสวียนก็สะบัดแขนเสื้อเบาๆ เปลวเพลิงลุกโชนกลายเป็นพายุทอร์นาโดเพลิง ปัดเป่ากระบี่สีเลือดเหล่านั้นจนแหลกสลาย ก่อนจะรีบพุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
"คิดจะหนีรึ ฝันไปเถอะ!"
แววตาของหลี่เสวียนเย็นเยียบถึงขีดสุด!
ทางด้านราชันย์มารโลหิตชาดก็หนีลึกเข้าไปในพระราชวังอย่างรวดเร็ว และ ณ ที่แห่งนี้ ไอปีศาจก็หนาแน่นจนแทบจะจับตัวเป็นก้อนรูปธรรม!
ที่พื้นดินตรงนี้ มีรอยแยกที่คอยพ่นไอปีศาจออกมาอย่างต่อเนื่อง!
ภายในรอยแยกนั้น แผ่ซ่านคลื่นพลังมิติออกมาเป็นระลอก
มีมารผุดขึ้นมาจากข้างในนั้นเรื่อยๆ!
นี่แหละคือต้นตอของภัยพิบัติมารในราชวงศ์ลั่ว... รังมาร!
หลี่เสวียนปรายตามอง ตามที่เขารู้มา รังมารก็มีการแบ่งระดับเช่นกัน มีรังมารขนาดเล็ก รังมารขนาดกลาง รังมารขนาดใหญ่...
ยิ่งรังมารมีระดับสูงมากเท่าไหร่ มารที่โผล่ออกมาก็จะมีระดับสูงตามไปด้วย!
รังมารที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นเพียงรังมารขนาดกลางเท่านั้น
อย่างมากสุดก็มีแค่ตัวตนระดับราชันย์มารโผล่ออกมา
แต่ถ้าเป็นรังมารขนาดใหญ่ล่ะก็ แม้กระทั่งระดับจอมราชันย์มารก็อาจจะปรากฏตัวขึ้นมาได้!
เมื่อมาถึงรังมาร ราชันย์มารโลหิตชาดก็หัวเราะลั่น ไอปีศาจรอบด้านพวยพุ่งเข้าหามัน ทำให้ชุดเกราะสีเลือดบนร่างของมันเปล่งแสงสีแดงฉาน
"ไอ้หนู เจ้ามันใจกล้าดีเดือดจริงๆ ถึงได้กล้าตามข้ามาถึงที่นี่! เจ้าไม่รู้รึไงว่าเมื่ออยู่ใกล้รังมาร ความแข็งแกร่งของเผ่ามารจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาล?!"
"เจ้า เตรียมตัวตายซะเถอะ!"
ราชันย์มารโลหิตชาดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
มันรีดเร้นไอปีศาจ ทำให้ร่างกายของมารระดับต่ำและพวกอมนุษย์มารรอบๆ ระเบิดออก เลือดเนื้อของพวกมันสาดกระเซ็นและพุ่งเข้ามารวมตัวกันที่ราชันย์มารโลหิตชาด
ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่ด้านหลังของมัน กลายเป็น...
มังกรวารีโลหิตอันทรงพลังน่าเกรงขาม!
มังกรเลือดคำรามลั่น อานุภาพของมันสั่นสะเทือนไปทั่วสารทิศ!
ทั่วทั้งพระราชวังเกิดรอยร้าวอย่างต่อเนื่อง!
เมื่อหลี่เสวียนเห็นดังนั้น เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เพลิงหยางบริสุทธิ์บนร่างลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณแท้ในร่างก็ถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด!
ที่ด้านนอกม่านพลังไอปีศาจ ทันทีที่เฟิ่งจิ่วเกอเห็นสถานการณ์ นางก็โยนกระบี่หงสาโลหิตในมือออกไปทันที "ศิษย์พี่ รับกระบี่นี่ไป!!"
กระบี่หงสาโลหิตพุ่งไปกระแทกเข้ากับม่านพลังไอปีศาจและถูกสกัดเอาไว้
เมื่อจวินหานเห็นดังนั้น เขาก็ปลดปล่อยพลังปราณแท้ที่สะสมมาเนิ่นนานออกไป พลังนั้นก่อตัวเป็นกงล้อมหาห้าธาตุ ก่อนจะกระแทกเข้าใส่ม่านพลังไอปีศาจอย่างรุนแรง
ม่านพลังเกิดรอยร้าวขึ้นมาในทันที
กระบี่หงสาโลหิตจึงสามารถทะลวงเข้าไป และพุ่งไปอยู่ตรงหน้าของหลี่เสวียนได้สำเร็จ
พริบตาที่มือคว้าจับกระบี่ เพลิงหยางบริสุทธิ์บนตัวของหลี่เสวียนก็หลอมรวมเข้ากับเพลิงหงสาบนกระบี่ได้อย่างลงตัว กลายเป็นเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ทำลายมาร!
หลี่เสวียนเกิดความรู้แจ้งบางอย่าง เขายกกระบี่ยาวขึ้น เจตจำนงกระบี่อันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ซ่านออกมา และนั่นก็คือ... เคล็ดวิชากระบี่หงสา!!
ราชันย์มารโลหิตชาดเห็นดังนั้นก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก "เจตจำนงกระบี่!! เจ้า เจ้าถึงขั้นบรรลุเจตจำนงกระบี่ด้วยงั้นรึ?! เป็นไปได้ยังไงกัน!!?"
[จบแล้ว]