จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 484

บทที่ 484: โทเทมอันน่าหวาดกลัว

"เธอแน่ใจเหรอว่าใช่ที่นี้?"ลูหลี่พูดออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่น่าเชื่อใจฮาชิจังเท่าไหร่

"แคมป์โทเทมอันน่าหวาดกลัว มันก็ควรจะถูกต้องแล้วสิ" ฮาชิจังยืนยันขณะที่เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง เธอไม่ได้สังเกตเห็นถึงน้ำเสียงที่รู้สึกหงุดหงิดของลูหลี่้เลย

"เธอแน่ใจนะว่าแค่ให้ฉันมาปกป้องเธอ ไม่ใช่ว่าเธอจะให้ฉันไปเป็นทหารเนื้อหรอกนะ?"ลูหลี่พูดออกมาด้วยความต้องการที่จะออกไปแล้ว

ซึ่งฮาชิจังก็ได้ตระหนักถึงสิ่งที่ลูหลี่พูดและก็ได้สังเกตุเห็นว่าลูหลี่กำลังจะถอยกลับไป นั้นทำให้เธอต้องมายืนอยู่ข้างหน้าลูหลี่และพูดว่า "นายไม่สามารถออกไปได้นะ! ถ้านายหนีไป แล้วฉันจะทำยังไงกับเควสมังกรเด็กล่ะ?"

"ก็นี้มันแคมป์โทเทมอันน่าหวาดกลัว ถ้าเข้าไปเราสองคนตายแน่" ลูหลี่หมดคำที่จะพูดกับฮาชิจังเลย

โทเทมอันน่าหวาดกลัว [กระทิง] ส่วนใหญ่จะอยู่ในภูเขากรงเล็บหิน ดินแดนพันเข็ม ฟีราลัสและสถานที่อื่นๆ พวกมันประกอบไปด้วย นักรบ ชาแมนและดรูอิด เป้าหมายของพวกมันคือการทำลายศัตรูทั้งหมดของทอรัส [กระทิง]

อย่างไรก็ตาม ตามบรรทัดฐานของพวกเขาแล้ว สิ่งมีชีวิตทั้งโลกแทบจะเป็นศัตรูกับพวกมันทั้งหมด พวกมันจึงได้ประกาศเป็นศัตรูกับโลกไป

ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา ลูหลี่ก็เคยทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์นี้อยู่

สมาชิกของโทมเทมอันน่าหวาดกลัวคือ ทอรัสที่มาจากหมู่บ้านป้านสายฟ้า ตั้งแต่ดั้งเดิมแล้ว พวกเขาเป็นแค่ฝูงทอรัสที่ดุร้าย แต่พวกเขาก็ยังได้รับการยอมรับอยู่ อย่างไรก็ตาม จู่ๆก็มีข่าวที่พวกเขาเริ่มไปฆ่าคนบริสุทธิ์

เพื่อนร่วมงานที่เล่นเป็นทอรัสดรูอิดก็ได้บอกถึงเรื่องของโทเทมอันน่าหวาดกลัวรวมถึงประวัติอันแสนจะยาวนานให้แก่ลูหลี่ฟัง ซึ่งจริงๆแล้วประวัติของมันก็ไม่ได้มีมานานอะไรนักหรอก

มากาทา โทเทมอันน่าหวาดกลัวและสาวกของเธอคิดว่ามิตรภาพระหว่างแคร์ บลัดฮูฟกับพวกออร์คนั้นช่างน่าชิงชัง ในใจของพวกเขานั้น คาลิมดอร์เป็นดินแดนแค่ของเผ่าทอรัสเท่านั้นและไม่สมควรที่จะมีเผ่าพันธุ์อื่นเลย

ตามประวัติของเกมรุ่งอรุณ กลุ่มโทเทมอันน่าหวาดกลัวได้เข้าโจมตีก็อบลิน พวกเซนทอร์และฐานของพวกออร์ค พวกเขาฆ่าแม้แต่ทอรัสที่อาศัยอยู่กับเผ่าพันธุ์อื่น ด้วยความที่พวกเขาคิดว่าพวกนั้นมันทรยศ

พวกมันมีระดับต่ำสุดอยู่ที่ 35 และมีระดับโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 50 ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะได้เห็นบอสระดับ 60 หรือสูงกว่าในถิ่นฐานของพวกมัน

ไม่เข้าใจเลยว่าไข่มังกรที่ฮาชิจังตามหาทำไมถึงไปอยู่ในมือของพวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวกัน

มีการกล่าวไว้ว่าบิดาของมากาทาที่เป็นคนระดับสูงของสปิริตวอกเกอร์ ได้ฟังเสียงต่างๆของบรรพบุรุษของเขามาหลายปีแล้ว มันจึงทำให้เขาเป็นบ้าไปเลย

ตามการคาดเดาบางอย่างแล้ว พ่อของเธอเชื่อว่าเผ่าพันธุ์ของพวกเขาได้ถูกสังหารโดยใครก็ไม่รู้จำนวนมาก เขาจึงได้ตัดสินใจว่าจะต้องทำลายล้างเผ่าพันธุ์อื่นๆ เขากลายเป็นบ้าพร้อมกับเปลี่ยนความคิดของลูกสาวเขาไป

ซึ่งพ่อของมากาทาเชื่อว่า นักรบทอรัสจริงๆนั้นควรที่จะสามารถนั่งบนมังกรและมองลงมาที่ผืนดินจากบนฟ้าได้ ...

ผู้นำโทเทมอันน่าหวาดกลัว มากาทา โทเทมอันน่าหวาดกลัว เธอนั้นอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของหมู่บ้านป้านสายฟ้า ในความเป็นจริงแล้ว แม้แต่หัวหน้าแคร์ บลัดฮุฟก็ยังสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของเธอเลย

ด้วยเหตุนี้แล้ว เธอจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรมากเกินไป แต่เธอได้สั่งให้สาวกของเธอออกไปข้างนอกเพื่อไปหาจับมังกรชนิดใดก็ได้

"ฉันแน่ใจว่าไข่มังกรของฉันต้องอยู่ในแคมป์นี้แน่ พี่ใหญ่ลูหลี่ ฉันขอร้องให้พี่ช่วยนำมันกลับมาให้ฉันเถอะนะ"ก่อนที่เธอจะได้ไข่มาครอบครอง ฮาชิจังก็ตัดสินใจไปแล้วว่ามันเป็นของเธอ

ความโกรธของเธอเป็นของจริง ลูหลี่อดไม่ได้เลยที่จะเสียใจให้กับทอรัสแห่งโทเทมอันน่าหวาดกลัว

เพื่อประโยชน์ของมังกรเด็กของเธอแล้ว ความรับผิดชอบของลูหลี่จึงได้ถูกกระตุ้นอีกครั้ง

เขาไม่สามารถปัดการขอความช่วยเหลือของเธอไปได้เลย นั้นทำให้เขาต้องช่วยอย่างเดียวเท่านั้น

"ให้ฉันหาทางก่อนนะ"

ลูหลี่ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่านี้เป็นแคมป์ของพวกโทเทมอันน่าหวาดกลัว ซึ่งดีกว่าหมู่บ้านป้านสายฟ้าจริงๆมาก

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่มีทางที่จะผ่านแคมป์นี้ไปง่ายๆโดยการไม่ฆ่า แต่การลักลอบเข้าก็ไม่ได้ยากเกินไปนัก

"ถ้างั้น เราเรียกคนทั้งหมดในสมาคมมาก็ได้นิ" เด็กสาวตัวน้อยกระโดดพร้อมกับพูดออกมา

แปะ!

ลูหลี่ตบไปที่หน้าผากของเธอและก็ตำหนิเธอ "อย่าสร้างปัญหาให้มากกว่านี้สิ!"

ที่มากาทา โทเทมอันน่าหวาดกลัวไม่สามารถออกไปจากหมู่บ้านป้านสายฟ้าได้ เพราะเธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำอะไรแบบนั้นเลย แต่การโจมตีแคมป์ของเธอมันจะง่ายขนาดนั้นเหรอ? ถ้าเธอไม่มาที่นี้ด้วยตัวเอง เธอก็จะต้องส่งพวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวระดับ 50-60 มาที่แคมป์นี้แน่ ซึ่งสมาคมกฏแห่งดาบแม้จะมาทั้งหมดก็คงไม่สามารถต่อกรด้วยได้

"ถ้าหนูไม่ได้เจ้ามังกรน้อย หนูไม่มีทางที่จะถอยหรอกนะ" ฮาชิจังพึมพำขณะที่กลิ้งไปมาเป็นลูกบอล

เด็กสาวคนนี้เป็นนักเรียนมัธยมปลายและเป็นคนที่ฉลาดมาก ดังนั้นแล้ว การที่เธอมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้จึงทำให้เธอดูจะบ้าๆไปนิดหน่อย

ลูหลี่เข้าใจถึงจิตใจลึกๆที่ฮาชิจังหลงใหลในไข่มังกรดี เพราะเขาเองก็มีความรู้สึกแบบนั้นกับแหวนซูพรีม

เขาถอนหายใจข้างในพร้อมกับคิดหาวิธีที่จะช่วยเธอได้

พวกเขาไม่สามารถรีบได้ เพราะพวกเขาไม่รู้ที่ซ่อนของไข่มังกรเลย หากพวกเขาประมาทและทำให้พวกนี้สงสัยล่ะก็ โอกาสที่สองคงจะไม่มีอีกแล้ว

แต่ถ้าหากใช้เทคนิคบางอย่างล่ะ ...

ถ้าลูหลี่หรือฮาชิจังเป็นทอรัส นั้นก็อาจจะพอช่วยได้ แต่พวกโทเทมอันน่าหวาดกลัวก็ยังมีชื่อเสียงที่ไม่ดีในเผ่าพันธุ์ของตัวเองเลย

ทอรัสงั้นเหรอ?

ดวงตาของลูหลี่สว่างขึ้นมา เขาคิดไม่ออกได้ยังไงกันเนี้ย?

ดวงตาแห่งคำหลอกหลวงนั้นอยู่ในกระเป๋าเขาและมันก็พร้อมที่จะปฏิบัติการแล้ว

ดวงตาแห่งคำหลอกหลวงนี้ไม่ได้จำกัดแค่การเปลี่ยนเป็นอันเดตเท่านั้น เนื่องจากคำอธิบายของมันได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า สามารแปลงเป็นอะไรก็ได้

เพราแคร์นั้นเป็นมิตรกับซาร์ แคมป์นี้จึงเป็นของฝ่ายเผ่าพันธุ์

"อยู่ที่นี่และอย่าวิ่งไหนล่ะ" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาถึบเด็กสาวอย่างอ่อนโยน"ฉันจะไปหาไข่มังกรให้เธอเอง"

"นายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ลูหลี่" ฮาชิจังกล่าวออกมาฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

"อะแฮ่ม ก่อนหน้านี้ที่เธอเรียกฉันว่าพี่ใหญ่ มันไม่ได้ช่วยอะไรเธอหรอกนะ" ลูหลี่หัวเราะอย่างเย็นชาในขณะที่เขาส่ายหัวไปมา เด็กสาวตัวน้อยคนนี้แปลกจริงๆเชียว

"ฮิฮิ ปากของฉันมันพล่อยไปเองแหละ แต่ฉันอยากไปด้วยนะ"

ลูหลี่ดึงตัวของเธอมาไว้ข้างๆและทำหน้าจริงจังใส่เธอ

"อย่าดื้อกับฉัน ถ้าเธอต้องการไข่มังกร เธอจะต้องฟังฉัน "

"ฉันไม่ดื้อก็ได้ ถ้าไม่มีที่ตรวจจับมังกรแล้ว นายก็คงจะไม่สามารถหาไข่ลูกมังกรได้หรอกนะ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาให้ไข่ไก่มาแทน ฉันไม่ต้องการได้ลูกไก่นะ "ฮาชิจังพูด

"เครื่องตรวจจับอะไรนะ? งั้นก็แค่เอามันมาให้ฉันก็พอสิ "ลูหลี่กล่าวขณะที่เหยียดมือออกไป

ทันใดนั้นเอง ระบบก็ได้แจ้งให้เขาทราบว่า ไอเท็มของเควสไม่สามารถแลกเปลี่ยนซื้อขายได้

ซึ่งมันก็เป็นเครื่องตรวจจับมังกรจริงๆนั้นแหละ

ฮาชิจังเป็นคนที่สมควรค่าแก่การเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านการทำเควส" ด้วยของที่เธอเตรียมมาด้วย

ลูหลี่ใช้เวลาคิดสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนึกได้ถึงแผนๆหนึ่ง

"งั้นก็โอเค ฉันจะพาเธอไปด้วย แต่ฉันคงจะต้องผูกเธอไว้"