บทที่ 19: ชายป่าแห่งความมืดมิด

บทที่ 19: ชายป่าแห่งความมืดมิด

เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา โลธาร์มองดูพี่น้องมาซอฟที่รออยู่หน้าประตูสมาคมด้วยความประหลาดใจ ดีเมตมาถึงก่อนเขาเสียอีก

แม้ว่าเขาจะยังมีสีหน้าเบื่อโลกเหมือนเดิม แต่เขาก็เปลี่ยนอุปกรณ์ไปแล้ว มือข้างหนึ่งเขาถือหอกเหล็กที่ฝังคริสตัลสีขาวไว้ ส่วนมือขวาถือโล่สี่เหลี่ยม ชุดเกราะหนังของเขาสกปรกมอมแมม เต็มไปด้วยคราบเปื้อนที่ดูไม่ออกว่าเป็นรอยอะไร

อีวานยังคงสวมชุดคลุมสีขาวของโบสถ์ มีจี้คริสตัลสีขาวห้อยอยู่ที่สร้อยข้อมือซ้าย ที่เอวขวาผูกดาบสั้นไว้ และสะพายเป้ใบใหญ่ไว้บนหลัง

เมื่อเห็นการแต่งกายของพวกเขา โลธาร์ก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง

"นายมาไม่สายเกินไปนะ" ดีเมตพูด น้ำเสียงของเขายังคงชวนให้อึดอัดใจอยู่บ้าง

เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายมาถึงก่อนจริงๆ โลธาร์จึงตัดสินใจที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย

"ฉันจะไปลงทะเบียนที่สมาคมนะ" โลธาร์เมินดีเมต หันไปทักทายอีวานที่กำลังยิ้มให้ แล้วเดินเข้าไปในโถงพักคอย

ส่วนแม็กกี้กลับมองประเมินดีเมตด้วยแววตาสงสาร ทำเอาฝ่ายหลังถึงกับงุนงงไปเลยทีเดียว

ที่โต๊ะลงทะเบียนของสมาคม เด็กสาวผมบลอนด์เผ่าเซอแรนกำลังกรอกข้อมูลให้กับกลุ่มของโลธาร์ บางทีอาจจะเป็นเพราะความรู้สึกหลงใหลในความแปลกตา โลธาร์จึงอดไม่ได้ที่จะลอบมองใบหน้าสวยๆ ของเด็กสาวคนนั้นอีกหลายครั้ง

ทว่า ทันทีที่เด็กสาวเอ่ยปาก โลธาร์ก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ชาวเซอแรนที่เขาวาดฝันไว้แตกสลายลงทันที

"หมายเลข 13 รอจนกว่าจะเรียกหมายเลขและชื่อทีมของพวกคุณก่อนค่อยเข้าไป"

เสียงของเธอหยาบกระด้าง และสำเนียงภาษากลางของเธอก็แข็งทื่อมาก

โลธาร์รับบัตรประจำตัวและป้ายหมายเลขมาเงียบๆ แล้วเดินผละออกไป

"ยายหูแหลมนั่นเป็นไงบ้าง?" แม็กกี้ชะโงกหน้าเข้ามาถาม

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" โลธาร์ส่ายหน้า พลางคิดว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าเสียงของแม็กกี้มาคู่กับใบหน้านั้น พูดถึงเรื่องนี้ แม็กกี้เองก็หน้าตาดีใช้ได้ แต่น่าเสียดายที่ส่วนสูงของเธอทำให้เธอดูเหมือนเด็กประถมในชาติก่อนของเขาไม่มีผิด

สมาชิกอีกสองคนของทีมไปหลบมุมอยู่ตรงมุมหนึ่งของโถง ซึ่งอยู่ห่างจากเขากับแม็กกี้พอสมควร คงไม่มีนักผจญภัยคนไหนในโถงคิดหรอกว่าพวกเขาทั้งสี่คนอยู่ทีมเดียวกัน

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนและเสียงสบถด่าดังขึ้นในโถง โลธาร์ได้ยินนักผจญภัยสองสามคนตะโกนไล่ว่า "ไสหัวไป"

โลธาร์มองตามไปและเห็นชายเผ่าโอแฮกวัยกลางคนค่อนไปทางชรากำลังเดินผละออกมาจากกลุ่มนักผจญภัยที่ตะโกนด่าทอด้วยสภาพน่าเวทนา เขาดูอายุราวๆ ห้าสิบปี มีผมและหนวดเคราสีดอกเลา ไม่ใช่สีเทาเงินคมเข้มแบบพวกคนเถื่อนหนุ่มๆ เขาเดินหลังค่อม แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังดูสูงกว่านักผจญภัยหลายคน เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นอย่างเห็นได้ชัด และมีคันธนูไม้ขนาดมหึมาสะพายอยู่บนหลัง

เขาเป็นขอทานงั้นเหรอ? ทำไมเขาถึงมาขอทานที่นี่ล่ะ? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของโลธาร์

ชายชราไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เขายังคงเดินเข้าไปถามทีมนักผจญภัยทีละทีมต่อไป แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับสายตาที่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโลธาร์และแม็กกี้

"ท่านที่เคารพ พอจะให้ข้าเข้าร่วมทีมของท่านได้หรือไม่? ถึงข้าจะดูเป็นแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วข้าเป็นนักธนูที่มีฝีมือ และจะไม่เป็นตัวถ่วงให้กลุ่มของท่านอย่างแน่นอน"

น้ำเสียงของเขาจริงใจและถ่อมตน สำเนียงภาษากลางของเขาก็ลื่นไหลเสียจนแทบจะดูไม่ออกเลยว่าเป็นชาวโอแฮก โลธาร์เข้าใจในทันทีว่าทำไมเขาถึงถูกพวกนักผจญภัยเหล่านั้นปฏิเสธ

ถ้าชายชาวโอแฮกวัยห้าสิบกว่าคนตรงหน้าเป็นนักผจญภัยระดับอาชีพอยู่แล้ว ผู้คนก็คงคิดว่าเขามีฝีมือและมากประสบการณ์

แต่เขาเป็นแค่มือใหม่แกะกล่อง ดูเหมือนจะไม่เคยแม้แต่จะเข้าไปในพอร์ทัลด้วยซ้ำ อายุขนาดนี้มันแก่เกินไปสำหรับมือใหม่ และทุกคนก็คงจะคลางแคลงใจในความสามารถของเขา

"ขอโทษด้วยครับ ทีมของผมลงทะเบียนเรียบร้อยแล้ว" โลธาร์ปฏิเสธอย่างสุภาพ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เสริมว่า "ถ้าคุณอยากเข้าร่วมทีม คุณควรไปลองถามที่โรงเตี๊ยมดูนะ คนที่มาอยู่ที่นี่ล้วนรวมกลุ่มกันมาเสร็จสรรพแล้วล่ะ"

ชายตรงหน้าเบิกตากว้าง จากนั้นรอยยิ้มขมขื่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันเหี่ยวย่นของเขา

"ขอบคุณมากท่าน หากไม่ได้คำแนะนำของท่าน ข้าคงต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกนานแน่ๆ"

เขาเดินออกจากประตูใหญ่ของสมาคมด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง แผ่นหลังอันโดดเดี่ยวนั้นทำให้โลธาร์นึกถึงแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงที่กำลังถูกความมืดมิดกลืนกินอย่างช้าๆ

"ตาลุงคนนั้นแก่กว่าพ่อฉันอีกนะ" แม็กกี้พูดอยู่ข้างๆ "นายคิดว่าที่เขาออกมาผจญภัยในวัยขนาดนี้ เป็นเพราะมียายแก่ๆ สักคนที่ต้องการเหรียญทองสองสามเหรียญเหมือนกันหรือเปล่า?"

"แม็กกี้ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะออกผจญภัยเพื่อความรักน่ะ" โลธาร์ถึงกับพูดไม่ออก เขาสงสัยจริงๆ ว่าเด็กสาวคนนี้คงถูกเรื่องราวของดีเมตล้างสมองไปแล้วแน่ๆ

"แต่ฉันรู้สึกว่าใช่แน่ๆ" แม็กกี้เถียง

ผ่านไปพักใหญ่ พนักงานสาวสวมแว่นตาของสมาคมก็เดินออกมาและตะโกนเรียก "หมายเลข 13 ทีมโลธาร์!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม็กกี้ก็กลอกตาบน "โลธาร์ ทำไมนายถึงได้มีรสนิยมแย่พอกับลุงท็อดด์เลยล่ะ?"

โลธาร์ลูบจมูกตัวเองและพูดอย่างเก้อเขินว่า "ตอนนั้นฉันคิดชื่อดีๆ ไม่ออกน่ะ ไว้จบการผจญภัยครั้งนี้เราค่อยมาช่วยกันคิดแล้วกัน"

พี่น้องมาซอฟเดินเข้ามารวมกลุ่ม โลธาร์เหลือบมองดีเมตและพบว่าความตื่นเต้นในแววตาของหมอนั่นมันเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้

ทั้งสี่คนเดินตามเจ้าหน้าที่สมาคมเข้าไปในห้องที่มีพอร์ทัล

เนื่องจากเคยผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง โลธาร์จึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเป็นพิเศษกับขั้นตอนเดิมๆ สิ่งเดียวที่เขาหวังในตอนนี้ก็คือขอให้ดีเมตอย่าสร้างปัญหาอะไรก็พอ

ตอนที่ก้าวเข้าไปในพอร์ทัล อีวานหลับตาลง ริมฝีปากขมุบขมิบ เขาคงกำลังสวดมนต์ของโบสถ์อยู่ ตามหลักคำสอนของโบสถ์ อีกด้านหนึ่งของพอร์ทัลคือโลกปีศาจนอกรีตที่ต้องได้รับการชำระล้าง

ในขณะเดียวกัน ดีเมตที่อยู่ข้างๆ อีวานกลับเบิกตากว้าง วินาทีที่หมอกโอบล้อมตัวเขา สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าความเจ็บปวดทั้งหมดในร่างกายและจิตวิญญาณได้รับการปัดเป่าออกไป เขาพึมพำประโยคหนึ่งในลำคอที่ทำเอาโลธาร์ถึงกับขนลุกซู่

"ฉันกลับมาแล้ว ในที่สุดฉันก็กลับมา"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของผู้หญิงที่ไพเราะจากระบบดังก้องขึ้นในหัวของโลธาร์

"กำลังเข้าสู่พอร์ทัลสีขาว"

"กำลังสุ่มสร้างดันเจี้ยนความยากระดับสีขาว..."

"เลือกอินสแตนซ์ปัจจุบันเรียบร้อยแล้ว"

"เข้าสู่อินสแตนซ์: ชายป่าแห่งความมืดมิด"