บทที่ 35 อัปเกรดเตียงฝันร้าย, ไอดีปริศนา!

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 40, อัตราแปลง 290%, แปดชั่วโมงผลิตได้ทั้งหมด 156 เหรียญฝันร้าย]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 338]

เหรียญฝันร้ายพุ่งกระฉูด!

สาวน้อยพาลูผลิตเงินสามคนทรงอานุภาพจริงๆ!

สวี่หลางกำหมัดแน่น พยายามกลั้นเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

ตอนนี้มีของให้อัปเกรดได้เยอะแยะไปหมด!

ยกตัวอย่างเช่นประตูเหล็กกล้าที่เป็นหัวใจสำคัญ ใช้แค่อัปเกรดแค่ 300 เหรียญฝันร้าย

หรืออย่างสกิลสมาธิ อาจเพราะเป็นแค่เลเวล 1 ค่าอัปเกรดเลยถูกแสนถูก แค่ 45 เหรียญฝันร้าย!

"ฟู่... ตอนนี้ยังใช้เหรียญฝันร้ายสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ การอัปเกรดเตียงฝันร้ายสำคัญที่สุด!"

มุมปากสวี่หลางยกสูง ข่มกลั้นความอยากในการจับจ่ายใช้สอย

การรีบใช้เงินตอนนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด

เกิดมีเหตุฉุกเฉินต้องใช้เหรียญฝันร้ายกะทันหัน จะลำบากเอา

สวี่หลางลุกจากเตียง มองนาฬิกา เพิ่งจะห้าโมงเย็นนิดๆ

ไม่มีอะไรทำ เขาเลยล้มตัวลงนอนต่อ เริ่มทำสมาธิ

การทำสมาธิเนี่ย ยิ่งทำยิ่งติด

แต่ทำนานเกินไปก็ไม่ได้ จะปวดหัวเอา

ไม่นานนัก เฉาหย่าเสวียนและคนอื่นๆ ก็ตื่นขึ้นมาเตรียมทำอาหาร

หลายวันก่อนไม่มีเตาแก๊ส ต้องทนกินขนมปังแห้งๆ ตอนนี้มีอุปกรณ์พร้อม ได้กินบะหมี่ร้อนๆ สักชามก็สวรรค์แล้ว

พอกลิ่นหอมลอยออกมาจากห้องครัว สวี่หลางก็ลืมตาขึ้น เดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

พอเขาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ บะหมี่ก็วางรออยู่บนโต๊ะอาหารแล้ว

ในชามกระเบื้องสีขาว เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มลอยอยู่ในน้ำซุป โปะด้วยไข่ดาวสองฟองดูน่าทาน

"ใครทอดไข่เนี่ย สวยเป๊ะเลย" สวี่หลางยิ้มชม

เฉาหย่าเสวียนยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลั้นไม่อยู่ หัวเราะร่า "ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเองจ้า เมื่อก่อนฉันเคยเข้าคอร์สเรียนทำอาหารมานะ เสียดายที่นี่ไม่มีเตาอบ ไม่งั้นจะทำเค้กให้นายกินแล้ว"

"ซี้ด~ สุดยอดไปเลย งั้นต่อไปหน้าที่ทำอาหารยกให้เธอแล้วกัน" สวี่หลางสูดปาก

เฉาหย่าเสวียนได้ยินก็ยื่นปากมุ่ยทันที

ทำไมรู้สึกเหมือนโดนสั่งงานชอบกล

ถงฉีแอบเตะขาสวี่หลางใต้โต๊ะเบาๆ แล้วพูดว่า "ฉันกับพี่หวังก็ทำอาหารเป็นนะคะ"

"อื้อ" หวังหย่าจือพยักหน้า "ฉันทำอาหารกวางตุ้งกับอาหารเสฉวนได้ แต่ตอนนี้ไม่มีวัตถุดิบสดใหม่เท่าไหร่"

"ซี้ด~ พวกเธอสามคนเป็นยอดเชฟกันหมดเลย งั้นต่อไปหน้าที่ทำอาหารยกให้พวกเธอนะ!" สวี่หลางยกนิ้วโป้งให้

ถงฉีปิดปากหัวเราะ "ไม่ใช่ยอดเชฟหรอกค่ะ แค่พอทำเป็น"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มคึกคักขึ้น

ระหว่างมื้ออาหาร หวังหย่าจือเล่าเรื่องทีมอู๋ฮุ่ยฮุ่ยให้ฟัง เห็นว่าอู๋ฮุ่ยฮุ่ยรวบรวมทรัพยากรไปเปลี่ยนประตูเหล็กให้ทุกคนในชั้น

คนจากชั้นอื่นอยากมาขอแบ่งทรัพยากรบ้าง แต่ชั้นสิบปฏิเสธไม่รับคนเพิ่มแล้ว

ต่อให้มีคนมา อู๋ฮุ่ยฮุ่ยก็ไม่ให้ความช่วยเหลือด้านเสบียง

การกระทำนี้ทำให้เธอได้รับเสียงชื่นชมไม่น้อย

อีกเรื่องคือ ผู้เล่นสังเกตว่าจางต้าไห่ไม่ยอมกลับหอพัก เอาแต่เร่ร่อนอยู่ข้างนอก ไม่รู้ว่าไปทำอะไร

ตอนนี้แม้จุดทรัพยากรจะรีเฟรชของใหม่มาบ้าง แต่คุณภาพโดยรวมด้อยกว่าวันสุดท้ายของเกมรอบที่แล้ว

"สวี่หลาง นายคิดว่าผู้พักอาศัยใหม่จะมาเมื่อไหร่เหรอ?" ถงฉีตาเป็นประกาย ทั้งคาดหวังและกังวล

หวังหย่าจือและเฉาหย่าเสวียนก็มองสวี่หลาง รอคำตอบ

สวี่หลางส่ายหน้าเงียบๆ

เรื่องพรรค์นี้เขาจะไปรู้ได้ไง

ก็คงภายในอาทิตย์นี้แหละ

"คงเร็วๆ นี้แหละ" สวี่หลางตอบแบ่งรับแบ่งสู้

"แล้วนายอยากให้พวกเขามา หรือไม่อยากให้มา?" หวังหย่าจือถามต่อ

สวี่หลางถูจมูก

นี่คือความกดดันของการเป็นหัวหน้าครอบครัวสินะ? น่ากลัวจริงๆ

เรื่องที่สามสาวไม่รู้ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันโว้ย!

แต่ในเมื่อทุกคนมาถามเขา เขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้ก่อน

สวี่หลางตอบเสียงขรึม

"ตอนนี้ยังฟันธงไม่ได้ เพราะเราไม่รู้ว่าผู้เล่นกลุ่มใหม่เป็นคนแบบไหน"

"ถ้าพวกเขาเป็นมือใหม่เหมือนเรา ก็ถือเป็นผลดีกับเรา"

"แต่ถ้าพวกเขาเป็นผู้เล่นเก่า สถานการณ์คงไม่สู้ดี!"

"เพราะนั่นแปลว่าความยากของเกมต้องเพิ่มขึ้นแน่ๆ และผู้เล่นเก่าก็อาจจะไม่เป็นมิตรกับมือใหม่เสมอไป!"

ทั้งสามสาวฟังแล้วรู้สึกมีเหตุผล ความคาดหวังเริ่มลดลงแทนที่ด้วยความกังวล

ผู้เล่นเก่าอาจจะไม่ใจดีกับมือใหม่อย่างพวกเธอ เผลอๆ อาจเป็นภัยคุกคามยิ่งกว่ามอนสเตอร์เสียอีก!

ความจริงแล้ว ในห้องแชตมีการถกเถียงเรื่องผู้พักอาศัยใหม่กันเยอะมาก มีการคาดเดาไปต่างๆ นานา

ความคิดเห็นของสวี่หลางไม่ได้แปลกใหม่อะไร เพียงแต่มีตรรกะที่ชัดเจนกว่า

คุยกันไปคุยกันมา เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก

ทั้งสี่คนมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านจอกล้องวงจรปิด

ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยหมอกโลหิตไร้จันทร์ไร้ดาว ดูเวิ้งว้างน่าขนลุก

ตอนกลางคืนที่อู๋ฮุ่ยฮุ่ยกลับจากการกวาดล้างตึก เธอเอาไพ่มาฝากหวังหย่าจือสำรับหนึ่ง

ตอนนี้สามสาวเลยนั่งเล่นไพ่แลนด์ลอร์ดกันบนโซฟา ส่วนสวี่หลางนั่งทำสมาธิ

หวังหย่าจือไม่เคยเล่นไพ่แลนด์ลอร์ดมาก่อน กำลังเรียนรู้อย่างงูๆ ปลาๆ

เวลาไหลผ่านไปเงียบๆ คราวนี้เพราะนอนกลางวันมาเต็มอิ่ม ทุกคนเลยไม่ค่อยง่วง จนกระทั่งรุ่งสาง เฉาหย่าเสวียนและคนอื่นๆ ถึงทยอยขึ้นเตียงนอน

สวี่หลางสูดหายใจลึก เดินไปที่เตียง

เตียงฝันร้ายอันแสนอัตคัด อัปเกรด!

[เตียงฝันร้ายอันอบอุ่น (ผูกมัดถาวร)]

[ประเภท: สิ่งปลูกสร้าง]

[เลเวล: 1]

[ความทนทาน: ???]

[ความสบาย: 20 (สามารถเพิ่มอัตราแปลงเหรียญฝันร้าย 20%)]

[เอฟเฟกต์ (นิทรา): ทุกๆ หนึ่งชั่วโมงที่เจ้านายแห่งฝันร้ายนอนหลับ จะได้รับ 7 เหรียญฝันร้าย จำกัดการนอนวันละ 8 ชั่วโมง]

[เอฟเฟกต์ (ถาวร): ย่อยสลายไม่ได้ ตรวจจับไม่ได้ หากเสียหายเจ้านายแห่งฝันร้ายสามารถอัญเชิญใหม่ได้]

[เงื่อนไขอัปเกรดเฉพาะ: 1,000 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ได้เวลานอน! ได้เวลานอน!]

สามสาวยังไม่ทันหลับสนิท รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเตียง ก็ลืมตาขึ้น

พบว่าเตียงใต้ร่างจู่ๆ ก็ขยายใหญ่ขึ้น สัมผัสนุ่มอุ่น มีกลิ่นหอมเหมือนผ้าที่ตากแดดมาใหม่ๆ แถมผ้าห่มที่เคยกองระเกะระกะอยู่ข้างๆ ก็ขยายใหญ่ขึ้นและพับเก็บอย่างเรียบร้อย

แม้เตียงนี้จะมีความพิเศษที่ทำความสะอาดตัวเองได้ แต่เฉาหย่าเสวียนไม่เคยเห็นเตียงที่ "ใหม่" ขนาดนี้มาก่อน ราวกับเปล่งประกายวิบวับ

ยังไม่ทันได้ถามสวี่หลางว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็กระโจนเข้ามา

สงครามเริ่มแล้ว!

สวี่หลางกลัวพลาดโอกาสปั้นสโนว์บอล จึงต้องฝืนใจทำศึกหนึ่งรุมสาม กัดฟันสู้ยิบตา

ช่วยไม่ได้ ก่อนหน้านี้พลังกาย 11 รับมือสองคนไหว แต่พอเป็นสามคน ก็เริ่มตึงมือหน่อยๆ แล้ว

...

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 56, อัตราแปลง 304%, แปดชั่วโมงผลิตได้ทั้งหมด 226 เหรียญฝันร้าย]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 364]

คืนเดียว ได้เหรียญฝันร้ายสองร้อยกว่าเหรียญ!

พอสวี่หลางตื่นมาเห็นผลประกอบการ ปากก็ฉีกยิ้มกว้างถึงรูหู

ตอนนี้อัปเกรดประตูได้ทันทีเลย!

"สวี่หลาง เป็นอะไรไป?" เฉาหย่าเสวียนสะดุ้งตื่น ถามเสียงเบา

เมื่อคืนเธอเหนื่อยที่สุด เพราะค่าความสบายของเธอสูงที่สุด

"หึๆ มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นน่ะ" สวี่หลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

ต่อให้ได้ใจแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางบอกเรื่อง "ลำดับ" ออกไปเด็ดขาด

ไม่ใช่เรื่องเชื่อใจหรือไม่เชื่อใจ แต่ความลับแบบนี้ ต้องรู้แค่คนเดียวเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็โง่บรม

"คนบ้า~" เฉาหย่าเสวียนค้อนวงโต แล้วเปิดห้องแชตดู นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับผู้เล่นคนอื่น

แล้วบทสนทนาเหล่านี้ก็ปรากฏแก่สายตา

[44 หวังอ้าว: ตอนนี้หอพักกูทั้งสองห้องติดหน้าไม้กลเร็วเต็มอัตราศึกแล้วโว้ย (รูปภาพ)]

[57 หลิวเฉวียน: เหอะ แค่หน้าไม้ไม้ไผ่กระจอกๆ มีอะไรน่าอวด!]

[84 หลี่วั่ง: เพื่อนเอ๋ย ตอนนี้ทุกคนมีเงินแค่พันกว่าเหรียญทองแดง ซื้อของราคาแปดพันได้ ก็ถือว่าสุดยอดแล้วนะ]

[5 จูเหยียน: นั่นสิ แถมหลายคนยังอยู่หอพักเลเวล 0 ติดป้อมปราการไม่ได้ด้วยซ้ำ]

[32 เย่ฝาน: อย่าเพิ่งสนใจเรื่องนั้นเลย คนนี้เป็นใครเนี่ย มหาลัยเราไม่มีคนชื่อนี้นะ!]

[1 จินซิน: เชี่ย นายเป็นใคร?]

[88 เฉาปิน: เชี่ย นายเป็นใคร?]

[40 จ้าวซวง: เชี่ย นายเป็นใคร?]

[44 หวังอ้าว: มึงเป็นใครวะ?!]