066 ใช้คุณธรรมสยบผู้คน

“วางใจเถอะน่า ผมจะไปทำเรื่องใจร้ายประเภทที่ว่า ไม่ยอมให้นายยอมแพ้อะไรแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

ดันเต้เอามือไพล่หลังพลางโน้มตัวลงเล็กน้อย และจ้องมองฟลาต้าด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่รอยยิ้มนี้ในสายตาของฟลาต้าแล้ว กลับดูสยองขวัญสั่นประสาทจนน่าขนลุก

“ผมหวังดีกับนายนะเนี่ย ถึงได้อยากช่วย ถ้าเมื่อกี้นายขืนทะเล่อทะล่าออกไปจากหุบเขามายาล่ะก็ นายอาจจะตายจริงๆ ก็ได้นะ จำได้ไหมว่าตอนเริ่มผมเคยใช้การ์ดเวทมนตร์ไปใบหนึ่ง?”

ขณะที่พูด ดันเต้ก็หยิบการ์ดเวทมนตร์ออกมาใบหนึ่ง แล้วชูให้ฟลาต้าดู มันคือการ์ดเวทมนตร์ที่ฟลาต้าไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้สำเร็จในช่วงแรกนั่นเอง

“รีบตรวจสอบดูเอฟเฟกต์ของการ์ดใบนี้สิ”

สิ้นเสียงของดันเต้ บนหน้าการ์ดก็พลันเกิดคลื่นแสงสั่นสะเทือนเป็นสีส้ม ทำเอาหัวใจของฟลาต้าเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

[ความเจ็บปวดลุกลาม]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: มหากาพย์สีส้ม]

[ระดับ: 3]

[เอฟเฟกต์: มอบสถานะความเจ็บปวดลุกลามให้กับศัตรู โดยสถานะนี้ไม่สามารถชำระล้างได้ ในระหว่างที่สถานะนี้ยังไม่ถูกยกเลิก ศัตรูจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ แต่เมื่อสถานะนี้สิ้นสุดลง ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ติดสถานะจะระเบิดออกมาพร้อมกันในทันที]

[หมายเหตุ: ยายแก่! ผมพนันได้เลยว่าแกไม่มีวันได้เห็นการ์ดใบนี้หรอก!]

“อื้อ! อื้อออ!”

ฟลาต้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาพยายามส่ายหัวอย่างเสียสติด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาทำท่าราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

“ผมรู้นะว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ นายคิดจะอาศัยสถานะปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวด เพื่อหลบเลี่ยงความเจ็บปวดที่ถึงตายนี้ใช่ไหมล่ะ? แต่นายเคยอ่านคู่มือการใช้งานเครื่องสร้างโลกเงาจำลองอย่างละเอียดหรือเปล่า?”

“ในวินาทีที่นายก้าวเท้าออกจากโลกเงาจำลอง สถานะทั้งหมดของนายจะถูกล้างทิ้งทันที”

ซึ่งนั่นรวมถึง...ทั้งสถานะความเจ็บปวดลุกลาม และปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวดด้วย นั่นหมายความว่า ในวินาทีที่ฟลาต้าออกจากโลกเงา เขาจะต้องแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดที่สะสมมา โดยไม่มีเกราะป้องกันความเจ็บปวดใดๆ คอยช่วยเลยแม้แต่น้อย!

“ผมลองสมมตินะ แค่สมมติเล่นๆ ว่า...ถ้าเกิดตอนที่นายออกไปข้างนอก มีกวีผู้เสื่อมสลายอีกตัวหนึ่งกำลังรอนายอยู่ล่ะ?”

“อื้อออ!” (เป็นไปไม่ได้!)

ถึงฟลาต้าจะพูดไม่ได้ แต่ความสยองขวัญและการดิ้นรนที่ฉายชัดบนใบหน้ากลับถูกดันเต้อ่านออกจนหมดเปลือก

“ใครบอกว่าผมมีกวีผู้เสื่อมสลายแค่ใบเดียวกันล่ะ? นายลองดูไอ้ตัวที่ผมเพิ่งอัญเชิญออกมานี่สิ มันดูต่างจากตัวเดิมของผมอยู่นิดหน่อยใช่ไหม?”

ดันเต้พูดพลางชี้ไปยังกวีผู้เสื่อมสลายที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา

เมื่อเทียบกับชุดสีดำทมิฬแบบเดิม ตอนนี้มันมีแสงสีฟ้าสลัวๆ เพิ่มเข้ามาด้วย

“ผมส่งกวีผู้เสื่อมสลายให้โคลอิกซ์ไปนานแล้ว ตอนนี้เขากำลังยืนรอนายอยู่ที่ข้างนอกนั่น เตรียมพร้อมอัญเชิญรอให้นายออกไปหาอยู่เลยล่ะ”

ณ พื้นที่ด้านนอก

สายตาของทุกคนพร้อมใจกันพุ่งไปที่โคลอิกซ์ซึ่งนั่งอยู่ในโซนผู้ชม

โคลอิกซ์: “???”

เมื่อจู่ๆ ต้องกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งสนาม ทำเอาโคนีเลียที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนป๊อปคอร์นร่วงหลุดจากมือ ส่วนตัวของโคลอิกซ์เองก็หน้าเหวอทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ถึงตอนนี้ ทุกคนก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า...ดันเต้กำลังปั่นหัวฟลาต้าอยู่!

เขามีการ์ดกวีผู้เสื่อมสลายแค่ใบเดียวเท่านั้นแหละ!

ดันเต้ก็แค่ใช้ทักษะของนักสร้างการ์ดเปลี่ยนสกินให้กับกวีผู้เสื่อมสลายของตัวเองเท่านั้นเอง!

ภายในหุบเขามายา ดันเต้เดินวนรอบตัวฟลาต้าอย่างช้าๆ

“ฮี่ๆ ขอทดสอบไอคิวนายหน่อยนะ เมื่อกี้ตอนที่ผมเรียกกวีผู้เสื่อมสลายออกมา ผมโจมตีใส่นายด้วยความเจ็บใจไปแล้ว 60 เท่า งั้นถ้านายออกจากดันเจี้ยนไป นายจะต้องโดนความเจ็บใจกี่เท่ากันแน่?”

“อื้อออ!!!”

เพราะในหุบเขามายา ความเจ็บปวดจะถูกลดทอนลงเหลือเพียง 1/4 ดังนั้นความเจ็บใจ 60 เท่าที่ดันเต้เพิ่งจัดให้ไป ผลที่เกิดขึ้นจริงจึงเท่ากับ 15 เท่า

แต่ทว่า ดาเมจนี้ถูกบันทึกไว้ด้วยเอฟเฟกต์ของความเจ็บปวดลุกลามเรียบร้อยแล้ว และเมื่อฟลาต้าออกจากโลกเงาจนสถานะระเบิดออกมา แถมยังต้องไปเจอกับกวีผู้เสื่อมสลายที่อยู่นอกสนามอีก...ผลรวมความเจ็บปวดที่เขาต้องเจอจะพุ่งสูงถึง 150 เท่า!

ซึ่งนั่นอาจจะพอที่จะทำให้หัวใจของเขาวายตายคาที่ได้เลย! หรือต่อให้ฟลาต้าโชคดีรอดมาได้ ชีวิตที่เหลือของเขาก็คงต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียงไปตลอดชาติ

“ตอนนี้นายเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปกับโคลอิกซ์หรือยังล่ะ?”

ฟลาต้าแทบจะร้องไห้ออกมา เขาอยากจะขอโทษโคลอิกซ์ผ่านหน้าจอที่ถ่ายทอดสดอยู่ข้างนอกใจจะขาด แต่เขากลับออกเสียงไม่ได้เลย

“เอาล่ะ ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ปกติผมเป็นพวกชอบใช้ความดีตอบแทนความชั่วอยู่แล้ว ไม่ลำบากนายหรอก ตอนนี้สิทธิ์ในการเลือกอยู่ที่นายแล้ว นายอยากจะยอมแพ้ไหมล่ะ?”

ดันเต้ถามด้วยรอยยิ้มบางๆ

ฟลาต้าพยักหน้าหงึกๆ อย่างบ้าคลั่ง

ดันเต้หันหลังกลับไป แล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้นสู่ท้องฟ้า

“เพื่อนนักศึกษาทุกท่าน ฟลาต้ายอมแพ้แล้ว ตามสัญญาเป็นตายของเรา ต่อไปนี้เขาห้ามมารบกวนโคลอิกซ์อีกเด็ดขาด”

พูดจบแค่นั้นดันเต้ก็เงียบไป แล้วหันกลับมามองฟลาต้าด้วยรอยยิ้มลึกลับ

“อื้อ! อื้อ!” (รีบยกเลิกสถานะความเจ็บปวดลุกลามให้ฉันสิ!)

สีหน้าของฟลาต้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความหวาดกลัวที่ปนเปกันไปหมด

“หึๆ ผมเคยพูดตอนไหนว่าจะช่วยยกเลิกให้นายกันล่ะ?”

ดันเต้กลั้นขำไม่อยู่จนรอยยิ้มกว้างออกมา ท่าทางของเขาในตอนนี้เหมือนกับพวกนักวางแผนที่เพิ่งแกล้งคนอื่นได้สำเร็จไม่มีผิด

ตอนนี้ฟลาต้าเข้าใจความหมายของดันเต้แล้ว! ถ้าดันเต้ออกจากหุบเขามายาไปก่อน แม้ทางโลกเงาจำลองจะตัดสินให้ดันเต้เป็นฝ่ายแพ้ แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะฟลาต้าได้แสดงความจำนงขอยอมแพ้ต่อหน้าทุกคนไปเรียบร้อยแล้ว!

การเดิมพันของพวกเขามีผลสรุปที่ชัดเจนแล้ว! และไม่ว่าโคลอิกซ์ที่อยู่ข้างนอกจะมีกวีผู้เสื่อมสลายอยู่จริงหรือไม่ ตราบใดที่ดันเต้ออกไปก่อน แล้วไปดักรอนอกทางออกเพื่อเรียกกวีผู้เสื่อมสลายออกมา ฟลาต้าก็ต้องโดนความเจ็บใจ 150 เท่าเข้าไปเต็มๆ อยู่ดี!

เขาโดนดันเต้ต้มซะเปื่อย เพราะดันไปตอบตกลงยอมแพ้ตามเกมของหมอนั่น คราวนี้เขาสิที่ตกที่นั่งลำบากของจริง!

“อื้ออออ!” (ไม่นะ! แกทำแบบนี้ไม่ได้! แกจะโดนสถาบันไล่ออกนะ!)

“หือ? พูดอะไรน่ะ? ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย เราเซ็นสัญญาเป็นตายกันไว้แล้วนะ ความเสี่ยงที่เกิดจากเครื่องสร้างโลกเงาจำลองมันจะมาเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?”

“อื้อ!”

“ผมไปก่อนนะ! ถ้านายพร้อมเมื่อไหร่ก็ค่อยออกจากหุบเขามายาก็แล้วกัน!”

“อื้อออ!” (อย่าไปนะ อย่าทิ้งผมไว้แบบนี้ ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ!)

“คนใจดีอย่างผมไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลยนะ จะมาบอกให้ปล่อยอะไรกันล่ะ...”

สิ้นเสียงนั้น ร่างของดันเต้ก็เลือนหายไปจากหุบเขามายา

ทิ้งให้ฟลาต้านอนแหมะอยู่บนพื้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเหม่อลอยไร้วิญญาณ หลังจากผู้ประลองฝ่ายหนึ่งออกจากสนามประลอง การประลองจะถือว่าสิ้นสุดลง เพื่อให้เวลาผู้ประลองได้เตรียมตัว ระบบจึงไม่ได้บังคับให้เคลื่อนย้ายออกในทันที ผู้ประลองสามารถเลือกที่จะออกไปเองได้เมื่อเตรียมใจพร้อมแล้ว

...

หลังจากออกจากหุบเขามายา ดันเต้ก็บิดขี้เกียจไปหนึ่งที ท่าทางของเขาเหมือนเพิ่งไปเดินเล่นในสวนมายังไงยังงั้น พอเดินออกมาจากประตูมิติ ดันเต้ก็เห็นโคลอิกซ์ทันที

โคลอิกซ์รีบวิ่งมาหาดันเต้ด้วยสีหน้าท่าทางกังวลสุดขีด

“ดันเต้ นายอย่าทำอะไรวู่วามนะ ถ้าทำแบบนั้นฟลาต้าได้ตายจริงๆ แน่!”

ถึงโคลอิกซ์จะไม่กลัวอำนาจตระกูลของฟลาต้า แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้ว่าดันเต้จะซวยเพราะเรื่องนี้

“วางใจเถอะน่า นักศึกษาดีเด่นที่ไหนเขาจะฆ่าเพื่อนร่วมสถาบันกันล่ะ”

ดันเต้หัวเราะพลางส่งการ์ดความเจ็บปวดลุกลามใบนั้นให้โคลอิกซ์ดู

ทันใดนั้น แสงสีส้มบนหน้าการ์ดก็หายวับไป และกลายสภาพเป็นการ์ดธรรมดาๆ ที่เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาแทน

[การ์ดปลอม]

[ประเภท: การ์ดอุปกรณ์]

[ระดับความหายาก: ล้ำค่าสีน้ำเงิน]

[ระดับ: 3]

[เอฟเฟกต์: สามารถปลอมแปลงเป็นการ์ดเวทมนตร์ระดับมหากาพย์ระดับ 3 หรือต่ำกว่าได้]

[หมายเหตุ: จะให้แกได้เห็นว่าการปั๊มการ์ดสดๆ ของจริงมันเป็นยังไง!]