จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 390

บทที่ 390: ความผิดพลาดของโทรลผู้แสนโง่เขลา [เปลี่ยนชื่อ บาธทรา เป็น บาธ]

มีความเป็นไปได้ว่าทุกคนที่มาที่คฤหาสน์เรเวฮอล์จะพบกับผู้ทดสอบที่แตกต่างกันออกไป ลูหลี่ไม่เคยอ่านเจอเรื่องของผู้ดักจับสายลมบาธมาก่อนเลย และตัวลูหลี่ไม่รู้ด้วยว่าเขามีระดับเท่าไหร่

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เห็นเขาชนเข้ากับต้นไม้และไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันก็หมายความว่าเขาไม่ได้มีระดับที่ต่ำเลย

"เจ้าต้องการที่จะแบ่งความลับของระเบิดให้ข้าไหม?"บาธถามอีกครั้ง

"ใช่แล้ว ท่านบาธ ข้าตอบคำถามของท่านเป็นครั้งที่สิบเอ็ดแล้ว และเราก็จะลงนามข้อตกลงของสถานบันวิศวกรด้วย" ลูหลี่นั้นรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

โทรลเป็นเผ่าพันธุ์ที่ช่างจ้อและไม่สามารถที่จะเงียบได้เลย

"อย่างที่คุณรู้ว่า มาสเตอร์ไอวี่เป็นอัจฉริยะ เขาเป็นมาสเตอร์ด้วยความพยายามของเขาเองและยังเป็นจนถึงตอนนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นตัวตลกในสายตาของลูกศิษย์และเพื่อนก็เถอะ ข้าไม่คิดเลยว่าข้าจะได้พบกับผลงานที่เขาสร้างขึ้นมา "บาธพูดออกมาด้วยความรู้สึกอันเต็มเปี่ยม

"เป็นอัจฉริยะแล้วต้องฆ่าตัวตายด้วยงั้นเหรอ?"ลูหลี่นั้นไม่เห็นด้วยเลย

"นี่มัน ... ข้าได้ยินความลับมาว่าไอวี่ไม่ได้ตายจริงๆ " บาธพูดออกมาอย่างอายๆ

"เป็นไปไม่ได้เลย" ลูหลี่ไม่เหมือนกับผู้เล่นคนอื่นๆ เขาได้อ่านตำนานและเรื่องราวเกี่ยวกับตำนานของเกมอรุณทั้งหมดด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งเรื่องราวของไอวี่ก็เช่นกัน เขาจึงมั่นใจมากๆในเรื่องนี้

"ข้าไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องโกหกเจ้า" บาธกล่าวว่าแล้วอธิบายว่า "ลิชสามารถแยกจิตวิญญาณของตนเองไว้ที่อื่นได้ ตราบเท่าที่มันไม่ถูกทำลาย มันก็จะไม่ได้ตายจริงๆ ... "

"ไอวี่ไม่ใช่ลิช เขาไม่ได้เป็นแม้แต่นักเวทย์" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาส่ายหัว

"แน่นอนว่าข้าก็รู้ แต่เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ไหมว่างานชั้นยอดของนักวิศวกรคืออะไร? มันทั้งกว้างและลึกซึ้งยิ่งกว่าอาชีพอื่นๆ นอกเหนือจากระเบิดแล้ว ไอวี่ยังได้ศึกษาเรื่องของวิญญาณ ... "บาธดูเหมือนจะเคารพในตัวไอวี่มาก บางทีคนที่กระตือรือร้นในด้านวิศวกรรมและต้องการพัฒนาอย่างต่อเนื่องแบบเขา คงจะสามารถยกไอวี่เป็นพระเจ้าที่แท้จริงตลอดกาลได้

"ได้โปรดเถอะ ผู้ดักจับสายลม ข้าจำได้ว่ามีใครบางคนบอกว่ามันเป็นเพราะเขาได้ศึกษาในเรื่องของวิญญาณ จนมันทำให้เขาบ้าและได้สร้างระเบิดจนไปทำลายภูเขา ซึ่งนั้นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาตาย "

"อย่าตั้งคำถามกับมาสเตอร์วิศวกรที่ราวกับพระเจ้าแบบนั้น" บาธตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เสียงของเขาดังมากยิ่งกว่าเครื่องยนต์ของเมคาโนฮอคเสียอีก

ลูหลี่ได้แต่ยอมแพ้และเตือนตัวเองว่าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกแฟนบอยพวกนี้อีกแล้ว

"จริงๆแล้ว ข้าก็ชอบวิศวกรรมจริงๆและใช้เวลาอยู่กับมันประมานหนึ่ง"

"แล้วทำไมเจ้าถึงยังเป็นแค่วิศวกรระดับกลาง?"ความสุภาพของบาธได้หายไปในทันที หลังจากที่ลูหลี่ได้แสดงความจองหองออกมา

"ข้ามีเวลาว่างเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น และในตอนนี้ข้าก็ยังหนุ่มอยู่ " ลูหลี่ยักไหล่

ผู้เล่นนั้นราวกับได้รับพรมามากมาย ในขณะที่พวกเขาไม่สามารถเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ทั้งชีวิต แต่ในเกมรุ่งอรุณพวกเขาสามารถทำได้ด้วยการฝึกทักษะอาชีพด้วยการเก็บค่าประสบการณ์

"อย่าคิดว่าเจ้านั้นหนุ่มเกินไป ถ้าเจ้ายังรอต่อไป บางทีมันอาจจะสายเกินไปก็ได้ " เสียงเบาๆของบาธสามารถได้ยินไปถึงหูของลูหลี่ แม้ว่าเสียงของรถจะดังสนั่นก็ตาม

เมคาโนฮอค เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่120% มันเป็นหนึ่งในพาหนะที่เร็วที่สุด ในไม่ช้า บาธและลูหลี่ก็ได้มาอยู่ข้างหน้าถ้ำ

"คฤหาสน์เรเวนฮอล์อยู่ในภูเขางั้นเหรอ?"ลูหลี่คิดว่าเรื่องนี้มันแปลกไปนิดหน่อย

"โอ้ โอ้ ไม่ ข้า... " ใบหน้าของโทรลเปลี่ยนเป็นสีม่วงก่อนตะโกนออกมาว่า "ข้าควรจะทำให้เจ้านอนหลับเสียก่อน บ้าเอ้ย ข้าดันลืมเสียได ... "

ลูหลี่: ...

โทรลคนนี้ไม่เพียงแต่จะเลือกปฏิบัติกับเผ่าพันธุ์ตัวเอง เขายังทำพลาดได้โง่มากๆด้วย

ถนนที่นี่มีภูเขามากมายและมีภูมิประเทศที่ซับซ้อน

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้เล่นได้เข้ามาที่นี่บ่อยครั้ง มันก็พอจะจำทางได้ ลูหลี่นั้นไม่ได้เป็นเหมือนฮาชิจัง ถ้าเขาต้องการที่จะมาอีกครั้ง เขาก็สามารถที่จะมาได้

บาธผู้น่าสงสารที่กำลังกังวลใจในเรื่องของระเบิดไอวี่ ก็ได้ลืมที่จะทำให้ลูหลี่หลับไปเสียสนิท

มันเป็นความผิดพลาดอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่เคยมีอะไรเช่นนี้เคยเกิดขึ้นกับคฤหาสน์เรเวนฮอล์นับพันๆปี ทางออกที่ง่ายที่สุดคือ การฆ่าผู้กระทำความผิด

อย่างไรก็ตาม ลูหลี่เป็นนักผจญภัยและรู้ดีว่ากฎของเกมรุ่งอรุรระบุไว้ว่า นักผจญภัยไม่สามารถถูกฆ่าได้ สิ่งที่พวกเขาสูญเสียมีเพียงแค่ EXP ลดลงไป 20%

"ข้าสามารถเก็บความลับได้ ในความเป็นจริง ข้าพึ่งจะตื่นเมื่อกี้เท่านั้นเอง "ลูหลี่กล่าว

โลกเสมือนจริงได้ถูกพัฒนามา 200 กว่าปีและได้ผ่านหลายขั้นตอนมามากมายแล้ว

50 ปีที่ผ่านมา การพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ก็ได้กลายเป็นกระแสหลักในการสร้างสรรค์

ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา เทคโนโลยีได้ก้าวหน้าขึ้นและได้ปลดแรงงานคนออกไป ซึ่งผลผลิตทางเกษตรส่วนมาก นั้นล้วนแต่ถูกสร้างขึ้นมาโดยปัญญาประดิษฐ์

เช่นเดียวกับวิดีโอเกม มอนสเตอร์ของเกมรุ่งอรุณก็มีปัญญาประดิษฐ์ระดับหนึ่ง

หากไม่ได้คิดแค่ว่าพวกเขานั้นเป็นแค่ของที่ถูกสร้างขึ้นมา พวกเขานั้นก็เหมือนกับมีสติปัญญาอยู่จริงๆ

สติปัญญาของผู้ดักจับสายลมบาธค่อนข้างสูงมาก ดังนั้นแล้ว เขาจึงได้พิจารณาข้อเสนอของลูหลี่อย่างจริงจัง

ถ้าคฤหาสน์เรเวนฮอล์ค้นพบเกี่ยวกับปัญหานี้ในระหว่างการทดสอบ พวกเขาจะไม่ยอมรับลูหลี่ แต่ตัวของเขาเองก็จะมีปัญหาด้วย ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งขององค์กร เขารู้ถึงระดับความร้ายแรงที่เขาจะต้องรับโทษดี

"เจ้ามีความต้องการอะไรไหม?"บาธถาม

"ไม่เชิง ข้าไม่ได้ต้องการที่จะได้ข้อมูลเรื่องนี้ นอกจากนี้ ข้าก็ยังไม่ได้ต้องการที่จะหาเรื่องบาดหมางกับมาสเตอร์วิศวกร "ลูหลี่มีอาการปวดหัวเล็กน้อยในอตนนี้

การที่รู้ตำแหน่งที่แท้จริงของคฤหาสน์เรเวนฮอล์ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับเขามากนัก

"ไม่ เจ้าต้องมีแน่" บาธกล่าวขณะที่เขาจ้องไปที่ลูหลี่ "ข้าหวังว่าจะทำให้ข้อตกลงนี้เป็นความลับและไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะสามารถใช้มันกับข้าได้ตลอดเวลา"

"เมคาโนฮอค ... ท่านช่วยสอนข้าเกี่ยวกับพิมพ์เขียวของมันได้หรือเปล่า?"ลูหลี่คิดสักครู่และตัดสินใจที่จะใช้โอกาสนี้ให้เต็มที่

"เมคาโนฮอค มันเป็นภารกิจที่ข้าไม่สามารถให้ได้โดยตรง เจ้าจะต้องอยู่ในระดับผู้เชี่ยวชาญเสียก่อน ข้าถึงจะให้เควสได้และหลังจากทำเควสสำเร็จ เจ้าก็จะได้พิมพ์เขียว ซึ่งเจ้าจะสามารถสร้างเมคาโนฮอคได้ หลังจากที่เจ้าไปถึงระดับมาสเตอร์ "บาธกล่าวออกมาอย่างขมขื่น

"ถ้าอย่างนั้น แค่ท่านช่วยสอนข้าเกี่ยวกับพิมพ์เขียวก็พอ" ลูหลี่นั้นพูดไม่ออก เขาไม่ได้คิดเลยว่าเรื่องนี้มันจะยากขนาดนี้

"เจ้าหมายถึงอะไร พิมพ์เขียวงั้นเหรอ?"ใบหน้าของบาธได้กลายเป็นสีแดงอีกครั้ง

เจ้าหนุ่มคนนี้กำลังจะถามถึงของมรดกไอวี่อีกครั้งงั้นเหรอ?

"ไม่ต้องสนใจหรอก ข้าไม่ควรขัดใจผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรอย่างท่านเลย"ลูหลี่ได้ยกย่องเขาอย่างรวดเร็ว" แล้วท่านสัญญาได้หรือไม่ว่า ข้าจะถามคำถามเกี่ยวกับเรื่องวิศวกรรมกับท่านได้ทุกๆครั้ง ในเวลาที่ข้าว่าง?"

"เอาล่ะ ข้าสัญญา" บาธถอนหายใจ

ในตอนนั้นเอง เรื่องนี้ก็ได้ถูกตัดสินไปเรียบร้อยแล้ว ความสัมพันธ์ของลูหลี่และมาสเตอร์วิศวกรก็ได้กลับมามั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็น

จากนั้นเอง โทรลและไนท์เอลฟ์ก็ได้ลอบเข้าไปยังในถ้ำ