จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 486

บทที่ 486: แอบเข้าไปข้างใน

"เราได้เดินทางไกลภายใต้การคุ้มครองของโทเทม มีเพียงไม่กี่คนที่ยังคงมีชีวิตรอด "ลูหลี่ได้แสดงใบหน้าที่น่ากลัวและเขาสีเข้มดำก็ทำให้ชาแมนนั้นเชื่อใจในตัวของลูหลี่

ในชีวิตของเขาก่อนหน้านี้ เขาเคยพบกับสมาชิกของทอรัสแห่งเขาหิน พวกเขามีเขาสีดำและเปียผมที่มากมาย

พวกเขาเป็นนักเดินทางเผ่าทอรัสที่มีอะไรที่ซับซ้อนโคตรๆ พวกเขาไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านป้านสายฟ้าและสามารถพบได้ในทุกๆมุมของคาร์ลิมดอ ด้วยความยืดหยุ่นของเผ่านี้ การโกหกของลูหลี่จึงยิ่งเนียนขึ้นเข้าไปอีก ที่เขาต้องทำแบบนี้ ก็เพราะแค่ดวงตาแห่งคำหลอกหลวงคงจะไม่สามารถโกหกได้ทั้งหมด

ประวัติของเกมรุ่งอรุณมีข้อมูลจำนวนมากเกี่ยวกับทุกเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ มันมีบอกแม้แต่เรื่องของกลุ่มเล็กๆมากมาย นี่จึงเป็นเหตุผลที่ลูหลี่ได้รับประโยชน์มาอย่างมากมาย จากการที่เขากลับมาเกิดใหม่

"เจ้าสามารถที่เพลิดเพลินกับอาหารของเราได้เลยนะ" ชาแมนกล่าาขณะที่เธอพยักหน้าและพาเขาไปที่ทางด้านอาหาร

มีขนมปังเครื่องเทศ น้ำผึ้งและแฮมแข็ง

โชคดีที่ลูหลี่เป็นผู้เล่นและเขาก็สามารถกินได้อย่างไม่จำกัด อาหารนั้นเต็มปากของเขาเลยทีเดียว แต่เขาก็จำเป็นที่จะต้องกินทั้งหมด

หลังจากกินอาหารทั้งหมดไปแล้ว เขาก็ได้รับค่าความแข็งแกร่ง +10 อย่างไม่คาดฝัน

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การเพิ่มอย่างถาวร มันมีผลเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

"ข้าอยากจะพักผ่อนที่นี่และซ่อมชุดเกราะหนังของข้า" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาเช็ดปากมันๆของเขาและถูแผงคอของเขาอย่างหยาบคาย"ถ้าท่านมีหนังเซนทอร์ดีๆ ข้ายินดีที่จะชื้อมัน หนังของแพะภูเขานั้นมันร้อนซะเหลือกัน "

หนังเซนทอร์ที่เป็นสินค้าเฉพาะของโทเทมแห่งความหวาดกลัวนั้นพิเศษมาก มันเย็น บางและยังรักษาความอบอุ่นของผู้ใชได้อีกด้วย

"ถ้าเจ้ามีคำถามอะไรก็ถามอีกได้เลยนะ" ชาแมนรู้สึกยินดีที่ลูหลี่นั้นชอบเกาะหนังของพวกเขาและเธอก็ได้ทำการเปิดประตูให้เขาเองเลย

ลูหลี่ได้ออกมาจากเต็นท์ของชาแมน ซึ่งยาม A กำลังเฝ้าเตนท์อยู่ ในตอนนี้ อย่างน้อยเขาก็ได้รับความไว้วางใจนิดหนึ่งจากพวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวแล้ว

"เธอเจอไข่มังกรหรือยัง? ฉันหวังว่ามันจะไม่อยู่ในเต็นท์นั้นนะ "ลูหลี่ส่งข้อความไปหาฮาชิจัง

เธอคนนั้นเป็นบอสชาแมน ระดับอย่างน้อยก็ 50 และน่าจะแข็งแกร่งที่สุดในค่ายแห่งนี้ ถ้าเธอซ่อนมังกรไว้ในห้องของเธอแล้ว ฮาชิจังคงจะต้องยอมแพ้ในเรื่องไข่มังกรแล้ว

"ยังเลย ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย "ฮาชิจังพูดออกมาด้วยความรู้สึกท้อแท้

"มันควรจะมีที่ๆพวกเขาใช้ฟักไข่สิ" ลูหลี่พูดออกมา เพราะไข่พวกนี้การที่จะฟักได้นั้นต้องการความอบอุ่นมากๆ

ด้วยความคิดนี้ ลูหลี่จึงได้เดินไปตามคอกม้า

ลูหลี่ไม่กล้าที่จะปล่อยฮาชิจังไปเลย แม้ว่าการที่เขาแบกเธอไปไหนด้วยจะไม่สะดวกสบาย แต่หากปล่อยเธอไปก็มีโอกาสที่เธอจะถูกจับกินโดยพวกทอรัสนััน เช่นนี้แล้ว การที่เขายังแบกเธอไปไหนมาไหนด้วยจึงเป็นการดีกว่า

"มันอยู่ตรงนี้หรือเปล่า?"ลูหลี่ถามขึ้นมาอีกครั้ง

"นายน่ารำคาญมากเลยนะ นายถามฉันมาแปดครั้งแล้ว งั้นคราวนี้ลองไปที่ค่ายทหารดู "ฮาชิจังนั้นถูกจับมัดอยู่บนไหล่ของลูหลี่ มันจึงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก

"เรามีเวลาอีกแค่ 1 ชั่วโมงนะ ถ้าเราถูกเจอล่ะก็ ยุ่งแน่ "ลูหลี่ขู่ขณะเดินเข้าไปในค่ายทหารของพวกทอรัส มีทอรัสหนุ่มหลายคนที่นี่ พวกเขาคงจะมาเพื่อฝึกกับอาจารย์ผู้ฝึกสอน

แม้ว่าเผ่าพันธุ์นี้จะไม่ได้มีแค่นักรบ แต่เขาไปที่ไหนก็พบแต่นักรบเป็นส่วนมาก

เมื่อลูหลี่เดินเข้าไปในค่ายทหารแห่งนี้ เขารู้สึกอ่อนแอจัด

อย่างไรก็ตา มเขาดูเหมือนจะได้รับความไว้วางใจจากพวกของโทเทมอันน่าหวาดกลัวอยู่ ดังนั้นแล้ว ทอรัสพวกนี้จึงไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเขา

"ว้าว ลูกวัวที่นี้น่ารักมากๆเลย"

หลังจากเห็นว่าพวกเขาถูกละเลยไปแล้ว ฮาชิจังก็ได้พูดขึ้นมา ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถต่อต้านสิ่งน่ารักๆได้เลย

ไม่ว่ามอนสเตอร์พวกนี้จะดุร้ายมากแค่ไหน ตอนเด็กๆมันก็น่ารักมากเลย

"หุบปากได้แล้ว พวกมันสามารถกัดหัวของเธอได้เพียงอ้าปาก ถ้ามันต้องการ"ลูหลี่พยายามที่จะขู่ให้เธอกลัวขณะที่เขามองหาที่คุมขัง

ที่คุมขังนั้นจำเป็นมากสำหรับทุกๆเผ่า

หากพวกเขามีเหยื่อส่วนเกิน เหยื่อพวกนั้นจะถูกเก็บไว้ในที่คุมขัง สัตว์เลี้ยงอย่างแพะภูเขาก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน

ถ้าไข่มังกรยังไม่ได้ฟัก มันก็จะต้องถูกเก็บรักษาไว้ในที่ไหนสักแห่ง มันอาจจะเป็นพื้นที่ขนาดเล็กที่มีแค่ถังอาหาร ที่ฟักไข่พร้อมด้วยอาหารบางอย่าง ...

ในที่สุด พวกเขาก็ค้นพบเข้ากับสิ่งที่พวกเขากำลังมองหา มันอยู่ใกล้กับช่างตีเหล็ก

"ฮ่า เจ้าหนุ่ม เจ้ามีง้าวที่ดีเลยนิ"ช่างตีเหล็กทอรัสที่กำลังถือค้อนเหล็กอันใหญ่ตะโกนใส่ลูหลี่

เมื่อได้ยินแบบนั้น ลูหลี่ได้หยุดพูดกับฮาชิจังในทันที

"มันเป็นของที่พ่อมอบให้ข้านะ พลอยสีม่วงเม็ดนี้ก็ได้ถูกตีและหลอมโดยพวกคนแคระ "

ฮาชิจังได้แต่ยิ้มให้กับตัวเอง เธออยากที่จะรู้ว่าหัวหน้าของเธอนั้นจะโกหกยังไง ซึ่งหัวหน้าของเธอก็โกหกได้เป็นธรรมชาติและไม่มีอาการอะไรบนใบหน้าเลย

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไอเท็มเงินที่ดรอบมาจากอารามสีแดง แต่เขาก็ยังสร้างประวัติให้มันได้อีก

"ให้ข้าดูมันหน่อยสิ เจ้าหนุ่ม " ช่างตีเหล็กวางค้อนเหล็กลงไปและยื่นมือมาหาลูหลี่

"ไม่ ยกเว้นแต่ว่าท่านจะเอาชนะข้าได้ ตระกูลเขาหินจะไม่มอบอาวุธตัวเองให้กับใคร แม้ว่าข้ายังน้อย แต่มันก็เปรียบเสมือนกับข้า"เมื่อเขาได้ยินลูกวัวตัวเล็กๆพูดแบบนี้ช่างตีเหล็กก็โกรธมาก แต่หลังจากที่เขาได้ยินประโยคที่สอง เขาก็ได้แต่ลดฐิติของตัวเองลงไป

ทอรัสตัวเล็กๆอีกคนที่ตีอาวุธอยู่ข้างๆก็ได้หัวเราะขึ้นมา

"กลับบ้านไปดื่มนมซะเถอะ เจ้าลูกวัวบ้า" ช่างตีเหล็กพูดขึ้นมา เพราะเขานั้นไม่สามารถท้าทอรัสตัวน้อยนี้ได้ให้มาสู้กันได้

ลูหลี่ยั่วยุเขาเล็กน้อยด้วยการยกกีบของเขาขึ้นมา แต่ในที่สุดเขาก็เดินไปหาช่างตีเหล็กอีกคน

NPC ที่เขาเดินมาหาด้วยเป็นทอรัสเพศผู้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนแก่ๆอย่างเขามาอยู่ที่นี้ สาเหตุที่พวกเขาอยู่ที่นี้ เป็นเพราะพวกเขานั้นแก่และไร้ซึ่งความกระตือรือร้นในการต่อสู้ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่พวกเขาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังจากเผ่าพันธุ์ของตัวเองหรอกนะ

"มีอะไรให้ข้าช่วยงั้นเหรอ เจ้าหนุ่ม?"ทอรัสแก่ถามออกมาอย่างมุทะลุ

"ข้ามาเรียนรู้วิธีเปลี่ยนดรูอิดให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยง อย่างที่ท่านเห็น ข้าจับดรูอิดตัวเล็กนี้ได้ในขณะที่กำลังล่าเซนทอร์ในป่า "ลูหลี่กล่าวขณะที่ชี้ไปที่ฮาชิจังที่ยังคงถูกจับมัดไว้บนไหล่ของเขา

มือและเท้าของเธอถูกมัดไว้ แต่เชือกนั้นก็ไม่ได้ผูกแน่นมากนัก ซึ่งนั้นก็พอแล้วที่จะทำให้เธอเป็นอิสระ เมื่อเธอได้ยินบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับการที่จะทำให้ตัวเธอเป็นสัตว์เลี้ยง เธอก็ได้แต่เอามือของเธอตะปบไปที่หลังของลูหลี่

"ข้าคิดว่าน่าจะมีแต่เพียงนักล่าเท่านั้นที่สนใจในเรื่องแบบนี้" ทอรัสชรากล่าวในขณะที่เขายิ้มอย่างไม่แยแส "เซนาเรียสกำลังมองดูอยู่ ปล่อยดรูอิดนั้นไปเถอะ"

"แต่ข้าอยากได้มันเป็นเลี้ยงสัตว์จริงๆ" ลูหลี่พึมพำออกมาด้วยความไม่พอใจ "มีสัตว์เลี้ยงให้เลือกอยู่ที่นี้ไหมล่ะ?"

"บางที เจ้าน่าจะเลี้ยงโคโดนะ เมื่อมันอายุมากขึ้น เจ้าสามารถขี่มันและนำมันตามเจ้าเข้าสู่สนามรบได้ "ทอรัสชรามองลูหลี่เป็นแค่ไอ้หนูเท่านั้น เขาไม่คิดที่จะสนใจเจ้าลูกวัวนี้เลย

จากนั้นเอง ทอรัสชราก็ได้ผลอยหลับลงไป