บทที่ 3 ปฐมบทแห่งกายาเทพ

เปลวเพลิงสีดำลุกโชนโชดช่วง กลิ่นอายความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณลานบ้าน ราวกับเตานึ่งที่กำลังเคี่ยวกรำทุกสรรพสิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีกระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่กระจายออกมา

เมื่อมองจากระยะไกล มันดูเหมือนเงาร่างของเปลวเพลิงสีดำที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วอันน่าตกใจ จนครอบคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านผิงเจียง และยังคงลุกลามต่อไปยังที่ห่างไกล

ทว่าผู้คนในหมู่บ้านผิงเจียงกลับไม่ได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

"ดูนั่นเร็ว... นั่นมันอะไรกัน?"

ในสถานที่อื่น จู่ๆ ก็มีคนร้องอุทานด้วยความตกใจ ดึงดูดให้ผู้คนมากมายเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะตกตะลึงจนตาค้างด้วยความสะเทือนขวัญอย่างถึงที่สุด

เห็นเพียงแสงสีดำสายหนึ่งพุ่งทะลุหมู่เมฆ

จากนั้นบนฟากฟ้าเบื้องบน มันได้กลายสภาพเป็นเตาหลอมที่มีรูปร่างคล้ายน้ำเต้า

เตาหลอมนี้ไม่ใช่ของจริง เป็นเพียงเงาร่างลวงตาที่ใหญ่โตราวกับขุนเขา มีห้าขา ทั่วทั้งร่างเป็นสีดำสนิท บนตัวเตาสลักลวดลายไว้นับไม่ถ้วน ไขว้ตัดกันไปมาดูเร้นลับยิ่งนัก

เตายักษ์หมุนวนอย่างช้าๆ ส่งเสียงครางกระหึ่มออกมาลางๆ

ราวกับจะเขมือบเอาทุกสรรพสิ่งในใต้หล้ามาหลอมรวมไว้ภายใน

ตูม!

เสียงสายฟ้าฟาดท่ามกลางกลางวันแสกๆ ความผันผวนเกิดขึ้นอีกครา มวลเมฆบนท้องฟ้าปั่นป่วนราวกับกระแสน้ำหลากที่ทำนองคลองแตก เมฆดำปกคลุมไปทั่วในชั่วพริบตา กดทับลงมาจนทำให้รู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงสายฟ้าฟาดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แสงสายฟ้าเจิดจ้าดั่งมังกรเงินที่เลื้อยผ่านหมู่เมฆอย่างย่ามใจ พร้อมส่งเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว

ภายนอกหมู่บ้านผิงเจียง ณ ดินแดนที่ห่างไกลออกไป ผู้คนจำนวนมากต่างก็ถูกปลุกให้ตื่นตระหนก

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีร่างของผู้ทรงพลังที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ยืนตระหง่านอยู่บนเวหา กลิ่นอายรอบกายเชี่ยวกราด พลังอำนาจน่าเกรงขาม ราวกับเทพเจ้าจุติลงมาบนโลกมนุษย์

พวกเขาทั้งหมดต่างจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาเฉียบคม ดวงตามีแสงเทพเจิดจ้า แฝงไปด้วยเจตจำนงอันไร้ผู้ต้าน

"พวกนั่น... หรือจะเป็นเทพเซียน?"

"เทพเซียน!"

"พวกเขาไม่ใช่เทพเซียน พวกเขาคือผู้ฝึกบำเพ็ญเพียร แต่สำหรับปุถุชนแล้ว พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับเทพเซียนหรอก" ชายผู้หนึ่งที่มีตบะขั้นรวมพลังระดับสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ผู้คนมากมายมองดูร่างที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วยความเคารพยำเกรงและหวาดกลัว

ทันใดนั้น บนท้องฟ้ามีคนเริ่มเคลื่อนไหว ระเบิดความเร็วอันน่าตกใจออกมาในพริบตา ราวกับลูกศรยักษ์ที่ฉีกกระชากผ่านน่านฟ้า ส่งเสียงคำรามราวกับลมพายุและสายฟ้า ทิ้งร่องรอยสีขาวไว้อย่างน่าหวาดเสียวในความว่างเปล่า ขณะพุ่งทะยานไปยังทิศทางของเงาเตายักษ์อย่างรวดเร็ว

แต่ในอึดใจต่อมา

เงาเตายักษ์นั้นกลับหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และหายวับไปในชั่วพริบตา

เงาเปลวเพลิงสีดำที่พุ่งเสียดฟ้าก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

มันเร็วเกินไป!

เร็วเสียจนกลุ่มคนที่มีกลิ่นอายพลังอันน่าหวาดกลัวบนท้องฟ้าต่างสูญเสียเป้าหมาย ต่างคนต่างรู้สึกประหลาดใจและโกรธเกรี้ยว

ไม่มีใครรู้เลยว่าเงาเตายักษ์นั้นปรากฏขึ้นมาจากที่ใด และหายไปที่ไหน

...

ตระกูลฉู่

ภายในเรือนไผ่เขียว

ไอความร้อนยังคงคุกรุ่น

บนพื้นดินที่แตกร้าวเพราะอุณหภูมิสูง มีร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่โดยที่ร่างกายไม่มีอาภรณ์ปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว

"ข้ายังไม่ตาย..."

ฉู่เจิ้งรู้สึกประหลาดใจในคราแรก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างบ้าคลั่งพลางระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ข้าไม่เพียงแต่ไม่ตาย... ตบะยังฟื้นคืนกลับมาแล้วด้วย... รวมถึงร่างกายของข้า..."

เมื่อกำหมัดแน่น ความรู้สึกถึงพละกำลังอันมหาศาลทำให้ฉู่เจิ้งรู้สึกราวกับว่าเขาสามารถบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกคามือได้

ฉู่เจิ้งมองสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ลูบคลำไปมา

ร่องรอยบาดแผลต่างๆ ที่เกิดจากการฝึกฝนและการต่อสู้ฆ่าฟันล้วนเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ไม่เพียงเท่านั้น ผิวพรรณของเขายังเรียบเนียนดั่งหยกอุ่น ละเอียดนุ่มนวลจนมีแสงเรืองรองออกมา ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้สตรีนับหมื่นในใต้หล้าต้องกรีดร้องด้วยความอิจฉา

"เสื้อผ้าของข้า..."

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ฉู่เจิ้งรีบก้าวเท้าพุ่งตัวเข้าไปในห้อง

ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วประดุจสายลมพัดผ่าน จนฉู่เจิ้งตอบสนองไม่ทัน ศีรษะชนเข้ากับประตูห้องอย่างจัง

โครม!

ประตูห้องพังทลาย เศษไม้ปลิวว่อน ฉู่เจิ้งยืนตะลึงตาค้าง

"ความเร็วนี้... อย่างน้อยก็เร็วขึ้นกว่าเดิมเท่าตัวเลยทีเดียว!"

แต่เมื่อรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างและตระหนักได้ว่าตนเองกำลังเปลือยกายร่อนจ้อนอยู่ ฉู่เจิ้งจึงรีบเข้าไปในห้องเพื่อนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมใส่ให้เรียบร้อย

เมื่อกลับออกมาข้างนอกลานบ้าน เขามองดูพื้นที่แตกร้าวด้วยความสับสนและไม่แน่ใจ

"เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้ากันแน่?"

ฉู่เจิ้งพึมพำกับตัวเอง เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ จึงวางเรื่องนี้ลงชั่วคราว

สายตากวาดมองไปรอบๆ

เขาหยิบหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา

ห้านิ้วออกแรงบีบ

เสียงกรอบแกรบแสบแก้วดังขึ้น หินแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จากนั้นก็แหลกละเอียดกลายเป็นเม็ดทราย ร่วงหล่นลงมาตามซอกนิ้ว

"พลังเช่นนี้..."

ใบหน้าของฉู่เจิ้งเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ก่อนที่ตบะจะถูกทำลาย แม้เขาจะทุ่มสุดแรงก็ยังไม่สามารถบีบหินให้แหลกละเอียดเป็นผงได้ แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ฉู่เจิ้งหันไปมองลูกตุ้มเหล็กขนาดใหญ่

ลูกตุ้มเหล็กนี้มีน้ำหนักถึงหกร้อยจิน ซึ่งเคยใช้ประกอบการฝึกวิชาหลอมกายามาก่อน

"วิถีแห่งการบำเพ็ญเริ่มจากการหลอมกายา โดยมีภายนอกเป็นจุดเริ่มต้น และมีรวมพลังเป็นจุดสิ้นสุด ขั้นหลอมกายาระดับที่หนึ่งสามารถยกของหนักได้หนึ่งร้อยจิน ขั้นหลอมกายาระดับที่สองยกได้สองร้อยจิน ขั้นหลอมกายาระดับที่สามยกได้สามร้อยจิน"

"ขั้นเสริมสร้างภายในระดับที่หนึ่ง สอง และสาม สามารถยกน้ำหนักได้สี่ร้อยจิน ห้าร้อยจิน และหกร้อยจินตามลำดับ..."

"ก่อนหน้านี้ข้ามีตบะอยู่ที่ขั้นเสริมสร้างภายในระดับที่สาม ยามระเบิดพลังสูงสุดสามารถยกลูกตุ้มเหล็กหกร้อยจินได้ห้าครั้ง ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไร?"

พูดจบ ฉู่เจิ้งก็กางห้านิ้วออกจับที่ด้ามของลูกตุ้มเหล็กแล้วออกแรงกระชากทันที

ลูกตุ้มเหล็กหนักหกร้อยจินถูกชูขึ้นในพริบตา

"ทำไมมันถึงเบาขนาดนี้?" ฉู่เจิ้งตกใจอย่างถึงที่สุด จากนั้นจึงตระหนักได้ว่า ไม่ใช่ลูกตุ้มเหล็กที่เบาลง แต่เป็นพละกำลังของเขาที่แข็งแกร่งขึ้นต่างหาก

เขาวางลงแล้วยกขึ้นสลับไปมาเช่นนี้หลายสิบครั้ง โดยไม่มีวี่แววของความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย

เมื่อเริ่มสนุก ฉู่เจิ้งก็แกว่งลูกตุ้มเหล็กไปมาจนเกิดลมพัดกระโชกแรง พัดเอาฝุ่นละอองในลานบ้านปลิวว่อน

หลังจากผ่านไปหลายสิบอึดใจเขาก็หยุดลง แล้ววางลูกตุ้มเหล็กลงอย่างสบายแรง

"สะใจนัก!"

ฉู่เจิ้งกล่าว เขารู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งตัว โลหิตสูบฉีดพล่าน หัวใจเต้นรัวดั่งกลองรบ ทุกส่วนของร่างกายเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังอันน่าเหลือเชื่อ

"ข้าแน่ใจว่า ตบะของข้ายังคงอยู่ที่ขั้นเสริมสร้างภายในระดับที่สาม แต่พละกำลังกลับแข็งแกร่งขึ้นมากเกินไปแล้ว"

"แม้แต่ขั้นรวมพลังระดับที่หนึ่งก็ยังเทียบข้าไม่ได้เลยสักนิด..."

ตามปกติแล้ว ผู้ที่อยู่ขั้นรวมพลังระดับที่เจ็ดถึงจะยกของหนักหนึ่งพันจินได้ แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเหมือนกับเขาเมื่อครู่ ที่ถือลูกตุ้มเหล็กหนักหกร้อยจินเล่นราวกับเป็นของเบาหวิว

ฉู่เจิ้งมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

หากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขามีพละกำลังและความเร็วเช่นนี้ เจ้าจ้าวสืออู่ที่มาลอบสังหารเขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างแน่นอน เสมือนว่าเขาสามารถใช้มือเปล่าทุบมันจนตายได้เลยทีเดียว

แต่น่าเสียดาย ที่ลูกตุ้มเหล็กที่หนักที่สุดในลานบ้านมีเพียงหกร้อยจินเท่านั้น

จึงไม่สามารถทดสอบขีดจำกัดของพลังที่แท้จริงได้

"ด้วยพละกำลังและความเร็วระดับนี้ หากข้าใช้วิชาดาบ..."

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่เจิ้งก็รีบพุ่งเข้าไปในห้องเพื่อนำดาบคมกริบออกมา

ดาบถูกชักออกจากฝัก เสียงดาบสั่นสะเทือนดังกังวาน ประกายความคมเย็นเยียบดุจวารีในฤดูใบไม้ร่วง เขายืนถือดาบอย่างสง่างาม แก่นแท้ของวิชาดาบวายุอัสนีไหลเวียนอยู่ในใจราวกับสายน้ำ

ฉู่เจิ้งรู้สึกประหลาดใจ

จุดที่เคยไม่เข้าใจมากมายในอดีต บัดนี้กลับกระจ่างแจ้งแจ่มชัด

ตระกูลฉู่มีวิชาดาบเพียงสองวิชาเท่านั้น

วิชาดาบพื้นฐาน

วิชาดาบวายุอัสนี

คนของตระกูลฉู่ต้องฝึกวิชาดาบพื้นฐานจนชำนาญก่อน จึงจะสามารถฝึกวิชาดาบวายุอัสนีได้

วิชาดาบวายุอัสนีมีทั้งหมดแปดกระบวนท่า

เจ็ดกระบวนท่าแรกเป็นท่าดาบพื้นฐาน ส่วนกระบวนท่าสุดท้ายคือท่าไม้ตาย

ทว่า ทั่วทั้งตระกูลฉู่ที่มีคนกว่าร้อยคน มีผู้ฝึกวิชาดาบวายุอัสนีเกินครึ่ง แต่กลับไม่มีใครฝึกกระบวนท่าที่แปดสำเร็จ แม้แต่อาวุโสรองฉู่เฟิงหรันผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่บ้านผิงเจียงด้วยวิชาดาบวายุอัสนีก็ยังทำไม่ได้ เพราะความยากนั้นมีมากเกินไป

แม้แต่ผู้ที่ฝึกเจ็ดกระบวนท่าแรกจนบรรลุถึงขั้นเชี่ยวชาญก็มีเพียงไม่กี่คน ซึ่งไม่เกินหกคนเท่านั้น

และในบรรดารุ่นเยาว์ มีเพียงฉู่เจิ้งคนเดียวเท่านั้น

ชักดาบแทงตรง!

วิชาดาบวายุอัสนีกระบวนท่าที่หนึ่ง!

คมดาบฉีกกระชากอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวของดาบที่บาดหูออกมา

ดาบที่สอง!

เสียงดาบดังขึ้นกว่าเดิม

ดาบที่สาม ดาบที่สี่ ดาบที่ห้า... ดาบเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงดาบก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้น

เขาเร่งเร้าจนถึงขีดสุด

เสียงลมพัดกระโชกโอบล้อมรอบกาย ชายเสื้อสะบัดพริ้วดั่งธงรบ เส้นผมปลิวไสว

ในขณะนั้นเอง ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งก็ได้ผุดขึ้นมาในใจ

ดวงตาของฉู่เจิ้งหดแคบลง ประกายตาเจิดจ้า เขาเก้าเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังจากฝ่าเท้าส่งผ่านแผ่นหลังพุ่งตรงไปยังตัวดาบ

ในชั่วพริบตา ฉู่เจิ้งรู้สึกว่าดาบในมือและตัวเขาราวกับทำลายพันธนาการที่มองไม่เห็นบางอย่างลง และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ประหนึ่งมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวและถือกำเนิดขึ้นมาอย่างเปี่ยมล้น ทว่ากลับมีแรงต้านที่มองไม่เห็นแต่ทรงพลังพยายามขัดขวางไว้อย่างสุดชีวิต

"วายุพิโรธ!"

เขาร้องตะโกนออกมา เสียงดั่งอัสนีบาตฟาดลงมา พลังทั่วร่างถูกรวบรวมและระเบิดออกมาในคราวเดียว

คมดาบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงดาบกรีดร้องราวกับเสียงพายุหมุน

พลังที่สะสมไว้ระเบิดออกมาในทันที

ทำลายการขัดขวาง พายุคลั่งคำราม บดขยี้พันธนาการ จากความว่างเปล่ากลายเป็นมวลสารควบแน่นเป็นพายุหมุนปราณดาบพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง ทุกที่ที่ผ่านไป พื้นดินที่ดำเป็นตอตะโกถูกฉีกขาดเป็นรอยลึกนับไม่ถ้วนจนน่าหวาดเสียว ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าลำตัวที่มุมกำแพงเปลือกไม้แตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน ลำต้นหักสะบั้นลงทันที

รอยตัดนั้นเรียบเนียนกริบ

"นี่มัน..."

ฉู่เจิ้งเก็บดาบเข้าฝัก เขายืนอึ้งไปครู่หนึ่ง รูม่านตาหดเล็กลง

หากดาบเช่นนี้ฟาดลงบนตัวคน ใครจะไปต้านทานได้?

"นี่คืออานุภาพของท่าไม้ตายวายุพิโรธแห่งวิชาดาบวายุอัสนีหรือนี่... ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!"

เขารู้สึกว่าเจ็ดกระบวนท่าแรกกับกระบวนท่าที่แปดนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

นอกจากความตกตะลึงแล้ว ฉู่เจิ้งยังครุ่นคิดอย่างหนัก การเปลี่ยนแปลงนี้ใหญ่หลวงเกินไปจนยากจะเชื่อ

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

"หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับโอสถเสริมรากฐานหลอมกายาเม็ดนั้น?"

เพราะหลังจากทานโอสถเสริมรากฐานหลอมกายาเข้าไป ร่างกายก็ค่อยๆ ฟื้นตัวและเกิดความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง ทำให้เขามีพละกำลังและความเร็วที่น่าทึ่งเช่นนี้ แม้แต่ความสามารถในการหยั่งรู้ก็ได้รับการยกระดับ จนเขาสามารถฝึกกระบวนท่าที่แปดของวิชาดาบวายุอัสนี "วายุพิโรธ" ได้สำเร็จ

ทันใดนั้น ฉู่เจิ้งก็นึกถึงผู้ที่มีพรสวรรค์มาแต่กำเนิดตามคำเล่าลือ

"ตามคำลือ ผู้ที่มีพรสวรรค์มาแต่กำเนิด บ้างก็มีพละกำลังดั่งหมีป่า บ้างก็มีความอดทนดั่งโคถึก บ้างก็มีความเร็วประดุจอาชาที่กำลังห้อตะบึง หรือบางคนก็มีความสติปัญญาหลักแหลมล้ำเลิศ..."

"ไม่รู้ว่าตอนนี้ข้าเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น?"

ฉู่เจิ้งพึมพำกับตัวเอง

"พวกนั้นจะไปนับเป็นตัวอะไรได้ เจ้าได้หล่อหลอมปฐมบทแห่งกายาเทพขึ้นมาแล้วเชียวนะ" เสียงเล็กๆ ที่ดูค่อนข้างอ่อนเยาว์จู่ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความดูแคลนอย่างเข้มข้น