จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 441

บทที่ 441: ของขวัญของพาเมล่า

"ด้วยระดับที่ต่ำแบบนี้ การที่ฉันรับเควสนี้มาคงจะเกินกว่าความสามารถของฉันเอง "ลูหลี่กล่าวกับตัวเองในขณะที่ลูบสร้อยคอที่อยู่บนคอของเขา

มันจะเป็นยังไงกันนะ หากว่าเขารับภารกิจนี้ตอนที่มีระดับห้าสิบ?

เมื่อเขาได้ใช้เวลาคิดอีกครั้ง เขาก็ได้แต่ตระหนักว่าคำถามนี้มันดูโง่มาก ถ้าเควสนี้ได้ถูกมอบให้เขาในตอนที่เขามีระดับแบบนี้ นั้นก็หมายความว่า เควสมันควรที่จะอยู่ในระดับนี้อยู่แล้ว ความช่วยเหลือจากพาลาดินคาร์ลินก็เป็นตัวบ่งชี้ที่ดีในเรื่องนี้

บางทีสำหรับพาเมล่าแล้ว การที่เธอได้พบกับพ่ออีกครั้ง คงจะเป็นสิ่งที่เพียงพอแล้ว

ตอนที่เธอจากไปนั้น แม้แต่ลูหลี่ก็รู้สึกได้ว่าเธอนั้นมีความสุข

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความตายคืออะไร ชีวิตของเธอช่างแสนสั้นนัก

ที่นี่คือดาโรว์เชีย สนามรบของเหล่าวีรบุรษในอดีต มีคนนับไม่ถ้วนที่ได้ต่อสู้และตายลง ณ ที่นี้ ซึ่งในครั้งหนึ่ง ก็ได้มีเด็กสาวคนหนึ่งที่รอคอยพ่อของเธอกลับมา

ที่นี่คือ ดินแดนแห่งโรคระบาด ทุกๆอาณาเขตล้วนเต็มไปด้วยเหล่าโรคระบาด

ที่นี่คือ รุ่งอรุณ เกมที่แสนจะน่าทึ่ง

หลังจากที่เขาได้ใช้เวลาคิดสักพักแล้ว ลูหลี่ก็เตรียมตัวที่จะเดินทางออกจากดาโรว์เชีย ซึ่งในตอนนี้ได้กลับสู่สภาพเดิมแล้ว สภาพที่เต็มไปด้วยฝูงอันเดตทั่วทุกหนทุกแห่ง

เมื่อแสงได้ลาลับขอบฟ้าไป ลูหลี่ก็ได้มาอยู่ที่โรงแรมในทะเลทางใต้แล้ว เขาจ้องมองไปตามพื้นผิวของท้องทะเลและความคิดของเขาก็จมไปกับเรื่องตำนานของเหล่าโรคระบาด นักรบแห่งดาโรว์เชียและเด็กสาวกับตุ๊กตาของเธอ

"วันนี้ก็ยังคงเอาไวน์เหมือนเดิมหรือเปล่าคะ?"เสียงที่ฟังดูขี้เกียจเล็กน้อยได้ดังขึ้นใกล้ๆกับหูของเขา

ลูหลี่หันศีรษะกลับไปและเห็นว่าพนักงานเสิร์ฟสาวได้มานั่งอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว พร้อมด้วยไวน์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าเขา

"ข้ามีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่จะเล่าให้เจ้าฟัง มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยของเด็กสาวตัวน้อยและตุ๊กตาของเธอ ... "

เรื่องราวนั้นเรียบง่ายมาก ซึ่งลูหลี่ก็ได้เล่ามันจบ หลังจากที่เขากินไวน์หมดแก้วไปแล้ว และมันก็เป็นเรื่องยากมาก ที่จะอธิบายความรู้สึกอารมณ์ผ่านคำพูดได้

เขาอยากให้คนที่ฟังเรื่องราวนี้ ได้สัมผัสถึงมันจริงๆเลย

"เรื่องราวที่ท่านเล่าค่อนข้างที่จะธรรมดามากหากเทียบกับเรื่องราวของนักผจญภัยคนอื่นๆ และข้าก็ไม่ชอบตอบจบของเรื่องนี้เลย" พนักงานเสิร์ฟสาวกล่าวขณะที่เธอลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยรอยยิ้ม "ไวน์วันนี้ข้าขอเป็นคนเลี้ยงล่ะกัน หวังว่าคราวหน้า ท่านคงจะนำเรื่องเล่าที่จบอย่างมีความสุขมาเล่าให้ข้าฟัง "

หลังจากที่เธอจากไปแล้ว ลูหลี่ก็ได้สังเกตุเห็นหน้าไม้ถูกวางทิ้งไว้อยู่

ทันใดนั้นเอง ระบบก็ได้บอกว่าลูหลี่ทำภารกิจสำเร็จแล้ว เขาได้รับค่าประสบการณ์ ค่าชื่อเสียงและค่าทักษะพิเศษ

ในที่สุด ลูหลี่ก็มาถึงระดับ 33 แล้ว และตอนนี้ เขาก็มีระดับสูงกว่าผู้เล่นทุกๆคนในบอร์ดจัดอันดับระดับถึงสองระดับ

หน้าไม้มีขนาดเล็ก แต่กลับถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต รวมทั้งค่าสถานะที่ดีมากๆ มันจึงทำให้อารมณ์ของลูหลี่ดีขึ้นเล็กน้อย

หน้าไม้ของผู้พิทักษ์คริสตัล (ทองดำ): พลังโจมตี 32-42 ความคล่องแคล่ว +20 ความแข็งแกร่ง +8 เอฟเฟคพิเศษ 1: อัตราคริติคอล + 15% เอฟเฟคพิเศษ 2: ความเร็วในการโจมตีเพิ่มขึ้น + 25% เอฟเฟคพิเศษ 3: ในการฟัน 3 ครั้ง มีโอกาสที่จะทำให้ติดเอฟเฟคเลือดออกได้ ทับซ้อนได้ 5 สแต็ค ระดับความต้องการ 30 ความทนทาน 72/72

ที่ด้านล่างของอาวุธ มีข้อความที่เขียนบางอย่างไว้อยู่: ท่านเป็นคนที่มีจิตใจเมตตา

มันเป็นหน้าไม้ที่ดีพอสมควร อย่างน้อย มันก็ดีกว่าอันที่ลูหลี่มีอยู่ ซึ่งมันก็ถือว่าเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว ที่เขาจะได้อัพเกรดอาวุธโจมตีระยะไกลของเขา

จิตใจที่เมตตา ลูหลี่ที่เห็นคำนี้ได้แต่ส่ายหัวไปมา ใครก็ตามที่ได้เห็นพาเมล่าเหมือนกับเขา พวกเขาก็คงจะพยายามปกป้องรอยยิ้มอันแสนใส่ซื่อบริสุทธิ์นั้น

ที่เขาจำได้แม่นอย่างหนึ่งคือ พาเมล่าได้มอบสร้อยคอให้กับเขา

ลูหลี่ไม่ได้ดูรายละเอียดของไอเท็มเลย แค่เขาจ้องมองไปที่มัน เขาก็กลับไปนึกถึงเด็กสาวตัวน้อยอีกครั้งแล้ว

ของขวัญของพาเมล่า (ทองดำ): ความแม่นยำ + 30% ความเสียหาย + 10% เอฟเฟคพิเศษ: ชาของพาเมล่า เมื่อเปิดใช้งานจะฟื้นฟูพลังชีวิต 20% ทันทีและฟื้นฟูพลังชีวิตอีก 2% ต่อวินาทีเป็นเวลา 5 วินาทีถัดไป ไม่สามารถถูกขัดจังหวะได้ ไม่สามารถใช้กับเป้าหมายอื่นได้ ระยะเวลาคูลดาวน์ 30 นาที ความต้องการระดับ 30 ความทนทาน 72/72

ภายใต้ค่าสถานะและเอฟเฟคพิเศษได้มีข้อความๆหนึ่งติดอยู่: หนูคิดถึงคุณพ่อจริงๆนะ!

สร้อยคอนี้ถูกทำขึ้นมาด้วยหินก้อนเล็กๆและมีจี้อยู่ข้างใน ซึ่งภายในจี้ก็มีภาพที่พาเมล่ายิ้มขณะที่เธอกำลังสวมกอดกับพ่อของเธออยู่

ลูหลี่มองดูภาพเด็กสาวตัวน้อยผ่านจี้นี้และใช้ริมฝีปากของเขาสัมผัสไปที่จี้เบาๆ

พาเมล่า หวังว่าเธอจะเติบโตในอีกโลกหนึ่งพร้อมกับพ่อของเธอ โลกที่ไม่มีสงครามและโรคระบาด

นอกจากนี้แล้ว ราชากูลยังดรอบไอเท็มจำนวนหนึ่งด้วย ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอะไรเลย ที่อาวุธพวกนี้จะมีระดับ 45 ไอเท็มชิ้นแรกเป็นระดับทองดำและอีกสองชิ้นเป็นระดับทอง

ไอเท็มระดับทองดำมีช่องใส่พิเศษ แต่มันก็เป็นเรื่องยากมากที่จะหาหินลดระดับความต้องการอีกชิ้นมาใส่มันได้

นอกจากนี้แล้ว มันยังเป็นอุปกรณ์สำหรับพาลาดินสายฮีลเลอร์ ดังนั้นแล้ว ในตอนนี้มันจึงไม่ได้มีความสำคัญกับสมาคมกฏแห่งดาบมากนัก ความมืดอาจจะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถใช้มันได้ แต่เธอนั้นเกี่ยวข้องกับสมาคมเมืองหลวงแห่งเกียรติยศมากเกินไป ลูหลี่จึงไม่สามารถที่จะไว้ใจเธอได้เลย

ซึ่งราชากูลเองก็ยังดรอบหนังสือทักษะของอัศวินแห่งความตายไว้ด้วย แต่เขาก็คิดไม่ออกเลยว่าจะเอาไปให้ใครดี ที่เขาทำได้ในตอนนี้คือ โยนมันเข้าช่องเก็บของก็เท่านั้นเอง

นอกจากอุปกรณ์สวมใส่แล้ว รางวัลที่ถือว่าใหญ่ที่สุดก็คงจะเป็นวัสดุหายากที่ราชากูลดรอบลงมา

งาช้างแห่งความหวาดกลัว นี้คือวัสดุหายากที่จำเป็นสำหรับลูหลี่ในการอัพเกรดแหวนซูพรีม มันเป็นไอเท็มที่จะดรอบลงมาจากบอสของกองทหารโรคระบาดเท่านั้น ซึ่งในตอนนี้มันก็อยู่ในกระเป๋าของเขาแล้ว

ในปัจจุบัน แอสทาน่าเป็นเมืองที่มีธุรกิจในเกมรุ่งเรืองมากที่สุด แต่ละสมาคมจะมีร้านค้าและทรัพย์สินเป็นของตัวเอง ซึ่งธุรกิจพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ได้ถูกสร้างขึ้นมา เพื่อต่อยอดอนาคตของสมาคมพวกนั้นเอง

สมาคมกฏแห่งดาบเองก็ไม่มีข้อยกเว้น สมาคมของลูหลี่และเจ้าของบ้านเช่าสาวทั้งสามคนได้ร่วมกันเปิดร้านๆหนึ่งขึ้นมา

ลูหลี่ที่ได้เดินออกมาจากแท่นเทเลพอร์ต ก็ได้ตรงไปยังร้านของสมาคมในทันที

"ทั้งหมดนี้ 26.35 เหรียญทองค่ะ ร้านของเราเพิ่งจะเปิดใหม่ ดังนั้นแล้ว เราจะลดเหลือแค่ 26 เหรียญทองเองค่ะ"ลูซินในตอนนี้ได้แต่งตัวคล้ายกับเจ้าหญิงตัวน้อยๆและเธอก็กำลังทำหน้าที่เป็นแคชเชียร์อยู่

"ซินซิน บอกให้เรารู้ด้วยนะว่าหนูอยากจะไปล่ามอนเตอร์ตอนไหน ฉันจะเป็นคนช่วยหนูเอง"ลูกค้าคนนี้ได้จ่ายเงินของเขาให้กับเธอไป แต่ก็ยังไม่วายที่จะเกี้ยวพาราสีกับเด็กสาว

ซึ่งเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้เล่นคนเดียวเท่านั้นที่ทำแบบนี้ เด็กสาวตัวน้อยที่กำลังทำหน้าที่แคชเชียร์อยู่ นั้นมีลักษณะที่น่าดึงดูดแบบพิเศษและนั้นจึงทำให้เธอมีแฟนคลับเป็นของตัวเอง

ถ้านี่เป็นในอดีตและมีคนพยายามจีบลูซิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลูหลี่จะชกไปที่หน้าของพวกเขาและห้ามให้พวกเขาเข้าใกล้ลูซินเกินสามเมตร

อย่างไรก็ตาม วันนี้เขารู้สึกอ่อนแอมาก เขาไม่ได้บ้าหรืออะไรเลย ในตอนนี้ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆร้านและมองไปอย่างเงียบงัน

มันยากที่จะรื้อฟื้นถึงสื่งที่สูญเสียไปในอดีต แม้ว่าเขาจะได้ย้อนกลับมาก็ตาม ดังนั้นแล้ว การดูแลคนสำคัญในปัจจุบันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ลูหลี่ได้แต่กระซิบเงียบๆจากส่วนลึกของหัวใจ: ฉันคิดถึงเธอจริงๆนะ น้องสาว!