เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 442

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 442

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 442


บทที่ 442: ฮาโลวีน

"พี่ชาย!"หลังจากที่เธอได้สลัดผู้เล่นที่พยายามจะจีบเธอไปแล้ว ลูซินก็เห็นลูหลี่ที่กำลังมองเธอจากประตูหน้าร้านอยู่

"ในเวลานี้เธอควรจะไปนอนได้แล้วนะ"

เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของลูหลี่ ใบหน้าของลูซินก็ได้เปลี่ยนไปในทันที

"ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงนะพี่ชาย ฟ้ายังไม่มืดเลย หนูอยากที่จะเล่นเกมอีกสักนิด หนูเป็นผู้เล่นสายอาชีพนะ "เธอประท้วงลูหลี่

ลูซินได้หยุดเรียนมาสักพักแล้ว ซึ่งเรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยทีเดียว

นอกจากนี้แล้ว ทางโรงเรียนคงไม่ต้องการที่จะให้คนเป็นโรคหัวใจบกพร่องมานั่งเรียนกับพวกเขาหรอกนะ เพราะมันคงจะเหมือนกับการดูแลระเบิดเวลา

"ไม่ได้" แม้ว่าลูหลี่จะรักน้องสาวของเขามากและไม่อยากที่จะทำให้เธอเสียใจ แต่เขาในตอนนี้ถือว่าเป็นมากกว่าพี่ชาย เขาเป็นผู้ชายในบ้านเพียงคนเดียว หลังจากที่พ่อของเขาได้จากไป [เป็นเหมือนกับพ่อหรืออะไรประมาณนั้นครับ]

"ฮึ่ม หนูเกลียดชะมัดเลย "ลูซินนั้นสนุกสนานกับการขายของมาก จนกระทั่งเธอถูกไล่ออกจากเกมให้ไปนอน

พี่ชายของเธอนั้นดันทุรังมาก เมื่อเขาได้ตัดสินใจแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะเปลี่ยนแน่

"วันพรุ่งนี้เป็นวันฮาโลวีน เธอจะเล่นได้ในวันพรุ่งนี้" ลูหลี่ไม่อยากที่จะทำให้น้องสาวของเขาอารมณ์เสียเลย ดังนั้นแล้ว เขาจึงประนีประนอมนิดหน่อย ซึ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่ลูซินได้ขอมาเป็นเวลาสองสามวันแล้ว

"หนูออกไปเล่นได้ใช่ไหม?"ลูซินลืมไปในทันทีว่าตะกี้เธอกำลังอารมณ์เสียอยู่

"ใช่แล้ว แต่พี่จะต้องไปกับน้องนะ น้องไม่สามารถที่จะออกไปข้างนอกและเล่นอะไรที่อันตรายเกินไปได้หรอกนะ ... "ลูหลี่ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ

"แล้วหนูขอไปดูการแสดงได้ไหม?"ลูซินวิ่งเข้ามาและจับแขนพี่ชายของเธอ แค่คิดว่าพรุ่งนี้เป็นวันฮาโลวีนก็ทำให้เธอตื่นเต้นแล้ว

สำหรับคนที่อาศัยในพื้นที่รากหญ้าแล้ว ซึ่งก็รวมถึงตัวของลูหลี่และน้องสาวเขาด้วย เทศกาลฮาโลวีนนั้นไม่ได้แตกต่างไปจากเทศกาลวาเลนไทน์เลย

เพราะแค่การเอาตัวรอดในวันๆหนึ่งมันก็ยังยากเลย นับประสาอะไรกับการที่จะใช้เวลาไปสนใจเทศกาลพวกนั้น

ซึ่งการที่ลูซินรู้จักเทศกาลวาเลนไทน์ นั้นก็เพราะเธออ่านมาจากหนังสือและดูมาจากภาพยนต์

นอกจากนี้แล้ว เธอยังเคยเขียนเรื่องเกี่ยวกับฮาโลวีนในชั้นเรียนของเธอด้วย ซึ่งไอเดียของเรื่องก็ได้มากจากภาพยนต์ที่มีชื่อว่า แม่มด

เขาได้เปิดประตูออกมา

มีเด็กน่ารักหลายคนที่ยืนอยู่ข้างนอก

พวกเธอสวมชุดแม่มดตัวน้อย

ขณะนั้นเองพวกเธอก็ได้หัวเราะและตะโกนออกมา

หลอกหรือเลี้ยง ...

เขาจำได้ว่า

เมื่อสมัยก่อน

แม่มดจะบินไปมาบนด้ามไม้กวาด

พวกเธอทุกคนนั้นดูน่าทึ่งมาก

สุขสันต์วันฮาโลวีน

เขาได้แต่ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็ก

เขาได้แต่พูดขณะที่เขาร้องไห้ออกมา

ขอโทษทีนะ แต่ฉันไม่มีลูกกวาดเหลืออยู่เลย ...

แม่มดตัวน้อยพวกนั้นได้กรีดร้องออกมาขณะที่พวกเธอวิ่งออกไป

เรื่องที่ลูซินแต่งนั้นไม่ได้ถูกขัดเกลาอะไรเลย แต่มันก็ค่อนข้างดีพอแล้วสำหรับเด็กในโรงเรียนมัธยมต้น ด้วยความพยายามของเธอ เธอจึงได้รางวัลชนะเลิศ ซึ่งรางวัลก็คือ โคมไฟเกรดเอ ลูซินได้ขายรางวัลนั้นให้กับเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอ เพื่อที่เธอจะได้กินอาหารมื้อใหญ่พร้อมกับพี่ชายของเธอด้วยเงินพวกนั้น

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่แค่ในเกม แต่มันก็ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเขาสองพี่น้องได้ฉลองในเทศกาลฮาโลวีนกัน

วันฮาโลวีนนั้นเป็นเทศกาลของทางตะวันตก มันไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่ากับเทศกาลคริสต์มาส เนื่องจากเทศกาลคริสต์มาสเป็นเทศกาลของชาวคริสต์ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะจัดอยู่ตามพื้นที่ที่คนสามารถพูดภาษาอังกฤษกันได้ ยกตัวอย่างเช่น อเมริกาเหนือ อังกฤษ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์

แต่ในทางกลับกันแล้ว ฮาโลวีนนั้นเหมือนจะสร้างอะไรๆที่พิเศษให้กับเหล่าเด็กๆ

เมื่อพลบค่ำมาถึง พวกเด็กๆก็จะแต่งตัวกันและเดินไปตามบ้านหลังต่างๆ เพื่อไปขอลูกกวาด

ซึ่งในชีวิตจริงนั้น หากไม่มีการละเล่นแบบนี้แล้ว มันก็เหมือนกับไม่ได้เฉลิมฉลองเทศกาลแบบถูกต้องเลย และฮาโลวีนในเกมนี้ก็ดีกว่าในชีวิตจริงมากเลยทีเดียว

ถ้าเกิดคุณวิ่งไปหาเทลนอสหรือไทแรนด์ละก็ คุณสามารถขอขนมพวกเขาได้เลย โดยไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงระดับและค่าสถานะของตัวคุณเองเลยสักนิด

ซึ่งในบางที คุณก็อาจจะสามารถขอลูกวาดจาก ซาเจอรัสได้ด้วย ถ้าคุณรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนล่ะนะ

ซึ่งในอดีต ก็มีคนไปขอลูกกวาดจากบอสในป่าและในดันเจี้ยนด้วย ซึ่งผลนะเหรอ พวกเขาก็ตายสิ

"พรุ่งนี้หนูจะไปแต่งตัว! หนูรักฮาโลวีนจังเลย!"ลูซินร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะเธอนั้นมีความสุขมาก

"ไปออฟไลน์เดี๋ยวนี้เลย!"ลูหลี่ได้ไล่น้องสาวของเขาให้ออกจากระบบในทันที

ลูหลี่นั้นไม่เคยที่จะได้อธิบายถึงเรื่องราวเบื้องหลังของฮาโลวีนให้น้องสาวของเขาฟังเลย

ตามตำนานแล้ว ผู้ที่ตายจะกลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง มันเหมือนกับเป็นความหวังของผู้ที่ตายลงไปแล้ว ซึ่งคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็กลัวคนตายนั้นยึดร่างของพวกเขา ดังนั้นแล้ว พวกคนที่ยังมีชีวิตอยู่จึงได้ทำการปิดไฟและดับแสงเทียนลงเพื่อซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงามืด นอกจากนี้แล้ว พวกเขายังแต่งตัวเป็นภูตผีวิญญาณ เพื่อหลอกคนที่ตายไป เมื่อผ่านวันนั้นไปแล้ว แสงไฟก็จะถูกจุดขึ้นมาและก็จะทำแบบเดิมเมื่อถึงวันๆนั้น

มันเป็นเหมือนกับด้านมืดของฮาโลวีน และยังแสดงให้เห็นด้วยว่ามนุษย์เรานั้นเห็นแก่ตัวแค่ไหน

บางที ถ้าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ลูซินจะยอมแลกตัวเธอเพื่อพ่อแม่ของเธอหรือเปล่านะ ...

ในทางกลับกันแล้ว ลูหลี่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้สักนิดเดียว ในสายตาของเขาแล้ว น้องสาวของเขาคือคนที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่พ่อแม่ที่ล้มเหลวในหน้าที่ของตัวเอง

ด้วยเหตุนี้แล้ว ลูหลี่จึงไม่เคยที่จะหวังให้เรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นเกิดขึ้นจริงเลยซักกะนิดเดียว

หลังจากที่เขาได้ไล่น้องสาวของเขาให้ไปออฟไลน์แล้ว ลูหลี่ก็ได้ใช้เวลาที่เหลือในการเพิ่มระดับต่อ เขาไม่ได้มีเวลาฟาร์มมากนักหากเทียบกับคนอื่นๆในเกมแล้ว นอกจากนี้ ด้วยอาชีพของเขาไม่มีทางที่เขาจะฟาร์ไวไปกว่านักเวทย์เลย นั่นหมายความว่า เขาไม่สามารถที่จะผ่อนคลายได้เลย

ในขณะที่เขากำลังเพิ่มระดับอยู่ เขาก็ได้มอบกลยุทธ์บางอย่างให้กับสแควรูทสามสำหรับกิจกรรมที่จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้

"ในช่วงเวลาว่างของวันพรุ่งนี้ ฉันต้องการให้พวกเขาร่วมกิจกรรมแทนการลงดันเจี้ยนและการเพิ่มระดับ ถ้าเกมได้โปรโมทกิจกรรมขนาดนี้แล้ว แสดงว่ามันจะต้องมีความสำคัญกับผู้เล่นอย่างแน่นอน "ลูหลี่ไม่สามารถพูดถึงรายละเอียดของมันได้มากนัก แต่เขาต้องหาเหตุผลให้คนในสมาคมของเข้าร่วมมันให้ได้

"โอเค ฉันจะทำให้มั่นใจว่าผู้เล่นจากสมาคมของเราได้เข้าร่วมกิจกรรม "แต่เดิมแล้ว สแควรูทสามนั้นวางแผนที่จะให้คนในสมาคมไปเพิ่มระดับและลงดันเจี้ยนกัน

อย่างไรก็ตาม ถ้าลูหลี่พูดอย่างนั้น มันก็หมายความว่าเป็นเรื่องที่จะต้องทำจริงๆ

"เตรียมทีมระดับสูงไว้ด้วย เราจำเป็นที่จะต้องใช้พวกเขา ถ้านายจะมาด้วย ก็ให้เตรียมทีมที่สิบเอ็ดไว้ด้วย เราจะต้องจัดทีมที่มีหนึ่งร้อยคนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ "

ลูหลี่พูดถึงรายละเอียดเล็กๆน้อยเกี่ยวกับกิจกรรมที่กำลังจะจัดขึ้น และในตอนนี้เอง เขาก็กำลังจะพูดถึงสิ่งสำคัญที่สุดแล้ว

"แล้วเราจะต้องทำอะไรบ้างงั้นเหรอ?"สแควรูทสามถามกลับไป

เขารู้ว่ากิจกรรมในวันพรุ่งนี้นั้นจะมีความสำคัญมากเลยทีเดียว กิจกรรมที่ทางเกมจัดขึ้นส่วนมากมักจะมาพร้อมกับไอเท็ม อุปกรณ์และค่าประสบการณ์มากมาย แต่เขานึกไม่ออกเลยว่า กิจกรรมนี้จำเป็นถึงขนาดไหนที่จะต้องใช้ทีมระดับสูงมากมายขนาดนั้น

"บอสพิเศษจะปรากฏตัวขึ้นมาจากสุสานอารามสีแดงในวันพรุ่งนี้ และดันเจี้ยนก็จะอนุญาติให้ทีมที่มีคนกว่าร้อยคนเข้าไปได้ เราจะต้องเข้าไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งฉันจำเป็นที่จะต้องใช้เวลาช่วงบ่ายกับน้องสาวของฉันในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นแล้ว ฉันหวังว่าเราจะกำจัดบอสตัวนั้นเร็วๆนะ"ลูหลี่ตอบกลับไป

สแควรูทสามพูดไม่ออกเลย พวกเขาจะต้องฆ่าบอสให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะลูหลี่จะได้ใช้เวลาช่วงบ่ายในการไปเล่นกับน้องสาวของตัวเขาเอง

"งั้นวันพรุ่งนี้ฉันจะเป็นคนสั่งการเอง นี่เป็นการเข้าร่วมกิจกรรมครั้งแรกของสมาคมของเรา ดังนั้นแล้ว ทุกๆคนจะต้องพยายามเป็นอย่างมาก ถ้าใครทำไม่ดีล่ะก็ ฉันจะเตะพวกเขาออกไปเอง"

นี่เป็นครั้งแรกของลูหลี่ในการทำสงครามขนาดใหญ่ ดังนั้นแล้ว เขาจึงรู้สึกกดดันมากเลยทีเดียว

"อย่ากังวลไปสิ แม้ว่านายจะไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันก็จะทำแบบนั้นแน่"สแควรูทสามได้ให้คำสัญญากับลูหลี่

แม้ว่าบางสมาคมจะมีทีม 100 คนไว้สำหรับการต่อสู้กับบอสป่าแล้ว แต่ส่วนใหญ่ คนจากสมาคมพวกนั้นจะได้ต่อสู้กับผู้เล่นคนอื่น แทนที่จะเป็นบอสป่า นั้นจึงทำให้มีแค่ไม่กี่คนที่ได้ต่อสู้กับบอสจริงๆ

ซึ่งสมาคมกฏแห่งดาบนั้นมีพื้นฐานที่แสนจะอ่อนแอ ดังนั้นแล้ว พวกเขาจึงจำเป็นที่จะต้องพัฒนาขึ้น พวกเขาจะต้องเข้าร่วมกิจกรรมนี้

จบบทที่ จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 442

คัดลอกลิงก์แล้ว