บทที่ 8 - ออเดอร์สามร้อยล้าน ผมให้พวกคุณเอง!

บทที่ 8 - ออเดอร์สามร้อยล้าน ผมให้พวกคุณเอง!

◉◉◉◉◉

คำพูดประโยคเดียวของเฟิงหลิน ทำให้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงสนับสนุน

"พี่หลาง! พี่หมายความว่าไงวะ ตัวเองหน้ามืดแล้วมาพาลคนอื่นเหรอ"

"ข้าเสียที่นี่ไปสามสี่หมื่น ยังไม่แพ้แล้วพาลแบบเอ็งเลย!"

"ใช่! เอ็งทำนิสัยแบบนี้ วันหลังใครจะมาเล่นที่บ่อนเอ็งอีก"

ผีพนันรอบๆ ก็ไม่ใช่จะยอมใครง่ายๆ

แทบไม่มีใครเคยได้เงินจากที่นี่ เดิมทีก็อัดอั้นตันใจกันอยู่แล้ว

ตอนนี้อุตส่าห์มีคนชนะได้ กลับไม่ยอมให้เขาไป

วันหลังใครมันจะกล้ามา

พี่หลางกำหมัดแน่น ดูท่าความแค้นนี้คงต้องกลืนลงท้องไปก่อน

จะให้เสียธุรกิจระยะยาวเพราะเงินแค่แสนเดียวก็คงไม่ได้

"ปล่อยพวกมันไป!" พี่หลางโบกมือ

คนรอบข้างแหวกทางให้เฟิงหลินเดิน

เฟิงหลินจูงมือสวีรั่วอิ่ง เดินอาดๆ ออกจากที่นั่น

พอออกมาข้างนอก สวีรั่วอิ่งก็ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ "ตกใจแทบตาย"

"บอกแล้วไง ว่าดวงผมดีมาตลอด" เฟิงหลินยื่นสัญญากู้ยืมให้ถังหง "น้าครับ เผาทิ้งซะ"

"เฟิงหลิน... น้า น้าไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงดี!" น้ำตาของถังหงไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

เฟิงหลินช่วยชีวิตครอบครัวเธอไว้ชัดๆ

"โบราณว่าไว้ ญาติไกลมิสู้เพื่อนบ้านใกล้"

ระหว่างที่เฟิงหลินพูด ปึกเงินในมือก็โดนสวีรั่วอิ่งแย่งไป

เธอยัดใส่กระเป๋ากางเกงข้างละสองหมื่น กระเป๋าเสื้ออีกข้างละสองหมื่น

อีกสองหมื่นสุดท้าย ยัดใส่ในเสื้อ

"คุณทำอะไรเนี่ย" เฟิงหลินถามอย่างอ่อนใจ

"ยึด! ฉันเป็นเทพีแห่งโชค ถ้าไม่มีฉัน นายจะเอาปัญญาที่ไหนมาชนะ"

สวีรั่วอิ่งกอดอก พูดหน้าตาเฉย

เฟิงหลินกลอกตาบน "กล้าพูดเนอะ กลับกันเถอะ"

ถังหงเดินตามหลังเฟิงหลิน สีหน้าดูเจื่อนๆ ดูท่าผู้หญิงคนนี้ คงเป็นแฟนของเฟิงหลิน

หรือว่าตอนนั้นคุณเฟิง ไม่ได้บอกเฟิงหลินเหรอ

ทั้งที่สองบ้านหมั้นหมายกันไว้แต่เนิ่นๆ แล้วแท้ๆ

......

หลังจากออกมา เฟิงหลินส่งข้อความหาคนคนหนึ่ง ให้มาทลายบ่อนนี้ซะ

พอกลับถึงบ้าน เฟิงหลินเปิดประตูห้อง

ด้วยความช่วยเหลือของถังหง ช่วยกันทำความสะอาดห้องจนเอี่ยม

ดูสะอาดตาขึ้นเยอะ

สวีรั่วอิ่งโทรหาโจวจื่ออิ่ง จะให้ช่วยหาของใช้หน่อย

เธอบอกลาเฟิงหลิน แล้วออกไปก่อน

ส่วนเฟิงหลิน เตรียมจะออกไปหาอะไรกิน

นี่ก็เย็นมากแล้ว ยุ่งมาครึ่งค่อนวัน ข้าวยังไม่ตกถึงท้อง

เขาล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเตร็ดเตร่ในหมู่บ้านในเมือง

ทันใดนั้น ก็เหลือบไปเห็นร้านซาลาเปา

เขาก็เลยเดินเข้าไป

"ยินดีต้อนรับค่ะ เอาไส้เนื้อหรือไส้ผักคะ"

เฟิงหลินเพิ่งก้าวเข้ามา ก็พบสาวน้อยวัยใสสวมชุดกีฬาทักทายเขา

หน้าเธอเล็กนิดเดียว ทรงใบหน้ารูปไข่ ผมสั้นประบ่า เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัยรุ่น

เฟิงหลินยืนจ้องผู้หญิงคนนี้ตาค้าง

"สวัสดีค่ะ?"

ถังเชียนเชียนเรียกอีกครั้ง แต่สีหน้าเริ่มไม่พอใจแล้ว

ผู้ชายคนนี้ไม่มีมารยาท เอาแต่จ้องหน้าเธออยู่ได้

"เดี๋ยวนะ!"

เฟิงหลินหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน เปิดดูทีละใบ จนเจอรูปผู้หญิงผมสั้น

เหมือนคนตรงหน้าเปี๊ยบ

"คุณ... คุณเป็นใคร? ทำไมมีรูปฉัน"

ถังเชียนเชียนรีบยื่นมือมาแย่ง

แต่เฟิงหลินหลบได้ก่อน เขามองถังเชียนเชียนนิ่งๆ

ก่อนหน้านี้วิจารณ์ไว้ว่า หุ่นไม่ผ่าน

ดูจากรูปร่าง น่าจะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ยังแบนราบเป็นเขียงสับหมู

"เรื่องที่ผมจะพูดต่อไปนี้ หวังว่าคุณจะไม่ตื่นเต้นนะ"

เฟิงหลินเก็บรูปอื่นเข้ากระเป๋า ถือไว้แค่รูปถังเชียนเชียน "ความจริงแล้ว ผมเป็นคู่หมั้นคุณ"

"คู่หมั้นบ้านแกสิ!"

ถังเชียนเชียนหันซ้ายแลขวา คว้าไม้กวาดตรงมุมห้อง ชี้หน้าเฟิงหลิน "ไสหัวไป! ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจนะ!"

"ฟังให้จบก่อน ผมเป็นคู่หมั้นคุณจริงๆ แต่ผมรู้สึกว่าเราเข้ากันไม่ได้ เรื่องแต่งงานก็ถือว่าโมฆะละกัน"

เฟิงหลินถอยหลังไปสองสามก้าว ยิ้มแห้งๆ

"คิดว่าฉันล้อเล่นเหรอ"

ถังเชียนเชียนหยิบมือถือ กดเบอร์หนึ่งเก้าหนึ่ง แล้วโชว์หน้าจอให้เฟิงหลินดู

"ผมเอาซาลาเปาไส้เนื้อ"

เฟิงหลินรีบห้าม กินข้าวก่อนดีกว่า

ถังเชียนเชียนถลึงตาใส่เฟิงหลิน แต่เธอก็แค่มาทำงานพิเศษ เลยต้องยอมอดทน

หยิบซาลาเปามาเข่งหนึ่ง วางกระแทกลงตรงหน้าเฟิงหลิน แล้วสะบัดหน้าหนี

ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนผมเกรียนก็เดินออกมาจากหลังร้าน ยิ้มให้เฟิงหลิน "ไส้เยอะไหมครับ"

"คุณเป็นเถ้าแก่เหรอ"

เฟิงหลินถามเรียบๆ

"ครับ ผมเปิดมาสิบกว่าปีแล้ว" จางเปิงพยักหน้ายิ้ม

"รสชาติใช้ได้ แต่เด็กเสิร์ฟไม่ผ่าน อารมณ์สุนทรีย์ของผม โดนเด็กเสิร์ฟทำพังหมด"

เฟิงหลินกินไป ก็เหลือบมองถังเชียนเชียนไป

"แก..."

ถังเชียนเชียนชี้หน้าเฟิงหลินอย่างอาฆาต

"เชียนเชียน! เป็นอะไรไป" จางเปิงขมวดคิ้ว "อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนกับงานสิ ขอโทษลูกค้าซะ"

"หนู..."

ถังเชียนเชียนสูดหายใจลึก กำหมัดแน่น เดินมาหน้าเฟิงหลิน พูดเสียงแข็ง "ขอโทษค่ะ"

"เถ้าแก่ ดูน้ำเสียงเธอสิ" เฟิงหลินฟ้องอีก

สีหน้าจางเปิงเริ่มไม่พอใจ "เชียนเชียน หนูรู้นะ ว่าที่น้ารับหนูมาช่วยงาน ก็เพราะเห็นแก่หน้าแม่หนู"

ถังเชียนเชียนทำแก้มป่อง

ปกติเธอต้องไปเรียน ห้าโมงครึ่งรีบมาที่นี่ ทำถึงทุ่มสองทุ่ม

แค่สองชั่วโมง แถมร้านซาลาเปาคนจะเยอะช่วงเช้า ตอนเย็นแทบไม่ต้องใช้คนช่วย

แต่จางเปิงก็ยังตกลง ยอมจ่ายค่าแรงให้เธอ เพื่อช่วยจุนเจือครอบครัว

"หนูผิดไปแล้ว ขอโทษค่ะ"

ถังเชียนเชียนฝืนยิ้มให้เฟิงหลิน เป็นยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ซะอีก

"ช่างเถอะ ผมก็ไม่ใช่คนใจร้ายไส้ระกำอะไร"

เฟิงหลินยิ้มแล้วลูบหัวถังเชียนเชียน กินซาลาเปาต่อ

ถังเชียนเชียนกัดฟันกรอด นั่งลงฝั่งตรงข้าม

พอกินเสร็จ เฟิงหลินก็จ่ายตังค์ ก่อนไปก็ทิ้งท้ายว่า "อย่าลืมบอกที่บ้านนะ ว่าเรื่องของเราจบกันแล้ว"

......

เฟิงหลินเดินเล่นแถวนั้นสักพัก ก็กลับมาที่พัก

พบรถบีเอ็มดับเบิลยูจอดอยู่หน้าบ้าน

โจวจื่ออิ่งเดินลงมาจากรถพอดี พอเห็นเฟิงหลิน ก็รีบพุ่งเข้ามา "เฟิงหลิน ขึ้นรถเร็ว!"

"เกิดอะไรขึ้น"

เฟิงหลินยังงงๆ อยู่ ก็โดนกอดจากด้านหลัง ดันขึ้นรถด้วยวิธีเดิมเปี๊ยบ

"ความผิดฉันเอง..."

โจวจื่ออิ่งทุบพวงมาลัยอย่างเจ็บใจ สตาร์ตรถขับออกไป

เฟิงหลินเท้าคาง ฟังเรื่องราวจากโจวจื่ออิ่ง ได้ความว่าตระกูลสวีอายัดทรัพย์สินทุกอย่างของสวีรั่วอิ่ง แล้วส่งคนคอยจับตาดูโจวจื่ออิ่ง

เพราะพวกเขารู้ว่า สวีรั่วอิ่งที่กำลังลำบาก ต้องมาขอความช่วยเหลือจากโจวจื่ออิ่งแน่

ตอนที่ทั้งสองคนไปซื้อของ สวีรั่วอิ่งก็โดนคนของตระกูลสวีลากตัวกลับไป

......

ในขณะเดียวกัน สวีรั่วอิ่งนั่งตาแดงก่ำอยู่บนโซฟา

ด้านหลังมี รปภ. สองคนคอยคุม พร้อมจะจับเธอล็อกตัวทุกเมื่อ

"เสี่ยวอิ่ง พูดความจริงมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

สวีชวนสูบบุหรี่ สีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ว่าลูกสาวไม่มีทางทำแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล

สวีรั่วอิ่งเล่าเรื่องที่เจอมาวันนี้ให้ฟังทั้งหมด

สวีชวนกับหวังฉินมองหน้ากัน

"ทีนี้เข้าใจรึยัง เขาปั่นหัวหนูชัดๆ!" สวีรั่วอิ่งพูดเสียงเย็น

"แล้วไง? แกแต่งงานกับเขาแล้ว เขาตกลงจะให้ออเดอร์สามร้อยล้านกับบ้านเรา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น"

หวังฉินเดินเข้ามา พูดด้วยความหวังดีประสงค์ร้าย "อีกอย่างเรามีเรื่องกับตระกูลซ่งไม่ได้จริงๆ ขืนไปล่วงเกิน ตระกูลสวีเราจบเห่แน่"

"นี่ยังเป็นแม่หนูอยู่หรือเปล่า" สวีรั่วอิ่งร้องไห้ตะโกนใส่

ปัง!

ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ถูกเฟิงหลินถีบเปิดออก

"ก็แค่ออเดอร์สามร้อยล้านไม่ใช่เหรอ? ผมให้พวกคุณเอง!" เฟิงหลินล้วงกระเป๋ากางเกง เดินหน้านิ่งเข้ามา

[จบแล้ว]