จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 487

บทที่ 487: ซื้อโคโด

"โคโดก็ดี ข้าจะชื้อตัวหนึ่งล่ะกัน เผ่าเขาหินชอบสีดำพอดีเลย "ลูหลี่พึมพำเสียงดังพอที่ชายชราจะได้ยิน

มีสัตว์หลายตัวอยู่ในที่กักขัง มีแพะภูเขาจำนวนโหลหนึ่ง ซึ่งก็มีโคโดมากเลยทีเดียวและรวมถึงสัตว์ชนิดอื่นเหมือนกัน

"นี่แหละ! ไปข้างหน้าเลย!"ฮาชิจังรู้สึกตื่นเต้นมาก โชคดีที่เธอไม่ได้กระโตกกระตากมากนัก

หากเธอตะโกนออกไปล่ะก็ ทอรัสชราคงจะรู้แน่นอน ซึ่งมันจะทำให้พวกเขาทั้งสองมีปัญหาหนักเลย

"ใจเย็นๆ ค่อยๆบอกตำแหน่งใกล้เคียงกับฉัน "ลูหลี่กล่าวขณะที่เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

เขาไม่กล้าที่จะเดินไปหาเป้าหมายอย่างตรงๆเลย ดูเหมือนว่าทอรัสชราคนนี้จะมีความรู้มาก นั้นทำให้เขาไม่คิดที่จะเชื่อใจในตัวลูหลี่เลย

ลึกลงไปในที่คุมขัง มีสัตว์ตัวเมียที่ต้องคอยรับผิดชอบในการเลี้ยงดูเด็กๆอยู่ พวกมันมองลูหลี่อย่างระมัดระวังขณะที่พวกมันส่งเสียงข่มขู่ออกมา

"ในตู้ทางด้านซ้าย" ฮาชิจังพูดออกมาในขณะที่มองเครื่องตรวจจับของเธอ

ด้านขวาเป็นที่เก็บสัตว์เลี้ยงหลายชนิดไว้ และด้านซ้ายก็เป็นเหมือนกับคลังเก็บของ แน่นอนว่าพวกมันทั้งหมดถูกล็อคอยู่

ลูหลี่ไม่ได้เลี้ยวซ้ายไปในทันที เขาทำท่าว่าเขาไม่สนใจมันและกำลังเดินไปทางอื่น จากนั้นเอง เขาก็มองไปที่โคโดตัวประมาณหนึ่งและส่งเสียงออกมาเสียงดังว่า"โคโดสีดำแถวที่ 18 ราคากี่เหรียญทอง?"

เขาไม่ได้พูดออกมาแบบนี้เพื่อการแสดง ถ้าเขาสามารถซื้อได้จริง เขาก็ไม่ต้องการที่จะปล่อยโอกาสที่จะได้รับพาหนะไป

โคโดเป็นพาหนะพิเศษของเผ่าทอรัส แต่ไม่ได้หมายความว่าเผ่าอื่นจะไม่สามารถขี่มันได้ ซึ่งหากค่าชื่อเสียงของคุณไม่สูงมากพอ คุณก็จะไม่สามารถชื้อมันได้ นั้นทำให้ไม่มีเผ่าไหนที่สามารถชื้อขายพาหนะตัวนี้แบบผูกขาดได้เลย

โดยหากไม่ได้นึกถึงวิธีนี้แล้ว ยังมีวิธีอื่นที่จะได้รับพาหนะเฉพาะเผ่าแบบพิเศษอยู่

ครั้งแรกที่สามารถทำแบบนั้นได้มันจะอยู่ในกิจกรรมพิเศษ ในกิจกรรมบรูเฟส ผู้เล่นสามารถได้รับพาหนะพิเศษได้สองตัวนั้นก็คือ แกะบรูเฟสแสนว่องไวและโคโดบรูเฟสแสนว่องไว วิธีที่สองคือของที่ดรอบมาจากบอสและวิธีที่สามก็คือแบบที่ลูหลี่กำลังทำอยู่

"หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทอง ถ้าเจ้าต้องการล่ะก็ ข้าจะให้อาหารโคโด 10 ชิ้นเลย แต่เจ้าต้องดูและมันสักพักก่อนนะ ถึงจะสามารถขี่มันได้ "ทอรัสชราได้กล่าวพร้อมกับเดินมาทางเขาอย่างช้าๆ

ลูหลี่ได้คิดค่าใช้จ่ายในใจของเขาอย่างรวดเร็ว มันควรจะใช้เงินไปประมาณ 30 เหรียญทองในการที่ให้นักรบทอรัสจับโคโดพวกนี้มา ซึ่งการที่พวกเขาใช้เวลาเลี้ยงมันในสองสามเดือนก็ไม่น่าจะใช้เงินไปมากกว่า 2-3 เหรียญทอง แม้ว่าจะมีค่าแรงงานรวมอยู่ด้วย มันก็จะต้องไม่เกิน 50 เหรียญทองสิ ถ้าเขาขายมันให้กับลูหลี่ 150 เหรียญทอง นั่นก็กำไรกว่า 200% แล้ว

ทอรัสไม่ได้ทำธุรกิจเหมือนกับก็อบลิน แต่ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะโง่

"โชคดีเลย ข้าจับดรูอิดนี้มาและคิดจะขายมันเป็นเงินพอดี ถ้าไม่งั้นแล้ว ข้าคงจะไม่สามารถชื้อมันได้ "ลูหลี่พูดออกมา ดูเหมือนว่าเข้าจะพูดประมาณว่าเขาเข้าใจในเรื่องของธุรกิจดี"แต่อย่าคิดที่จะหลอกนักสู้แสนยิ่งใหญ่แห่งเผ่าเขาหินได้"

หัวใจของทอรัสชราแทบจะตกลงไปตาตุ่ม เจ้าลูกวัวตัวนี้มันกำลังจะต่อราคากับเขา

"ท่านจะต้องให้อานกับข้าและมันจะต้องเป็นอันที่ใหม่ที่สุดของท่าน" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาจ้องมองไปที่ดวงตาสีม่วงของทอรัสและลูหลี่ก็ได้พ่นลมหายใจออกจากจมูกของเขา

โอ้ว ยังไงมันก็เป็นแค่ลูกวัวไร้ประสบการณ์น่า เมื่อมันได้ยินอย่างนั้น ทอรัสชราก็ได้เยาะเย้ยในใจและพูดออกมาอย่างใจเย็น "ได้ๆ ข้ามีอานดีๆอยู่ ข้าจะเอามันมาให้เจ้าเอง รอข้าเพียงแปปเดียว เดี๋ยวข้าจะกลับมา"

ถึงแม้ว่าเขาจะตื่นเต้นเล็กน้อยจากการที่เขาถูกจับได้ แต่เขาก็เหลือบไปที่ตู้ด้านซ้ายเพื่อให้แน่ใจว่ามันล็อก ก่อนที่เขาจะออกไปเพื่อไปเอาอาน

ลูหลี่รอเวลานี้มานานแล้ว ก่อนที่จะถามฮาชิจังว่าให้ปลดล็อคตู้ไหน

ลูหลี่นั้นเป็นนักรบทอรัส การที่เขาจะปลดล็อคตู้พวกนั้น ยังไงเขาก็ต้องทำลายพวกมัน ด้วยเหตุนี้แล้ว ทอรัสชราจึงได้ปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพัง อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้วลูหลี่เป็นโจรและทักษะปลดล็อคก็เป็นหนึ่งในทักษะพิเศษของเขา

ตราบเท่าที่ระดับของทักษะสูงพอ ไม่ว่าอะไรจะถูกล็อคก็สามารถปลดล็อคได้

ลูหลี่ใช้เวลาสักครู่หนึ่งและตู้ก็ได้เปิดออกมา ข้างในมีไข่มังกรที่เรืองแสงแวววาว ซึ่งนี้ก็คือสิ่งที่พวกเขาต้องการตั้งแต่แรกแล้ว

ลูหลี่กลัวว่ามังกรจะออกมาจากไข่ กลัวว่าเขาจะทำร้ายชีวิตอันแสนเปราะบางนี้ เขาจึงได้เก็บพาชนะที่ใส่มันมาไว้ในกระเป๋าของเขาด้วย

โชคดีที่เขาได้รับอนุญาตให้ใส่ไว้ในกระเป๋า แม้ว่ามันจะต้องการพื้นที่ว่างถึงสี่ช่องก็ตาม

"มันเป็นของฉันนะ! มันเป็นของฉันนะ!"ฮาชิจังรู้สึกกังวลเล็กน้อย เมื่อลูหลี่ยัดมันลงในกระเป๋าของตัวเอง เธอเกลียดที่มือและเท้าของเธอถูกมัดมาก ไม่งั้นเธอคงจะกัดไปที่เขาแล้ว

"เงียบปากเดี๋ยวนี้เลย ฉันทำเพื่อเธอนะ" ลูหลี่ขู่เธอ ก่อนที่จะปิดตู้และล็อคมันเหมือนเดิม

จากนั้น เขาก็กลับไปที่เดิมและแกล้งทำเป็นหยอกล้อกับโคโด

"นี่เป็นอานที่ดีที่สุดที่ข้ามีแล้ว ข้าเสียเหรียญทองไปหลายเหรียญเลย แต่มันจะทำให้เจ้านั่งได้สบายมาก"ใช้เวลาไม่นานนัก ทอรัสชราก็ได้กลับมาพร้อมกับอานที่เขาชื้อมา

ลูหลี่อยากจะสาปแช่งเขามากเลย นี้มันเป็นอานระดับต่ำสุด ซึ่งมันก็ดูเหมือนกับของที่ช่างฝีมือในเมืองลมวายุสร้างมาก

ทอรัสชราไม่ได้กังวลเรื่องที่ลูหลี่จะรู้ความแตกต่างนี้เลย

เขาแค่คิดว่าลูหลี่นั้นมีเงินมากและอายุยังน้อยก็แค่นั้นเอง

ในความเป็นจริง ทอรัสส่วนใหญ่ที่ออกมาจากเผ่าก็ล้วนแล้วแต่คล้ายเขา ยกเว้นแค่พวกนั้นจะโง่กว่าและหลอกง่ายกว่าเท่านั้นเอง

"แล้วข้าจะเรียกมันออกมาได้ยังไง? สัตว์เลี้ยงนี้จะช่วยข้าสู้หรือเปล่า? สมาชิกของเผ่าเขาหินจะรู้สึกไม่ดีแน่ถ้ามันไม่สู้ด้วย "ลูหลี่เล่าเรื่องไร้สาระขึ้นมา ด้วยความกลัวที่ทอรัสชราคนนี้จะเดินไปเช็คตู้เก็บของ

ทักษะปลดล็อคนั้นจะทำลายตัวล็อคจากข้างใน ซึ่งในตอนนี้มันก็ปิดไว้อยู่ แต่ทอรัสชราก็ยังระแวงมันมาก ถ้าเขาเปิดออกมา เขาต้องรู้แน่นอนว่าเขาเป็นคนทำ

เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้ว หายนะคงอยู่ใกล้กับเขาไม่ใกล้ไม่ไกล ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ลูหลี่คงได้แต่อ้อนวอนกับโชคชะตาของเขาเท่านั้น

ทอรัสชรายิ้มอย่างดูถูกเยียดหยามให้กับความไม่รู้ของลูหลี่

เขาค่อยๆเดินไปที่ตู้และใจของลูหลี่ก็เต้นแรงมาก เขากำลังพยายามที่จะคิดหาทางเอาชนะทอรัสอยู่ อย่างน้อยเขาก็ต้องสู้ล่ะวะ

โชคดีที่ทอรัสชราไม่ได้หยุดดูตู้ล็อคที่ถูกทำลายไป

เขาเดินเข้าไปในตู้ด้านในสุดและเอากุญแจมือออกมาจากเข็มขัดเพื่อเปิดตู้

แน่นอนว่าลูหลี่รู้อยู่แล้วว่าพาหนะที่เขาชื้อมาสามารถที่จะอัญเชิญออกมาได้ แต่ความเซ่อซ่าของเขาดูเหมือนจะทำให้ทอรัสชราคล้อยตามไปด้วย

ทอรัสชราได้หยิบไผ่ออกมาก่อนที่จะสร้างตราโคโดตามที่ลูหลี่ต้องการ แต่ลูหลี่ก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มไป

ลูหลี่หยิบถุงหนังขึ้นมาและเทเหรียญทองไว้กับโต๊ะ ก่อนที่เขาจะเอาครึ่งหนึ่งที่นับรวมได้ 150 เหรียญทองแยกออกไป ซึ่งนั้นหมายความว่าลูหลี่นั้นได้เตรียมเงินไว้ล่วงหน้ามานานแล้ว