บทที่ 9 - เรื่องกลางๆ

บทที่ 9 - เรื่องกลางๆ

◉◉◉◉◉

"ไอ้เด็กเหลือขอ! แกเข้ามาได้ยังไง"

หวังฉินเห็นหน้าเฟิงหลินก็ของขึ้น

"ผมเคยเป็นทหารมาไม่กี่ปี รปภ. ของคุณหยุดผมไม่ได้หรอก" เฟิงหลินเดินเข้ามา จ้องหน้าหวังฉิน "ออเดอร์สามร้อยล้านผมจะหามาให้ เลิกทำร้ายลูกสาวตัวเองได้แล้ว"

"เหอะ! ตลกหรือไง นี่มันสามร้อยล้าน ไม่ใช่สามร้อย! น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะ"

หวังฉินขี้เกียจจะเสวนากับเฟิงหลิน

ถ้ามีปัญญาขนาดนั้น สภาพคงไม่ดูอนาถาแบบนี้หรอก

"เฟิงหลิน ดูละครน้ำเน่ามากไปรึเปล่า คิดว่าออเดอร์สามร้อยล้านเป็นเรื่องจิ๊บๆ เหรอ"

สวีชวนนั่งพ่นควันปุ๋ยๆ "ต่อให้คุณใช้เงินวันละแปดพัน ใช้ไปอีกร้อยปี ก็ยังใช้ไม่หมดสามร้อยล้าน"

เฟิงหลินส่ายหน้าเบาๆ "จะเรียกว่าเรื่องจิ๊บๆ ก็ไม่ได้ พูดแบบนั้นดูขี้โม้ไปหน่อย เอาเป็นว่า เรื่องกลางๆ ละกัน"

"แค่กๆ..."

สวีชวนที่กำลังสูบบุหรี่ ถึงกับสำลักควัน ไอโขลกๆ

ส่วนหวังฉินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "ได้! เฟิงหลิน ฉันจะลองเชื่อแก ถ้าแกหาออเดอร์สามร้อยล้านมาให้เราได้ เรื่องของพวกแก ฉันจะไม่ยุ่งอีก!"

"คุณล่ะตกลงไหม"

เฟิงหลินหันไปถามสวีชวน

"ตกลง! ขอแค่ได้ออเดอร์ เราก็ไม่สนตระกูลซ่งแล้ว"

สวีชวนพยักหน้า ออเดอร์สามร้อยล้าน ถ้าฉวยโอกาสขยายกิจการได้ กำไรในอนาคตอาจเพิ่มเป็นเท่าตัว

พอกิจการในเครือสวีเติบโต ตระกูลซ่งอยากจะจัดการพวกเขา ก็ต้องกระอักเลือดบ้างล่ะ

ขอแค่ตระกูลซ่งไม่ใช่คนโง่ คงไม่ยอมเปิดศึกกับพวกเขาเพื่อซ่งเค่อหมิงที่เป็นแค่เศรษฐีรุ่นสองคนเดียวแน่

"ดี! งั้นดีลตามนี้!"

พูดจบ เฟิงหลินก็หันหลังเดินกลับ

"หยุดก่อน!" หวังฉินเรียกไว้ "ไม่กำหนดเวลาเหรอ จะให้พวกเรารอไปอีกร้อยปีรึไง"

เฟิงหลินชูสองนิ้ว พูดเรียบๆ "สองวัน"

"ดี! มะรืนนี้เวลานี้ ถ้ายังไม่เห็นออเดอร์ แกจงไสหัวไปให้ห่างจากลูกสาวฉัน!"

หวังฉินนั่งลงบนโซฟา มองเฟิงหลินด้วยสายตาเย็นชา

"เฟิงหลิน ฉันไปส่ง!"

สวีรั่วอิ่งลุกขึ้น เดินมาหาเฟิงหลิน

รปภ. สองคนที่อยู่ข้างหลังเตรียมจะขวาง แต่สวีชวนห้ามไว้ "เสี่ยวอิ่ง ไปส่งได้ แต่ห้ามหนีไปกับเขานะ"

"ชิ!"

สวีรั่วอิ่งสะบัดหน้าใส่ จูงมือเฟิงหลินเดินออกไป

พอออกมานอกคฤหาสน์ เธอถึงทำแก้มป่องถาม "นายจงใจใช่ไหม"

เฟิงหลินงง "หมายความว่าไง"

"นายรู้ว่าออเดอร์สามร้อยล้าน นายหามาไม่ได้ ก็เลยแกล้งรับปาก เตรียมชิ่งหนีแล้วล่ะสิ"

สวีรั่วอิ่งตีแขนเฟิงหลินอย่างงอนๆ

ในสายตาเธอ ภารกิจนี้เฟิงหลินไม่มีทางทำสำเร็จ

คนจนกรอบที่มีเงินไม่ถึงร้อย จะไปเสกเงินสามร้อยล้านมาจากไหน

"จริงสิ เอาเบอร์คุณมา พอผมได้ออเดอร์แล้ว จะให้พวกเขาโทรหาคุณ"

เฟิงหลินหยิบมือถือสีดำของตัวเองออกมา

"นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ"

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่สวีรั่วอิ่งก็ยอมแลกเบอร์กับเฟิงหลิน

"แหงสิ สิ่งที่ผมรับปาก ผมทำได้แน่นอน อย่าลืมส่งข่าวให้ผมด้วยล่ะ"

เฟิงหลินโบกมือให้สวีรั่วอิ่ง แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลสวี

ออกจากบ้านตระกูลสวีมาคนเดียว เฟิงหลินเดินกลับทางเดิม

เดินเลียบแม่น้ำสายเล็กๆ ออกจากเขตตะวันออก

เขากดดูรายชื่อในมือถือ คิดว่าจะโทรหาใครดี

คนที่ไม่สนิท เขาก็ไม่อยากติดหนี้บุญคุณ

ถ้าเป็นคนที่สนิทเกินไป ขืนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน พรุ่งนี้เช้าคงยกขบวนมาดักรอหน้าบ้าน

"คุณเฟิงหลิน!"

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ชายวัยกลางคนก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามาแต่ไกล

เฟิงหลินเงยหน้ามอง เป็นโจวเทียนที่เจอเมื่อเช้านั่นเอง

"คุณยังอยู่อีกเหรอ" เฟิงหลินขมวดคิ้ว

"ฮะๆ ตอนเช้ากับตอนเย็น ผมจะมาเดินเล่นออกกำลังกายน่ะครับ"

ประโยคนี้ของโจวเทียนโกหกคำโต

ความจริงเขามาออกกำลังกายแค่ตอนเช้า ที่มาอยู่ที่นี่ ก็เผื่อฟลุ๊กจะได้เจอเฟิงหลินอีกครั้ง

นี่ยอดยุทธ์ตัวจริงเสียงจริง แค่รู้ชื่อยังไม่พอ

อย่างน้อยต้องมีคอนแทกต์ติดต่อ

"ดูเหมือนคุณจะมีเรื่องกลุ้มใจนะครับ"

โจวเทียนเห็นว่าไม่มีโอกาสคุย เลยเปิดประเด็นเองซะเลย

"ก็ไม่มีอะไร แค่ขาดเงินชั่วคราวน่ะ"

เฟิงหลินโบกมือปัดๆ ยังคงจ้องเบอร์โทรศัพท์ในมือถือ เลือกรายชื่อต่อไป

"คนระดับคุณ ยังขาดเงินอีกเหรอครับ"

โจวเทียนทำหน้าแปลกใจ ตามหลักแล้ว คนระดับนี้ไม่น่าจะต้องมาบริหารเงินแล้ว

ไม่ว่าจะต้องการอะไร แค่เอ่ยปากคำเดียว ก็มีคนเอามาประเคนให้ถึงที่

"คุณไม่เข้าใจหรอก"

เฟิงหลินพูดอย่างหงุดหงิด แล้วหันหลังเดินหนี

"คุณเฟิง ผมเข้าใจ!"

โจวเทียนยิ้มแล้วรีบตามไป เหมือนเงาตามตัว

คนใหญ่คนโตอยากจะทำอะไร ย่อมมีคนแย่งกันเสนอหน้ามาช่วย แต่สุดท้าย ก็ต้องติดหนี้บุญคุณคนพวกนั้น

คนใหญ่คนโตถือสาเรื่องพวกนี้ที่สุด

"คุณต้องการเท่าไหร่ครับ ไม่ต้องโทรหาใครหรอก ผมจ่ายให้คุณเอง สะดวกกว่าเยอะ"

โจวเทียนมาขวางหน้าเฟิงหลิน พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ขอแค่คุณยอมทานข้าวกับผมสักมื้อ ชี้แนะวิชาสักเล็กน้อย"

เฟิงหลินเก็บมือถือ มองสำรวจโจวเทียน "ผมต้องการออเดอร์สามร้อยล้าน"

"ออเดอร์? ให้ใครครับ" โจวเทียนสอบถาม

เฟิงหลินชี้ไปทางที่เพิ่งเดินจากมา "ตระกูลสวี"

"ได้! ผมตกลง ตระกูลสวีถือเป็นบริษัทใหญ่เหมือนกัน มอบออเดอร์ให้พวกเขา เผลอๆ จะช่วยประหยัดต้นทุนด้วย"

โจวเทียนพยักหน้ายิ้ม สามร้อยล้าน สำหรับตระกูลโจวที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่

ถือว่าจิ๊บจ๊อย

ยิ่งได้ผูกมิตรกับยอดคนระดับนี้ อย่าว่าแต่สามร้อยล้าน สามพันล้านยังคุ้ม

"คุณแน่ใจนะ" เฟิงหลินถาม

"ไม่ปิดบังคุณเฟิง ตระกูลโจวของเราในเมืองเจียง ก็พอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง สามร้อยล้านให้คุณฟรีๆ ยังได้ นับประสาอะไรกับออเดอร์"

โจวเทียนแสดงท่าทีนอบน้อมมาก พูดต่อว่า "ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมจะให้คนติดต่อตระกูลสวีเดี๋ยวนี้เลย"

"พรุ่งนี้ก็ไม่สาย เดี๋ยวผมช่วยชี้แนะคุณก่อน"

เฟิงหลินรั้งตัวโจวเทียนไว้ เขาไม่ชอบติดค้างใคร ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะช่วย ก็ต้องตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อ

"ครับ!"

โจวเทียนดีใจจนเนื้อเต้น

"ตรงนี้แหละ ผมกินข้าวมาแล้ว"

เฟิงหลินจับข้อมือโจวเทียนอีกครั้ง ตรวจดูชีพจร "พูดตามตรง แผลคุณรักษายาก อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงจะหาย สำหรับผมมันยุ่งยากเกินไป"

"แค่ครึ่งเดือน?"

โจวเทียนแทบไม่อยากเชื่อ อาการบาดเจ็บภายในนี้ เวลาฝนตกหรืออากาศเย็นลง

จะเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง ลึกเข้าไปในกระดูก

เขาทรมานมาถึงยี่สิบปี หาหมอดังๆ มาทั่ว ก็ตรวจไม่เจอ อย่าว่าแต่รักษาให้หายเลย

ท่านผู้นี้บอกว่าใช้เวลาแค่ครึ่งเดือน?

"ตอนนี้เจ็บไหม" เฟิงหลินกดไปที่เอวของโจวเทียน

"คุณเฟิง วันนี้อากาศดี แผลเก่าของผม จะกำเริบตอนฝนตก หรือว่า... ซี๊ด!"

โจวเทียนพูดยังไม่ทันจบ ก็สูดปากด้วยความเจ็บปวด

ความรู้สึกที่คุ้นเคย

สมเป็นยอดคน หาจุดบาดเจ็บเจออย่างแม่นยำ แถมยังสั่งให้เจ็บได้ดั่งใจ

ตูม!

เฟิงหลินออกแรงกะทันหัน ร่างของโจวเทียนสั่นสะท้าน กระเด็นลอยออกไป

โจวเทียนตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง เขาไม่โกรธเลยสักนิด กลับตื่นเต้นจับเอวด้านซ้ายส่ายไปมา "มหัศจรรย์! ตรงนี้ของผมกลับมีพลังไหลเวียนแล้ว!"

ต้องเข้าใจว่า บริเวณที่เขาบาดเจ็บ เหมือนเป็นเนื้อตาย พลังแฝงส่งไปไม่ถึง

แต่โดนเฟิงหลินซัดไปทีเดียว เขาสามารถโคจรพลังแฝง ไปยังจุดนั้นได้แล้ว

"ทิ้งเบอร์ไว้ พรุ่งนี้ผมจะโทรหา สถานที่เดิม" เฟิงหลินพูดทิ้งท้าย

"ครับ!"

ตอนนี้โจวเทียนเคารพเทิดทูนเฟิงหลินสุดหัวใจ

......

ในขณะเดียวกัน ถังเชียนเชียนขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กกลับบ้าน

เรื่องวันนี้ทำเอาเธออารมณ์เสียไม่หาย ถ้าเจอหน้าหมอนั่นอีกที แม่จะกัดให้จมเขี้ยวเลยคอยดู

"แม่! หนูถามอะไรหน่อย!"

จอดรถเสร็จ ถังเชียนเชียนก็เห็นถังหงกำลังทิ้งขยะพอดี

[จบแล้ว]