จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 418

บทที่ 418: การขายครั้งใหญ่

"มันไม่สำคัญหรอก ฉันสงสัยว่ายังไงนายก็คงจะเลือกองค์กรที่ไม่ดีอยู่แล้ว บอกมาเลย ราคาที่นายตั้งมันเท่าไหร่"แฟรี่น้ำกล่าวออกมาโดยไร้ซึ่งความลังเลใจ เธอไม่ได้เชื่อมั่นในคฤหาสน์เรเวนฮอล์เลย แต่เธอกลับเชื่อมั่นใจการตัดสินใจของลูหลี่

"เธอแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยเงินงั้นเหรอ?"ลูหลี่รู้สึกราวกับว่าเขาไม่ชอบวิธีที่เธอพูดเลย

มันเป็นสิ่งที่ยากสำหรับเขาที่จะจินตนาการ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไม อันที่จริงแล้ว เขาชอบในเงิน และตราบเท่าที่มีเงิน ทุกๆสิ่งก็สามารถต่อรองได้

นอกเหนือไปจากลูซินแล้ว จะมีสิ่งไหนที่สำคัญไปมากกว่าเงินตราอีก?

อย่างไรก็ตาม เขารีบไล่เรื่องพวกนี้ออกจากหัวของเขา ก่อนที่แฟรี่น้ำจะพูดต่อ เขาก็ยกมือและพูดออกมาว่า "500,000 ก่อน ไม่มีการคืนเงินและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ส่วนอีก 500,000 หลังจากที่ทำมันสำเร็จ

หนึ่งล้านดอลลาร์สำหรับคำแนะนำนี้ คนอื่นๆอาจจะคิดว่าเขาบ้าไปเลยก็ได้

ในปี 2015 อุตสาหกรรมเกมทั้งหมดมียอดรวมอยู่ที่ 900,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังจากสองร้อยปีผ่านไป เงินจำนวนนี้ก็ได้ทวีคูณขึ้นไปและอุตสาหกรรมเกมก็ได้กลายเป็ฯรายใหญ่ที่สุดในวงการบันเทิง อย่างไรก็ตาม มีคนรวยเพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น ที่ยอมจ่ายเงินเป็นล้านดอลลาร์ในเกม

"ตกลง"

แฟรี่น้ำเองก็เป็นหนึ่งในหมู่คนรวยพวกนั้น เธอไม่ได้พยายามแม้แต่จะต่อราคาเลย

"เราจะพูดเรื่องนี้กันตอนที่กำลังทำเควส"

ลูหลี่เพิ่งจะขายครั้งใหญ่ไป แต่เขาแทบจะไม่ได้มีความรู้สึกสุขใจเลย

เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็น พวกเขาจึงต้องเล่นอย่างระมัดระวังและค่อยๆลอบโจมตี เมื่อมีโอกาสเท่านั้น พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการล่องหน เนื่องจากพวกเขาต้องรอโอกาส และพวกเขาฆ่าซินดิเคทได้แค่สามคน หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง

"เพื่อที่จะเข้าร่วมกับสมาคมนักฆ่า ... " ลูหลี่เริ่มอธิบายคำแนะนำในการเข้าให้กับแฟรี่น้ำฟัง

"สมาคมนักฆ่าคืออะไร?"แฟรี่น้ำถาม

"สมาคมนักฆ่าหมายถึงคฤหาสน์เรเวนฮอล์ หรือคฤหาสน์เรเวนฮอล์เองอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมนักฆ่า แต่นี่เป็นเพียงแค่การคาดเดาของฉันเท่านั้นเอง" เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถทำให้เควสเสร็จไวๆได้ ลูหลี่จึงทำได้เพียงอดทน

การคุยด้วยข้อความไม่ได้เป็นที่ดึงดูดความสนใจของมอนเตอร์เลย มันทั้งเงียบและแสนจะสะดวกสบาย

"สมาคมนักฆ่า ... ชื่อมันฟังดูเหมาะกับโจรจัง แล้วนายกลับบอกฉันว่ามันไม่ดี "แฟรี่น้ำรู้สึกชอบมันในทันทีที่ได้ยินชื่อ

"โจรก็เหมือนกับนักฆ่า" ลูหลี่เริ่มรู้สึกเบื่อแล้ว พวกเขาจึงได้เปลี่ยนหัวข้อเรื่องไป

"พูดต่อเลย ฉันจะเข้าได้ยังไง?"แฟรี่น้ำถาม

"เธอต้องมีสัญลักษณ์เรเวนฮอล์ก่อน เหมือนกับแบบนี้ "ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาชูสัญลักษณ์ซินดิเคทไว้ในมือ

"ดังนั้นแล้ว ฉันต้องฆ่าคนของคฤหาสน์เรเวนฮอล์ เพื่อเอาสัญลักษณ์สินะ?"

มันฟังดูง่ายและคำแนะนำนี้ก็ดูไม่เหมือนจะมีราคาหลายล้านดอลลาร์เลย แต่แฟรี่น้ำไม่คิดว่าลูหลี่จะโกหกเธอ เพื่อเงินเลยสักนิด สำหรับผู้เชี่ยวชาญในการเล่นเกมแล้ว ความภาคภูมิใจคือสิ่งสำคัญ

"เราจะได้สัญลักษณ์แบบนี้ ก็ตอนที่เราได้เควสมา ซึ่งนั้นหมายความว่ามันเป็นไอเท็มเควส เมื่อเธอโจมตีคนจากคฤหาสาน์เรเวนฮอล์ เธอจะกลายเป็นศัตรูในทันที จากนั้นเธอคงจะไม่สามารถเข้าร่วมองค์กรได้ "ลูหลี่กล่าวพร้อมกับส่ายหัว

"แล้วฉันควรจะทำยังไงล่ะ? ฉันจะเชื่อฟังนายทุกอย่างเลย"แฟรี่น้ำตอบกลับไป

"เควสบังคับทั้งหมดเพื่อที่จะเข้าร่วมคฤหาสน์เรเวนฮอล์อยู่ที่ทะเลทางใต้ พนักงานเสิร์ฟสาวในทะเลทางใต้จะคอยดูแลผู้เล่นฝ่ายพันธมิตร ส่วนผู้ฝึกสอนทักษะโจรที่ทาเรนมิลจะเป็นผู้ดูแลของฝ่ายเผ่าพันธุ์ ... "

เขาไม่ได้บอกให้แฟรี่น้ำไปหาสัญลักษณ์จากดอนเลย เพราะดอนไม่ได้มีโอกาสที่จะดรอบสัญลักษณ์มากนักและทีมธรรมดาๆก็ยังไม่สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับฝันร้ายได้เลย

"นายจะบอกให้ฉันส่งคนไปจับตา NPC สองคนนี้ใช่ไหม?"แฟรี่น้ำถามขณะที่ดวงตาของเธอเป็นประกายแวววับ

"เธอต้องการที่จะให้ฉันพูด หรือเธอจะเป็นคนพูดเอง?"ลูหลี่รู้สึกเซ็งเล็กน้อย แม่สาวน้อยคนนี้ฉลาดเกินไปแล้ว

เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับสาวน้อยอย่าง ฮาชิจังและความฝันที่เหลืออยู่ แต่พวกเธอก็ไม่ฉลาดนัก มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขา ที่จะปรับตัวให้พูดคุยกับใครบางคนอย่างแฟรี่น้ำ ที่มักจะสามารถรู้ถึงความนัยของประโยคที่เขาจะพูดออกมาได้เสมอๆ

"นายพูดเลย"แฟรี่ตอบกลับไปพร้อมกับแอบกลอกตาเล็กน้อย

ไหนเขาบอกว่ามันเป็นแค่โชคไง?

"ส่งคนไปคอยเฝ้าดูตลอดเวลา ทันทีที่พบกับเป้าหมาย เราทั้งคู่จะลงมือกัน "ลูหลี่ไอออกมา ก่อนที่เขาจะพูดต่อ" เธอมีคนในฝ่ายเผ่าพันธุ์ด้วยใช่ไหม? การสอดแนมคงจะไม่ใช่เรื่องยากมากสำหรับเธอหรอกนะ "

"ไม่มีปัญหา แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

"เธอจะต้องรอข่าว สัญลักษณ์เป็นไอเท็มที่จะต้องดรอบลงมาอย่างแน่นอน เราจะต้องรอเป้าหมายให้มาถึง ไม่มีที่ที่พวกเขาจะหนีไปได้หรอก "ลูหลี่กล่าว

แม้กระทั่งซอวโรวเลสก็ยังไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ หากเจอกับโจรระดับสุดยอดสองคนเล็งเขาเป็นเป้าหมาย

ในขณะที่เขาได้อธิบายคำแนะนำสำหรับการเข้าคฤหาสน์เรเวนฮอล์ให้แฟรี่น้ำฟัง พวกเขาก็ยังคงจัดการซินดิเคทไปพร้อมๆกัน ทีละคน ทีละคน ซึ่งตัวละครในเกมผู้โชคร้ายพวกนี้ก็ได้กลายมาเป็นค่าประสบการณ์ให้กับโจรทั้งสอง

ในที่สุด ก็เหลือสัญลักษณ์ซินดิเคทเพียงแค่สองชิ้นเท่านั้น เควสถึงจะเสร็จสมบูรณ์

"เหลืออีกประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เกมจะหมดวันลง เราควรจะทำได้มากกว่านี้ "แฟรี่น้ำพูดกับลูหลี่ขณะที่เธอเข้าไปในซ่อนในพุ่มหญ้า

"ใจเย็นก่อน"

พวกเขาแทบจะฆ่ามอนเตอร์ทุกๆตัวที่อยู่ในวงรอบนอกแล้ว แต่มอนสเตอร์ที่อยู่วงข้างในนั้นใกล้ชิดกันเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ พวกเขาเจอเข้ากับโจรซินดิเคทและที่พวกเขายังสามารถซ่อนตัวอยู่ได้นี้ ก็เพราะลูหลี่นั้นเร็วพอและใช้เชปช็อตใส่มันได้

แฟรี่น้ำหันศีรษะของเธอกลับไปดูที่ใบหน้าอันแสนสงบของลูหลี่ เธอรู้สึกเหมือนว่าเขาไม่ได้มีความกล้าหาญอะไรเลย

พวกผู้ชายส่วนใหญ่นั้นมักที่จะพยายามแสดงถึงความกล้าหาญของตัวเองต่อหน้าผู้หญิงอยู่เสมอ

ฟืนที่ใช้เผานั้นไม่แห้งพอและมันจึงทำให้กองไฟส่งเสียงดังเรื่อยๆ มีสมาชิกซินดิเคทหลายคนเข้าไปที่เต๊นท์เพื่อไปพักผ่อนและก็ยังคงมีหน่วยลาดตระเวนที่คอยเฝ้าระวังอยู่ แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า พวกเขาสูญเสียเพื่อนร่วมองค์กรไปถึงแปดคนแล้ว

"ฆ่าคนที่อยู่ข้างกองไฟซะ" ลูหลี่กระซิบ

"มันไม่อันตรายเกินไปงั้นเหรอ ที่เราจะเข้าใกล้กับกองไฟนั้น?"แฟรี่น้ำไม่เห็นด้วยเลยซักนิด

เมื่อเธอกำลังคิดว่าเขาเป็นคนใจเย็น เขาก็กลายมาเป็นคนใจร้อนในทันที

"สมาชิกคนอื่นๆของพวกเขากำลังลาดตระเวนอยู่ ตำแหน่งนั้นเป็นจุดบอดสำหรับคนอื่นๆ ระยะทางมันก็ไกลเกินไปด้วย ถ้าเราระวังหน่อย เราก็ทำมันได้ "ลูหลี่ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นคนใจเย็นหรือใจร้อน ทั้งหมดที่เขาเห็นมันคือโอกาสของเขา

แฟรี่น้ำพยักหน้าพร้อมกับย่องไปข้างหน้าและใช้เชปช็อต หลังจากที่เธอแอบเข้าไปใกล้มอนเตอร์แล้ว

มีเพียงเสียงกริชที่แทงเข้าไปในเนื้อเท่านั้นที่ดังสะท้อนไปในอากาศ ยามของซินดิเคสได้ตกไปอยู่ในเอื้อมมือของโจรทั้งสองแล้ว

คิดไนท์สไตรค์มีคุณค่าเป็นอย่างมาก ในสถานการณ์แบบนี้

เคร้ง!

ลูหลี่ไม่คิดเลยว่ายามจะทิ้งดาบของเขาลงกับพื้นและนั้นจึงทำให้เกิดเสียงดำ

ยามไม่ควรที่จะกำดาบในมือไว้ให้แน่น หลังจากที่ตัวเองตายแล้วงั้นเหรอ?

"นั่นใครกัน?"หลังจากที่ได้มีเสียงดังขึ้น ทั่วทั้งค่ายซินดิเคทก็ราวกับมีระเบิดออกมา

"วิ่ง!"

แฟรี่น้ำรีบกระโดดไปยังซากปรักหักพังและออกจากจุดที่เธอยืนอยู่อย่างรวดเร็ซ

เวทมนตร์และลูกธนูบินว่อนไปทั่วท้องฟ้า และผู้คนก็วิ่งไปมารอบๆ แม้ว่าตัวละครซินดิเคทพวกนี้จะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่พวกมันก็ถือว่าเป็นตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาให้มีประสบการณ์หลายๆอย่าง พวกมันสามารถแกะรอยได้จากทั้งเสียงและกลิ่น

แฟรี่น้ำวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าที่จะหยุดอยู่กับที่และถูกฆ่าโดยมอนเตอร์ระดับ 35

หลังจากนั้นไม่นานนัก ในที่สุด มอนเตอร์ที่ติดตามเธออยู่ก็ไปแล้ว เมื่อเธอหันกลับมา เธอก็ตระหนักได้ว่า ลูหลี่ไม่ได้ตามหลังเธอมาเหมือนกับปกติ

"เขาตายงั้นเหรอ?"แฟรี่น้ำเกาหัวด้วยความสับสน