จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 146

ติดตามผลงานของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

บทที่ 146: กลุ่มทหารรับจ้างก็เหมือนบ้าน

ลูกชิ้นงาได้ตกไปสู่ความเงียบ

เขาไม่ค่อยชอบกลุ่มทหารรับจ้างซินซิน

กลุ่มทหารรับจ้างไม่สามารถเพิ่มเลเวลได้และไม่ได้รับประโยชน์จากสมาคม ในใจของแทบทุกๆคนพวกเขาต่างก็ไม่ชอบกลุ่มทหารรับจ้างมากกว่าสมาคม

ในเกมออนไลน์ที่มีขนาดใหญ่เช่นเกมรุ่งอรุณ การต่อสู้และสงครามจะเกี่ยวข้องกับผู้เล่นนับล้านคน

กลุ่มทหารรับจ้างกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งจะทำอะไรคนนับล้านคนได้?

ทุกคนต่างก็มีความทะเยอทะยานและความฝันของตัวเอง ความปรารถนาอันแรงกล้าของลูกชิ้นงาคือการเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงมากในเกม

อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขามาจากสมาคมสวรรค์ชั้นเจ็ดจึบไม่มีสมาคมใดๆมาหาเขาและรับเขาเข้าสมาคม

สมาคมเล็กๆจะไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ในขณะที่สมาคมใหญ่ๆกังวลว่าจะได้รับผลกระทบจากสมาคมสวรรค์ชั้นเจ็ด

ดังนั้นแล้วกลุ่มทหารรับจ้างซินซินเป็นคนแรกที่ส่งคำเชิญมาให้เขา

ถ้าไม่ได้คำเชิญมาจากอาเซอร์ซีบรีสซึ่งเป็นแท๊งค์หลักอันดับหนึ่งในเกมรุ่งอรุณ ลูกชิ้นงาก็จะไม่เข้าร่วมกลุ่มนี้

ตอนนี้เพื่อความมั่นใจของลูกชิ้นงาแล้ว ลูหลี่ก็พร้อมที่จะสู้กับแตนเน็ท

เขารู้สึกอบอุ่นที่ได้รับการยอมรับจากคนอื่นๆและเริ่มคิดว่าการเข้าร่วมกลุ่มนี้ไม่ได้เป็นความคิดที่ไม่ดี ...

"ดีฉันจะเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้าง แต่หลังคืนนี้ ... "

"จากนี้ไปเราจะเรียกคุณว่า ข้าวปั้น คุณไม่ต้องกังวลกับการต่อสู้ในคืนนี้ ฉันค่อนข้างมั่นใจ "

ลูหลี่ได้ทำให้แตนเน็ทพ่ายแพ้โดยที่ไม่มีข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับตัวเขา แต่เขาก็พึ่งพาประสบการณ์ของเขาทั้งหมด นั้นทำให้แตนเน็ทรู้สึกอับอายที่แพ้

ความเชื่อมั่นของลูหลี่แทบจะเหมือนเชื้อโรคที่แพร่กันไปได้ ลูกชิ้นงาเริ่มรู้สึกมั่นใจและสงบ

"พวกคุณต่อสู้กันเสร็จยัง?!" ลูหลี่ขัดจังหวะ

"มันเป็นฉันหรือเขา" อาเซอร์ซีบรีสได้ตะโกนออกมา

"คุณไม่เคยได้ยินคำว่า 'เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนงั้นเหรอ'? มันเป็นเรื่องยากที่คุณจะเข้าใจใช่ไหม? " ลูหลี่คิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเถียงต่อไป นอกจากนี้เขายังต้องรีบไปยกระดับอาชีพของเขา

"บ้าเอ้ย ก็มันง่ายสำหรับคุณที่จะพูด นี่เป็นครั้งที่ 7 แล้ว ที่ผู้ชายคนนี้ทำลายความสัมพันธ์ของฉัน คุณจะรู้สึกยังไงถ้าเรื่องเดียวกันนี้เกิดขึ้นในทุกๆครั้ง? " อาเซอร์ซีบรีสถามและแทบจะฉีกพเนจรให้เป็นชิ้นๆ

"... ฉันคิดว่าฉันไม่เข้าใจหรอก" ลูหลี่หมดคำพูด

"นั่นเป็นเพราะว่าคุณน่าเกลียด ฮ่าฮ่า ถ้าคุณดูดีเหมือนฉันคุณจะไม่ถูกผู้หญิงทิ้งหลายต่อหลายครั้ง หยุดเสียเวลากับสาวๆที่ไม่รักคุณเถอะ "

ด้วยไหวพริบและความคิดเห็นที่ดูฉลาดของพเนจรนั้นทำให้อาเซอร์ซีบรีสมีใบหน้าที่แดง

ในความเป็นจริงเขาก็รู้ว่าเขาไม่มีเหตุผล แต่เขาก็ไม่อยากจะยอมรับมัน

ตัวจริงของอาเซอร์ซีบรีสนั้นดูดีจริงๆ อย่างไรก็ตามในเรื่องนี้ นับตั้งแต่ที่เขายังเด็กอยู่ เด็กหญิงทุกคนที่เขาได้ไปเดทด้วย ได้ไปตกหลุมรกในเสน่ห์ของพเนจร

เขาต้องการชีวิตปกติดังนั้นเขาจึงได้ตัดสินใจตัดการติดต่อจากพเนจร อย่างไรก็ตามเขาก็ติดอยู่กับพเนจรตลอดทางจากโรงเรียนอนุบาลไปจนถึงมหาวิทยาลัยและตอนนี้ก็ยังอยู่ในเกม

"เอาล่ะ เราจะแก้ปัญหานี้ทีหลัง ซีบรีซ" ลูหลี่กล่าว

"คุณจะพบคนที่รักคุณและรักคุณในสิ่งที่คุณเป็นในวันหนึ่ง"

อาจจะมีสักวันหนึ่ง…

อาเชอร์ซีบรีสไม่มีอะไรจะพูด

"เอาล่ะมาพูดคุยกันเรื่องธุรกิจ เงินเดือนที่จะจ่ายเท่าไหร่? " พเนจรได้พูดถึงเรื่องที่เขาต้องการอยากรู้

"พวกเราไม่มีเงินเดือน แต่อุปกรณ์ของพวกเรามีการแจกจ่ายอย่างสม่ำเสมอ ใครก็ตามที่ต้องการอุปกรณ์ก็สามารถใช้มันได้ ถ้าไม่มีใครต้องการมันก็ขายเป็นเหรียญทองและแบ่งเงินให้ทุกๆคน "ลูหลี่กล่าวอย่างตรงๆ

"อาเซอร์ซีบรีส ไอ้สารเลว ไอ้กลุ่มนี้มันเป็นแค่เรื่องตลกงั้นเหรอ ฉันคิดว่าปาร์ตี้ที่มีการเคลียร์ครั้งแรกเป็นจำนวนมากจะน่ายำเกรง"พเนจรกล่าวกับอาเซอร์ซีบรีสซึ่งยังคงโวยวายและไม่สนใจเขา

"ถ้าคุณมีข้อเสนอแนะ คุณสามารถกล่าวมาได้"

ลูหลี่รู้คุณค่าที่พเนจรได้มาถึงทีมของพวกเขาและถามเขาอย่างจริงใจ

"ฉันคิดว่าพี่ชายของฉันเป็นหัวหน้าทีมได้" พเนจรพึมพำ

ทุกคนสามารถบอกได้ว่าหัวใจและจิตวิญญาณของกลุ่มทหารรับจ้างนี้คือลูหลี่

"เขาเป็นหัวหน้าทีม โดยปกติแล้วฉันไม่ค่อยสนใจในเรื่องหัวหน้าทีมนี้และชอบเล่นแบบโซโล่มากกว่า"ลูหลี่อธิบายและกล่าวต่อว่า" ฉันเอาแค่วัสดุที่หายากจากดันเจี้ยนเท่านั้น ส่วนไอเท็มชิ้นอื่นๆก็แบ่งกันให้ทุกคน"

"คุณทำอะไรกับวัสดุหายากงั้นเหรอ?" พเนจรรู้สึกประหลาดใจ

"ไอเท็มในระดับต่อๆไปทั้งหมดต้องใช้วัสดุที่หายาก การเก็บพวกมันไว้ในตอนนี้จะเป็นประโยชน์มากในอนาคต "ลูหลี่ตอบ

"คุณเก็บวัสดุที่หายากมากแค่ไหน?" พเนจรนั้นคิดว่ากลุ่มทหารรับจ้างไม่มีความหมาย อย่างไรก็ตามหลังจากได้ยินข้อมูลเชิงลึกและแผนการในอนาคตของพวกเขา เขาก็ตระหนักได้ว่าพวกเขาเป็นมากกว่ากลุ่มของคนโง่เท่านั้น

"ในตอนนี้มีวัสดุหายากยี่สิบเจ็ดชิ้น เรามีมันหลากหลายมากและยังไม่เคยขายมันเลย "

ลูหลี่ได้บอกเพื่อนร่วมทีมของเขาเสมอเมื่อเขาต้องการใช้วัสดุที่หายาก

ยี่สิบเจ็ดชิ้น?!

พเนจรได้ตกตะลึงกับตัวเลขนี้

บอสบางตัวไม่ได้ดรอบวัสดุหายาก แม้ว่าบอสป่ามีจะโอกาสสูงที่จะดรอบวัสดุที่หายาก แต่ก็ยากที่พวกเขาจะฆ่ามันได้ก่อนคนอื่น

แม้แต่สมาคมส่วนใหญ่ก็อาจจะมีไม่มากถึงเพียงนี้

"เดียวก่อน วัสดุเหล่านั้นเป็นของลูหลี่และไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับฉัน" อาเซอร์ซีบรีสได้ขัดจังหวะ

"ฉันบอกว่ามันเป็นของสำหรับทุกคน."

ลูหลี่ไม่ได้วางแผนที่จะนำพวกมันทั้งหมดมาใช้สำหรับตัวเอง แม้ว่าเขาจะมีส่วนช่วยในการหาวัสดุที่หายากเหล่านี้ แต่เขาก็ไม่ได้มันมาด้วยตัวเอง

ความสนิทสนมกันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในทีม ลูหลี่ต้องให้แน่ใจว่าทุกคนได้รับผลประโยชน์เท่ากัน

"วัสดุไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรา"

ดอกไม้อ้างว้างไม่ค่อยชอบพเนจรและกล่าวว่า "เราไม่สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนได้ถ้าขาดลูหลี่ ดังนั้นเราจึงพอใจกับ EXP และอุปกรณ์ที่เป็นรางวัล การได้วัสดุที่หายากเช่นนั้นมันเป็นเพียงการขอที่มากเกินไป

พเนจรไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรและพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ถ้าลูหลี่มีส่วนร่วมมากที่สุดในดันเจี้ยนเหล่านี้ ฉันคาดว่าลูหลี่เป็นผู้เชี่ยวชาญในดันเจี้ยนใช่มั้ย"

"พี่ลูหลี่เก่งที่สุด ไม่มีดันเจี้ยนไหนที่ยากเกินไปสำหรับเรา! " ความฝันที่เหลืออยู่ได้ยกยอลูหลี่

"เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมที่พวกคุณมีผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับดันเจี้ยน แต่วิธีที่พวกคุณแบ่งของรางวัลกันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่เป็นธรรมเกินไป คนอื่นๆจะหาเงินอย่างไร? " พเนจรได้ถามในขณะที่เขาสัมผัสใบหน้าของเขา "อย่าคิดว่าฉันเป็นคนที่โลภ แต่พวกคุณนั้นไม่ได้มองภาพที่ใหญ่เลย"

"หยุดทำท่าทางแบบนั้น" อาเซอร์ซีบรีสกล่าวอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"เกมออนไลน์มีโอกาสมากขึ้นในการสร้างรายได้ ระบบรางวัลที่สมเหตุสมผลและเป็นธรรมขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของสมาชิกในทีมทุกคน ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าพวกคุณแบ่งรางวัลเท่าๆกัน มันไม่ยุติธรรมเลย"พเนจรกล่าว

อาเซอร์ซีบรีสได้เงียบไป เขายังกล่าวว่าการแบ่งรางวัลให้กันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรม อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถหาแนวทางที่จะทำให้ทุกคนมีความสุขได้

"มีโอกาสมากมายที่จะหารายได้ แต่กลุ่มทหารรับจ้างนี้ไม่ใช่บริษัทที่เต็มไปด้วยหัวใจเยือกเย็นที่ใช้ประโยชน์จากพนักงานของตนเอง แต่ฉันต้องการให้เราเป็นเหมือนครอบครัวและเพื่อน "

ลูหลี่ส่ายหัวไม่เห็นด้วยกับพเนจร อย่างไรก็ตามในใจลึกๆของเขาสิ่งที่พเนจรกล่าวก็ถูกต้อง