บทที่ 7 - สุดยอด
บทที่ 7 - สุดยอด
บทที่ 7 - สุดยอด
◉◉◉◉◉
สวีรั่วอิ่งยื่นเงินร้อยสุดท้ายในกระเป๋าให้เฟิงหลิน
จากนั้นเธอก็มองไปรอบๆ หาทางหนีทีไล่
เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเฟิงหลินไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ร้อยเดียว
จะเอาที่ไหนมาใช้หนี้สามแสน
พี่หลางรู้สึกอ่อนใจ ให้โอกาสแล้วดันไม่คว้าเอาไว้
แต่พี่หลางเป็นคนรอบคอบ ยังไงก็ต้องปล่อยให้เฟิงหลินชนะสักตา
"เอาใหม่"
เฟิงหลินเขย่าอีกหลายที แล้ววางลงบนโต๊ะ
พี่หลางก็เหมือนกัน ไม่ได้โกงอะไร
คราวนี้ทั้งสองเปิดพร้อมกัน เฟิงหลินได้หกแต้ม พี่หลางได้แปดแต้ม
แพ้อีกแล้ว!
สวีรั่วอิ่งกับถังหงหน้าซีดเผือดกันทั้งคู่
"บ๊าเอ๊ย!"
เฟิงหลินสบถอย่างหัวเสีย "ป๋าไม่เชื่อหรอกว่าจะซวยตลอด เลขา เอาบัตรมา ใบที่มีเงินน้อยที่สุดนะ"
"เฟิงหลิน..."
สวีรั่วอิ่งเรียกเสียงเบา แต่พอเห็นความมั่นใจบนหน้าเฟิงหลิน ไม่รู้ทำไม เธอถึงยอมหยิบบัตรธรรมดาออกมาใบหนึ่ง
เฟิงหลินรับบัตรมา แล้วหันไปหาพี่หลาง "มีเครื่องรูดบัตรไหม"
ต้องเข้าใจก่อนว่า บัตรของสวีรั่วอิ่งโดนอายัด สามารถเช็กยอดเงินได้ แต่ถอนหรือใช้ไม่ได้
สิ่งที่เฟิงหลินจะทำ คือทำให้พวกมันเชื่อว่าในบัตรมีเงิน
"มี! ฮ่าๆๆ! ที่นี่ข้ามีทุกอย่าง!"
ปากพี่หลางฉีกยิ้มจนแทบถึงหู ไอ้หมอนี่หน้ามืดแล้ว
ลูกน้องหัวโล้นคนหนึ่งถือเครื่องรูดสีดำเดินมาหาเฟิงหลิน
เฟิงหลินรูดบัตร สวีรั่วอิ่งที่อยู่ข้างๆ กดรหัส
กดเช็กยอดเงิน
เจ้าหัวโล้นร้องเสียงหลง "พี่หลาง ในบัตรมีสองแสน!"
"เยี่ยม!" พี่หลางถูมือยิ้มร่า "ตาต่อไปลงเท่าไหร่"
เฟิงหลินโยนบัตรลงกลางโต๊ะ "ตาละสองแสน กล้าไหม"
ซู้ด!
คนรอบข้างถึงกับสูดปาก งงเป็นไก่ตาแตก ของจริงว่ะ
เล่นลูกเต๋า แต่กล้าลงตาละสองแสน!
"ได้! วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะเล่นเป็นเพื่อนแก!"
พี่หลางขยิบตาให้คนข้างๆ เงินเยอะขนาดนี้ จะประมาทไม่ได้
ตานี้ ต้องโกงแล้ว
วัยรุ่นหัวทองคนหนึ่งล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋า เปิดเครื่องส่งสัญญาณที่ติดตั้งไว้ที่โต๊ะ
คราวนี้เฟิงหลินเขย่าแค่สามที ก็วางลง
ส่วนพี่หลางเขย่าอยู่นานมาก
"มา! เปิด!"
เฟิงหลินเปิดถ้วยออก สอง สอง ห้า
รวมเก้าแต้ม
แต่พอพี่หลางเปิดถ้วย แต้มของเขาคือ หก หก ห้า
สิบเจ็ดแต้ม
"ฮ่าๆๆ!"
พี่หลางหัวเราะร่า ดึงบัตรใบนั้นมาวางฝั่งตัวเอง
นี่คือกลไกของเขา ความจริงลูกเต๋าของเขามีแม่เหล็กฝังอยู่
ขอแค่เปิดเครื่อง ถ้าไม่ออกห้า ก็ต้องออกหก
ที่ไม่ให้ออกหกล้วน เพราะกลัวคนอื่นสงสัย ออกหกทุกตาคนปัญญาอ่อนที่ไหนก็ดูออกว่ามีปัญหา
"เฟิงหลิน..."
สวีรั่วอิ่งไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ถังหงยิ่งรู้สึกหน้ามืดจะเป็นลม เคยเจอเฟิงหลินไม่กี่ครั้ง จำได้ว่าเขาไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา
"เชี่ย! ป๋าไม่เชื่อหรอกเว้ย! เอาบัตรที่มีเงินน้อยที่สุดมาอีกใบซิ!"
เฟิงหลินตบโต๊ะดังปัง ตะคอกใส่สวีรั่วอิ่ง
สวีรั่วอิ่งลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็เลือกที่จะเชื่อเฟิงหลิน หยิบบัตรออกมาอีกใบ
"มา! เช็กยอด!" เฟิงหลินชี้ไปที่หัวโล้น
หัวโล้นเดินยิ้มกริ่มเข้ามา พอกดเช็กยอด ก็ตกใจจนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ "พี่หลาง... มีตั้งหกแสน!"
ไทยมุงรอบๆ ใจเต้นรัวเร็วตามไปด้วย
ไอ้พี่ชายคนนี้มันโหดจริง
"ตาละหกแสน! กล้าไหม"
เฟิงหลินโยนบัตรลงกลางโต๊ะอีกครั้ง
"ตาละหกแสน! แม่เจ้าโว้ย เกิดมาเพิ่งเคยเจอเสี่ยตัวจริง!"
"เหอะ พี่หลางคงไม่กล้าแล้วมั้ง?"
"ถ้าข้าเป็นพี่หลาง ข้าคงไม่เล่นแล้ว ยอดมันสูงเกิน"
......
ฟังเสียงคนรอบข้าง พี่หลางยิ้มหยัน มีเหรอจะไม่ตาม
"ข้าตาม! มา!" พี่หลางวาดมืออย่างป๋า
"หยุด!"
เฟิงหลินยกมือห้าม
"เป็นอะไร? ป๊อดเหรอ?" พี่หลางถามอย่างไม่เข้าใจ
"เปล่า เมื่อกี้ที่ผมลงสองแสน เพราะผมติดหนี้พี่หลางอยู่สามแสน ก็เลยไม่ได้ให้พี่วางเงิน"
เฟิงหลินชี้บัตรบนโต๊ะ "ตอนนี้ผมลงหกแสน เงินที่พี่หลางวาง ไม่พอว่ะ!"
พี่หลางชะงัก มัวแต่ดีใจ ลืมเรื่องนี้ไปสนิท
เฟิงหลินรับปากจะใช้หนี้แทนถังหงสามแสน บวกกับที่เพิ่งกินเปล่ามาอีกสองแสน รวมเป็นห้าแสน
เงินไม่พอหกแสนของมันจริงๆ
"รอเดี๋ยว!"
พี่หลางควักกุญแจออกมา เดินไปที่ห้องไกลๆ
สักพักก็หิ้วปึกเงินหนาปึกกลับมา
ยังไงเดี๋ยวเงินพวกนี้ก็ต้องกลับมาเป็นของเขาอยู่ดี
"เท่านี้พอไหม" พี่หลางวางเงินแสนไว้กลางโต๊ะ
"พอ!"
เฟิงหลินพยักหน้ายิ้ม แล้วเริ่มเขย่าอย่างรุนแรง "มา!"
"ได้!"
พี่หลางหัวเราะลั่น ไม่กี่นาที ฟันกำไรแปดแสน ฝันยังไม่กล้าฝันเลย
สุดท้าย ทั้งสองคนก็หยุดมือพร้อมกัน
"ข้าเปิดก่อน!"
พี่หลางรีบยกถ้วยออก ห้าสามตัว ตองห้า
คนดูฮือฮากันใหญ่
นี่คือแต้มใหญ่อันดับสอง เฟิงหลินอยากจะชนะ มีโอกาสเดียว
นั่นคือ หกสามตัว หรือ ตองหก
"ไอ้น้อง! ข้าบอกแล้วว่าเอ็งใจร้อนไป ไหนเลยจะมาลงตูมเดียวหกแสน?"
"นั่นสิ ตั้งหกแสนเชียวนะ"
......
เผชิญคำพูดถากถางรอบทิศ เฟิงหลินกลับมองไปที่สวีรั่วอิ่ง "เทพีแห่งโชค คุณมาเปิด"
"ฉั... ฉันไม่เอา!"
สวีรั่วอิ่งรีบโบกมือปฏิเสธ เมื่อกี้เปิดเองกับมือ ได้แต้มต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
คราวนี้เผลอๆ จะเหมือนเดิม
"เชื่อผม" เฟิงหลินบอกสวีรั่วอิ่ง
"ฉัน..."
สวีรั่วอิ่งสูดหายใจลึก พนมมืออธิษฐาน แล้วหลับตาเปิดถ้วยออกอย่างรวดเร็ว
คนดูรอบๆ พอมองเห็นลูกเต๋า ก็กรีดร้องด้วยความตกใจ
"หกสามตัว! ตองหก! ใหญ่สุด!"
"เชี่ย! จริงดิ สมเป็นเทพีแห่งโชคจริงๆ ไม่ต่ำสุดก็สูงสุดไปเลย!"
"สุดยอด! นี่มันสุดยอดจริงๆ!"
......
สวีรั่วอิ่งได้ยินเสียงคนเฮ ลืมตาขึ้นมาดู ก็กอดหัวเฟิงหลินด้วยความดีใจ
แต่เนื่องจากเธอนั่งอยู่บนตักเฟิงหลิน ด้วยระดับความสูงที่ต่างกัน
หน้าของเฟิงหลิน เลยซุกเข้าไปในความนุ่มหยุ่นตรงหน้า มืดมิดมองไม่เห็นอะไร
สวีรั่วอิ่งเพิ่งได้สติ รีบผละออกจากเฟิงหลิน ไปยืนก้มหน้าอยู่ห่างๆ
"หึหึ! ผมบอกแล้วไง คนเรามันจะไปแพ้ตลอดได้ไง"
เฟิงหลินดึงบัตรธนาคารสองใบกลับมา ยื่นให้สวีรั่วอิ่ง แล้วกวาดกองเงินสดมา "พี่หลาง สัญญากู้ยืมล่ะ"
หน้าพี่หลางดำคล้ำ นึกไม่ถึงว่าไอ้เด็กนี่ดวงจะดีขนาดนี้
เขาหยิบใบสัญญาออกมาจากตัว ขย้ำเป็นก้อน โยนให้เฟิงหลิน ตะคอกว่า "เอาอีก!"
"ไม่เล่นแล้ว พวกผมมีธุระ"
เฟิงหลินคลี่สัญญากู้ยืมดู เห็นมีทั้งลายเซ็นและรอยนิ้วมือ น่าจะเป็นของจริง
เขาลุกขึ้น หันหลังเดินออกไป
"หยุด! เล่นต่อ ชนะแล้วคิดจะหนีเหรอวะ"
พี่หลางตบโต๊ะดังปัง ลูกน้องจำนวนมากเข้ามารายล้อมขวางทางเฟิงหลินไว้
เฟิงหลินหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม "ที่แท้บ่อนพี่หลาง มีแต่คนเสียที่ออกไปได้ คนชนะห้ามออกสินะ"
[จบแล้ว]