จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 419

บทที่ 419: ไม่มีที่ไหนให้ซ่อน

ไม่มีทางที่ลูหลี่จะตาย เขาแค่ไม่ได้วิ่งไปด้วยกับแฟรี่น้ำ ในขณะที่แฟรี่น้ำวิ่งหนีไป เขาก็พบกับที่ๆให้ซ่อนอยู่

ทั่วทั้งค่ายกำลังโกลาหล พวกเขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า มีพวกเขาเก้าคนที่หายตัวไป

พวกเขาไม่จำเป็นต้องนับคนที่หายไปทีละคนเลย เพราะจะมีคนในทีมที่คอยแจ้งอยู่ว่าใครหายไปบ้าง สิ่งที่ตามมาก็คือ ความกลัวและความโกรธเกรี้ยว

มีประมาณร้อยคนที่กลายเป็นเหยื่อและมีอยู่เก้าคนที่ถูกฆ่าไปจริงๆ

"เรเวนฮอล์ มันต้องเป็นพวกมัน หาพวกมันซะ! ข้าจะทำลายกระดูกทุกๆส่วนของมันให้เป็นชิ้นๆ!"

ผู้บัญชาการของค่ายซึ่งเป็นกึ่งบอส ได้สั่งให้สมาชิกซินดิเคทตามหาฆาตกรที่มาจากฝ่ายตรงข้ามของพวกเขา

ระบบได้ทำให้พวกเขามีสติปัญญา ในหัวของพวกเขา คฤหาสน์เรเวนฮอล์คือสิ่งที่คอยกระตุ้นพวกเขา

เราไม่รู้เลยว่ามันเริ่มจากตอนไหน แต่เรเวนฮอล์และซินดิเคทเป็นศัตรูกันมานานแล้ว และผู้เล่นจากองค์กรพวกนี้ก็มักจะต่อสู้กันอยู่เสมอ

การที่พวกเขาสูญเสียเหตุผลและเป้าหมายไป ทำให้ลูหลี่มีโอกาส

รูปแบบทีมของพวกเขาไม่มีอยู่เลย ซึ่งทีมส่วนมากของพวกเขาก็ไล่ตามแฟรี่น้ำไป มีนักล่าซินดิเคทหลายคนที่ถูกส่งตัวออกไปให้ใช้ทักษะเปลวไฟไปตามทาง

ลูหลี่รู้สึกพอใจอีกครั้ง ที่ได้เลือกสถานที่ที่ดีแบบนี้ในการหลบซ่อน

กำแพงที่หนาและต้นไม้ตามแนวกำแพง ทำให้มันเป็นสถานที่หลบซ่อนที่ดีสำหรับเขา นอกจากนี้แล้ว มันยังทำให้ทักษะเปลวไฟไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของเขาได้

ขณะที่ฝูงคนได้จากไป ลูหลี่ก็ออกมาจากที่ซ่อนของเขา

ทั่วทั้งค่ายได้กลับมาสงบและก็มีเพียงสมาชิกไม่กี่คนที่ยังคอยเฝ้ายามอยู่

ลูหลี่เดินไปมารอบๆคอยและมองหาสมาชิกที่อ่อนแอ มีคนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่จำนวนหนึ่งที่อยู่ในแคมป์รักษา ซึ่งเขาก็พึ่งจะคิดได้เหมือนกัน ว่านี้เป็นทางที่ง่ายที่สุดในการที่จะทำให้เควสนี้สำเร็จ

พวกเขามี HP เพียงแค่ครึ่งหนึ่งและส่วนมากก็จะนอนหลับหรือไม่ก็หมดสติอยู่

ลูหลี่ใช้เวลาไปทั้งหมดเจ็ดนาที ในการฆ่าสมาชิกที่ได้รับบาดเจ็บไปห้าคนอย่างระมัดระวัง เลือดสีแดงเข้มได้พุ่งออกมาจากสมาชิกที่ได้รับบาดเจ็บทุกๆคนและมันได้เปลี่ยนสีท้องฟ้าในยามค่ำคืนไป

มีโอกาสที่ผู้นำของกลุ่มซินดิเคทกลับมาแล้วจะบ้าคลั่งมากขึ้นกว่าเดิม

ลูหลี่ได้เข้ามาใกล้กับแฟรี่น้ำ เขาเห็นข้อความที่แฟรี่น้ำส่งมา แต่เขาไม่ได้มีเวลาที่จะตอบกลับไปเลย

"ใคร ... ใครอยู่ที่นั่นนะ?"การที่มีอะไรเคลื่อนไหวฃในความมืดเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก ไม่ต้องพูดถึงแฟรี่น้ำที่เมื่อกี้โดนมอนเตอร์ระดับ 35 ไล่ตามมาเลย

"ฉันเอง" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาเดินออกมาจากที่มืด แสงจันทร์นั้นสลัวๆมาก ดังนั้นแล้ว การปรากฏตัวของเขาจึงดูน่าขนลุกไม่น้อย

"นายยังไม่ตายเหรอ?"แฟรี่น้ำถามขณะที่เธอมองไปที่ลูหลี่

"แน่นอนว่าไม่" ลูหลี่ส่ายหัว

"ถ้างั้น นายทิ้งหญิงสาวคนนี้ไว้และวิ่งออกไปคนเดียวสินะ"

แฟรี่น้ำดูถูกดูแคลนลูหลี่ เธอนั้นคิดว่าลูหลี่ไร้ยางอายเกินไปจนจำเรื่องตะกี้ไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้คิดเลยว่า เขาทำอะไรผิดไป

"ฉันไม่ได้วิ่ง เธอสิวิ่ง" ลูหลี่แก้ความเข้าใจผิดของเธออย่างใจเย็น

"... "เธอนั้นเป็นคนที่ฉลาด แฟรี่น้ำจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที "นายใช้ฉันเป็นเหยื่อ?"

"ใช่ เธอวิ่งเร็วมากเลยทีเดียว" ลูหลี่ชมเชย

"นายมันบ้า!"ทำไมเธอถึงเคยคิดว่าผู้ชายคนนี้เจ๋งกันนะ? แฟรี่น้ำไม่รู้สึกสบอารมณ์เลยสักนิด

"เควสสำเร็จแล้ว ฉันต้องขอขอบคุณมาก สำหรับความช่วยเหลือของเธอ"ลูหลี่ขอบคุณเธอด้วยความจริงใจ จากนั้นก็มองดูเวลา" มันสายล่ะ ออกจากระบบและไปพักผ่อนกันเถอะ"

ภายใต้สายตาอันแสนมึนงงของแฟรี่น้ำ ลูหลี่ก็ได้เทเลพอร์ตกลับไปที่เมืองและเขาก็ได้ออกจากปาร์ตี้ไป

ถ้าเธอมีกระจกอยู่ข้างๆเธอในตอนนี้ เธอคงจะต้องมองไปที่มันเพื่อตรวจสอบตัวเธอในเวลานี้ว่า พวกซินดิเคทมันได้เอากรดอะไรป้ายหน้าเธอหรือเปล่า

หลังจากที่เขาไปออฟไลน์ ลูหลี่ก็ได้เดินทางไปที่ห้องน้องสาวของเขาทันที

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง...

ลูหลี่กดกระดิ๊งที่เชื่อมต่อกับเครื่องเกมเสมือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่เป็นการกระทำที่เขาต้องทำซ้ำตลอดสองสามวันที่ผ่านมา เพื่อส่งน้องสาวไปนอน เธอเป็นผู้เล่นสายอาชีพ ดังนั้นแล้ว เธอจึงมีเวลาเล่นเกมเพิ่มขึ้นสองชั่วโมง เมื่อเทียบกับลูหลี่ซึ่งเป็น ผู้เล่นสายต่อสู้

อุปกรณ์เล่นเกมเสมือนจริงจะทำให้ผู้เล่นนอนหลับอย่างสบาย แต่สำหรับผู้เล่นสายต่อสู้แล้ว มันจะต้องใช้พลังงานนิดหน่อย

"หนูหลับอยู่ พี่กำลังปลุกหนูนะ"ลูซินกล่าวขณะที่เธอเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางง่วงนอนที่เห็นได้เลยจากบนใบหน้าของเธอ

"หยุดโกหกได้แล้ว เธอยังคงออนไลน์อยู่ ในตอนที่พี่ออกจากระบบนะ "ลูหลี่หมดคำที่จะพูดออกมาเลย มันเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นเอง แต่เธอก็เรียนรู้วิธีที่จะโกหกเขาแล้ว

"พี่ชาย... " ลูซินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"เอาหมวกเกมเธอมา" ลูหลี่สั่งขณะที่ยื่นมือออกไป

"ไม่นะ! หนูกำลังจะไปถึงทักษะเล่นแร่แปรธาตุขั้นสูงแล้ว ขอแค่อีกหนึ่งชั่วโมง ... "ลูซินขอร้องขณะที่เธอพยายามปัดน้ำตาที่อยู่บนดวงตาของเขา

ดวงตาของเธอไม่เหมือนกับของลูหลี่เลย ดวงตาของลูหลี่จะดูแคบๆไปหน่อย ส่วนดวงตาของลูซินค่อนข้างกลม ดังนั้นแล้ว เธอจึงดูน่ารักมากๆ เมื่อเธอพยายามที่จะปัดน้ำตาออกไป

"ซินซิน ... " ลูหลี่ก้มตัวไปข้างหน้าเพื่อที่เขาจะได้มองไปที่ใบหน้าน้องสาวของเขาได้ "ถ้าเธอไม่ฟัง เราจะย้ายออกไป"

"อ่า! พี่กำลังข่มขู่หนูนะ!"ลูซินอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เมื่อนานมาแล้ว ในตอนที่พวกเขาได้ย้ายออกมาจากบ้านหลังเก่า เธอต้องการบ้านของเธอเอง แต่ตอนนี้ความคิดของเธอก็เริ่มที่จะเปลี่ยนไปแล้ว ในตอนแรก เธอกลัวที่จะต้องย้ายมายังสถานที่ๆดูไม่คุ้นเคย แต่พี่สาวใหญ่ทั้งสามคนดีมากและเธอก็เริ่มที่จะชอบพวกเธอแล้ว

"ตอนนี้เรามีเงินมากพอแล้ว เราสามารถที่จะเช่าบ้านทั้งหลังได้เลย "ลูหลี่ไม่รู้สึกละอายเลยสักนิด ที่ได้ข่มขู่เด็กสาวตัวน้อย เขาลูบศรีษะน้องสาวของเขาและพูดว่า "ส่งหมวกเกมของน้องมา พี่จะคืนมันให้ หลังจากที่พี่ตื่นแล้ว "

"... " ลูซิบุ้ยปากของเธอ แล้วก็วิ่งกลับไปเอาหมวกเกมของเธอมาให้ลูหลี่ "พี่ชาย พี่หาสูตรโพชั่นเลือดระดับสูงให้หนูได้ไหม?"

"ไม่ได้" ลูหลี่ปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย "แม้ว่าพี่จะมีมัน พี่ก็จะไม่ยอมให้มันกับน้องหรอก"

"ทำไมล่ะ?"ลูซินรู้สึกอิจฉานักเล่นแร่แปรธาตุที่ได้เรียนรู้สูตรโพชั่นเลือดระดับสูง นักเล่นแร่แปรธาตุคนนั้น ได้รับการปฏิบัติราวกับเป็นคนดังของสมาคมเลย

"ถ้าน้องเรียนรู้สูตรในตอนนี้ น้องจะต้องสร้างโพชั่นมากเลยทีเดียวนะ มันเหนื่อยมากๆ "ลูหลี่พูดปลอบโยน

ลูซินไม่ได้เป็นเด็กที่ไร้เหตุผล เธอเข้าใจดี ว่าเธอต้องการเวลาพักผ่อน ดังนั้นแล้ว เธอจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้ตามที่ใจเธอต้องการ

"โรงพยาบาลเรียกพี่ไปเมื่อวานนี้ ดูเหมือนว่าจะมีข่าวดี พี่คิดว่า เราคงจะต้องตรวจร่างกายใหม่ในช่วงไม่กี่วันนี้ "ลูหลี่กล่าวเบาๆขณะที่เขากดไหล่ของน้องสาวเขา

ใบหน้าของลูซินซีดเผือดเล็กน้อย "หนูจะต้องผ่าตัดด้วยเหรอ?"

ในยุคที่ก้าวหน้าแบบนี้ มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเด็กสาวที่จะค้นหาและเรียนรู้เกี่ยวกับการปลูกถ่ายหัวใจ

"ไม่ต้องกังวลเลย พี่จะหาแพทย์ที่เก่งที่สุดให้น้องเอง" ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูกังวลไปบ้าง แต่เขาไม่สามารถบอกอะไรให้น้องสาวของเขาฟังได้เลย นอกจากนี้แล้ว มันไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไปได้