บทที่ 29 ซุปเห็ดใส่เนื้อ

บทที่ 29 ซุปเห็ดใส่เนื้อ

พลบค่ำ หลี่เหวยกลับมาถึงค่ายพัก ฟีล่าทำมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วลานบ้าน

บนลานดินโล่งๆ ในบ้าน มีเห็ดที่ผ่านการทำความสะอาดแล้วตากแดดไว้วางแผ่หลากันกินพื้นที่กว่าสิบตารางเมตร วันนี้ถือเป็นวันที่หล่อนเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มหาศาลจริงๆ

ฝนตกหนักเมื่อคืน เห็ดวันนี้เลยผุดขึ้นมาให้เก็บเพียบ

"โอ้ จอร์จของแม่ การล่าสัตว์มันไม่ง่ายเลยใช่ไหมล่ะ อย่าเพิ่งท้อนะลูก ตอนนี้เจ้าก็เป็นนักล่าที่เก่งกาจคนหนึ่งแล้ว มา มาทานมื้อเย็นกัน ลองชิมซุปเห็ดใส่เนื้อฝีมือแม่ดูสิว่าเป็นยังไงบ้าง?"

ฟีล่าทักทายอย่างอารมณ์ดี ดูเหมือนหล่อนจะกลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง ถึงขั้นตักซุปให้หลี่เหวยด้วยตัวเองเลยทีเดียว

"ขอบคุณครับแม่!"

หลี่เหวยกล่าวขอบคุณ เขาไม่กลัวว่าฟีล่าจะวางยาพิษหรอกนะ แถมซุปเห็ดใส่เนื้อถ้วยนี้ถึงหน้าตาจะดูบ้านๆ ดำๆ ด่างๆ แต่กลิ่นนี่หอมยั่วน้ำลายสุดๆ พอดีเขากำลังหิวโซ เลยยกซดโฮกๆ จนเกลี้ยงชาม พลางตาลุกวาวด้วยความถูกใจ

เพราะมันอร่อยจริงๆ ซุปเห็ดรสชาติกลมกล่อม ยิ่งใส่ไขมันสัตว์ลงไปด้วย ยิ่งเพิ่มความหอมมัน กินเข้าไปแล้วรู้สึกสบายตัวไปหมด ต่อมรับรสทุกต่อมพากันโห่ร้องยินดี เขาเหนื่อยมาทั้งวันจนแทบหมดแรง แต่พอได้ซดซุปถ้วยนี้เข้าไป ความเหนื่อยล้าก็หายไปกว่าครึ่ง

"จอร์จ อร่อยไหมลูก?"

ฟีล่านั่งยิ้มตาหยีอยู่ข้างๆ ถามไถ่อย่างอ่อนโยน จนหลี่เหวยเผลอคิดไปวูบหนึ่งว่านี่คือครอบครัวสุขสันต์จริงๆ ยัยป้านี่ชักจะแปลกๆ ไปกันใหญ่แล้ว

"อร่อยครับ"

"งั้นเอาอีกชามนะ"

ฟีล่าตักซุปให้หลี่เหวยเพิ่มอีกชาม แล้วถึงค่อยเอาไปให้เพนนี วันนี้หล่อนดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงขั้นชวนเพนนีคุยสัพเพเหระ แถมยังถามว่าซุปเห็ดอร่อยไหม

เพนนีดูไม่ค่อยอยากจะเสวนาด้วยเท่าไหร่ แค่ตอบรับส่งๆ ไป

แต่ถึงอย่างนั้น เพนนีก็ฟาดซุปเห็ดไปตั้ง 3 ชาม

หลี่เหวยเองก็ซัดไป 3 ชามเหมือนกัน มื้อเย็นวันนี้ทั้งหรูทั้งเยอะ แต่เขากลับรู้สึกตงิดๆ ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล

กำลังครุ่นคิดอยู่เพลินๆ จู่ๆ ข้อความสองบรรทัดก็เด้งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

【พ่อครัวมืออาชีพ* คิดค้นเมนูใหม่สำเร็จ และได้รับคำชมเชยจากหัวหน้าครอบครัวรวมถึงสมาชิกทุกคน นี่คือเมนูระดับ 1 ดาว หากรับประทานเป็นประจำจะช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น หากรับประทานให้ครบ 20 ครั้งต่อเดือน ติดต่อกันเป็นเวลา 6 เดือน จะได้รับแต้มสถานะอิสระ 1 แต้ม】

【พ่อครัวมืออาชีพ* บริจาคสูตรและวิธีทำซุปเห็ดใส่เนื้อนี้ให้กับครอบครัว หล่อนได้รับคะแนนผลงานครอบครัว 20 แต้ม แต่หล่อนต้องรับประกันว่าในอีก 6 เดือนข้างหน้า จะทำซุปเห็ดใส่เนื้อให้สมาชิกทานอย่างน้อยเดือนละ 20 มื้อ เว้นแต่จะมีเหตุสุดวิสัย มิฉะนั้นจะถูกเรียกคืนคะแนน】

【คำเตือน: ในระหว่างกระบวนการนี้ จะไม่กระทบต่อการได้รับค่าประสบการณ์และผลงานจากภารกิจหลัก】

——

หลี่เหวยจ้องมองข้อความตาค้าง ช็อกสุดขีด... แบบนี้ก็ได้เหรอวะ?

นังตัวแสบระดับเซียนแอบมาตีป้อมแตกซะแล้ว!

แม่งเอ๊ย เขาเพิ่งจะได้เป็นหัวหน้าครอบครัววันแรกแท้ๆ ตอนนี้เขาเหลือคะแนนผลงานครอบครัวแค่ 30 แต้ม แต่ยัยฟีล่าตัวแสบน่าจะแซงหน้าเขาไปแล้วแหงๆ

แถมยังทำได้หลังจากที่เพิ่งจะพลาดท่าเสียทีจนหน้าแตกยับเยินมาหมาดๆ ด้วยนะ

ต้องยอมรับเลยว่ายัยนี่น่ากลัวชิบหาย

ถ้าภารกิจหลักของหล่อนไม่โดนขัดจังหวะด้วยภัยหมาป่า ยัยฟีล่าตัวแสบคนนี้คงไร้เทียมทานไปแล้ว

งานนี้หลี่เหวยยอมใจจริงๆ

หลังจากนั้น เขานั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง เดิมทีว่าจะกลับเข้าห้องไปนอน แต่ผลงานอันเจิดจรัสของฟีล่ามันกระตุ้นต่อมจนข่มตานอนไม่หลับ เลยหยิบมีดสั้นออกมานั่งเหลาลูกธนูไม้ข้างกองไฟ

เพนนีเคยบอกว่า คุณภาพของลูกธนูมีผลโดยตรงต่อการยิง

เขาต้องหมั่นฝึกฝนพัฒนาตัวเองอย่างจริงจัง

กว่าจะเหลาลูกธนูไม้ได้ 10 ดอก ก็ปาเข้าไปดึกดื่น แต่หลี่เหวยกลับไม่รู้สึกง่วงหรือเพลียเลยสักนิด ต้องยอมรับว่าซุปเห็ดของฟีล่านี่มันของดีจริงๆ มิน่าล่ะบริจาคออกมาทีได้ตั้ง 20 แต้ม

คิดไปพลาง หลี่เหวยก็อาศัยแสงไฟจากกองไฟ ง้างธนูยิงต่อเนื่อง 10 ครั้ง นี่คือการฝึกซ้อมประจำวันที่ขาดไม่ได้

ด้วยบัฟจากอาชีพนักล่ามืออาชีพ ตอนนี้เขาสามารถยิงเข้าเป้าทุกดอกในระยะ 20 เมตร แน่นอนว่าพอยิงโดนเป้า ลูกธนูไม้ก็พังไปด้วย

นี่แหละของใช้สิ้นเปลือง

แต่มันสำคัญมากสำหรับการทำความคุ้นเคยกับธนูและฝึกฝนทักษะความชำนาญของหลี่เหวย

อย่างที่เขาว่ากันว่า มือปืนแม่นๆ สร้างขึ้นมาจากกระสุน

งั้นนักแม่นธนู ก็คงใช้หลักการเดียวกันนั่นแหละ

เช้าวันใหม่ พอกินมื้อเช้าเสร็จ หลี่เหวยก็ถือขวาน พกหอกไม้ สะพายธนู ข้ามลำธารที่ระดับน้ำลดลงไปหน่อย มุ่งหน้าไปตัดไม้ที่ฝั่งตะวันออก

งานแบบนี้เขาคล่องปร๋ออยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีพละกำลัง 10 แต้ม ความแข็งแกร่ง 140 แต้ม การโค่นต้นไม้สัก 10 ต้นต่อวันน่าจะเป็นเรื่องกล้วยๆ

แต่คราวนี้ต่างจากเมื่อก่อน หลี่เหวยเลือกตัดต้นไม้ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราวๆ 30-40 เซนติเมตร

ต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ตัดยากกว่าปกติ แต่เขาอยากใช้ไม้ท่อนซุงขนาดใหญ่พวกนี้มาอัปเกรดกำแพงค่ายพักอีกรอบ ฟีล่ากับเพนนีอาจจะเป็นภัยคุกคามภายใน แต่อันตรายจากภายนอกต่างหากที่คาดเดาไม่ได้และน่ากลัวที่สุด

ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะสร้างหอคอยธนูไว้ในค่ายพักด้วยซ้ำ

ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นก็ล้มครืนลงมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำเอาหลี่เหวยสะดุ้งโหยง

ในเวลาเดียวกัน เขาได้รับประสบการณ์ตัดไม้มาเต็มๆ 10 แต้ม ต้นเดียวเท่ากับสิบต้นเลยทีเดียว!

เห็นได้ชัดว่าขนาดของต้นไม้ส่งผลต่อค่าประสบการณ์ที่ได้รับ

แต่แม่งก็ตัดยากชิบหาย โดยเฉพาะตอนที่ขวานไม่ค่อยคมแบบนี้ เล่นเอาค่าความแข็งแกร่งของเขาเกือบเกลี้ยงหลอด

เขาต้องพักเหนื่อยอยู่ครึ่งชั่วโมง ถึงจะเริ่มลิดกิ่งก้านและยอดไม้ออก นี่ก็เป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก ถ้าไม่ลิดกิ่งก้านออกจนเหลือแต่ท่อนซุง ระบบจะไม่นับเป็นผลงานในภารกิจหลัก

และขั้นตอนนี้ก็กินแรงไม่แพ้กัน

ขนาดหลี่เหวยตอนนี้สุขภาพฟิตปั๋ง แถมกินดีอยู่ดี ก็ยังตัดต้นไม้เพิ่มอีกต้นก่อนเที่ยงไม่ไหว

กว่าจะลิดกิ่งก้านเสร็จ ก็เที่ยงพอดี

จากนั้นเขาก็จูงวัวแก่มาลากท่อนซุงยาวสิบกว่าเมตรกลับไป ปรากฏว่าความคืบหน้าภารกิจในหน้าต่างสถานะมีการเปลี่ยนแปลง

กลายเป็น 1/3 แสดงว่าต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ต้นเดียว มีค่าเท่ากับต้นไม้เล็กๆ 10 ต้นเมื่อก่อนเลยงั้นเหรอ?

"สรุปว่าไอ้มาตรฐาน 1 หน่วยนี่มันคืออะไรกันแน่? คือ 1 ลูกบาศก์เมตรงั้นเหรอ?"

หลี่เหวยครุ่นคิด แล้วผลผลิตประเภทอื่นล่ะ ก็น่าจะมีมาตรฐานของตัวเองเหมือนกัน

อย่างคราวก่อนที่ฟีล่าบริจาคผักป่าตากแห้ง 5 หน่วย มันคงไม่ใช่ 5 ลูกบาศก์เมตรหรอกมั้ง

แล้วไหนจะเนื้อสัตว์ที่เขาต้องไปล่ามาอีก 2 หน่วย ถ้าต้องหาเนื้อมาให้ได้ 2 ลูกบาศก์เมตรนี่คงฮาไม่ออกแน่ๆ

พอกลับถึงค่ายพัก ฟีล่าทำมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว แม้แต่เพนนีก็ออกมาเดินเล่นยืดเส้นยืดสายได้อย่างระมัดระวัง

"จอร์จ เจ้าไปตัดไม้โอ๊กมาต้นเบ้อเริ่มเลยเหรอเนี่ย! ช่วยผ่าเป็นฟืนให้หน่อยสิ ข้าอยากจะเอาไปเผาถ่าน"

เพนนีพิงกำแพงพูดเสียงอ่อยๆ

ไม้โอ๊ก? ถ่าน?

หลี่เหวยหันกลับไปมองท่อนซุงที่ลากกลับมาด้วยความงุนงง เขาแยกไม่ออกหรอกว่ามันคือต้นอะไร มิน่าล่ะตอนตัดเมื่อเช้าถึงได้เหนื่อยรากเลือดขนาดนั้น

"จะเผาถ่านตอนนี้เลยเหรอ? ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีนะ"

"น้องชายจอมซื่อบื้อของข้า พอผ่าเป็นฟืนแล้ว ยังต้องเอาไปตากแดดอีกพักนึงนะ โรงตีเหล็กของเราขาดถ่านไม้ไม่ได้หรอก" เพนนีพูดจาแปลกๆ เหมือนพากย์หนัง แต่หลี่เหวยก็เข้าใจความหมายที่หล่อนต้องการสื่อ นี่คือการบอกใบ้เงื่อนไขเบื้องต้นของการสร้างโรงตีเหล็กนั่นเอง

เรื่องพวกนี้หลี่เหวยไม่ถือสาหรอก อันที่จริงถ้าแซมไม่ตาย และฟีล่าไม่ได้ชิงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวไปกำหนดทิศทางการพัฒนาที่ผิดเพี้ยน ป่านนี้โรงตีเหล็กของเพนนีคงสร้างเสร็จไปนานแล้ว

(จบตอน)