จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 485

บทที่ 485: ทอรัส

"ผ... ผูก?"ฮาชิจังรู้สึกตกใจมาก

ไม่กี่นาทีต่อมา ก็ได้มีทอรัสตัวโตมุ่งหน้าไปยังแคมป์โทเทมอันน่าหวาดกลัว มันสวมชุดเกราะหนังแพะพร้อมกับถือง้าวสีม่วงและกำลังแบกเหยื่อไว้บนไหล่ของมัน

"หยุด!"สามสองคนที่ทางเข้าหน้าแคมป์ได้ชูอาวุธขึ้นมาและสั่งให้ทอรัสตัวนั้นหยุดขยับ

"ขอกล่าวทักทายพวกท่านจากพระแม่แห่งแผ่นดิน" ทอรัสตัวนั้นได้พูดด้วยเสียงดังสนั่น "ข้าคือ เท็กจากตระกูลเขาหินและข้าได้รับบาดเจ็บจากการล่าพวกเซนทอร์ ข้าต้องการที่จะเข้าไปชื้ออาหาร"

"เท็ก? เจ้ายังดูเด็กอยู่เลย?"ยามของแคมป์นั้นก็เป็นทอเรสและมันก็กำลังจ้องมองไปที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้อยู่

"ข้าขอแค่สามเดือนเท่านั้น หลังจากสามเดือนผ่านไป ข้าก็จะกลายเป็น เท็ก เขาหิน ข้าจะกลายเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งอย่าง วาก้า เขาหิน "ทอรัสที่มีเขาดำได้กล่าวออกมาเสียงดังพร้อมกับทุบไปที่หน้าอกของมันด้วยความหยิ่งยโส

วาก้า เขาหิน เป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของทอรัส ในประวัติศาสตร์ของพวกมันได้มีการกล่าวกันว่าวาก้ามีเปียยาวถึง 87 เปีย

ตัวเลขนี้ทำให้เขาดูกล้าหาญมาก แต่ตระกูลของเขาก็ได้สูญหายไปตามกาลเวลา นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเป็นทอรัสแล้ว ก็ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาเลย

ทอรัสจะกลายเป็นวัยหนุ่มเมื่ออายุครบ 15 ปีและมีอายุขัยเหมือนกับมนุษย์ พวกเขาจะได้รับชื่อที่แตกต่างกันไป เมื่อถึงเวลาหนึ่งของชีวิต ประการแรกเลย พวกเขาจะมีชื่อในวัยเด็กกันแทบทั้งหมด มันก็คล้ายๆกับตอนที่คุณเรียกชื่อหมานั้นแหละ ในวัยหนุ่มสาว พวกเขาจะมีชื่อที่ดูทางการมากขึ้น แต่พวกเขาจะยังไม่สามารถมีนามสกุลได้ แต่เมื่อพวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างเต็ม พวกเขาจะสามารถมีนามสกุลและมันจะเหมือนกับการต่อสู้เพื่อตระกูลเลย

ยามทั้งสองคนยังคงจ้องมองเขา แต่ความสงสัยในสายตาของพวกเขาก็ค่อยๆจางหายไป เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว เขาก็เป็นแค่ลูกวัวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

"ถ้าเจ้าเจ็บล่ะก็ ข้าพาเจ้าไปหาชาแมนได้นะ"

ยามได้หันเข้าไปที่แคมป์และส่งสัญญาณให้ลูหลี่เดินตามเขาไป

"เดี๋ยวก่อน ทำไมเหยื่อบนไหล่ขอเจ้าจึงดูเหมือนกับเอลฟ์ที่เป็นดรูอิดกัน?"

ทหารยามคนนี้มีความรู้ความชำนาญมาก เพราะสามารถมองเห็นได้เลยว่าเสือดาวที่กำลังกลายร่างอยู่นั้นเป็นดรูอิด

ซึ่งจริงๆแล้วลูหลี่ก็เป็นทอรัสและฮาชิจังก็เป็นเหยื่อที่ลูหลี่นั้นล่ามา

"อะแฮ่ม เราไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กันไปแล้วเหรอ ข้าเกือบจะล่าพวกเซนทอร์ได้แล้ว "ลูหลี่กล่าวด้วยความโกรธ" ถ้าไม่ใช่เพราะดรูอิดบ้านี้ที่มันหยุดข้าล่ะก็ ... "

"เจ้าควรจะฆ่าเธอ" ยาม B เองก็ได้แสดงความเกลียดชังออกมา ซึ่งมันเหมือนกับว่าเขาจะทำแบบนั้นเลย หากลูหลี่ไม่ทำในตอนนี้

ลูหลี่เองก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่กลัวเรื่องที่ทอรัสจะฆ่าฮาชิจังเลย เพราะนั่นเป็นเพียงแค่การสูญเสีย EXP 10% แต่เขากลัวว่าเขาจะไม่สามารถใช้เครื่องตรวจจับมังกรได้ต่างหาก

"พอแล้วคาทู เราไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำกับเหยื่อของคนอื่นหรอกนะ เจ้าไม่ควรที่จะยื่นจมูกของเจ้าไปใส่เหยื่อของคนอื่น นั้นเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดของทอรัสเลย "ยามอีกคนกล่าวขึ้นมาเพื่อที่จะหยุดยาม B

ลูหลี่ก็คิดว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นถูก

โดยทั่วไปแล้ว ทหารของทอรัสนั้นแตกต่างไปจากทหารของเอลฟ์ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อคนในเผ่าเลวร้ายนัก เพราะดรูอิสทอรัสและเอลฟ์ทอรัสนั้นยังคงอยู่ร่วมกันในป่าแสงจันทร์

อย่างไรก็ตาม พวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวนั้นมักจะขัดต่อประเพณีของทอรัสแบบดั้งเดิมกัน

พวกเขาเชื่อว่าดินแดนแห่งนี้กำลังป่วยอยู่และจะต้องทำความสะอาดให้หมดจด

"เมื่อเจ้าพบกับชาแมน เจ้าจะต้องดีขึ้นมาอย่างแน่นอน" ลูหลี่กระซิบกับเสือดาวตัวน้อยที่กำลังนอนอยู่บนไหล่ของเขา

"อี๋... นี้มันน่ากลัวมาก! พวกเขาจะฆ่าฉันไหมเนี้ย "อุ้งเท้าของฮาชิจังถูกมัดไว้อยู่ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะเอามันมาปิดตาไว้แล้ว

แคมป์แห่งนี้ค่อนข้างน่ากลัวใช่ย่อย นอกเหนือจากเต็นท์และที่อยู่อาศัยที่ทรุดโทรมแล้ว ก็มีเสาบางเสาที่ใหญ่กว่าปกติ เสาพวกนี้มีความคล้ายคลึงกับแคมป์อื่นๆของพวกทอรัส แต่นี่เป็นโทเทมที่สามารถถูกดึงขึ้นมาโดยทอรัสนักรบเพื่อใช้เป็นอาวุธได้

ซึ่งเสาในแคมป์ของพวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวก็ใช้เป็นที่ลงโทษด้วย

เสาหลายเสามีศพที่ห้อยอยู่ตามเสา ซึ่งแต่ละศพก็มีบางศพที่เน่าไปแล้วด้วย แทบจะแยกเผ่าพันธุ์ของคนที่ถูกแขวนไม่ได้ด้วยซ้ำ มี ก็อบลิน เซนทอร์ ออร์ค ...

มีก๊อบลินตัวหนึ่งอยู่บนเสา เลือดจากกระเพาะของมันไหล่ลงมาจนทำให้ไม้เต็มไปด้วยเลือด

ส่วนเสาที่ดูจะน่ารังเกียจที่สุดคงจะเป็นเสาที่แขวนพวกเซนทอร์ไว้ เซนทอร์บางตัวก็ยังไม่ตายและยังเคลื่อนไหวได้ แต่ผิวหนังของมันถูกลอกออกไปหมดเลย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมแคมป์แห่งนี้จึงได้กลายเป็นภารกิจสำคัญในอนาคต ฝ่ายเผ่าพันธุ์และฝ่ายเผ่าพันธมิตรจะต้องทำงานร่วมกับไนท์เอลฟ์และทอรัสแห่งหมู่บ้านป้านสายฟ้าที่เป็น NPC ไม่เพียงแต่จะต้องล้อมรอบค่ายนี้เท่านั้น แต่พวกเขายังต้องจัดการกับทอรัสแห่งโทเทมที่น่าหวาดกลัวทั้งหมดโดยห้ามให้มีใครหนีไปได้เด็ดขาด

"หลับตาลงซะ เราเป็นผู้เล่นนะ "ลูหลี่พยายามกระซิบเพื่อปลอบโยนฮาชิจัง ในตอนนี้ จิตใจของเขาจดจ่อกับการขโมยไข่มังกรเท่านั้น

เขาได้แต่สาปแช่งนักออกแบบเกมในหัวใจของเขาเป็นพันครั้ง ควรมีป้ายบอกที่ทางเข้าแคมป์ว่าเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีและผู้ที่เป็นโรคหัวใจไม่ควรได้รับอนุญาตในการเข้ามาหน่อยนะ

ด้วยความสงบที่ลูหลี่แสดงออกมาภายนอก จึงทำให้พวกยามเชื่อใจเขามากขึ้น

พวกเขาคิดว่าลูกวัวตัวนี้ยังคงอ่อนหัดอยู่เหมือนเดิม แต่ในวันหนึ่งเขาก็คงจะมีโอกาสเข้ากับโทเทมอันน่าหวาดกลัวได้อยู่

ในแคมป์นี้มีดรูอิดน้อยมาก ซึ่งพวกเขาทั้งหมดล้วนแล้วแต่อ่อนแอ เพราะความเชื่อที่พวกเขาเชื่อ อย่างไรก็ตาม บทบาทของผู้เล่นชาแมนในแคมป์นี้เหนือกว่าชาแมนในเผ่าอื่นๆมาก [อาชีพดรูอิดต่ำเตี้ยในที่แห่งนี้ แต่ชาแมนโคตรพระเจ้า]

ผู้นำของโทเทมแห่งความหวาดกลัวคือ มากาทา โทเทมแห่งความหวาดกลัว เธอเป็นชาแมนผู้ยิ่งใหญ่ผู้ซึ่งเคยได้ยิน'เสียงร้องไห้ของพระแม่พระธรณีในฝันของเธอ' ซึ่งวิญญาณบรรพบุรุษก็ได้บอกเธอเกี่ยวกับความหายนะที่บุคคลภายนอกจะนำมาด้วย ข่าวนี้จึงทำให้เธอมีชื่อเสียงมากเลย

ชาแมนที่พวกเขามาพบคือชาแมนทอรัสหญิงในหมู่บ้านโทเทมอันน่าหวาดกลัว

ผู้หญิงหลายคนเผ่าทอรัสมักจะเลือกที่จะกลายเป็นชาแมนกัน เนื่องจากพวกเขาจะได้มีความรู้สึกที่ได้เชื่อมต่อกับพระแม่ธรณีให้กล้าแกร่งยิ่งขึ้น

ลูหลี่วางฮาชิจังไว้ที่เท้าของเขาและก้มคำนับทอรัสหญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ไม่ว่าตำแหน่งจะเป็นอย่างไรก็ตาม ความเคารพของเผ่าทอรัสต่อชาแมนจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

"เด็กน้อย ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นลูกหลานของวาก้า ข้าคิดว่าเผ่าเขาหินจะสูญพันธุ์ไปเสียแล้ว "ชาแมนกล่าวออกมาขณะที่เธอเงยหน้าขึ้น

เธอไม่ได้ดูดุร้ายหรือบ้าคลั่งตามที่ลูหลี่ได้จินตนาการไว้ แต่เธอค่อนข้างที่จะอ่อนโยนมากเลย เธอเหมือนกับคุณยายแสนใจดี ซึ่งมันค่อนข้างตรงกันข้ามกับการทรมานด้านนอกมากเลยทีเดียว