บทที่ 25 หลักฐานชิ้นสำคัญ

บทที่ 25: หลักฐานชิ้นสำคัญ

"อา... อาจารย์ครับ ท่านใช้เวทมนตร์ควบคุมเขาหรือเปล่า?"

แฮร์รี่ผู้สวมหมวกทรงนักข่าวและเรียกตัวเองว่าวัตสัน เงยหน้ามองสารวัตร หลังจากที่เขาถูก "ยอดนักสืบ" เซเวอรัส ใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่ตัว สารวัตรผู้นั้นก็พลันสั่นสะท้านไปชั่วครู่ ก่อนที่สีหน้าอันโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่จะเปลี่ยนเป็นสงบและผ่อนคลาย

เซเวอรัสไม่ได้ตอบคำถามของแฮร์รี่ในทันที แต่เขากลับยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มขณะก้าวไปข้างหน้า

"สารวัตรกอร์ดอน ในที่สุดท่านก็จำผมได้เสียที!"

กอร์ดอนเองก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เขามือตอบเซเวอรัสพร้อมกับสวมกอดอีกฝ่ายไปในตัว

"เชอร์ล็อก! เพื่อนผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของสถานีตำรวจบริสตอล ผมจะลืมใครก็ได้แต่ไม่มีวันลืมคุณ! คุณกำลังจะลงมืออีกครั้งแล้วใช่ไหม? คุณจะทำให้พวกอาชญากรไม่มีที่ซ่อน และลากเอาความชั่วร้ายทั้งหมดมาสยบแทบเท้าความยุติธรรม!"

แฮร์รี่เบิกตากว้าง เขาจ้องมองสารวัตรกอร์ดอนที่กลายเป็นคนละคนกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงด้วยสีหน้าประหนึ่งเห็นผี

เซเวอรัสระเบิดเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง

"ดูท่านพูดเข้าสิ ผมก็แค่ทำเรื่องเล็กน้อยที่พอจะช่วยได้เท่านั้น เหมือนกับตอนนี้ที่ตำรวจต้องการความช่วยเหลือจากผมไม่ใช่หรือ?"

"ใช่เลย! คุณต้องไปดูคดีที่คฤหาสน์แบดมินตันนั่นหน่อย! มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน—เด็กสาวผู้พิการที่น่าสงสารคนนั้น!"

"ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะกอร์ดอนเพื่อนยาก ไปที่สถานีตำรวจแล้วเอาเบาะแสทั้งหมดที่ท่านรวบรวมได้มาให้ผมดู"

ทั้งสองคุยกันพลางเดินไปขึ้นรถของกอร์ดอนอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะขึ้นรถ เซเวอรัสยังกวักมือเรียกแฮร์รี่ที่ยืนบื้ออยู่กับที่ให้รีบตามมา

แฮร์รี่เดินตามเซเวอรัสไปนั่งที่เบาะหลัง ตลอดทางกอร์ดอนเอาแต่คุยโวถึงผลงานของ "เชอร์ล็อก โฮมส์" ไม่หยุดหย่อน

เขาเอ่ยถึงตอนที่โฮมส์เปิดโปงกลลวงของ "สมาคมผมแดง" และการจับกุมหัวขโมยที่ปล้นห้องนิรภัยของธนาคารได้สำเร็จ

เขายังบอกอีกว่า ด้วยการสังเกตคราบเลือด แหวน และรอยเท้า รวมถึงการใช้เถ้าบุหรี่ระบุตัวตนของคนร้าย จนในที่สุดก็จับกุมฆาตกรตัวจริงในคดีฆ่าล้างแค้นได้

เขายังเอ่ยถึงการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับมอริอาร์ตี้ "นโปเลียนแห่งวงการอาชญากรรม" ที่น้ำตกไรเชนบัค และการรอดพ้นจากความตายมาได้หลังจากนั้น!

กอร์ดอนเล่าเรื่องด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน จนเซเวอรัสต้องเอ่ยเตือนให้เขาจับพวงมาลัยไว้ให้มั่น

แฮร์รี่ฟังจนมึนงง กว่าเขาจะเข้าใจว่าทั้งหมดนี้คือคดีที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่อง "การผจญภัยของเชอร์ล็อก โฮมส์" ก็ผ่านไปพักใหญ่ ทว่าตอนนี้กอร์ดอนกลับมองว่ามันคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง และเชื่ออย่างสนิทใจว่าเซเวอรัสคือโฮมส์ผู้นั้น!

"นี่คือคาถาสับสน"

เมื่อเห็นท่าทางประหลาดใจของแฮร์รี่ เซเวอรัสจึงลดเสียงลงและกระซิบกับเขา

"เวทมนตร์นี้สามารถเปลี่ยนการรับรู้ของคนได้ชั่วขณะ เป็นคาถาที่พ่อมดนิยมใช้มากที่สุดเวลาต้องรับมือกับมักเกิ้ล"

เซเวอรัสอธิบายเพียงสั้น ๆ และไม่ได้บอกรายละเอียดเพิ่มเติมว่าขีดจำกัดล่างและบนของคาถาสับสนนั้นกว้างขวางมหาศาลเพียงใด เพราะตัวคาถาไม่มีแสงหรือเสียง ยอดฝีมือบางคนจึงสามารถใช้มันได้โดยไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์หรือร่ายคำสาปออกมา

มันสามารถทำให้คนเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความคิดได้อย่างแนบเนียนโดยไม่รู้ตัว และเซเวอรัสก็คือหนึ่งในยอดฝีมือเหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกอร์ดอนเป็นเพียงมักเกิ้ลธรรมดา เขาจึงไม่จำเป็นต้องลำบากใช้คาถาแบบไร้ไม้ไร้เสียง เช่นเดียวกัน สิ่งนี้ส่งผลให้คาถาสับสนทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ไม่นานนัก กอร์ดอนก็จอดรถที่หน้าสถานีตำรวจบริสตอล หลังจากเชิญเซเวอรัสและแฮร์รี่ลงจากรถด้วยความกระตือรือร้น เขาก็นำทางทั้งคู่เข้าไปในสถานีและตรงไปยังห้องทำงานของเขา

เขาหยิบกุญแจออกมาไขตู้เอกสาร แล้วนำเอาบันทึกคำให้การต่าง ๆ รูปภาพในที่เกิดเหตุ และหลักฐานที่เขารวบรวมไว้มาวางแผ่ตรงหน้าเซเวอรัส

เซเวอรัสหยิบบันทึกคำให้การขึ้นมาอ่านเป็นอันดับแรก

หลังจากตำรวจได้รับแจ้งเหตุและเดินทางไปยังคฤหาสน์แบดมินตัน พวกเขาได้บันทึกคำให้การของทุกคนในคฤหาสน์ทันที รวมถึงครอบครัวของคุณซอมเมอร์เซตและตัวเขาเองด้วย

ในนั้นมีข้อสังเกตสำคัญบางอย่างที่ตำรวจใช้ปากกาสีแดงขีดเน้นไว้

ไม่เพียงแต่ตัวน้องชายของแพตตี้ที่สังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอ แต่คุณพ่อและคุณแม่เลี้ยงของเธอก็รู้สึกเช่นกันว่า เมื่อประมาณสองถึงสามสัปดาห์ก่อน ท่าทางที่เคยไร้ชีวิตชีวาของแพตตี้พลันเปลี่ยนไป และรอยยิ้มที่หายไปนานก็ได้กลับมาปรากฏบนใบหน้าของเธออีกครั้ง

ในตอนนั้น คุณซอมเมอร์เซตเคยถามแพตตี้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แพตตี้เพียงตอบกลับมาอย่างเย็นชาว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันก็ไม่เกี่ยวกับเขา

ในขณะเดียวกัน เริ่มตั้งแตช่วงเวลานั้น แม่ครัวที่ดูแลห้องครัวจะพบเสมอว่ามีอาหารปรุงสุกและขนมหวานบางส่วนหายไปจากตู้เก็บของทุกเช้าที่เธอตื่นมานับสต็อก ด้วยเหตุนี้พ่อบ้านจึงได้ตำหนิพวกคนรับใช้ในคฤหาสน์เป็นพิเศษ เพราะเชื่อว่ามีคนรับใช้มือไวแอบขโมยของกิน

นอกจากนี้ คนรับใช้บางคนยังได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นในโรงรถกลางดึกเป็นบางครั้ง แต่เมื่อพวกเขาเปิดโรงรถออกดูก็พบว่ามันว่างเปล่า และมอเตอร์ไซค์ก็จอดอยู่ในที่ของมันอย่างเรียบร้อย

บันทึกคำให้การเหล่านี้ละเอียดกว่าที่พวกมือปราบมารบันทึกไว้ที่คฤหาสน์มากนัก!

มักเกิ้ลสืบสวนมักเกิ้ลด้วยกันนี่แหละคือมืออาชีพ การให้มือปราบมารมารับผิดชอบคดีที่ต้องพัวพันกับมักเกิ้ลเป็นหลักนั้นทำให้พวกเขาดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมจริง ๆ เพราะด้วยกฎระเบียบของกระทรวงเวทมนตร์ ทำให้ไม่มีใครสามารถใช้สัจจะเซรุ่มหรือเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านการพินิจใจมาใช้งานได้ตามใจชอบ

หลังจากอ่านคำให้การจบ เซเวอรัสก็ดูรูปถ่ายต่าง ๆ ที่ถ่ายจากที่เกิดเหตุในตอนนั้น

จากรูปถ่าย จะเห็นได้ว่าห้องนอนของแพตตี้เรียบร้อยมาก ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ดิ้นรนเลย ตำรวจถึงขั้นจงใจถ่ายรูปบาดแผลตื้น ๆ สองจุดที่บริเวณด้านหลังลำคอของแพตตี้ ซึ่งพวกมือปราบมารไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

เกี่ยวกับบาดแผลทั้งสองนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชของตำรวจก็ได้ทำการประเมินไว้ โดยสงสัยว่ามันอาจจะเป็นรอยที่เกิดจากเขี้ยวของสัตว์บางชนิด

สุดท้าย คือสิ่งของบางอย่างที่สงสัยว่าจะเป็นหลักฐานที่พบในห้องนอน

กระดุมเงินเม็ดหนึ่งที่หลุดออกจากชุดนอนของแพตตี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้

สมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่มีหน้ากระดาษถูกฉีกออกไปในตอนท้าย ภายในมีรูปถ่ายของแพตตี้ตอนเด็กคู่กับแม่ของเธอ

เข็มกลัดรูปร่างแปลกตาที่ดูเหมือนดอกทิวลิปกำลังเบ่งบาน

แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดคือสิ่งของที่ตำรวจแยกไว้ต่างหาก

มันดูไม่เข้าพวกกับหลักฐานสามชิ้นแรกอย่างสิ้นเชิง ดูขัดแย้งกับฐานะของแพตตี้ และยิ่งไม่ควรจะมาปรากฏอยู่ในห้องนอนด้วยซ้ำ

ทว่า เมื่อเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเซเวอรัสก็พลันเป็นประกาย!

มันราวกับว่าเขาได้พบคำตอบบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว

"วัตสัน เธอจำได้ไหมตอนที่เราไปเป็นแขกที่บ้านศาสตราจารย์ซลักฮอร์น แล้วท่านบอกเราว่ามีแขกหน้าใหม่คนไหนบ้างที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันที่ยาปรุงยาหายไป?"

แฮร์รี่ใช้เวลาสองถึงสามวินาทีกว่าความรู้สึกจะบอกเขาว่าคำว่า "วัตสัน" นั้นหมายถึงตัวเขาเอง

เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้า แน่นอนว่าเขายังจำได้ เขาพยายามนึกทบทวน:

"มีช่างทำไม้กวาดกับลูกชาย สมาชิกวงดนตรี บรรณาธิการหนังสือพิมพ์สักแห่ง อดีตกัปตันทีม แล้วก็... แล้วก็นักเขียนนิยายขายดีที่เพิ่งรุ่งขึ้นมากับเพื่อนแวมไพร์ของเขาครับ"

เซเวอรัสรอจนเขาพูดจบ จากนั้นก็ชูสิ่งของในถุงปิดผนึกขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าเด็กชาย

"ถ้าอย่างนั้น เธอคิดว่าในบรรดาคนเหล่านี้ ใครที่จะมีความเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้ได้มากที่สุด?"

แฮร์รี่จำได้ทันทีว่ามันคืออะไร

มันคือ กระเทียม หัวหนึ่ง!