บทที่ 8: มิติของวิเศษงั้นหรือ?

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน มารดาฟู่และคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่ชั้นล่าง คาดว่าน่าจะกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องของตนเอง

ขณะที่เจียงอวี่ม่านหอบข้าวของขึ้นมาบนชั้นสอง ฟู่จิ่งเฉินก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าพอดี

เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยถาม "โดนรังแกมาหรือเปล่า"

ขณะที่ถาม สายตาของเขาก็กวาดสำรวจไปทั่วเรือนร่างของเธอ

ตั้งแต่เธอออกจากบ้านไปวันนี้ เขาก็กระวนกระวายใจมาตลอด นั่งไม่ติดที่จนต้องลุกขึ้นมารื้อข้าวของที่จำเป็นต้องใช้ที่ชนบทออกมาจัดเตรียมไว้

"มีคุณอยู่ทั้งคน ใครจะกล้ามารังแกฉันล่ะคะ" เจียงอวี่ม่านยื่นของให้เขา รอยยิ้มของเธอเบ่งบานราวกับดอกไม้

"หมายความว่ายังไง" ฟู่จิ่งเฉินรับของมา นัยน์ตาคมเข้มฉายแววงุนงงเล็กน้อย

เจียงอวี่ม่านกำลังอารมณ์ดี เธอจึงเล่าเรื่องที่เจียงหมิงปินไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเธอเมื่อครู่นี้ให้เขาฟัง

ริมฝีปากบางของฟู่จิ่งเฉินเม้มเข้าหากันเล็กน้อยขณะกล่าว "ถ้าคุณถูกรังแก ผมย่อมต้องออกโรงปกป้องคุณอยู่แล้ว" ต่อให้คนคนนั้นจะมีศักดิ์เป็นพ่อตาของเขาก็ตาม

หากคำสัญญาที่เธอจะไปชนบทกับเขาเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นนับจากนี้ไป เขาจะไม่อนุญาตให้ใครหน้ารังแกเธอได้อีก

รวมถึงตัวเขาเองด้วย

เจียงอวี่ม่านพอใจกับความตระหนักรู้ของเขามาก เธอจึงเอ่ยยิ้มๆ "เพราะแบบนี้ไงคะ ฉันถึงบอกว่ามีคุณอยู่ เขาถึงไม่กล้ารังแกฉัน"

เมื่อทอดมองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเธอ และนึกถึงทุกสิ่งที่เธอทำลงไป แววตาของฟู่จิ่งเฉินก็ฉายแววอ่อนโยนลงอย่างสังเกตได้ยาก สายตาของเขาอ้อยอิ่งอยู่ที่เธอ ไม่ยอมละสายตาไปแม้แต่เส้นผมที่พลิ้วไหว

"เอาล่ะ รีบเก็บของกันเถอะ มะรืนนี้เราก็ต้องเดินทางแล้ว"

ขณะที่เจียงอวี่ม่านพูด เธอก็เริ่มหยิบของที่ได้มาเป็นสมบัติในวันนี้ยัดลงไปในกระเป๋า

ใบประกาศเกียรติคุณของแม่เจ้าของร่างเดิมถูกใส่กรอบไว้ แต่กรอบรูปมันเทอะทะเกินกว่าจะยัดลงกระเป๋าเดินทางได้

เธอจึงแกะกรอบรูปออก ตั้งใจจะเอาแต่ใบประกาศไปเก็บไว้ต่างหาก

"ซี๊ด—"

คาดไม่ถึงว่าตอนที่เอื้อมมือเข้าไปสอด นิ้วของเธอจะไปเกี่ยวเข้ากับตะปูตัวเล็กๆ ข้างใน รอยขีดข่วนจนเลือดซิบปรากฏขึ้นบนนิ้วของเจียงอวี่ม่านทันที

ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้วเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาเม้มริมฝีปากแน่น "เดี๋ยวผมไปเอาหยูกยามาให้"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินลงบันไดไป

เจียงอวี่ม่านรั้งเขาไว้ไม่ทัน อันที่จริงเธอคลำเจอสายสร้อยซ่อนอยู่หลังกรอบรูปด้วย

เมื่อดึงออกมา ก็พบว่าเป็นสร้อยคอพร้อมจี้มรกต

สร้อยเส้นนี้ถูกซ่อนไว้หลังกรอบใบประกาศ 'นักกิจกรรมดีเด่น' ของสวีเหมย มันต้องเป็นของแม่เจ้าของร่างเดิมแน่ๆ

ตอนนี้จี้เปื้อนเลือดของเธอ ทำให้สีเขียวของมรกตดูสุกใสแวววาวยิ่งขึ้น

เดี๋ยวนะ!

เจียงอวี่ม่านเพ่งมองใกล้ๆ และพบว่าเลือดบนจี้กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังดูดซับมันเข้าไป!

ในฐานะหนอนหนังสือตัวยงที่อ่านนิยายมานักต่อนัก ความคิดแปลกประหลาดที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

เพื่อยืนยันข้อสันนิษฐานของตนเอง เธอจึงกดนิ้วที่ได้รับบาดเจ็บลงบนจี้มรกตโดยตรง

ฉากมหัศจรรย์บังเกิดขึ้น!

แสงสีเขียววาบขึ้นมา และในวินาทีถัดมา มิติที่มีขนาดพอๆ กับสนามบาสเกตบอลก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงของเธอ

เมื่อมองไปรอบๆ มิตินี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคร่าวๆ

ส่วนหนึ่งเป็นดินดำที่ชุ่มชื้นและอุดมสมบูรณ์ไปหมด มองแวบเดียวก็รู้ว่าสามารถปลูกพืชผลชั้นดีได้อย่างแน่นอน

อีกส่วนหนึ่งเป็นพื้นปูลาดธรรมดา ขนาดประมาณยี่สิบตารางเมตร ซึ่งยังไม่ทราบแน่ชัดว่ามีไว้ทำอะไร

ถัดจากดินดำเป็นสระน้ำทรงกลม น้ำในสระใสแจ๋วราวกับคริสตัล มีไอหมอกจางๆ ลอยกรุ่นอยู่เหนือน้ำ

เจียงอวี่ม่านใช้มือวักน้ำขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกตาสว่างและสมองปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

นี่มันน้ำพุวิเศษชัดๆ!

ในเมื่อน้ำยังเป็นน้ำพุวิเศษ ผืนดินผืนนี้ก็ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ไว้คราวหลังเธอต้องไปหาซื้อเมล็ดพันธุ์มาลองปลูกดูสักหน่อย บางทีผลผลิตที่ได้อาจจะเกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้ก็ได้... เมื่อกวาดสายตาไปอีกครั้ง เธอก็เห็นกระท่อมมุงแฝกหลังเล็กๆ อยู่ตรงสุดขอบมิติ เจียงอวี่ม่านเดินเข้าไปและพบเตียงไม้เรียบง่ายอยู่ด้านใน

เมื่อมองไปรอบๆ มิตินี้ก็กว้างขวางไม่เบาเลยทีเดียว

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง อยากจะทดสอบดูว่ามิตินี้สามารถเก็บของได้หรือไม่

เจียงอวี่ม่านมองไปที่กรอบรูปที่เธอเพิ่งถอดออก เพียงแค่คิด กรอบรูปก็หายวับไปในพริบตา

เมื่อมองเข้าไปในมิติอีกครั้ง มันก็ไปปรากฏอยู่บนลานกว้างตรงนั้นแล้ว

กรอบรูปเล็กๆ ดูจ้อยร่อยไปถนัดตาเมื่อไปวางอยู่บนพื้นที่ยี่สิบตารางเมตร มันนอนแอ้งแม้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ดูน่าสงสารพิลึก

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงอวี่ม่านก็ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก สรุปว่าลานกว้างตรงนั้นมีไว้สำหรับเก็บของที่เธอต้องการนั่นเอง

ก่อนที่ฟู่จิ่งเฉินจะกลับขึ้นมา เธอก็ลองทดสอบดูอีกหลายครั้ง เธอพบว่าไม่ว่าจะเป็นของชิ้นไหน เธอก็สามารถนำเข้าและนำออกจากลานกว้างนั้นได้ตามใจชอบ

มีทั้งดินดำสำหรับเพาะปลูก มีน้ำพุวิเศษสำหรับรดน้ำอย่างง่ายดาย—ซึ่งดูเหมือนจะมีประโยชน์ต่อร่างกายถ้าดื่มเข้าไปด้วย—

แถมยังมีพื้นที่สำหรับเก็บของโดยเฉพาะ มิติก็กว้างขวาง สามารถเก็บเสบียงได้ตั้งมากมาย

นี่มันมิติสารพัดประโยชน์ชัดๆ!

แม้จะได้แต่งงานเข้าครอบครัวที่ดีเช่นนี้ แต่เจียงอวี่ม่านก็ยังคงกังวลเรื่องปากท้องหลังจากย้ายไปอยู่ชนบท

ถึงอย่างไรก็ต้องไปใช้แรงงานเพื่อ 'ดัดสันดาน' เรื่องอาหารการกินย่อมเทียบไม่ได้กับตอนนี้อย่างแน่นอน ไม่มีใครทนทำงานหนักด้วยอาหารที่ย่ำแย่ได้หรอก

สมาชิกในครอบครัวก็มีตั้งหลายคน นอกจากสองพ่อลูกอย่างฟู่วั่งซานกับจิ่งเฉินแล้ว ผู้หญิงอีกสามคนในบ้านก็ไม่เหมาะกับการทำงานหนักเลย ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังต้องคลอดลูกในอีกสามเดือนข้างหน้าด้วย

สองปีต่อจากนี้คงต้องพบเจอกับความยากลำบากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ตอนนี้ ในเมื่อเธอส้มหล่นได้มิตินี้มาครอบครอง เธอก็สามารถใช้โอกาสในวันพรุ่งนี้กักตุนเสบียงอาหารและเครื่องดื่มไว้เยอะๆ เพื่อเป็นเสบียงเสริมให้ครอบครัวหลังจากย้ายไปชนบทได้แล้ว

นอกจากนี้ เธอยังสามารถเก็บของสำคัญทั้งหมดไว้ในมิติได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะสูญหายอีกด้วย!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของเจียงอวี่ม่านก็พองโตด้วยความตื่นเต้น การกลับไปบ้านตระกูลเจียงครั้งนี้ช่างคุ้มค่าเสียจริงๆ!

เธอสวมสร้อยคอไว้ที่คอและเริ่มคำนวณทรัพย์สินที่มีอยู่ตอนนี้

ตอนนี้เธอมีกล่องใส่เงินและคูปองจากมารดาฟู่ บวกกับเงินหนึ่งพันแปดร้อยหยวนที่ได้มาจากบ้านเดิม หากไม่นับรวมเครื่องประดับ เธอก็มีเงินสดติดตัวอยู่เกือบห้าพันหยวนเลยทีเดียว

เงินจำนวนนี้สามารถซื้อเสบียงได้ตั้งมากมายก่ายกอง

แต่ความใจร้อนมักนำมาซึ่งความผิดพลาด วันนี้เธอต้องจดรายการเสบียงที่ต้องการเสียก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยหาวิธีไปกว้านซื้อมาให้หมด

เรื่องอาหารการกิน: ข้าวสาร น้ำมัน ไข่ไก่ และที่สำคัญที่สุดคือเนื้อ!

เธอเป็นพวกขาดเนื้อไม่ได้เสียด้วยสิ

แล้วก็ยังมีของใช้จำเป็นอื่นๆ อีก อย่างเช่น เสื้อผ้า รองเท้า สกินแคร์... ขณะที่เธอกำลังวางแผนอย่างเมามัน ฟู่จิ่งเฉินก็เดินกลับขึ้นมาพร้อมกับกล่องยา

เจียงอวี่ม่านพยายามข่มความตื่นเต้นที่มากเกินพอดีไว้ และให้ความร่วมมือกับเขาในการทำแผล

แค่รอยขีดข่วนเล็กๆ นิดเดียว ฟู่จิ่งเฉินไม่เพียงแต่ทายาให้ แต่ยังพันผ้าพันแผลทับให้อีกชั้นด้วย

"คราวหน้าถ้าต้องแกะกรอบรูปอะไรอีก ให้ผมทำเถอะ หนังผมหนากว่าเยอะ" เขาเอ่ยพลางเงยหน้ามองเจียงอวี่ม่านหลังจากทำแผลเสร็จ

เจียงอวี่ม่านพยักหน้ารับ ไม่อาจละสายตาจากใบหน้าของฟู่จิ่งเฉินได้เลย

มองจากมุมนี้ ฟู่จิ่งเฉินหล่อเหลาเอาการ—หล่อชนิดที่ว่าจมูกโด่งเป็นสันคมกริบจนแทบจะเล่นสไลเดอร์ได้เลย

สมแล้วที่ต้องหาสามีหล่อๆ ไว้ก่อน พอได้มองหน้าสามีหล่อๆ แบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มจินตนาการว่าเด็กในท้องจะเกิดมาหน้าตาดีขนาดไหน

ถึงแม้เจ้าของร่างเดิมจะร้ายกาจ แต่ก็สวยหยดย้อยจริงๆ พอมาบวกกับพ่อที่หล่อเหลาปานนี้ ยีนของลูกก็คงจะไร้ที่ติเป็นแน่

"มีอะไรเหรอ" ฟู่จิ่งเฉินเอ่ยถามเมื่อเห็นเจียงอวี่ม่านเอาแต่จ้องหน้าเขา

เจียงอวี่ม่านจะบอกว่ากำลังตะลึงในความหล่อของเขาก็คงจะไม่ได้ เธอจึงแสร้งพูดกลบเกลื่อนไปว่า "พรุ่งนี้ฉันกะจะออกไปดูของข้างนอกสักหน่อย เผื่อมีอะไรน่าซื้อบ้างน่ะค่ะ"

ฟู่จิ่งเฉิน: "ก็ตามใจคุณสิ แต่พรุ่งนี้ผมไม่ว่างนะ จะให้ไห่ถังไปเป็นเพื่อนไหม"

เนื่องจากกำหนดการเดินทางไปชนบทใกล้เข้ามาทุกที พรุ่งนี้เขาจึงต้องไปจัดการเรื่องตั๋วและเอกสารบางอย่างให้เรียบร้อย

เจียงอวี่ม่านรีบปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันแค่จะไปดูพวกครีมทาหน้าทาผิวอะไรพวกนั้น ของพวกนี้ไม่ได้หนักหนาอะไร"

สมัยนี้ของในตลาดทั่วไปมีให้ซื้อไม่มากนัก เธอจึงตั้งใจจะไปเดินตลาดมืดเป็นหลัก

ตลาดมืดมีของให้เลือกซื้อครบครัน แถมซื้อเยอะก็ไม่มีใครซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ ยิ่งไปกว่านั้น เธอมีมิติวิเศษเป็นตัวช่วยอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะโดนจับได้

มีแต่ต้องไปคนเดียวเท่านั้นแหละ เธอถึงจะเดินตลาดมืดได้อย่างสบายใจไร้กังวล