บทที่ 7: กลับมาพร้อมกับของเต็มกระบุง

"พ่อคะ อย่าลืมสิว่าตอนที่ฉันทำงานที่สหกรณ์ก่อนหน้านี้ ฉันก็ยกเงินเดือนทั้งหมดให้ที่บ้านนะ"

เจียงอวี่ม่านยิ้ม "แม่ของฉันสละชีวิตตอนดับไฟที่โรงงาน แล้วคุณก็ฮุบเงินชดเชยของแม่ไว้หมด นี่ยังไม่รวมถึงเครื่องประดับทองที่จิ่งเฉินซื้อให้ฉันอีกนะ"

"เงินชดเชยของแม่แกมันหมดไปตั้งนานแล้ว! แกคิดว่าแกโตมาได้ด้วยการกินลมกินแล้งหรือไง!" ใบหน้าของเจียงหมิงปินแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

"ฉันจะผลาญเงินครอบครัวนี้ไปสักเท่าไหร่กันเชียวตอนเด็กๆ น่ะ"

เจียงอวี่ม่านไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงพูดเข้าประเด็นทันที "ฉันกำลังจะไปตกระกำลำบากที่ชนบทแล้ว ฉันก็แค่อยากได้ของพวกนั้นคืนมา ในฐานะที่ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของวีรสตรีโรงงานทอผ้า"

"ถ้าคุณไม่ยอมคืนเงินมาให้ฉัน ฉันก็จะไปที่โรงงานทอผ้า ไปถามพวกผู้บริหารดูว่าพวกเขาจะยอมจัดการเรื่องนี้ให้ไหม"

สวีเหมยเสียชีวิตขณะช่วยดับไฟเพื่อปกป้องทรัพย์สินของโรงงาน ทางโรงงานจึงได้มอบเงินชดเชย ใบประกาศเกียรติคุณ และจัดสรรบ้านพักหลังใหญ่ให้

เจียงหมิงปินยังใช้ชื่อเสียงของอดีตภรรยาเป็นสะพานไต่เต้าตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนเสียด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลายเป็นขาประจำที่ได้รับรางวัล 'นักกิจกรรมดีเด่น' ประจำปีของโรงงานอยู่เสมอ

เธอไม่เชื่อหรอกว่าเจียงหมิงปินจะยอมเสียหน้าเรื่องนี้

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเจียงหมิงปินก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความโกรธ

ทว่าเขาก็ยังคงเกรงกลัวลูกเขยจะมาหาเรื่อง จึงไม่กล้าแม้แต่จะสั่งสอนนังลูกสาวจอมทรยศคนนี้!

พานหลานเฟิงกัดฟันกรอดจนแทบแหลกละเอียด แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา "ม่านม่าน พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น ทำไมหนูต้องทำเรื่องให้มันยากด้วยล่ะจ๊ะ"

หล่อนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นมาอีกว่า "เอาอย่างนี้ดีไหม หนูหย่ากับฟู่จิ่งเฉินไปเลยสิ แล้วหนูก็ไม่ต้องไปชนบทแล้ว ตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงินก้อนนั้นหรอกนะ"

พูดจบหล่อนก็แสร้งบีบน้ำตาจอมปลอมออกมาสองสามหยด

เจียงอวี่ม่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณน้าพอจะทราบไหมคะ ว่าพฤติกรรมที่คุณน้ากำลังทำอยู่นี้เรียกว่าอะไร"

พานหลานเฟิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง

"การบ่อนทำลายชีวิตครอบครัวทหารไงคะ ถ้าฉันออกไปป่าวประกาศเรื่องนี้ คุณน้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะคะ" น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน แต่เนื้อหากลับทำให้คนฟังขนหัวลุก

ฟู่วั่งซานถูกส่งไปดัดสันดานที่ชนบทเนื่องจากถูกสั่งพักงานเพื่อรอการสอบสวน แม้ฟู่จิ่งเฉินจะพลอยติดร่างแหไปด้วย แต่เขาก็ยังไม่ได้ถูกปลดจากการเป็นทหาร

มิเช่นนั้น ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ เขาคงไม่ได้กลับไปประจำการที่หน่วยเร็วขนาดนั้นหรอก

ดังนั้นหากข้อหานี้มีมูลความจริงล่ะก็ มันก็เพียงพอที่จะทำให้พานหลานเฟิงต้องตกระกำลำบากอย่างแสนสาหัสเลยทีเดียว

ใบหน้าของพานหลานเฟิงซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว "อย่าพูดจาเหลวไหลนะ" หล่อนเลิกพยายามเกลี้ยกล่อมให้ลูกเลี้ยงหย่าร้างทันที

นังเด็กผีตายโหงนี่ ไม่รู้ว่าตกใจจนเพี้ยนไปแล้วหรือยังไง ถึงได้กลับมาพร้อมกับฝีปากกล้าแบบนี้

ราวกับกลายเป็นคนละคนเลยทีเดียว

แม้จะมีพวกเขาสองคนช่วยกันรับมือ แต่ก็ยังตึงมืออยู่ไม่น้อย

เจียงอวี่ม่านกล่าวต่อ "ฉันเป็นคนที่กำลังจะไปตกระกำลำบากที่ชนบทอยู่แล้ว ฉันไม่มีอะไรต้องเสียหรอกนะ จะบอกให้เอาบุญนะ ถ้าใครหน้าไหนกล้ามายั่วโมโหฉันล่ะก็ คราวนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง"

คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย ย่อมไม่มีอะไรต้องกลัว

และเป็นเพราะเจียงหมิงปินกับพานหลานเฟิงกลัวผลที่จะตามมา เจียงอวี่ม่านจึงสามารถกุมจุดอ่อนของพวกเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย

เจียงหมิงปินแทบจะลมจับด้วยความโมโห "นังลูกทรพี! ดูสารรูปแกสิ! แกมีมารยาทของคนเป็นลูกหลงเหลืออยู่บ้างไหมห๊ะ!"

"เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว" เจียงอวี่ม่านขมวดคิ้ว "ถ้าคุณไม่ขยับตัวไปเอาของมาตอนนี้ ฉันจะไปโรงงานทอผ้าเดี๋ยวนี้แหละ"

"แกต้องการเท่าไหร่ล่ะ" เมื่อเห็นว่าเธอไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เจียงหมิงปินจึงจำใจต้องถามด้วยสีหน้าดำทะมึน

เจียงอวี่ม่านเริ่มแจกแจงข้อเรียกร้องของตนเอง "แปดร้อยสำหรับเงินเดือนที่ผ่านมาของฉัน หนึ่งพันสำหรับเงินชดเชยของแม่ และเครื่องประดับทองทั้งหมดที่คุณหลอกเอาไปจากฉันด้วย"

เจียงหมิงปินไม่คิดว่าเธอจะโลภมากขนาดนี้ "ทำไมแกไม่ไปปล้นเขาเลยล่ะ!" ขณะที่พูด นิ้วมือของเขาก็สั่นเทาด้วยความโกรธ

เมื่อก่อน นังลูกสาวตัวดีคนนี้ทำงานแบบจับจด ได้เงินเดือนมาก็ไม่เท่าไหร่หรอก

ตอนที่สวีเหมยเสียชีวิต โรงงานจ่ายเงินชดเชยให้ทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยหยวน

การเรียกร้องเพียงครั้งเดียวของเธอ กะจะกวาดเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวตลอดหลายปีที่ผ่านมาไปจนเกลี้ยงเลยหรือไง!

พานหลานเฟิงก็พูดประชดประชันขึ้นมาบ้าง "ม่านม่าน คนเราจะใจดำอำมหิตขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ ที่บ้านไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอกจ้ะ หนูทำแบบนี้ก็เท่ากับบีบให้ครอบครัวเราต้องไปตายชัดๆ"

แน่นอนว่านี่คือคำโกหก เงินเดือนของเจียงหมิงปินกับหล่อนรวมกันในแต่ละเดือนก็เกือบจะสองร้อยหยวนแล้ว

เงินเก็บของครอบครัวมีเกือบจะสามพันหยวนเชียวนะ! ก็เพราะเงินก้อนนี้นี่แหละ ครอบครัวถึงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอด

แต่การที่ต้องควักเงินก้อนโตขนาดนี้ออกมาในคราวเดียว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเชือดเนื้อตัวเองเลย

ถ้าเงินก้อนนี้หายวับไป พวกเขาจะไม่ต้องกลายเป็นเหมือนคนงานคนอื่นๆ ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างขัดสนตามคูปองปันส่วนทุกเดือนหรือไง!

พานหลานเฟิงทนคิดถึงชีวิตแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

"ตอนที่พวกคุณเอาของฉันไป คุณพูดจาหวานหูซะยิ่งกว่านักร้องเสียอีก แต่พอฉันจะให้พวกคุณคายออกมา กลับหาว่าฉัน 'บีบให้พวกคุณไปตาย' ซะงั้น?"

เจียงอวี่ม่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "พูดให้มันชัดๆ ดีกว่านะ พวกคุณต่างหากที่เอาเงินชดเชยของแม่ฉันไปเสวยสุข แถมยังได้อยู่บ้านหลังใหญ่ที่ได้มาเพราะความตายของแม่ฉัน คนที่ใจดำอำมหิตน่ะคือพวกคุณ ไม่ใช่ฉัน"

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ พวกเขาไม่แม้แต่จะรับเจ้าของร่างเดิมกลับมาอยู่ด้วยซ้ำ หลังจากที่เธอไปทำแท้งมา

ตอนนี้ยังมีหน้ามาใช้ข้ออ้างเรื่องศีลธรรมข่มขู่เธออีกเหรอ? เธอไม่หลงกลหรอก

เจียงหมิงปินและพานหลานเฟิงถูกแทงใจดำเข้าอย่างจัง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดลงทันตา แทบจะพูดไม่ออกเลยทีเดียว

"ให้ได้มากสุดแค่ห้าร้อยหยวน แล้วฉันจะคืนเครื่องประดับให้ ส่วนเรื่องอื่นน่ะเลิกฝันไปได้เลย" เจียงหมิงปินเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง

เจียงอวี่ม่านไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ "ดูท่าฉันคงต้องไปหาผู้บริหารของโรงงานทอผ้าจริงๆ สินะ" พูดจบเธอก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

พานหลานเฟิงตกใจรีบคว้าแขนเธอไว้แน่น "ม่านม่าน อย่าเพิ่งวู่วามสิจ๊ะ เรามาค่อยๆ คุยกันดีกว่า"

วีรกรรมของสวีเหมยในอดีตยังคงเป็นที่เลื่องลือปากต่อปากในโรงงานทอผ้ามาจนถึงทุกวันนี้

หากเจียงอวี่ม่าน ซึ่งเป็นถึงลูกสาวของวีรสตรีผู้นี้ ไปร้องเรียน แล้วผู้บริหารโรงงานเห็นเธอแต่งตัวซอมซ่อแถมยังอุ้มท้องแก่ ในขณะที่หล่อนกับเจียงหมิงปินกลับปฏิเสธที่จะให้เงินเธอ พวกเขาจะคิดอย่างไร?

สามีภรรยาคู่นี้จะยังมีหน้าไปสู้หน้าใครได้อีกไหม?

"ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว" เจียงอวี่ม่านสะบัดมือหล่อนทิ้ง "ในเมื่อคุณไม่ยอมให้ฉันมีชีวิตที่ดี ฉันก็จะไม่ปล่อยให้พวกคุณมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน"

คราวนี้พานหลานเฟิงอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ "ทำไมถึง..."

ก่อนที่หล่อนจะพูดจบ เจียงหมิงปินก็ตะคอกแทรกขึ้นมาด้วยความโกรธ "ไปเอาเงินมาให้นังลูกทรพีนี่ซะ!"

ถึงแม้ปกติแล้วพานหลานเฟิงจะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างในบ้าน แต่เจียงหมิงปินก็ยังเป็นคนตัดสินใจในเรื่องใหญ่ๆ แบบนี้เสมอ

เมื่อเห็นเจียงหมิงปินเดือดดาลขนาดนั้น ไม่ว่าหล่อนจะไม่เต็มใจเพียงใด หล่อนก็ทำได้เพียงปาดน้ำตาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง

ชั่วพริบตาเดียว ภายในห้องโถงหลักก็เหลือเพียงสองพ่อลูกเท่านั้น

เจียงหมิงปินรู้สึกคับแค้นใจจนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากออกมา "ฉันเลี้ยงลูกให้กลายเป็นคนเลือดเย็นแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย"

เจียงอวี่ม่านตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า "ก็เพราะฉันได้เชื้อสายคุณมาไงคะ"

ประโยคเดียวนี้ทำเอาเจียงหมิงปินถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

พอเขาเริ่มตั้งสติได้ พานหลานเฟิงก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับห่อผ้าเล็กๆ ในมือ

เจียงหมิงปินคว้ามันมาแล้วโยนลงบนโต๊ะพลางชี้ไปที่ประตู "เอาเงินนี่ไป แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เจียงอวี่ม่านไม่ได้ใส่ใจกับความโกรธเกรี้ยวอันไร้ประโยชน์ของเขา เธอเปิดห่อผ้าออกแล้วนับของข้างใน

เงินสดหนึ่งพันแปดร้อยหยวน พร้อมด้วยเครื่องประดับทองของเธอ... หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าครบถ้วนแล้ว เธอก็หันหลังเดินจากไป

ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องโถงหลัก เธอก็ไม่ลืมที่จะปลดใบประกาศเกียรติคุณของสวีเหมยลงมาจากผนังด้วย

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงหมิงปินก็ปวดใจด้วยความโกรธ "นังเด็กบ้า วางลงเดี๋ยวนี้นะ!"

"การที่ฉันจะเอาใบประกาศของแม่ฉันไป มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรแล้วนี่คะ" เจียงอวี่ม่านไม่หันกลับไปมองขณะผลักประตูเดินออกไป

คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงหน้าตาเป็นอย่างมาก พวกที่ถูกส่งไปดัดสันดานที่ชนบทล้วนมีประวัติที่ไม่ดี แต่ถ้ามีใบประกาศนี้ติดตัวไป เธอก็จะสามารถประหยัดปัญหาไปได้มากโขหลังจากไปถึงที่นั่น

แน่นอนว่าเธอต้องเอามันไปด้วยอยู่แล้ว

ทิ้งให้คนสองคนในบ้านยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความโกรธแค้น

ขณะที่เดินออกมาถึงลานบ้าน เธอก็ยังคงได้ยินเสียงเจียงหมิงปินเต้นเร่าๆ ด้วยความโกรธ "นังเด็กเนรคุณ! ขอให้แกไปตกระกำลำบากอยู่ที่ชนบทไปตลอดชีวิตเลยนะ อย่าหวังว่าฉันจะยื่นมือเข้าไปช่วย!"

"หมิงปิน แล้วตอนนี้เงินก้อนโตขนาดนั้นหายไปหมดแล้ว ครอบครัวเราจะทำยังไงกันดีล่ะ"

"จะให้ทำยังไงได้อีกล่ะ! ในเมื่อให้เงินไปแล้ว ต่อไปนี้หล่อนก็จะไม่มีส่วนแบ่งในบ้านหลังนี้อีก! งานของฉันก็จะตกเป็นของเซี่ยเอ๋อร์ ไม่เกี่ยวกับหล่อนอีกต่อไป"

"..."

เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงข้าวของตกแตกดังแว่วมาจากในบ้านอย่างต่อเนื่อง

เจียงอวี่ม่านไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย

อีกสองปีเธอก็จะได้กลับมาแล้ว แถมชีวิตของเธอจะดียิ่งกว่าเดิมเสียอีก เจียงหมิงปินจะมีปัญญาช่วยอะไรเธอได้ล่ะ?

ส่วนเรื่องบ้านหลังนั้น มันก็เป็นชื่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมอยู่แล้ว ไว้กลับมาเมื่อไหร่ค่อยมาสะสางบัญชีก็ยังไม่สาย

เจียงอวี่ม่านเดินหิ้วห่อผ้าใบเขื่องกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่เบิกบานใจเป็นพิเศษ