บทที่ 8 หากนางเจนจบโลกหล้า จงพานางไปนั่งม้าหมุน

บทที่ 8 หากนางเจนจบโลกหล้า จงพานางไปนั่งม้าหมุน

— ติง! สะกดข่มบุตรแห่งโชคชะตา จ้าวโก่ว สำเร็จ ลดค่าโชคชะตาลง 500 แต้ม

— บุตรแห่งโชคชะตา จ้าวโก่ว ค่าโชคชะตา: 4000 - 500 = 3500 แต้ม

— รางวัลที่ 1: สมุนไพรวิญญาณระดับเซียน บัวแผดใจเก้าสุริยัน

— รางวัลที่ 2: อาหารสุนัขระดับเซียนจำนวนหนึ่งร้อยกิโลกรัม

เมิ่งชิงโจวซึ่งกำลังนอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้และโยนโอสถวิญญาณระดับปฐพีเข้าปากเล่นราวกับเป็นของฟรี จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

เขาตกใจจนเผลอโยนโอสถวิญญาณระดับปฐพีในมือเข้าไปในเล้าไก่เพื่อใช้เป็นอาหารไก่

"นี่มันหมายความว่าอย่างไร? บุตรแห่งโชคชะตาถูกสะกดข่ม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?"

"ทำไมข้าถึงได้รับรางวัลล่ะ?"

เมิ่งชิงโจวงุนงงสับสนไปหมด ราวกับคนหลงทางในดงหมอก มืดแปดด้านจับต้นชนปลายไม่ถูก

หลังจากขบคิดอยู่นาน ในที่สุดเมิ่งชิงโจวก็ได้ข้อสรุป

นั่นก็คือ ตราบใดที่จ้าวโก่วถูกสะกดข่ม ทำให้หลงอ้าวเทียนไม่อาจกำเริบเสิบสานได้ เขาก็จะได้รับรางวัล

"ถึงผู้มีพระคุณที่ช่วยรังแกจ้าวโก่ว ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจท่านผิดไป ขอกล่าวคำขออภัยจากใจจริง ท่านช่างเป็นคนดีเสียจริงๆ"

เมิ่งชิงโจวมอบบัตรคนดีให้กับผู้มีพระคุณนิรนามผู้นั้นอยู่เงียบๆ และน้อมรับรางวัลจากระบบด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากตรวจสอบรางวัลจากระบบอีกครั้ง เมิ่งชิงโจวก็เดาะลิ้นและหมดความสนใจไปในทันที

มันก็แค่กองขยะอีกกองหนึ่ง

บัวแผดใจเก้าสุริยันระดับนภานับเป็นของวิเศษ ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์สำหรับเขา

ส่วนอาหารสุนัขระดับเซียนหนึ่งร้อยกิโลกรัมนั้นทำให้เมิ่งชิงโจวถึงกับสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ระดับเซียนเชียวนะ! เขาต้องใช้เวลาถึงสามปีเต็มกว่าจะสุ่มได้ของระดับเซียน แต่กลับให้มาเป็นอาหารสุนัขเนี่ยนะ จะเสียของเกินไปหน่อยหรือไม่?

"บัวแผดใจเก้าสุริยัน ชื่อนี้คุ้นหูจังแฮะ" เมิ่งชิงโจวลูบคาง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดจึงคุ้นหูนัก

ตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ เพื่อเสริมสร้างอำนาจราชบัลลังก์ให้แข็งแกร่ง องค์จักรพรรดินีไม่ลังเลที่จะฝึกฝนในสระเซียนหยินสุดขั้วหมื่นปี แม้ว่านางจะสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจันทราสาดส่องได้สำเร็จ แต่นางก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคความเย็นกัดกินกระดูกในทุกค่ำคืน

บัวแผดใจเก้าสุริยันคือสมุนไพรวิญญาณระดับนภาที่สามารถรักษาโรคความเย็นขององค์จักรพรรดินีได้พอดี

องค์จักรพรรดินีต้องฟันฝ่าอุปสรรคนับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่อาจค้นหาบัวแผดใจเก้าสุริยันพบ

"เอาไปให้องค์จักรพรรดินีมีแต่ผลเสียไม่มีผลดี แถมยังทำให้เข้าไปพัวพันกับเนื้อเรื่องหลักได้ง่ายๆ สู้เอาไปให้ภรรยาของข้ากินเองยังจะดีเสียกว่า"

บัวแผดใจเก้าสุริยันมีสรรพคุณมหัศจรรย์มากมาย ตงฟางหลิวหลีเป็นเพียงคนธรรมดา หากได้กินมันเข้าไป อย่างน้อยก็สามารถยืดอายุขัยไปได้อีกนับร้อยปี

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที

เมิ่งชิงโจวหยิบบัวแผดใจเก้าสุริยันออกมาจากคลังของระบบ เด็ดกลีบดอกออกมาหนึ่งกลีบ บดคั้นจนเป็นน้ำ จากนั้นก็นำไปต้มในของวิเศษระดับนภาหม้อหมื่นอสูร แล้วเติมสมุนไพรฤทธิ์เป็นกลางลงไปเพื่อเจือจางฤทธิ์ยาที่รุนแรงให้มีความอ่อนโยนลง

อีกด้านหนึ่ง

ตำหนักเฉียนคุน

องค์จักรพรรดินีนั่งอยู่หน้าโต๊ะทรงงาน ใช้นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงหว่างคิ้วเบาๆ แล้วโยนปึกเอกสารข่าวกรองทิ้งไว้ด้านข้าง

เสาหลักแห่งแผ่นดิน แม่ทัพฉินเฟิงฮั่ว ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระญาติห่างๆ ขององค์จักรพรรดินี

เมื่อรับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น ฉินเฟิงฮั่วก็รีบรุดหน้ามาทันที นัยน์ตาดุดันดั่งพยัคฆ์เบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาร้องคำรามออกมา:

"เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์จ้าวอวี้หวนนั่นซ่อนความนัยไว้จริงๆ แสร้งทำเป็นส่งจ้าวโก่วบุตรชายเข้ามาในเมืองหลวง ที่แท้ก็เป็นเพียงแค่ร่างแยก!"

"ฝ่าบาท โปรดให้ข้าผู้นำกองทัพไปกวาดล้างกบฏทรยศผู้นี้ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อครู่นี้ องค์จักรพรรดินีเพิ่งจะเสด็จไปยังคุกของกรมอาญาด้วยพระองค์เอง จ้าวโก่วที่ถูกคุมขังอยู่ในห้องขังระดับฟ้าที่อยู่ลึกที่สุด ได้สิ้นลมหายใจไปแล้วอย่างสมบูรณ์

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด องค์จักรพรรดินีก็ทรงแน่พระทัยว่าจ้าวโก่วที่ตายอยู่ในคุกเป็นเพียงร่างแยกเท่านั้น!

มาถึงตอนนี้ คำทำนายของเมิ่งชิงโจวล้วนกลายเป็นจริงทุกประการ

ตงฟางหลิวหลีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อว่า จ้าวอวี้หวนที่นางไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา จะกลายมาเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดบนเส้นทางสู่การรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง

"เสด็จอา ท่านกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้ามีวิธีรับมือของข้าเอง" ตงฟางหลิวหลีตรัสอย่างใจเย็น

ฉินเฟิงฮั่วเดินวนไปมาด้วยความร้อนรน ภาพของใครบางคนปรากฏขึ้นในหัวของเขาโดยไม่รู้ตัว จนอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา:

"ถ้าเช่นนั้น... ลองไปทูลถามองค์จักรพรรดิดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่าพระองค์มีแผนการใดในการปราบกบฏ?"

ตงฟางหลิวหลีทรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายพระเศียร "เอาไว้ค่อยคุยกันเรื่องนี้ทีหลังเถิด"

ในตอนนั้นเอง

"รายงาน!" ทหารนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบสะดุดล้มลุกคลุกคลานเข้ามาในตำหนักเฉียนคุน ทรุดตัวลงกับพื้นและร้องตะโกนเสียงหลง:

"ฝ่าบาท!"

"มีรายงานจากทั่วแคว้นต้าจินว่าพบกองโจรจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นในสามสิบสองหัวเมืองและหนึ่งร้อยแปดอำเภอ! จำนวนรวมกันเกินกว่าหนึ่งแสนคน ความสงบเรียบร้อยในหลายอำเภอพังทลายลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!!"

กล่าวจบ ทหารนายนั้นก็ชูหยกบันทึกข่าวกรองขึ้นถวาย

แม้โลกใบนี้จะไร้ซึ่งเทคโนโลยี แต่มันก็เป็นยุคสมัยอันรุ่งเรืองที่ทุกคนล้วนบำเพ็ญเพียรเพื่อเป็นเซียน ครอบครองวิชาอาคมเหนือธรรมชาติอันเหลือเชื่อ การสื่อสารข้ามระยะทางนับพันนับหมื่นลี้จึงเป็นเรื่องง่ายดาย

ทันทีที่กองโจรปรากฏตัว รายงานก็มาถึงมือของตงฟางหลิวหลีแล้ว

"หึ!"

ตงฟางหลิวหลีเพียงแค่ปรายพระเนตรมอง ก่อนจะโยนหยกบันทึกนั้นลงบนโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน:

"องค์จักรพรรดิตรัวไว้ไม่ผิดจริงๆ จ้าวอวี้หวนซื้อตัวขุนนางระดับสูงในหัวเมืองและอำเภอต่างๆ ไปกว่าครึ่งแล้ว มิฉะนั้นกองโจรคงไม่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้"

"และคงไม่มีกองโจรที่ไหนกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดรวมตัวกันเป็นกองกำลังขนาดใหญ่กว่าแสนคน โดยที่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แล้วมุ่งตรงไปยังคลังอาวุธ ยุ้งฉาง และหอสมบัติของเมืองต่างๆ อย่างไม่กลัวตายเช่นนี้หรอก"

"จ้าวอวี้หวน ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ"

หากไม่ได้คำทำนายของเมิ่งชิงโจวก่อนหน้านี้ ป่านนี้ตงฟางหลิวหลีคงจะกำลังมืดแปดด้านจับต้นชนปลายไม่ถูกเป็นแน่

นางคงจะไม่สงสัยเหล่าขุนนางระดับสูงในหัวเมืองและอำเภอเหล่านั้นอย่างง่ายดาย และคงจะไม่ให้ความสนใจกับจ้าวอวี้หวนมากนัก หากปล่อยให้สถานการณ์บานปลายต่อไป คำทำนายของเมิ่งชิงโจวก็คงจะกลายเป็นจริง—ชะตากรรมของต้าจินยังคงอยู่ แต่ผู้ที่รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งจะไม่ใช่คนแซ่ฉินอีกต่อไป!

ตงฟางหลิวหลีหลับพระเนตรลง ก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้นหลังจากผ่านไปเนิ่นนาน นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ:

"เสด็จอา ท่านต้องลงพื้นที่ด้วยตัวเองแล้วล่ะ มุ่งเป้าไปที่เมืองที่มีกองโจรปรากฏตัว ตรวจสอบขุนนางตั้งแต่ระดับเจ็ดขึ้นไปอย่างละเอียด ทั้งเจ้าเมือง นายอำเภอ และผู้ว่าการมณฑล หากผู้ใดปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ ก็ใช้ทักษะค้นวิญญาณได้เลย!"

"ผู้ใดกล้าสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู โทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!"

"นอกจากนี้ ให้ออกประกาศไปทั่วหล้า ว่าอ๋องสู่จ้าวอวี้หวนคิดการกบฏ ล้มเหลวในการลอบสังหารอัครมหาเสนาบดีเจียงชางไห่ และยุยงให้กองโจรออกมาก่อความวุ่นวายทำลายชีวิตของราษฎร!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้แต่ฉินเฟิงฮั่วผู้ขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อนก็ยังถึงกับเงียบงัน รับฟังด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากจะเชื่อ:

"ฝ่าบาท ทำเช่นนี้... จะไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ตงฟางหลิวหลีแย้มสรวล เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและกระหายเลือด "จ้าวอวี้หวนมั่นใจว่าข้าจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา เขาถึงได้กล้าลงมืออย่างบ้าบิ่นเช่นนี้ หากข้าไม่จัดการอย่างเด็ดขาดและเหี้ยมโหด ก็เท่ากับว่าข้าเดินตามหมากที่อ๋องสู่วางไว้ไม่ใช่หรือ?"

ตงฟางหลิวหลีหยัดพระวรกายขึ้น ทอดพระเนตรไปยังทิศทางของหมู่บ้านจินเจา และตรัสอย่างเรียบเฉย:

"ท่านถอยไปเถิด ข้าจะไปหาองค์จักรพรรดิ"

สิ้นพระสุรเสียง องค์จักรพรรดินีในชุดฉลองพระองค์ลายหงส์สีแดงเพลิงก็อันตรธานหายไปจากตำหนักเฉียนคุนในชั่วพริบตา

หมู่บ้านจินเจา ตำหนักไท่จี๋

เมิ่งชิงโจวต้มโจ๊กยาเสร็จไปหนึ่งชาม แม้จะเป็นเพียงชามเล็กๆ แต่มันก็อัดแน่นไปด้วยสมุนไพรวิญญาณระดับนภาถึงสี่ห้าชนิด และบัวแผดใจเก้าสุริยันอันล้ำค่าอีกหนึ่งดอก

หากประเมินแค่เพียงมูลค่าของมัน ก็มากพอที่จะใช้ซื้อเมืองขนาดกลางได้ทั้งเมือง!

"แย่ล่ะสิ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลิวหลีอาศัยอยู่ที่ไหน" เมิ่งชิงโจวประคองชามไว้พลางตบหน้าผากตัวเอง

ทันใดนั้น สายลมแผ่วเบาก็พัดผ่านมา กิ่งหลิวสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงดังเอี๊ยด ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออกจาดด้านนอก

ตงฟางหลิวหลีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า เอ่ยว่า "ห่างกันเพียงครึ่งค่อนวัน ท่านพี่ก็คิดถึงข้าแล้วหรือ?"

เมิ่งชิงโจวเลิกคิ้วขึ้น รู้ดีว่าสตรีผู้นี้จงใจหยอกเย้าเขา เขารีบส่งยิ้มรับ ยกชามโจ๊กขึ้นมาและยื่นส่งให้นาง:

"เจ้ากลับมาแล้ว มาสิ ทานโจ๊กร้อนๆ สักชามจะได้หายเหนื่อย"

ฉากนี้ราวกับเป็นภาพชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดาของคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน: หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน สามีผลักบานประตูเข้ามาด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง เมื่อก้าวเข้ามาก็พบกับภรรยาแสนสวยผิวขาวเรียวขายาวสวมผ้ากันเปื้อน ทำกับข้าวเสร็จแล้วหันมาบอกว่า

"รีบไปล้างมือแล้วมากินข้าวสิ"

เป็นความธรรมดาที่แสนอบอุ่น เรียบง่ายและไร้การปรุงแต่ง ทว่ากลับเป็นความฝันอันงดงามที่หลายคนดิ้นรนแทบตายก็ยังหาไม่พบ

ริมฝีปากของเมิ่งชิงโจวโค้งขึ้น คิดในใจ: ยายตัวแสบ คิดจะมาหยอกข้าเล่นงั้นหรือ? ไม่รู้เสียแล้วว่าในชาติก่อนข้าเคยได้รับฉายาว่า 'ปรมาจารย์ด้านความรัก' เชียวนะ?

มีคำกล่าวไว้ว่า: หากนางยังอ่อนต่อโลก จงพานางไปพบความศิวิไลซ์ของโลกกว้าง แต่หากนางเจนจบโลกหล้า จงพานางไปนั่งม้าหมุน

ตงฟางหลิวหลีชะงักไปชั่วขณะ นางมองชามโจ๊กที่ยื่นมาให้ สลับกับมองเมิ่งชิงโจวในชุดดำที่ดูสงบเยือกเย็น ในวินาทีนั้น หัวใจของนางราวกับถูกจู่โจมอย่างจัง

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ตงฟางหลิวหลีก็รับชามโจ๊กมาถือไว้เงียบๆ แล้วตักโจ๊กใสๆ ขึ้นจิบ ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เบิกกว้าง:

"อืม!!"

"นี่มัน..."

ตู้ม!!!

หัวใจของตงฟางหลิวหลีปั่นป่วนอย่างรุนแรง บัวแผดใจเก้าสุริยัน!

ความรู้สึกนี้ราวกับการได้พบเจอสิ่งที่ตนเองทุ่มเทค้นหามานานหลายปีแต่ไม่เคยประสบผลสำเร็จ ทว่าเมื่อหันกลับมามอง สิ่งนั้นกลับกลายเป็นเพียงโจ๊กธรรมดาๆ ชามหนึ่ง ที่ถูกประคองอยู่ในมือของคนผู้นั้น และหยิบยื่นให้กันอย่างเรียบง่ายเช่นนี้

ตงฟางหลิวหลีค่อยๆ ลิ้มรสโจ๊กใสชามนั้นอย่างช้าๆ ความขุ่นมัวในใจของนางพลันมลายหาย กลายเป็นความเบิกบานและผ่อนคลายในทันที