บทที่ 11 ศิษย์พี่หญิงมาแล้ว

เขาวิ่งตามจางผิงอันไปที่ส้วม ด้วยระดับฝึกลมปราณขั้นสาม การเคลื่อนไหวของเขาย่อมปราดเปรียวกว่า แม้จะออกตัวทีหลังแต่กลับถึงก่อน ทำเอาจางผิงอันได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ทำได้เพียงรอให้เขาจัดการธุระจนสบายตัวแล้วถึงค่อยเข้าไป

บัดซบ!

เมื่อออกมาจากส้วม จางผิงอันก็กลับมาที่ห้องเฝ้าประตู ปัดกวาดขี้เถ้าจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ทำงานทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปพลบค่ำแล้ว

"ใช้ได้ สะอาดหมดจดดีมาก เจ้าไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ"

ตอนที่จางผิงอันทำงาน ชิงเฟิงก็ยืนเท้าสะเอวเดินตามตรวจตราไปมาอยู่ด้านหลัง ใช้นิ้วถูพื้นเพื่อดูให้แน่ใจว่าเขาทำความสะอาดได้หมดจดจริงๆ หรือไม่

จนกระทั่งแน่ใจว่าไร้ฝุ่นผงแม้แต่นิดเดียว

เมื่อได้ยินดังนั้น จางผิงอันถึงค่อยลุกขึ้นปาดเหงื่อ นั่งลงบนขั้นบันไดหน้าประตูเคียงข้างชิงเฟิง ทอดสายตามองดูดวงตะวันตกดินที่ขอบฟ้าซึ่งงดงามยิ่งนัก

"ท่านชิงเฟิง ท่านอยู่ระดับฝึกลมปราณขั้นสามแล้ว เช่นนั้นย่อมต้องมีวิชาอาคมหรืออิทธิฤทธิ์ติดตัวบ้างใช่หรือไม่ขอรับ?" จางผิงอันมองชิงเฟิงด้วยสีหน้าคาดหวัง

"ฮัดชิ้ว!" ชิงเฟิงจามออกมา เขานั่งอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่าจางผิงอันสองขั้น ก้มหน้าลงมองด้วยสายตาเหยียดหยามพลางกล่าวว่า "เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด อิทธิฤทธิ์รึ? วิชาอาคมรึ? นี่ยังตื่นไม่เต็มตาหรืออย่างไร?"

"ข้าทำไม่เป็น!!"

เจ้านี่ช่างซื่อตรงดีแท้ ตอบกลับมาอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

จางผิงอันประหลาดใจเป็นอย่างมาก "ท่านชิงเฟิง ท่านอยู่ระดับฝึกลมปราณขั้นสามแล้วไม่ใช่หรือขอรับ? เหตุใดจึงยังไม่มีอิทธิฤทธิ์อีกล่ะ?"

ชิงเฟิงมีสีหน้ารังเกียจ "เจ้าจะไปรู้อะไร ฝึกลมปราณขั้นสามก็เป็นแค่การฝึกฝนลมปราณแท้จริง จะไปมีอิทธิฤทธิ์อะไรได้ ก็แค่มีร่างกายแข็งแรงกว่าคนธรรมดาทั่วไป ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย มีพละกำลังมากกว่า แก่ช้ากว่า สภาพร่างกายทนทานกว่า ส่วนอิทธิฤทธิ์นั้นจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีพลิกแพลงใช้ลมปราณแท้จริง ซึ่งก็ต้องใช้เคล็ดวิชาอีกแขนงหนึ่ง คัมภีร์เคล็ดวิชามันหามาได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกัน?"

จางผิงอันเป็นคนฉลาดหลักแหลม ฟังปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ

ที่แท้เคล็ดวิชาฝึกลมปราณก็จัดอยู่ในหมวดกำลังภายใน ช่วยยกระดับสภาพร่างกายและลมปราณแท้จริงเท่านั้น

ส่วนอิทธิฤทธิ์และวิชาอาคมจัดอยู่ในขอบเขตของกำลังภายนอก มิน่าเล่าบรรดาศิษย์สายนอกเหล่านี้ถึงต้องมาตามหาเคล็ดวิชากันทุกปี

หากฝึกเพียงลมปราณ ก็เป็นแค่การเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงและยืดอายุขัยก็เท่านั้น

"ข้าก็แค่แข็งแกร่งกว่าปุถุชนเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแหละ!" ชิงเฟิงดูหงอยเหงาอยู่บ้าง เขาล้วงเอาหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ข้าฝึกฝนตามวิชาฝึกลมปราณเล่มนี้มาตั้งหลายปี ก็บรรลุได้แค่ฝึกลมปราณขั้นสาม ไม่สามารถก้าวหน้าไปกว่านี้ได้อีกแล้ว ช่างน่าเวทนายิ่งนัก"

เมื่อมองดูคัมภีร์ฝึกลมปราณในมือของชิงเฟิง ในชั่วขณะหนึ่งจางผิงอันถึงกับเกิดจิตสังหารคิดจะฆ่าคนชิงสมบัติขึ้นมา

แต่มันก็คงอยู่เพียง 0.001 วินาทีแล้วก็มลายหายไป

สู้ไม่ได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เขาลอบโจมตีจนชนะ ก็ไม่มีทางหนีรอดไปจากยอดเขาอวี้จูได้อยู่ดี

"ท่านผู้ดูแลตำรา เคล็ดวิชาของท่านนี้ สามารถหามาได้จากที่ใดหรือขอรับ?"

ใบหน้าของจางผิงอันแดงก่ำ

เพราะเขารู้ดีว่าคำถามที่ตนเองถามออกไปนั้นช่างโง่เขลาสิ้นดี

แต่เขายอมเป็นคนโง่เง่าเพื่อถามคำถามนี้ออกไป เวลาสิบเดือนมันยาวนานเกินไปจริงๆ อีกทั้งตัวเขาจะสามารถมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ไปได้ถึงสิบเดือนหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้

ต้องบำเพ็ญเพียรและมีรากฐานลมปราณแท้จริงเสียก่อน สภาพร่างกายจึงจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด โอกาสที่จะถูกทุบตีจนตายก็จะลดน้อยลง

ยิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียรเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

ทว่าการบำเพ็ญเพียร... มันก็ต้องมีเคล็ดวิชาสำหรับบำเพ็ญเพียรก่อนสิ!

หากไม่มีเคล็ดวิชาเลยสักเล่ม จะไปบำเพ็ญเพียรบ้าบออะไรได้ เขาไม่ใช่ผู้ศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่เกิด ที่จะรู้วิธีบำเพ็ญเพียรมาตั้งแต่ลืมตาดูโลกเสียหน่อย

"ก๊ากฮ่าฮ่า...!" ชิงเฟิงพอได้ยินคำถามนี้ก็หัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด "เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรหาไม่ยากหรอก เจ้าสามารถไปหาซื้อได้ที่ร้านค้าสายนอก ที่นั่นมีทั้งวิชาฝึกลมปราณเบื้องต้นสำหรับรากปราณทอง วิชาฝึกลมปราณเบื้องต้นสำหรับรากปราณน้ำ... ไปจนถึงวิชาฝึกลมปราณเบื้องต้นสำหรับรากปราณเบญจธาตุทั้งหมดก็มีครบถ้วน แต่เจ้าเป็นรากปราณว่างเปล่า ไร้พ่อไร้แม่ไร้เบื้องหลัง เป็นแค่ศิษย์รับใช้ ยังริอ่านจะบำเพ็ญเพียรอีกรึ?"

"หา?"

จางผิงอันเพิ่งจะรู้ว่า ที่แท้เคล็ดวิชาฝึกลมปราณก็มีการแบ่งแยกตามรากปราณด้วย ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล การฝึกลมปราณก็คือการเสริมสร้างพลังพื้นฐานให้กับรากปราณนั่นเอง

การแยกบำเพ็ญเพียรตามรากปราณ ย่อมไม่มีอะไรผิดปกติ

"หรือว่า... จะไม่มีเคล็ดวิชาฝึกลมปราณสำหรับรากปราณว่างเปล่าเลยงั้นรึขอรับ?"

"ย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่รากปราณว่างเปล่ามันยุ่งยาก เบญจธาตุพัวพันกันยุ่งเหยิง การฝึกลมปราณจำเป็นต้องฝึกทั้งห้าธาตุไปพร้อมๆ กัน ต้องไปซื้อที่ร้านค้าสายในเท่านั้น แถมราคายังแพงหูฉี่... วิชาฝึกลมปราณเบื้องต้นสำหรับรากปราณว่างเปล่าเล่มหนึ่ง ปาเข้าไปตั้งห้าพันเหรียญเซียน! ห้าพันเหรียญเซียนเชียวนะ!"

จางผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ห้าพันเหรียญเซียน?

สำหรับเขาแล้ว นี่มันตัวเลขมหาศาลทะลุฟ้าชัดๆ เป็นระดับความสูงที่ชาตินี้ทั้งชาติก็คงเอื้อมไม่ถึง

เหรียญเซียนเพียงหนึ่งเหรียญ หากนำไปใช้ในโลกมนุษย์ สามารถแลกเงินตราได้ถึงหนึ่งร้อยตำลึง!

ห้าพันเหรียญเซียน นั่นมันเป็นเงินเท่าไหร่กัน?

"ไม่ถูกสิขอรับ รากปราณสวรรค์ก็ต้องฝึกเบญจธาตุพร้อมกัน วิชาฝึกลมปราณเบื้องต้นสำหรับรากปราณสวรรค์ ก็แพงหูฉี่ขนาดนี้ด้วยหรือขอรับ?" จางผิงอันรู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมาทันที หากเคล็ดวิชาแพงขนาดนี้ แล้วคนที่มีรากปราณสวรรค์จะบำเพ็ญเพียรได้อย่างไร?

"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าทึ่มเอ๊ย รากปราณสวรรค์คือบุตรแห่งสวรรค์ พวกเขาบำเพ็ญเพียร ย่อมได้เคล็ดวิชาทุกอย่างมาฟรีๆ ไม่เพียงแต่ไม่ต้องเสียเงินเท่านั้น ในหนึ่งเดือนยังได้รับเงินอุดหนุนอีกหนึ่งพันเหรียญเซียนด้วย เจ้ากล้าเอาตัวเองไปเทียบกับรากปราณสวรรค์ได้อย่างไร?"

เด็กรับใช้หัวเราะเสียงดังลั่น เยาะเย้ยจางผิงอันที่ไม่เจียมกะลาหัวตัวเอง

หนังสือของพวกหัวกะทิ ไม่เคยต้องเสียเงินซื้อ แถมยังมีคนคอยประเคนให้ถึงที่

แต่ทว่า... หนังสือของพวกเหลือเดน กลับมีราคาแพงเป็นพิเศษเสมอ

……

...

"ไสหัวไป รีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ตอนกลางคืนก็ฝันหวานเอาเถิด ในฝันอยากได้อะไรก็มีหมดนั่นแหละ!"

ชิงเฟิงสะบัดแขนเสื้อ หันหลังกลับไปพักผ่อน ทิ้งให้จางผิงอันนั่งทอดสายตามองดูดวงตะวันตกดินอยู่บนขั้นบันไดเพียงลำพัง

ใจของจางผิงอันไม่มีความตื่นเต้นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย

สิ่งเหล่านี้ไม่มีความหมายอันใดต่อเขาเลย เขาก็แค่ต้องการคัมภีร์เคล็ดวิชาสักเล่ม เพื่อนำไปสังเวยให้กับราชามารเท่านั้น ส่วนจะเป็นวิชาประเภทไหน มันไม่ได้สำคัญเลยสักนิด

เวลานี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกโชคดีขึ้นมานิดหน่อย

เขาฝึกวิถีมาร ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้เคล็ดวิชาเบื้องต้นราคาแพงลิ่วพวกนี้เลย ราชามารช่างใจดียิ่งนัก เพียงแค่มอบขยะให้พระองค์ไปสักชิ้น พระองค์ก็จะประทานคัมภีร์วิชามารที่เหมาะสมกับตัวเขามาให้เอง

ก็เหมือนกับ... ขวานมารสวรรค์ในตอนนั้น...

แต่ทว่า!

การฝึกวิถีมารมันมีวิธีการฝึกอย่างไรกันนะ?

ต้องฝึกรากปราณเบญจธาตุด้วยเหมือนกันหรือเปล่า?

หรือว่า... นั่นมันเป็นคนละระบบการบำเพ็ญเพียรกันเลย?

เขารู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง และก็มีความคาดหวังอยู่เปี่ยมล้นเช่นกัน

เขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นการฝึกวิถีเซียนหรือวิถีมาร ขอเพียงทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้ก็พอ เขาทอดสายตามองดวงตะวันที่กำลังค่อยๆ ลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายแห่งตะวันรอนสาดส่องลงบนใบหน้าของจางผิงอัน

เด็กหนุ่มผู้นี้ กลับดูสงบนิ่งเยือกเย็นอย่างผิดหูผิดตา

ที่สุดดวงตะวันก็ลับขอบฟ้า เขาจึงกลับไปนอนหลับพักผ่อน

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำเลย

ถึงวันนี้

ช่วงเช้าเพิ่งจะทำความสะอาดห้องเฝ้าประตูเสร็จ ก็เห็นชิงเฟิงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา "แย่แล้ว... ผิงอัน รีบตามข้าไปที่หน้าประตูเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า! ทันทีเลย!"

"เร็วเข้าๆ..."

ชิงเฟิงดึงตัวจางผิงอันวิ่งจ้ำอ้าว เมื่อเห็นท่าทีหวาดผวาของเขา จางผิงอันก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "ท่านชิงเฟิง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือขอรับ?"

ชิงเฟิงวิ่งไปพลางอธิบายไปพลาง "อวี้จีซึ่งเป็นศิษย์ในสังกัดของท่านลุงเสวียนเทียนกำลังมา จู่ๆ ก็ส่งข่าวมาบอกว่านางจะมาเอาเคล็ดวิชา..."

"เอ๊ะ? ศิษย์พี่หญิงท่านนี้...?"

"ศิษย์พี่หญิงท่านนี้มีอารมณ์ดุร้ายเกรี้ยวกราด สังหารคนมานับไม่ถ้วน อ้อใช่แล้ว คนเก่าของเจ้านั่นแหละที่ถูกนางฟันขาดสะบั้นด้วยกระบี่เดียว น่าอนาถนัก ตอนนั้นเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งลาน..."

"ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ โควตาของนางในปีนี้ถูกใช้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปเอาโควตาของใครมาสวมรอยอีก หากคราวนี้นางยังไม่ได้เคล็ดวิชาที่ต้องการอีกล่ะก็ พวกเราสองคนคง..."

ฟันของชิงเฟิงกระทบกันดังกึกๆ ด้วยความหวาดกลัว...

จางผิงอันยิ่งตกใจจนแข้งขาอ่อนปวกเปียกไปหมด เอ่ยถามเสียงเบาว่า "ท่านชิงเฟิง พวกเราคงไม่ถูกตีจนตายหรอกใช่ไหมขอรับ?"

ชิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก "ข้าน่ะคงไม่เป็นไรหรอก แต่... เจ้านี่สิ... พูดยาก!"