บทที่ 34 สามสาวพาลูผลิตเงิน พร้อมประจำการ

พอยิ่งดึก หวังหย่าจือก็ยิ่งรู้สึกประหม่า

ตอนนี้เธอได้ตำแหน่งผู้เช่าอย่างเป็นทางการแล้ว

สามารถอยู่อาศัยในหอพักที่มีประตูเลเวล 2 และหน้าไม้กลเร็วสองคันนี้ได้อย่างสบายใจ

แต่เธอกลับดีใจไม่ออก ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

"ทำแบบนี้เหมือนฉันโดนบังคับเลย"

"สุดท้ายถ้าทำให้สวี่หลางกับพวกนั้นไม่พอใจ ตัวฉันเองก็คงไม่มีความสุข"

"หย่าจือ เธอไม่จำเป็นต้องคิดมาก ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว ก็ต้องใช้ชีวิตให้ดี..."

หวังหย่าจือต่อสู้กับความคิดในหัวสักพัก ก็แกล้งทำเป็นหาว แล้วพูดกับสวี่หลาง "สวี่หลาง จะนอนตอนไหนคะ ฉันง่วงแล้ว"

"อ้อ งั้นเธอนอนก่อนเลย ก๊อกน้ำในห้องน้ำบิดไปทางขวาเป็นน้ำร้อนนะ" สวี่หลางพยักหน้า

หวังหย่าจือขมวดคิ้วเรียวสวย ริมฝีปากล่างเชิดขึ้น เผยสีหน้าสงสัยแบบสาวเอ๋อนิดๆ "พวกคุณไม่นอนเหรอคะ?"

"ไม่นอน" สวี่หลางส่ายหน้า แล้วอธิบาย "พวกเรานอนกลางวัน ตื่นกลางคืนน่ะ เธอนอนก่อนได้เลย ไม่เป็นไร"

ขืนไปนอนตอนนี้ ที่อุตส่าห์ปรับเวลานอนมาก็เสียเปล่าสิ? แถมถ้านอนเยอะไป ก็ไม่รับประกันว่าพอเตียงฝันร้ายคูลดาวน์เสร็จ เขาจะยังหลับลงอีกไหม

"ใช่ค่ะพี่หวัง พี่นอนก่อนเถอะ" ถงฉียิ้ม

"งั้นฉันไปนอนจริงๆ นะคะ" แม้น้ำเสียงของหวังหย่าจือจะยังลังเล แต่เธอก็เดินไปทางห้องน้ำ

เสียงน้ำไหลซู่ซ่า

เหรียญทองแดงของสวี่หลางก็ไหลออกไปซู่ซ่าเหมือนกัน

ไม่กี่ร้อยเหรียญทองแดงก็ยังถือว่าน้อยไปอยู่ดี

คิดได้ดังนั้น สวี่หลางจึงไปจัดระเบียบเสบียงบางส่วน แล้วติดต่ออู๋ฮุ่ยฮุ่ย

ไม่กี่นาทีต่อมา ของจิปาถะตรงหน้าสวี่หลางรวมถึงแบบแปลนประตูเหล็กก็หายวับไป

มีรายรับเข้ามาพันกว่าเหรียญทองแดง สวี่หลางค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

ตอนนี้แบบแปลนเริ่มไม่หายากแล้ว พอแบบแปลนเกร่อ วัตถุดิบก็กลายเป็นของล้ำค่าขึ้นมาแทน

ของส่วนใหญ่ที่เขาเพิ่งแลกไปคือวัตถุดิบที่เขาไม่ต้องการ รองลงมาคือแบบแปลนประตูเหล็กและกุญแจห้องของโจวเทา

ให้กล่องสุ่มอย่างห้องโจวเทาเป็นหน้าที่ของอู๋ฮุ่ยฮุ่ยไปเปิดเถอะ ยังไงเขาก็ไม่อยากออกไปข้างนอกอยู่แล้ว

"เป็นไงสวี่หลาง ขายได้เท่าไหร่?" เฉาหย่าเสวียนถามอย่างกระตือรือร้น

"พันห้า" สวี่หลางยิ้ม

เฉาหย่าเสวียนถอนหายใจโล่งอก "นึกว่านายจะขายให้อู๋ฮุ่ยฮุ่ยถูกๆ ซะอีก"

ถงฉีหัวเราะขำ "เจ๊เฉา เจ๊กลัวพี่หลางโดนพี่หวังตกเหรอ?"

ตอนกินข้าว หวังหย่าจือเคยพูดเรื่องนี้

อู๋ฮุ่ยฮุ่ยขาดแคลนวัตถุดิบมาก เลยฝากถามสวี่หลางว่าพอจะมีเหลือแบ่งไหม

"เปล่าสักหน่อย" เฉาหย่าเสวียนมองบน "แค่กลัวเขาขายถูกเกินไปต่างหาก"

เฉาหย่าเสวียนนึกถึงซิกม่าสวี่หลาง

สองวันแรกที่มา เธอโดนเขาปั่นประสาทแทบบ้า

หื่นก็ส่วนหื่น แต่ในใจเธอก็รู้ว่าสวี่หลางไม่ใช่พวกใช้ท่อนล่างคิด

หวังหย่าจืออาบน้ำเสร็จออกมา เห็นสวี่หลางและสองสาวยังนั่งอยู่ที่โซฟา จึงถามว่า "ฉันนอนตรงไหนคะ?"

ถงฉียกนิ้วชี้แตะปากทำท่าจุ๊ๆ แล้วชี้ไปที่เตียงฝันร้าย

หวังหย่าจือแววตาสงสัย ไม่ได้เดินไปที่เตียงทันที แต่ส่งข้อความส่วนตัวหาถงฉี

แล้วเธอก็รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน

สวี่หลางกำลังทำสมาธิ ส่วนเฉาหย่าเสวียนกับถงฉีกำลังดูสวี่หลางทำสมาธิ

หวังหย่าจือขยับเข้าไปใกล้ พบว่าสวี่หลางนั่งพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน หลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ ราวกับพระเถระเข้าฌาน

ทำสมาธิ?

คืออะไร?

ได้ยินว่าสวี่หลางซื้อสกิลที่แพงที่สุดไป ชื่อของมันน่าจะเป็นสมาธิสินะ

คิดได้ดังนั้น เธอก็ส่งข้อความคุยกับถงฉีต่อ

สองสาวเลยเริ่มเม้าท์มอยกัน

...

เมื่อก่อนเวลาสวี่หลางนอนไม่หลับ ก็เคยทำสมาธิเหมือนกัน โดยใช้เทคนิคที่เรียกว่า "เทคนิคการหลับแบบนักบิน"

เทคนิคการหลับแบบนักบิน!

ไม่ใช่เทคนิคการหลับบนเครื่องบิน!!! (เล่นคำว่า "เครื่องบิน" ในความหมาย 18+ หรือความหมายยานพาหนะ)

เดิมทีใช้ฝึกนักบินกองทัพสหรัฐฯ ต่อมาเริ่มแพร่หลายและมีชื่อเสียงมาก

หลักการคร่าวๆ คือผ่อนคลายร่างกาย แล้วจินตนาการถึงแสงแดด ชายหาด เมฆขาว

นั่นคือการทำสมาธิแบบปกติ

แต่สกิล "สมาธิ" คนละเรื่องกับสิ่งที่สวี่หลางเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

หลังเปิดใช้งานสกิลสมาธิ การรับรู้ต่อโลกภายนอกของสวี่หลางจะทื่อลงทันที พลังจิตทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

จังหวะชีพจร เสียงไหลเวียนของเลือด การขยับตัวของอวัยวะภายใน สิ่งเหล่านี้พรั่งพรูเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเขา ทำให้รู้สึกสงบสุขอย่างบอกไม่ถูก ราวกับได้ฟังดนตรีแห่งชีวิตของตัวเอง

สิ่งที่น่าสนใจคือ สกิลก็สามารถใช้เหรียญฝันร้ายอัปเกรดได้เหมือนกัน!

แถมราคาก็ไม่ได้แพงเว่อร์ด้วย!

เวลาค่อยๆ ไหลผ่าน เฉาหย่าเสวียนและถงฉีทยอยขึ้นเตียงไปนอนแล้ว สวี่หลางก็ยังไม่รู้ตัว

จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง เขาถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

จะว่าไปก็แปลก หอพักในเกมนี้เป็นแบบปิดทึบ แต่พอถึงเวลากลางวัน แสงแดดก็จะส่องเข้ามาในห้องเอง

หวังหย่าจือนอนเร็ว พอสวี่หลางลืมตา เธอก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

"พี่หวัง มานี่หน่อย มาออกกำลังกายยามเช้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย" สวี่หลางกวักมือเรียก

หวังหย่าจืองงๆ แต่ก็ลุกจากเตียงอย่างว่าง่าย พยายามทำตัวให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนถงฉีและเฉาหย่าเสวียน

ออกกำลังกายยามเช้า สวี่หลางจะไปวิ่งเหรอ?

เธอยังคิดจะไปทำอาหารเช้าให้สวี่หลางอยู่เลย

ผลปรากฏว่า พอเธอเดินไปถึงหน้าสวี่หลาง กำลังจะถามว่าออกกำลังกายแบบไหน เขาก็กดเธอนอนลงบนโซฟา

สรุปว่านี่คือการออกกำลังกายยามเช้าของนายสินะ!

หวังหย่าจือรู้สึกอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

ครั้งแรกของเธอ เธอทำอะไรไม่ถูกเลย สวี่หลางบอกให้ทำอะไร เธอก็ทำตามนั้น

...

ถงฉีกับเฉาหย่าเสวียนเพิ่งนอนไปได้ไม่นาน ต่อมาสวี่หลางพาหวังหย่าจือตามมาสมทบ พวกเธอก็เลยสะดุ้งตื่น และโดนลูกหลงไปด้วย

หวังหย่าจือที่ตื่นเต็มตาแล้ว จำต้องนอนต่อในอ้อมกอดของสวี่หลาง

สวี่หลางและสองสาวชินกับการนอนกลางวันแล้ว แต่หวังหย่าจือที่ไม่เคยชินมาก่อน ก็ยังข่มตานอนไม่หลับ

โชคดีที่เธอไม่ได้ว่างซะทีเดียว

สาวๆ ชั้นสิบกำลังเม้าท์มอยกันอย่างเมามันในห้องแชต เธอตอบแทบไม่ทัน

แถมทีมอู๋ฮุ่ยฮุ่ยที่ไปกวาดล้างตึกก็ได้ของดีมาเพียบ มีหัวข้อให้คุยเยอะแยะ

คุยไปคุยมา หวังหย่าจือก็เริ่มง่วง

หลายวันมานี้แทบไม่มีใครได้นอนเต็มอิ่ม เธอก็เช่นกัน

รู้ตัวอีกทีเธอก็หลับไป

แม้เตียงจะเบียดเสียด แต่ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด