จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 389

บทที่ 389: เมคาโน่ฮอค

พนักงานเสิร์ฟสาวคุ้นเคยกับเส้นทางถนนที่อยู่ข้างหน้าและได้เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งลูหลี่ต้องพยายามอย่างมากในการที่จะเดินตามเธอให้ทัน

ในตอนนี้ เขารู้สึกเสียใจที่เขานั้นหุนหันพลันแล่นจนเกินไป มันเป็นเรื่องสำคัญมากหากเขาตามพนักงานเสิร์ฟสาวไม่ทัน แต่มันก็ยากเป็นสองเท่าหากเป็นเวลากลางคืน หลายๆครั้งด้วยกันที่เขามองไม่เห็นเธอ

หลังจากผ่านไปหลายนาที ตัวของลูหลี่ก็ได้เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาและเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขากำลังจะท่องเที่ยวอะไรเลย

ในที่สุด พนักงานเสิร์ฟสาวที่อยู่ด้านหน้าของเขาก็ได้หยุดลงแล้วเดินเข้าไปในกระท่อมไม้ ซึ่งก็ได้มีกลุ่มโทรลซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมหลังนี้ แต่ละตัวต่างสวมหน้ากากดำน้ำและพวกมันล้วนดูค่อนข้างที่จะแปลกตาไปบ้าง

โทรลและไนท์เอลฟ์ มาจากฝ่ายเผ่าพันธุ์และฝ่ายพันธมิตร มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะต้องเป็นศัตณูกัน อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยอำนาจของคฤหาสน์เรเวนฮอล์ พวกเขาจึงถูกบังคับให้อยู่ด้วยกันอย่างสงบ

"ใต้เท้าผู้ดักจับสายลม ข้าได้นำคนที่ต้องการเข้าร่วมการทดสอบมา" พนักงานเสิร์ฟสาวคำนับและกล่าวออกมาอย่างเคารพ

โทรลนั้นนั่งนิ่งอยู่กับที่ ลูหลี่ไม่รู้เลยว่า พวกเขานั้นหลับอยู่หรือพวกเขาไม่อยากที่จะตอบกันแน่

หลังจากนั้นสักพัก พนักงานเสิร์ฟสาวก็ได้โบกมือของเธอและกล่าวว่า "เรามาช้าไปนิดหน่อย ผู้ดักจับสายลมกำลังพักผ่อน ดูเหมือนว่าเราจะต้องอยู่ที่นี่ทั้งคืนและทดสอบในช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้ "

"ถ้างั้นแล้ว พวกเขาคงจะไม่ตื่นอีกสักพักสินะ" ลูหลี่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขาเดินไปที่มุมหนึ่งและนั่งลงกับพื้น

หลังจากนั้นประเดี๋ยวเดียว ระบบก็ได้เตือนให้เขาออกจากระบบ พนักงานเสิร์ฟสาวก็ได้มองลูหลี่ที่อยู่มุมหนึ่งของห้องนอนหลับไป

วันรุ่งขึ้น ลูหลี่ก็ได้รีบเข้าสู่ระบบมา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา พนักงานเสิร์ฟสาวก็ได้หายไปแล้ว มีเพียงโทรลที่กำลังนั่งยองๆอยู่ด้านหน้าของเขาที่กำลังพึมพำว่า "เจ้าคนโง่จอมขี้เกียจ ถ้าเจ้ายังไม่ตื่น ข้าคงจะเอาเจ้าไปปรุงอาหารและกินเจ้าแล้ว"

ลูหลี่ตัวสั่น ก่อนที่จะถามออกมาว่า "ผู้นำทางของข้าไปที่ไหนงั้นเหรอ?"

"เธอไปแล้ว เธอทำภารกิจของเธอเสร็จแล้ว นี้คือจุดหมายปลายทางของเจ้าและก็อาจจะเป็นจุดสิ้นจบของการเดินทางของเจ้าเช่นกัน "โทรลตอบ

"คฤหาสน์เรเวนฮอล์อยู่นี้งั้นเหรอ?"ลูหลี่กล่าวออกมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ แน่นอนว่านี้ไม่ใช่การดูถูก เพราะนี้เป็นแค่กระท่อมเล็กๆ มันไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดไว้เลย

"แน่นอนว่าไม่ นี้เป็นแค่ภายนอกของมันเท่านั้น ฉันเป็นผู้คุมสำหรับการทดสอบ เจ้าเป็นนักผจญภัยคนแรกที่ข้าได้เห็นและข้าหวังว่าคนๆนั้นจะเป็นโทรล ดีขึ้นอีกหากเป็นวิศวกรโทรล ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าคงจะปล่อยให้พวกเขาผ่านไปได้เลย"

"ข้าก็ศึกษาวิศวกรรมมาเหมือนกัน" ลูหลี่กล่าวอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงให้เหมือนกับฮาชิจัง แต่เขานั้นไม่สามารถที่จะขัดใจโทรลตัวนี้ได้เลย

"โอ้ ให้ข้าดูงานชิ้นหนึ่งของเจ้าที เราควรจะศึกษามันด้วยกัน และถ้าเจ้าต้องการผ่านการทดสอบ เจ้าจะต้องโน้มน้าวใจของข้า ด้วยการบอกว่าของที่เจ้าสร้างขึ้นมานั้นดีแค่ไหน "โทรลได้ถอดแว่นตากันลมของมันออกและเผยให้เห็นดวงตาสีเทาๆคู่หนึ่ง

ลูหลี่คิดสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะดึงเข็มฉีดยาและฉีดใส่กับตัวเอง

จากนั้นเอง โทรลก็ได้เฝ้ามองในขณะที่ลูหลี่กำลังกลายร่างเป็นไนท์เอลฟ์เวอร์ชั่นมินิ

"อา ข้ารู้จักสิ่งนี้ โลกมันช่างใหญ่มาก "

โทรลล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขาเองเป็นเวลาสองสามวินาที และหยิบเอาเข็มฉีดยาออกมาฉีดเขาใส่ตัวเอง

เขาหดเล็กมากๆ มากกว่าตัวของลูหลี่เสียอีก

กระท่อมไม้ขนาดเล็กที่มีขนาดเล็กในตอนแรก ในตอนนี้มันราวกับว่าเป็นแมนชั่นขนาดใหญ่เลยทีเดียว

"นี่หมายความว่าข้าผ่านหรือเปล่า?"ลูหลี่ถามออกมาอย่างลังเล ไม่น่าแปลกใจเลยที่โทรลจะมีโลกใหญ่มากเหมือนกัน

"ไม่ เจ้าไม่ใช่โทรล ดังนั้นแล้ว เจ้าจะต้องแสดงบางอย่างที่ข้าไม่มีมัน ข้านั้นเป็นมาสเตอร์ด้านวิศวกรรม "โทรลมีความสุขมาก แต่เขาก็ยังยึดความจริงที่ว่า ลูหลี่ไม่ใช่โทรล

นี่เป็นงานที่หินน่าดู!

ลูหลี่ถอนหายใจและหยิบระเบิดออกมาแล้วโยนมันลงไปที่เท้าของเขา

"นี่คือ ... " โทรลพึมพำขณะที่เขามองไปที่สายชนวน จากนั้นเอง ทั้งกระท่อมก็ได้ระเบิด

ทั้งสองคนได้ลุกออกมาจากซากปรักหักพังและมองหน้ากัน

"ใต้เท้าผู้ดักจับสายลม ท่านยอมรับมันหรือยัง?"ลูหลี่ต้องยอมรับว่าเขานั้นต้องการที่จะแก้เผ็ดเขาบ้าง สิ่งที่ห่วยที่สุดของภารกิจนี้คือการเลือกปฏิบัติเฉพาะกับเผ่าพันธุ์โทรล!

เมื่อเขามีโอกาส เขาจะไปที่หุบเขาวอซองและฆ่าผู้เล่นเผ่าโทรลยกโหลแน่

ผู้ดักจับสายลมบาธทราต้องการที่จะตบหน้าของเขา การสร้างกระท่อมนะง่าย แต่ระเบิดนี้เกือบจะฆ่าเขานะสิ

ฮึ่ม ระเบิด ...

"ท่านรู้จักมันหรือเปล่าล่ะ? ถ้าท่านรู้ ท่านก็ลองสร้างมันดู "ลูหลี่กินขนมปังและนั่งลงกับพื้นเพื่อฟื้นฟู HP ของเขา ด้วยอุปกรณ์ปัจจุบันของเขา ระเบิดพวกนี้เพียงอย่างเดียวไม่สามารถที่จะฆ่าเขาได้

"ข้า... ข้าไม่รู้จักมัน" ไหล่ของโทรลได้ห่อเหี่ยวลงขณะที่เขาพูดอย่างเจื่อนๆ

"อะไรกัน ท่านไม่รู้จักมันงั้นเหรอ? นี่เป็นแค่ของที่สร้างจากสูตรผสมระดับกลาง ข้าได้เรียนรู้มันเมื่อนานมาแล้ว ท่านเพิ่งจะบอกว่าท่านเป็นมาสเตอร์วิศวกรนะ!"ลูหลี่ตะโกนใส่โทรลอย่างรุนแรง การแสดงของเขานั้นแทบจะได้รางวัลออสการ์เลยทีเดียว

เขาพูดดังมาก จนทุกคนที่อยู่ภายในระยะครึ่งกิโลเมตรนี้ อาจจะได้ยินที่เขาพูดอย่างแน่นอน

ใบหน้าของโทรลได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด

ในฐานะมาสเตอร์วิศวกร เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจมาเป็นเวลาหลายปี

ต้องพยายามมากในการเพิ่มระดับทักษะอาชีพในเกมรุ่งอรุณ เริ่มต้นจากพื้นฐาน ไปยังระดับกลาง ขั้นสูง ผู้เชี่ยวชาญ  ปราชญ์ มาสเตอร์ ไปถึงปรมาจารย์ แม้จะเป็นเพียงแค่ความเชื่อ แต่ก็ยังไม่มีระดับกึ่งพระเจ้าหรือระดับเทพเลยในระบบ

มาสเตอร์และปรมาจารย์นั้นหาได้ยาก การที่จะเป็นปราชญ์ได้คุณก็จะต้องเป็นผู้นำด้านอุตสาหกรรมแล้ว นั้นทำให้ไม่มีมาสเตอร์วิศวกรในเมืองพายุลมเลย

เมื่อเขาได้มีประสบการณ์ได้พบเจอกับระเบิดฟูล ซึ่งสูตรผสมของมันก็ได้หายไปนับพันๆปีแล้ว ผู้ดักจับสายลมจึงรู้สึกเหมือนกับว่าเขาถูกชกที่หน้า

นอกจากนี้แล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่สามารถแม้แต่ที่จะโกรธลูหลี่ได้ ซึ่งลูหลี่ก็ยังหัวเราะอยู่ ในตอนที่เขาพูดออกมาว่า "เจ้าเป็นอัจฉริยะเลยล่ะ มาเถอะ เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว ให้ข้าพาเจ้าไปพบกับดยุคเถอะ "

บาธทราโบกมือและรถจักรยานยนต์สองคันก็ได้ปรากฏตัวขึ้นบนภูเขา

รูปร่างที่งดงามตระการตา เชือกที่ดูหยาบและมีสีทองเหมือนผืนดิน - นี้มันของในตำนาน ...

เมคาโน่ฮอค!

ไอเท็มระดับพระเจ้าชิ้นแรกในเกมรุ่งอรุณ!

ถ้าเขาจอดรถนี้ไว้ตามถนน ผู้หญิงเป็นกองๆจะพุ่งมาหาเข้าอย่างแน่นอน

ดวงตาของลูหลี่เบิกกว้างขึ้นและเขาก็น้ำลายสอ

"อย่ามองข้าอย่างนั้นสิ สิ่งของพวกนี้มันมีค่ามากเลยทีเดียว ข้าได้ใช้เงินทั้งหมดของภรรยาและของข้า แม้กระทั่งการผูกมัดวิญญาณข้าก็ยังต้องทำเลย "บาธทรากล่าวอย่างขมขื่น

การผูกมัดวิญญาณหมายถึงไอเท็มจะไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้

"มาสเตอร์ ท่านสามารถแสดงพิมพ์เขียวเมคาโน่ฮอคให้ข้าดูได้หรือเปล่า?"ลูหลี่ถามขณะที่เขาดึงแขนของบาธทราไป

"นี่เป็นของบางอย่างที่มีแต่เพียงมาสเตอร์วิศวกรเท่านั้นที่จะสร้างขึ้นมาได้ แม้ว่าเจ้าจะอยู่ในขั้นที่สูง แต่เจ้าก็ไม่สามารถที่จะสร้างมันได้หรอก เจ้าหนุ่ม เจ้ายังจำเป็นที่จะต้องพัฒนาฝีมือของเจ้าอีก "บาธทรากล่าวขณะที่เขาดึงมือตัวเองกลับไป

เขาเริ่มสตารท์รถและนกในป่าก็ได้บินหนีไปอย่างหวาดกลัวด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์

"โอ้ เสียดายจัง ข้าเองก็อยากจะบอกความลับพิมพ์เขียวระเบิดระดับมาสเตอร์อยู่นะ "ลูหลี่กล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ

"อะไรนะ เจ้าจะแบ่งความลับของระเบิดให้งั้นเหรอ?"รถจักรยานยนต์ก็ได้หักเลี้ยวไปชนกับต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆในทันที ซึ่งตัวของผู้ดักจับสายลมบาธทราเองก็กองกับพื้นแล้ว