จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 347

บทที่ 347: ที่ตั้งสมาคม

ค่าสถานะของความฝันแห่งดาวฤกษ์นั้นทำให้พวกเขารู้สึกประทับใจจริงๆ แม้ว่าลูหลี่จะสนใจมัน แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะสวมใส่มันหรอก เพราะมันถูกจำกัดให้แต่ผู้หญิงใส่

ส่วนใหญ่แล้ว อุปกรณ์สวมใส่ในเกมรุ่งอรุณไม่ได้แยกเพศ มีเพียงไม่กี่ชิ้นทื่ยกเว้นและกำไลข้อมือก็เป็นหนึ่งในนั้น ส่วนไอเท็มชิ้นอื่นๆก็ได้แก่ ต่างหูไม่ก็เครื่องประดับศรีษะ แต่ไอเท็มพวกนี้มีอัตราการดรอบที่ต่ำมาก

นอกจากนี้แล้ว ยังจะมีชุดที่ผูกอาชีพไว้ด้วย เช่นอาชีพที่สวมใส่เกราะแผ่นอย่างพาลาดินสามารถที่จะสวมใส่เกราะแผ่น เกราะโซ่ เกราะหนังและเกราะผ้าได้ ส่วนนักล่าที่สวมใส่เกราะโซ่นั้นก็สามารถที่จะสวมใส่เกราะได้แค่สามชนิด นอกจากเกราะแผ่น ดรูอิดเองก็สวมเกราะหนังเหมือนกัน พวกเขาสามารถสวมเกราะผ้าได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ซึ่งอาจจะอธิบายได้จากน้ำหนักของพวกมัน เกราะแผ่นนั้นมีน้ำหนักมาก มันจึงเหมาะที่จะสวมใส่กับอาชีพที่เหมาะสม ซึ่งกฎเดียวกันนี้ก็ใช้กับอุปกรณ์ชนิดอื่นๆ

กำไลไม่ได้อยู่ในหมวดอุปกรณ์พวกนี้ พวกมันเหมาะสำหรับผู้เล่นหญิงทุกอาชีพ

เช่นนี้แล้ว ใครที่จะได้ความฝันแห่งดาวฤกษ์ไปจึงเป็นเรื่องที่ยากจะตัดสินใจมาก

ในท้ายที่สุด พวกเธอก็ได้ตัดสินใจที่จะแบ่งปันมันกัน ทุกคนจะสวมใส่มัน แต่กำไลข้อมือจะถูกเก็บไว้อยู่ที่มาสเรน

เมื่อทั้งทีมได้กลับมายังแอสทาน่า สแควรูทสามก็ได้เช่าห้องใต้ดินของเมืองไว้แล้ว

มันเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างใหญ่ มันเป็นลานที่วัดขนาดได้ประมาณ 1000 ตารางเมตร แต่ก็ยังไม่กว้างขวางพอสำหรับสมาชิกของสมาคมนับนับพันคน

เมื่อลูหลี่และคนอื่นๆได้เข้ามา พื้นที่ทั้งหมดก็เต็มไปด้วยผู้คน ผู้เล่นทุกคนตะโกนใส่กันและกันไปมา ราวกับมันเป็นตลาด

บริษัทเกมได้ประกาศว่าอนุญาติให้พวกเขามีที่ตั้งของสมาคมได้ แต่ก่อนวันนั้นจะมาถึง แม้แต่สมาคมใหญ่อย่างเมืองหลวงแห่งเกียรติยศยังต้องเช่าพื้นที่ของคนอื่นก่อน

ค่าเช่าของลานนี้ไม่ถูกเลยสักนิด มันราคา 2,000 เหรียญทองต่อเดือน

ดังนั้นแล้ว หลายๆสมาคมจึงไม่มีที่ตั้งเป็นของตัวเอง พวกเขาจะรวมตัวโดยการแค่คุยในกลุ่มเท่านั้น

"นั่นลูหลี่! ดูสิ! เป็นลูหลี่และคนอื่นๆ!"

ด้วยการมาถึงของพวกเขา มันได้ดึงดูดความสนใจจากสมาชิกของสมาคมทั้งหมด ซึ่งทุกๆคนต่างก็ยินดีต้อนรับพวกเขาด้วยความชื่นชม

ชื่อเสียง!

นี่เป็นสิ่งที่ผู้บริหารจากสมาคมใหญ่ๆต้องการอยู่เสมอ แต่มันเหมือนกับเป็นเรื่องที่ธรรมดาในที่นี้

การเคลียร์ครั้งแรก การเป็นแชมป์

แค่เพียงเหล่านี้ ก็เพียงพอแล้วสำหรับการเอาชนะใจทุกๆคน

"หัวหน้าสมาคม!""

"หัวหน้าสมาคม!"

ตลอดทางมีคนหลายคนทักทายเขา ลูหลี่ไม่ได้พยายามที่จะทำให้ตัวเองดูสูงส่งและยิ่งใหญ่ เขาตอบกลับกับทุกคนที่ทักทายเขา ส่วนคนที่มีลักษณะนิสัยที่เปิดเผยอย่างอาเซอร์ซีบรีส ก็ได้มีเพื่อนมากมายอยู่ในสมาคมแล้วในตอนนี้

นี่เป็นสิ่งที่ดูดีเลยทีเดียว ด้วยความที่แท๊งค์อันดับหนึ่งของเขาเป็นคนที่มีนิสัยดี มันจึงทำให้ทุกๆคนที่อยู่ที่นี้เหมือนกับอยู่ที่บ้าน

ที่ตั้งสมาคมของพวกเขาเป็นเพียงแค่ลานเล็กๆไว้พบปะกันเท่านั้น ส่วนพื้นที่อื่นๆของลานก็เป็นเหมือนกับโถงสมาคมไว้สำหรับแลกเปลี่ยนทักษะกัน

ส่วนห้องของแสควรูทสาม 3 ตั้งอยู่ภายในโถงสมาคม

สถานที่แห่งนี้ได้เชื่อมต่อกับห้องโถงทหารรับจ้าง ผู้เล่นสามารถเรียกดูและยอมรับเควสของสมาคมหรือเควสธรรมได้จากที่นี้

เมื่อลูหลี่เห็นสแควรูทสาม เขาก็กำลังพูดคุยอยู่กับผู้เล่นคนหนึ่ง

"อย่าได้กังวลเลย ทุกคนเลือกที่จะเชื่อมั่นสมาคมกฏแห่งดาบ สมาคมนี้จะไม่ทำร้ายใครอย่างแน่นอน "สแควรูทสามกล่าวอย่างมั่นใจขณะที่เขาตบไหล่ของผู้เล่นคนนั้นและจบบทสนทนา

"หัวหน้าสมาคม" ผู้เล่นคนนั้นเมื่อเห็นลูหลี่ก็ตกใจนิดหน่อย ก่อนที่จะทักทายเขาด้วยความไม่สบายใจ

"สวัสดี"

ลูหลี่พยักหน้า ในตอนที่ผู้เล่นคนนั้นออกไป

"คนนั้นใครงั้นเหรอ?"ลูหลี่หันไปถามสแควรูทสาม หลังจากที่ผู้เล่นคนนั้นออกไป

"คนที่ต้องการเข้าร่วมกับสมาคมของเรา ก่อนหน้านี้ เขาเป็นหัวหน้าของสมาคมเล็กๆภายใต้สมาคมสตาร์มูน เขาเป็นคนที่มีความสามารถมาก เขาได้นำคนราวสี่ร้อยคนจากสมาคมของเขามาเข้าร่วมสมาคมกฏแห่งดาบ"สแควร์รูทสามตอบขณะที่เขาเทน้ำลงใส่แก้วของลูหลี่

ตอนนั่นเอง ลูหลี่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าสแควรูทสามไม่ได้ตัวคนเดียว เขาควบคุมสมาคมสตาร์มูนมาหลายปีและเขาก็มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน

"มีคนหลายคนที่ติดตามนายมาที่นี้มากไหม?"

"ไม่มากเท่าไหร่ มีแค่สมาคมเล็กๆจำนวนหนึ่งที่ฉันรู้จัก ส่วนคนอื่นๆเดี๋ยวฉันจะปฏิเสธไปเอง"สแควร์รูทสามกล่าวอย่างใจเย็น

เขาสามารถรับตำแหน่งนี้มาได้ ก็เนื่องจากความสามารถของเขาและความไว้วางใจของตัวลูหลี่เอง เพื่อมุ่งสู่อนาคตที่สดใสยิ่งขึ้น เขาต้องต้องได้รับความไว้วางใจจากลูหลี่และทีมของเขา ดังนั้นแล้ว เขาจะต้องไม่ซ่อนอะไรต่อหน้าพวกเขา

เขาไม่จำเป็นต้องลากคนพวกนั้นเข้าสมาคมและทำให้พวกเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไว้ใจได้อะไรเลย

แน่นอนว่าลูหลี่ไม่ใช่ผู้นำตามธรรมชาติ ไม่มีทางเลย ที่เขาจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่สแควรูทสามตั้งแต่แรกเริ่ม ทุกๆคนต่างก็เก็บงำบางอย่างเอา

"ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ฉันได้มอบสมาคมให้กับนายแล้ว หากนายยินยอม นายก็รับพวกเขาเข้ามาได้เลย เรายังต้องการคนอยู่"

ลูหลี่ไม่ต้องการให้ผู้เล่นทุกคนในสมาคมเป็นมือใหม่ที่เพิ่งเล่นเกม ในตอนนี้ สมาคมใหญ่ๆได้พัฒนาคนมานานมากแล้ว ดังนั้นแล้ว พวกเขาจึงไม่สามารถเสียเวลาได้อีก

แม้ว่าจะเป็นสมาคมขนาดเล็กและมีความสำเร็จที่ค่อนข้างธรรมดา แต่พวกเขาก็เคยรวมทีมเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนกับกิจกรรมมาก่อนแล้ว

"เรามีสมาชิกห้าพันคนแล้ว พวกเขาทั้งหมดมีคุณภาพดีและมีคนค่อนข้างน้อยที่ดูมีแวว "

สแควรูทสามระงับอารมณ์ทุกอย่างของเขาและพูดจาอย่างระมัดระวัง คนที่เขาไปดูมาในช่วง 2 วันนี้ มากกว่าแค่คำว่าดีซะอีก พวกเขาเก่งมากจนแทบจะทำให้คนอื่นอิจฉา

เมื่อเขาได้พิจารณาเรื่องในอดีต ที่เขาเป็นผู้จัดการของสมาคมสตาร์มูน สมาชิกในตอนนั้นที่ได้เงินเดือนในระดับสูง ยังไม่สามารถเทียบได้กับสมาชิกของสมาคมกฏแห่งดาบได้เลย

เพียงแค่การเป็นแชมป์ ก็เป็นการดึงผู้เล่นนับไม่ถ้วนเข้ามายังสมาคม

เมื่อผู้เล่นได้เริ่มสร้างสมาคมขึ้นมา พวกเขาต้องใช้วิธีการต่างๆเพื่อทำให้สมาคมของตนเองเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย ด้วยความหวังที่จะดึงผู้เล่นคนอื่นๆมาเข้าร่วมในสมาคม อย่างไรก็ตาม สมาคมกฏแห่งดาบนั้นแตกต่างออกไป ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา สแควรูทสามแค่อธิบายว่าสมาคมของพวกนั้นเพิ่มระดับอย่างรวดเร็ว ก็มีคนส่งคำขอเข้าสมาคมอย่างมากมายเข้ามาแล้ว

'มันช่างมีความสุข แต่กลับรู้สึกเจ็บปวด' นี่เป็นคำอธิบายสถานการณ์ของสแควรูทสามในตอนนี้ได้ดี

"อาจจะมีสายลับของสมาคมอื่นๆอยู่ในผู้สมัครพวกนี้ก็ได้" ลูหลี่กล่าวเตือน

"เราหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้หรอก แต่ฉันได้วางแผนที่จะลงนามสัญญาในชีวิตกับกลุ่มระดับสูงของเราแล้ว กลุ่มระดับสูงพวกนั้นจะต้องมาทำงานในห้องทำงาน "

สแควรูทสามได้หาทางรับมือมาแล้ว

"นั่งอยู่ในห้องทำงาน" นั่นหมายความว่า ผู้เล่นเหล่านี้จะต้องทำงานเหมือนกับพนักงานออฟพิศ พวกเขาจะเช่าห้องมาและให้ทุกๆคนเล่นอยู่ที่นั้น

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเชื่อว่านายสามารถจัดการเรื่องพวกนี้ได้ "ลูหลี่หัวเราะขณะที่แตะไหล่สแควรูทสาม" สมาคมกฏแห่งดาบเป็นของฉัน แต่มันก็เป็นของนายและคนอื่นๆด้วย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ได้วางใจสมาคมให้นายแล้ว หลังจากที่ฉันตั้งสมาคมขึ้นมาไม่นาน ฉันก็เหมือนได้ฝากฝังหน้าที่หัวหน้าสมาคมให้แล้ว "

หัวหน้าสมาคมมีอำนาจมากมาย ซึ่งจำกัดไว้เฉพาะตำแหน่งนี้เท่านั้น มันจึงเป็นมากกว่าชื่อตำแหน่งเท่านั้น

"อย่าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับการทิ้งงานพวกนั้นให้ฉันทั้งหมด" สแควรูทสามกล่าวพร้อมกับแกล้งทำเป็นโกรธ "ฉันยุ่งมากในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้"

"ฮ่าๆ คนที่มีความสามารถในการจัดการก็ควรรับผิดชอบมากกว่านะ ในอนาคต เราควรจะออกไปด้วยครั้งสักครั้งนะ ตอนที่เราว่าง "

ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นสแควรูทสาม ก็คงจะเป็นตอนที่ลูหลี่ได้ไปที่สมาคมสตาร์มูนเพื่อยกเลิกสัญญาของเขา ในเวลานั้นเอง พวกเขาก็รู้สึกเห็นใจกันและกัน มันยากที่จะจินตนาการว่า พวกเขาได้นั่งด้วยกันอีกครั้งหลังจากนั้นเองไม่กี่สัปดาห์

"นายเป็นบอสนะ นายเป็น" สแควรูทสามกล่าวติดตลก

ไม่มีทางที่เขาจะขอร้องให้ลูหลี่เลิกเคลียร์ดันเจี้ยน แล้วมาจัดการสมาคม เขารู้ดีกว่าคนอื่นว่า ความสำคัญของการเคลียร์ครั้งแรกของลูหลี่สำคัญยังไง

สมาคมพึ่งสร้างได้แค่เพียงสองวันเท่านั้น ไม่ใช่แค่มีคนมากมายทำเควสให้สมาคม แต่ยังมีปาร์ตี้จำนวนหนึ่งที่เข้าไปเคลียร์ดันเจี้ยนอีกด้วย

ทีมที่ลิงอ้วนดูแลรับผิดชอบนั้นยอดเยี่ยมมาก พวกเขาเพิ่งเอาชนะเซอเพนทิสได้ ในขณะที่สมาคมใหญ่ๆหลายแห่งยังไม่สามารถทำได้

นอกเหนือจากผู้เล่น PVP ที่ต้องการเข้าร่วมสมาคม เพราะ มีคนที่เป็นแชมป์ในสมาคมแล้ว ยังมีผู้เล่นที่ชื่นชอบการเคลียร์ดันเจี้ยเนป็นจำนวนมากที่ต้องการเข้าสมาคม

ผู้เล่นที่เข้าไปในดันเจี้ยนเหมือนกับเป็นพลังในการสนับสนุนของสมาคม ในเบื้องหลังของสมาคม พวกเขาทั้งต้องเก็บสะสม อุปกรณ์ หนังสือทักษะและวัสดุหายาก ซึ่งนั้นเป็นการที่ทำให้สโมสรยังคงอยู่ต่อไป

"ตอนไหนเราจะทำการท้าทายของสมาคมกัน?"สแควรูทสามถาม

"ฉันคิดว่า นายน่าจะคัดเลือกผู้เล่นทั่วไปบางส่วน เพื่อไปทำนะ"

การท้าทายของสมาคมที่ระดับ 5 นั้นไม่ได้ยากอะไรเลย อันที่จริงแล้วมันง่ายมากๆ ซึ่งมันก็เหมือนกับเป็นโอกาสในการรวมทีมและสร้างความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกของสมาคมกันเอง

"ให้โอกาสพวกเขาได้ต่อสู้เคียงข้างกับทีมของแชมป์บ้าง ถ้าทำอย่างนั้น พวกเขาจะรักในสมาคมมากยิ่งขึ้น "สแควรูทสามหัวเราะเบาๆ

ที่เขาพูดอย่างนั้นออกมา เพราะเขาคุ้นเคยกับการจัดการกับสมาคมมากกว่าลูหลี่