จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 346

บทที่ 346: รักโดยที่ไม่เสียใจอะไรเลย

โดยทั่วไปแล้ว อุปกรณ์ที่หายากจะเรียงตามนี้ สร้อยคอ กำไล แหวน เหรียญตรา เครื่องประดับศรีษะและหน้ากาก

อัตราการดรอบของไอเท็มพวกนี้ต่ำมากและบางชิ้นก็จำกัดให้มีแต่เพศหญิงสวมใส่เท่านั้น

มันง่ายเสมอที่จะทำเงินจากสาวๆและกฎข้อนี้ก็ใช้ได้กับในเกม มีเศรษฐีมากมายยินดีที่จะจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อคนที่รัก

ทั้งทีมได้รวมตัวกันเข้ามาดู เพื่อเลือกสองไอเท็มหายากจากกองนั้นทั้งหมด

สร้อยคอและกำไลข้อมือ

ชิ้นไหนกันนะ?

ในทางทฤษฎี สร้อยคอจะให้ค่าคุณสมบัติที่ดีขึ้นกว่า เนื่องจากกำลังข้อมือใช้ช่องสวมใส่เดียวกันกับอุปกรณ์ทั่วไป มันเป็นไปไม่ได้ที่จะใส่ปลอกแขนพร้อมกับกำไลข้อมือ

แต่ก็มีหลายครั้ง ที่กำไลข้อมือจะดีกว่าสร้อยคอ

"กำไลข้อมือนี้สวยมากเลย ทำไมเราไม่เลือกมันกันล่ะ?"ฮาชิจังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขณะที่เธอพูด ความฝันที่เหลืออยู่พยักหน้าตกลงและแม้กระทั่งมาสเรนก็ดูจะสนใจมันด้วย คงจะมีแต่เพียงซากุระที่ดูไม่เหมือนผู้หญิงและไม่สนใจมัน

กำไลข้อมือดูสวยกว่าสร้อยคอมาก

จากความคิดเห็นของทุกๆคน ลูหลี่จึงได้หยิบกำไลข้อมือขึ้นมา

ถ้ากำไลข้อมือนั้นไร้ประโยชน์ พวกเขาก็ยังคงมีโอกาเลือกอีกสองครั้ง ...

"ขอฉันดูหน่อยสิ! ให้ฉันดูด้วยสิ!"

ลูหลี่พึ่งจะได้ดูค่าสถานะส่วนหนึ่ง ก่อนที่พวกสาวๆจะเอามันไปจากมือเขา

ถ้าหากมองไปที่มันแล้ว คงจะคิดว่าค่าสถานะของมันแย่มาก แต่เหล่าสาวๆก็ยังคงชอบมันอยู่

โชคดีที่ค่าสถานะของมันไม่ได้แย่เท่าไหร่ พวกมันดีมากด้วยซ้ำ ลูหลี่ค่อนข้างรู้สึกตกใจด้วยซ้ำ เมื่ออ่านพวกมัน

มันยากที่จะเข้าใจว่าทำไม ทหารพรานที่มีระดับระหว่าง 20-30 ถึงมีของแบบนี้

ความฝันแห่งดาวฤกษ์ (ทอง): ค่าสถานะ +15 เอฟเฟคพิเศษ 1: เพิ่มพื้นที่ในกระเป๋า 20 เอฟเฟคพิเศษ 2: เทเลพอร์ต ปรากฏตัวในพื้นที่ที่เลือกในระยะ 8 หลา หลังจากที่ใช้งาน ระยะเวลาคูลดาวน์ 90 วินาที เอฟเฟคพิเศษ 3: สร้างเกราะป้องกันให้สมาชิกในทีมสูงสุด 3 คน ดูดซับค่าความเสียหาย (2000 / จำนวนผู้เล่นทั้งหมด) ระดับความต้องการ LV30 ความทนทาน 120/120

ข้อความที่อยู่หลังชื่อของ กำไลข้อมือคือ:ผู้กล้า ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งโชคชะตาจะทำให้เจ้าพบกับความรักที่ไม่ต้องมีความเสียใจอะไรเลย

ลูหลี่หันศรีษะไปมองปฏิกิรยาของทอริล

ก่อนหน้านี้ เมื่อพวกเขาเอาฝุ่นลึกลับมา การแสดงออกทางสีหน้าของทอริล ดูราวกับว่าเขาเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป ตอนนี้ เขาเสียอุปกรณ์ระดับทองไปแล้ว เขาต้องเป็นบ้าอย่างแน่นอน

น่าประหลาดใจที่ลูหลี่เห็นแต่เพียงรอยยิ้มบนใบหน้าของทอริลเท่านั้น

เขาเป็นบ้าจนสูญเสียเหตุผลไปแล้วงั้นเหรอ?

ซึ่งตรงกันข้ามออกไปเลย ดูเหมือนว่าเขาจะทั้งรู้สึกผูกพันกับมัน รักมันและรู้สึกผ่อนคลาย

ลูหลี่นั่นเป็นคนที่มุ่งมั่น เป็นคนฉลาด เป็นคนที่กลับชาติมา แต่เขากลับไม่เคยมีความรักเลย ไม่ว่าจะคิดหนักแค่ไหนเกี่ยวกับตัวของเขา แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจอารมณ์ของทอริลในตอนนี้เลย

"ท่านทอริล หนูจะเอากำไลข้อมือนี้ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?""ฮาชิจังถามออกมาอย่างกระวนกระวายใจ

พวกเขาทั้งหมดต่างก็ชอบสร้อยข้อมือนี้และได้ทำขึ้นจิตใจของพวกเขาที่พวกเขาต้องการที่จะเก็บไว้ พวกเขาไม่ได้ขอความเห็นจากลูหลี่เลย ถ้าลูหลี่กล่าวแย้งออกมา เขาคงจะถูกเกลียดโดยสาวๆเหล่านี้

"เด็กสาวตัวน้อย ถ้าเจ้าชอบ เจ้าก็เอามันไปเลย" ทอริลกล่าวเบาๆ "ตอนนี้ ให้ข้าใช้ความแข็งแกร่งของข้าทั้งหมดอวยพรแก่พวกเจ้าเถอะ ข้าขอให้พวกเจ้าทุกคนพบกับคนที่เจ้าต้องการในอนาคต คนที่พิเศษและติดตามเจ้าไปถึงที่สุดได้ "

หลังจากที่เขาพูดออกมา ลูหลี่และทีมของเขาก็ได้ยินเสียงประกาศจากระบบ

ระบบ: เควส "ปีศาจความมืดที่หยั่งลึก" สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์เป็นรางวัล ได้รับค่าชื่อเสียงจากทหารพรานปีกสีเงิน ได้รับหนึ่งคะแนนทักษะ

พวกเขาได้รับค่าประสบการณ์มามากเลยทีเดียว ฮาชิจัง มูนไลท์และลูกชิ้นงา ทั้งสามคนเลเวลอัพเพิ่มขึ้นเป็น ระดับ 27 26 และ 27 ตามลำดับ ส่วนคนอื่นๆก็เห็นแถบค่าประสบการณ์ที่พุ่งสูงขึ้นมาด้วยเช่นกัน

การใช้ค่าชื่อเสียงของทหารพรานปีกสีเงินนั้นไม่เป็นที่รู้จัก แต่หลายๆสิ่งที่เกี่ยวกับค่าชื่อเสียง พวกมันล้วนมีประโยชน์ทั้งหมด

สำหรับรางวัลที่เป็นคะแนนทักษะ นี่คือสิ่งที่ลูหลี่ไม่ได้คาดหวังเลย มันไม่ได้ถูกกล่าวในคู่มือและรางวัลนี้ก็ค่อนข้างที่จะดูไม่เป็นเหตุเป็นผลมาก

นั่นคือการให้คะแนนทักษะสิบคะแนนไปในครั้งเดียว!

คงจะมีเฉพาะ NPC ระดับสูงที่มีพื้นหลังอันแสนยิ่งใหญ่ในเกมรุ่งอรุณเท่านั้น ที่สามารถจะให้อะไรแบบนี้ได้ แต่พวกเขาก็ค่อนข้างที่จะให้อุปกรณ์ระดับสูง มากกว่าคะแนนทักษะ

ยกตัวอย่างเช่น เมดีฟผู้ซึ่งรับหนังสือ "หนังสือเอนชานท์ของเอกวิน" จากลูหลี่ไป เขาก็ได้สอนลูหลี่ถึงทักษะการกลายร่างเป็นอีกา อย่างไรก็ตาม เขายังคงรู้สึกเหมือนว่าแค่นี้ยังไม่เพียงพอและนั้นทำให้เขามอบเหรียญตราเปื้อนเลือดให้กับเขา

ในท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเหรียญตราที่ดีหรือไม่ก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ระดับที่เพิ่มขึ้น เขาก็จะต้องเปลี่ยนมันอยู่ดี

แต่คะแนนทักษะนั้นแตกต่างออกไป พวกมันเป็นเหมือนกับรากฐานที่แข็งแกร่งของผู้เล่น

ทอริลต้องบ้าไปแล้วที่ให้คะแนนทักษะทุกคนรวมสิบคะแนน!

"ท่าน... " ลูหลี่ยกศีรษะขึ้นและพบว่าทอริล คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ครึ่งหนึ่งของผมในศรีษะของเขาได้เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีเทาและดวงตาสีเขียวของเขาก็กลับกลายเป็นราวกับหมอก นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ลูหลี่ได้เห็นร่องรอยอันเหี่ยวย้นของเอลฟ์

มันเหมือนกับว่า กาลเวลากำลังลงโทษเขา

"ฝากส่งความนับถือของข้าแก่ชินเดลด้วย บอกเธอด้วยว่า เอลฟ์ชราคนนี้จะกลับไปพักผ่อนบนผืนดินแล้ว "ทอริลกล่าวขณะที่เขาโค้งคำนับเล็กน้อยและค่อยๆหายไปในหมอกของความมืดที่หยั่งลึก

ตามที่คาดไว้ เขาเป็นทหารพรานระดับสูง เขาจากไปพร้อมกับความเงียบงัน

"ท่าน... " แม้กระทั่งคนที่ไม่ฉลาดอย่างฮาชิจังก็ตระหนักว่ามันคืออะไร น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมา

ทั้งตลอดทาง ทอริลเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด เขาเงียบมากยิ่งกว่าสัตว์เลี้ยงของความฝันที่เหลืออยู่เสียอีก

เขาช่วยทุกๆคนมาตลอดทาง จนกระทั่งเขาตกลงกับพื้นจากการคอมโบเจ็ดครั้งของอะคูมาอิ ทหารพรานคนนี้ได้แสดงให้เห็นถึงคุณค่าของเขา ต่อทุกคนด้วยความแข็งแกร่งของตัวเขาเอง

ในตอนท้ายที่สุด ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเขาจะให้รางวัลมากมายขนาดนี้

ดันเจี้ยนถูกเคลียร์แล้วและพวกเขาก็เดินกลับไปพร้อมรางวัลอันน่าทึ่ง แต่กลับไม่มีใครหัวเราะ

ผู้กล้า ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งโชคชะตาจะทำให้เจ้าพบกับความรักที่ไม่ต้องมีความเสียใจอะไรเลย

มันเป็นเหมือนกับคำอวยพรที่แสนสวยงาม

มันต้องเป็นเพราะ ความฝันแห่งดาวฤกษ์อย่างแน่นอนที่ทำให้พวกเขาได้รับคะแนนทักษะ ทอริลเป็นคนที่มีเรื่องราวอยู่มากมาย แต่ช่างน่าเสียดาย ที่มันจากไปพร้อมกับตัวของเขาเอง

หลังจากที่พวกเขาออกจากดันเจี้ยนมาได้แล้ว พวกเขาก็ได้มาถึงค่ายความมืดที่หยั่งลึกอีกครั้ง เพื่อรับภารกิจและเอาค่าประสบการณ์พร้อมกับเงินและอุปกรณ์ นี่เป็นรางวัลที่ได้จากเควสตามปกติ

หลังจากชินเดล สวิฟฟายได้ยินคำพูดที่พวกเขานำมาจากทอริล ท่าทางของเธอก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เธอไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่บอกกับพวกเขาว่า ถ้าพวกเขาอยากเห็นทหารพรานคนนั้นอีกครั้ง พวกเขาจะต้องมุ่งหน้าไปยังต้นไม้โลกที่ภูเขาไฮโจ เพื่อทดสอบความโชคดีของพวกเขาด้วย

ในที่สุด สาวๆก็ได้ยิ้มออกมา เมื่อได้ยินว่าพวกเขายังสามารถพบกับทหารพรานคนนั้นได้อีกครั้งขณะที่ลูหลี่และคนอื่นๆเหมือนกับได้ยกภาระออกจากบ่า

ในสายตาของผู้เล่นหลายคน NPC เป็นเหมือนกับกองข้อมูลขนาดใหญ่ ซึ่งพวกเขาก็เป็นเช่นนั้น แต่พวกเขาทุกคนเหมือนกับมีชีวิตและมีเรื่องราวของตัวเองทั้งนั้น

แม้แต่คนอย่างทอริล ซึ่งดูเหมือนเป็นแค่เอลฟ์ธรรมดา ก็ยังได้เกิดและเติบโต เขาได้ต่อสู้กับศัตรูหลายชนิดและยังได้เดินทางไปทั่วโลก อีกทั้งเขายังเคยมีความรักอยู่ครั้งหนึ่งด้วย