จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 440

บทที่ 440: ชะตากรรมสุดท้ายของพาเมล่า

"พาลาดินคาร์ลิน ให้เขาพักผ่อนเถอะ" ลูหลี่กระซิบข้างๆหูของพาลาดินคาร์ลิน

"พักผ่อนงั้นเหรอ? แล้วใครจะเป็นคนทำให้ข้าได้พักผ่อนกันล่ะ?"ใบหน้าของพาลาดินคาร์ลินตอนนี้ดูเกรี้ยวกราดมาก ด้วยความเจ็บปวดชอกช้ำที่เขามีอยู่ตอนนี้ มันเริ่มที่จะทำให้เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดเองแล้ว

"โจเซฟเป็นวีรบุรุษ เขาควรจะตายอย่างวีรบุรุษและต้องไม่ใช่สัตว์ประหลาด" ลูหลี่กล่าวอย่างหนักแน่น "พาเมล่าจะต้องภูมิใจกับพ่อของเธอแน่"

"จริงสินะ นั่นน่าจะเป็นชะตากรรมที่ดีที่สุดของเขาแล้ว "คาร์ลินตอนนี้เศร้าโศกเป็นอย่างมาก เขาได้สูญเสียพี่ชายของเขาไปถึงสองครั้ง

"ถ้างั้น ปล่อยให้คนนอกอย่างข้าจัดการเรื่องนี้เองก็ได้ แต่ท่านจะเสียใจไปตลอดชีวิตนะ"ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาพุ่งไปข้างหน้าร่างของโจเซฟ เร็ดแพท

แม้ว่าเหตุผลของเขาจะฟังดูแปลกๆไปบ้าง แต่เขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียค่าประสบการณ์ของเควสนี้ไป

โชคดีที่โจเซฟเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไหร่มากนัก เพราะเขายังไม่ได้ติดโรคระบาดเต็มขั้น แต่ลูหลี่ก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ เขาสร้างความเสียหายได้แค่ประมาณหนึ่งเท่านั้น

ลูหลี่ได้ใช้ทักษะก้าววายุ ล่องหนและเอฟเฟคป้องกันอื่นๆจากอุปกรณ์ของเขาเพื่อหนีไป อย่างไรก็ตาม โจเซฟเพิ่งจะสูญเสีย HP ไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันอาจจะไม่ได้มากกว่า 10% เลยด้วยซ้ำ

เป็นไปได้ไหม ว่าที่ตรงนี้จะเป็นที่ๆตายของลูหลี่เอง?

ความจริงแล้ว ลูหลี่ไม่ยอมที่จะตายที่นี้หรอก เขาไม่เต็มใจที่จะทำให้เควสนี้ล้มเหลวด้วยซ้ำ

แคร่ง!

คาร์ลินรีบวิ่งมาช่วยลูหลี่ที่ HP ใกล้จะหมดหลอดในทันที ซึ่งนั้นทำให้ลูหลี่มีเวลาหายใจเพิ่มมากขึ้นเลยทีเดียว

"นี่เป็นการต่อสู้เพื่อพาเมล่า ดังนั้นแล้ว ข้าไม่มีทางที่จะให้เธอตายด้วยน้ำมือของพ่อเธอเด็ดขาด" ใบหน้าของพาลาดินคาร์ลินดูดูเคร่งขรึมเช่นเดียวกับเมื่อตอนที่ลูหลี่พบเข้าครั้งแรก

การต่อสู้ระหว่างพาลาดินสองคนนี้เป็นเรื่องที่น่าเศร้า เมื่อสักครู่นี้ พวกเขาพึ่งจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน

การต่อสู้ไม่ได้กินเวลาไปนานเท่าไหร่นัก เพราะโจเซฟนั้นอ่อนแอไปกว่าปกติ หลังจากห้านาทีผ่านไป คาร์ลินก็ได้จัดการกับโจเซฟได้สำเร็จ

ในขณะนั้นเอง ลูหลี่ก็ได้เห็นถึงดวงตาที่ใสกระจ่างของโจเซฟ

นี่อาจจะหมายถึงความพ่ายแพ้ของโรคระบาดก็เป็นได้

แต่ช่างน่าเสียดาย คาร์ลินนั้นได้คุกเข่าลงกับพื้นและร้องไห้ออกมาต่อหน้าน้องชายของเขา เขาจึงไม่ได้มองเห็นถึงสิ่งที่ลูหลี่เห็นเลย

การต่อสู้โดยรอบค่อยๆเงียบลงไป เสมือนว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้ว ส่วนร่างของโจเซฟเองก็ได้ร่วงลงไปกับพื้น

เสียงกู่ร้องได้ดังไปทั่วสนามรบ "โรคระบาดได้จบลงแล้ว! พวกเราปกป้องดาโรว์เชียได้แล้ว!"

เสียงของคนทั่วสนามรบเต็มไปด้วยอารมณ์ต่างๆและลูหลี่ก็รู้โล่งอกเลยทีเดียว

เมื่อสายลมได้พัดผ่านมา เหล่านักรบก็เหมือนกับเม็ดทราย ความทุกข์ทรมานและการต่อสู้ได้จบลงไปแล้ว

อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ดาโรว์เชียที่พวกเขาพยายามปกป้องอย่างหนักได้ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ วิญญาณของคนที่ตายไปจะต้องได้พักผ่อนบนสวรรค์อย่างแน่แท้

แม้กระทั่งการตายของพาลาดินเดฟเองก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ในขณะที่เขาได้หายไป เขาก็ได้มอบธนูให้กับลูหลี่ ลูหลี่รู้สึกเหมือนกับว่า เขาจะต้องพบเจอกับเขาในอนาคตอันใกล้แน่

ส่วนโจเซฟที่ได้ตายลงไป ก็ได้กลายเป็นแค่เงาแล้ว

"ข้าไม่สามารถที่จะช่วยเจ้าได้ และตอนนี้ ข้ายังเป็นคนที่ฆ่าเจ้าอีก โจเซฟ ข้าจะกล้าเผชิญหน้ากับพาเมล่าได้ยังไงกัน?"พาลาดินคาร์ลินได้กระซิบเบาๆขณะที่คุกเข่าลงกับพื้น

"อย่าร้องไห้เลยคาร์ลิน อย่าลืมสิว่าบิดาของเรามักจะพูดว่าอะไรเสมอๆ ผู้ชายไม่ควรที่จะแสดงน้ำตาให้ใครเห็นหรอกนะ "วิญญาณของโยเซฟได้พูดออกมาเบาๆ " ดวงตาของข้านั้นได้ตกลงไปสู่ความมืดมิดแล้ว แต่เจ้าก็ได้ช่วยข้าออกมาจากปีศาจ เจ้าช่วยข้านะ คาร์ลิน ดังนั้นแล้ว ข้าสิควรที่จะขอร้องเจ้า ... ช่วยยกโทษให้ข้าได้ไหม "

"ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยสักหน่อย โจเซฟ "คาร์ลินนั้นยังคงเป็นพาลาดินอยู่ ดังนั้นแล้ว หลังจากที่เขาได้ประสบเหตุการณ์สูญเสียน้องชายของเขาไป ท่าทางของเขาก็ยังคงเหมือนกับผู้นำของพาลาดินแห่งรุ่งอรุณสีเงินเลยทีเดียว

"ขอบคุณมาก เพื่อนของข้า แต่ตอนนี้ ข้าคงจะต้องกลับบ้านแล้ว"

วิญญาณของโจเซฟได้หันหลังไปและก้าวตรงไปยังบ้านของเขา

คาร์ลินและลูหลี่ค่อยๆตามเขาไปขณะที่เวทมนตร์ของโครมี่เริ่มอ่อนแอลง เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ หมู่บ้านโดยรอบพลันกลายเป็นซากปรักหักพัง

"การต่อสู้ต้องจบลงแล้วแน่ หนูคิดว่าหนูได้ยินเสียงของพ่อนะ ... "

เด็กสาวตัวเล็กๆได้วิ่งออกมาจากห้องและกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของโจเซฟ เสียงของเธอดูร่าเริงมาก แม้ว่าจะซ่อนความโศกเศร้าไว้ข้างในก็ตาม

"พ่อ!"

โจเซฟ เร็ดแพทกอดพาเมล่าและถอนหายใจออกมา "พาเมล่า ลูกรักของพ่อใช่ไหม? หนูสบายดีไหมจ๊ะ?"

"พ่อ! พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว! ไปเล่นกันเถอะนะ! ไม่สิ พ่อเล่าเรื่องให้หนูฟังหน่อย! ไม่สิ ... เรามาเก็บดอกไม้กันเถอะ! จากนั้น เราก็ค่อยดื่มชากัน! หนูเจอตุ๊กตาของหนูด้วย หนูได้บอกพ่อหรือยัง?"

มันดูเป็นเรื่องธรรมดาๆเลย ที่เด็กใสซื่อบริสุทธิ์ทั่วๆไปได้เจอกับพ่อของเธอเอง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน

"คุณลุง คุณก็อยู่ที่นี้ด้วยเหมือนกัน คุณลุงเป็นคนที่พาพ่อของหนูมาใช่ไหม?"เด็กสาวถามขณะที่เธอยกหัวของเธอออกมาจากไหล่พ่อของเธอและยิ้มอย่างเขินอาย

"พาเมล่า ขอโทษด้วย"

คาร์ลินเปิดปากพูดออกมา แต่ไม่กล้าที่จะไปใกล้ๆกับเธอ เขากลัวว่าแสงของเขา จะปัดเป่าวิญญาณของพวกเขาไป

นี้จึงเป็นเหตุผล ที่เขาไม่ได้ก้าวเข้ามายังดาโรว์เชียเป็นเวลาหลายๆปี

"และพี่ พี่ชาย ขอบคุณที่พี่ช่วยหนูหาตุ๊กตาและหาคุณลุงคาร์ลินกับคุณพ่อของหนูด้วยนะ" พาเมล่ากล่าวขณะที่ยิ้มอย่างนุ่มนวลไปให้ลูหลี่

เธอเหยียดมือเล็กๆของเธอออกมาและปลดสร้อยหินที่อยู่บนคอของเธอ

"นี่คือเครื่องรางหินที่หนูทำขึ้นมา หลังจากที่หนูทำตุ๊กตาของหนูหายไป มันเหมือนกับเพื่อนบ้านทิมมี่ของหนูเลย ได้โปรดรับมันไปเถอะนะคะ"

"ขอบคุณมากพาเมล่า ข้าชอบมันมาก "ลูหลี่รับสร้อยคอที่ทำขึ้นอย่างลวกๆมากและยิ้มอย่างขมขื่น

"นอกจากนี้แล้ว ยังมีขนมที่หนูชอบด้วย หนูตั้งใจที่จะกินมันอยู่ แต่หนูให้พี่ก็ได้นะ พี่ชายชอบกินขนมไหม?'พาเมล่ากุมมือของพ่อไว้อย่างแน่นและพูดพร้อมกับใช้คางเกยบนไหล่ของเขา

"ในอนาคตข้าจะชื้อขนมอันแสนหวานมาตอบแทนเจ้าล่ะกัน" ลูลี่รู้สึกขมขื่นมากเลยทีเดียว

"หนูคิดถึงคุณพ่อจริงๆนะ!"พาเมล่าร้องออกมาขณะที่เธออยู่ในอ้อมแขนของโจเซฟ

โจเซฟเองก็กอดพาเมล่าพร้อมพูดว่า "ข้าก็คิดถึงหนูเหมือนกันนะ ลูกรักของพ่อ ในที่สุด พ่อก็ได้กลับมาถึงบ้านแล้ว ... "

พ่อและลูกสาวได้จับมือกันและกัน ในขณะนั้นเอง วิญญาณของพวกเขาก็ได้อันตรธานหายไป

ลูหลี่ไม่รู้เลยว่านี้จะถือว่าเป็นฉากจบที่ดีได้ไหมนะ

คนพ่อก็ไม่ได้สร้างโศกนาฏกรรมและลูกสาวก็ไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวแล้ว ความเศร้าในจิตใจของเขาก็พลันมลายหายไปอย่างช้าๆ

"ขอให้ผู้ที่ได้ตายลงไปทั้งหมดได้พักผ่อนอย่างสบายเถอะ และผู้ที่มีชีวิตอยู่จะเป็นคนที่แก้แค้นให้เอง!"

พาลาดินคาร์ลินโค้งคำนับไปในทิศทางที่วิญญาณทั้งสองได้สลายหายไป หากไม่มองไปที่น้ำตาของเขาในตอนนี้แล้ว เขาคงจะเป็นเสมือนกับพาลาดินอันสูงส่งเลยทีเดียว

ความจริงแล้ว การตายนั้นเปรียบเสมือนกับการพักผ่อน บางที มันอาจจะเป็นจุดสิ้นสุดของเควสจริงๆก็เป็นได้ ซึ่งการที่เควสจะสมบูรณ์จริงๆหรือไม่นั้น ลูหลี่ในตอนนี้ไม่ได้มีอารมณ์ที่จะคิดเกี่ยวกับมันเลยสักนิด

"เอลฟ์ ข้ารู้เรื่องเกี่ยวกับกระต่ายและแยมอยู่บ้างนะ เจ้าต้องการที่จะฟังมันไหม?"พาลาดินคาร์ลินถาม

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องเล่าแล้ว ลูหลี่ก็ได้เงียบสักพัก ก่อนที่จะพูดออกมาว่า "ขอบคุณท่านพาลาดิน"

พาลาดินคาร์ลินได้ตบไหล่ของลูหลี่ด้วยความอบอุ่น

"ขอบคุณเจ้าเช่นกัน ข้าไม่มีอะไรที่จะมอบให้เจ้าเลย ทั้งหมดที่ข้าให้ได้ในตอนนี้คงจะมีแค่คำสัญญา ซึ่งข้าจะตอบแทนคืนแน่ ในเวลาที่เหมาะสม"

หลังจากที่ทุกๆคนได้จากไปแล้ว มีเพียงแค่ลูหลี่เท่านั้นที่อยู่ในดาโรว์เชีย